Żłobkowe koty za płoty

[rrose1978]

Witamy!

Jesteśmy rodzicami 22-miesięczniaka, który wykazuje nadwrażliwość na bodźce
dźwiękowe i lęk przed kontaktem z rówieśnikami (jednocześnie nie ma żadnego
kłopotu z kontaktami z dorosłymi, co może wynikać z dotychczasowego życia
Mateuszka. Znaleźliśmy się w sytuacji, w której przed Matim stanął na drodze
żłobek. I tu mamy problem. Gdy jesteśmy z Matim w grupie dzieciaczków, chowa
się za plecami rodzica i płacze, boi się podejść do innych dzieci.
Jednocześnie widać u niego pewną ciekawość kontaktu z rówieśnikami w grupie,
ale towarzyszy mu strach, wręcz przerażenie.

Wczoraj po raz pierwszy został sam na sam z dziećmi i wyglądało na to, że
powoli zaczyna się przełamywać, co prawda dalej płakał, ale jednocześnie
uśmiechał się i zaczynał z własnej inicjatywy bawić się z niektórymi dziećmi.
Dziś jednak wróciliśmy do pktu wyjścia.

Jeżeli macie doświadczenia ze żłobkami Waszych Wrażliwców i moglibyście się
nimi podzielić, będziemy wdzięczni. Nie chcemy rzucać Matiego na głęboką wodę
i staramy się wprowadzać go do żłobka metodą małych kroków. Jeśli Wam udało
się odnieść sukcesy (nawet malutkie) w podobnej sytuacji, będziemy wdzięczni
za odzew.

Pozdrawiamy,
Agnieszka, Mateuszek i Robert

[sweet.joan]

W tej sytaucji bardzo dużo zależy od podejścia pań opiekunek. Skoro Mateusz
dobrze sobie radzi w towarzystwie dorosłych, dajcie mu po prostu czas na
adaptację. Porozmawiajcie z opiekunkami (być może macie w żłobku też psychologa
dziecięcego), niech się bacznie przygladaja, jak Mati sobie radzi.
U nas sprawdziła się metoda "nic na siłę". Początkowo syn przesiadywał z
paniami, dyskutując z nimi bez przerwy. Potem dał się wyciągnąć do wspólnych
zajęć z rytmiki, do zabaw grupowych.
Teraz (chodzi już do czterolatków w przedszkolu) wystarczy mu lekka zachęta. Z
dziećmi radzi sobie całkiem dobrze, jak na dzikuska, którym był
Pozdrawiam serdecznie