none-native bilingualism

[kook1]

Czy spotkaliscie sie w swoim zyciu z rodzinami, ktore staraja sie wychowac
dzieci dwujezycznie, mimo, ze jezyk, ktorego ucza dziecko nie jest ich
jezykiem ojczystym? Jakie efekty takie rodziny osiagnely, tzn. jak biegle sa
dzieci, jakimaja akcent itd.

[jan.kran]

Nie, nie spotkałam.
Natomiast z kilkudzesięciu osób znanych mi mówiących bdb różnymi językami mogę
wymienić dwie które nauczyły się języka obcego absolutnie bez akcentu.
Mam wrażenie że prawie niemożliwe jest nauczanie się języka obcego zupełnie
perfekcyjnie jeżeli nie zacznie się tego bardzo wcześnie.
Kran

[osmanthus]

Przysiegam, ze jest to mozliwe !
Angielskiego zaczelam sie uczyc majac lat 9, prywatnie, potem u Metodystow ale jakos ten jezyk nigdy
mnie nie rajcowal. W liceum wybralam francuski, ktorego moglam sie uczyc w nader komfortowych
warunkach - w klasie bylo zaledwie 12 uczniow. Po dwoch latach tak polubilam ten jezyk, ze zaczelam
chodzic (z przyjaciolka) na dodatkowe prywatne lekcje do przemilej starszej pani, ktora przed wojna
pobierala nauki w paryskiej Sacre Coeur. Potem skonczylam 5-letnia wowczas romanistyke co roku
wyjezdzajac na wakacje do Francji. Efekt jest taki, ze dopoki sie nie przyznam, ze NIE JESTEM
Francuzka, wszyscy Francuzi, z ktorymi mam kontakt biora mnie za takowa a potem dopytuja sie czy w
takim razie cale zycie mieszkalam we Francji. Moje 10-letnie dziecko urodzone w Australii (4,5 mies do
5 1/2 w australijskim creche, potem Petit + Moyenne Section we French -Australian Preschool,
praktycznie w imersji, Grande Section, CP, CE1 w Lycee Franco-Australien 80% po francusku 20% po
angielsku, CE2, CM1 francuski/angielski pol na pol tamze) mowi po francusku z perfekcyjnym
francuskim akcentem, po angielsku z australijskim a w polskim tez nie ma zadnych obcych nalecialosci.

Prowadzę badania na ten temat

[wielojezycznosc]

Witam wszystkich rodziców, którzy próbują nauczyć swoje dziecko drugiego lub nawet trzeciego języka!
Jestem doktorantką. Pracuję nad wywodem: Non- native bi- and multilingualism.
Praca ta jest dla mnie szalenie interesujaca, zwłaszcza ze jestem mama 17- miesięcznego chłopca, który świetnie rozumie 3 języki: polski, angielski i hiszpański. Pracuję z nim bardzo ciężko ale efekty są niesamowicie zadawalające.Nadmienię, że oboje z męzem jestesmy Polakami.Dziecko jest jednak asekurowane regularnie przez native spakr'ow jdnak tylko gościnnie.Jestem filologiem mówię w językach polski, angielski, niemiecki i hiszpański.Mam ogromne doświadcznie w nauczaniu języków, od 6 lat prowadze bowiem własną szkołę języków obcych.
Zwracam się z prośbą do wszystkich rodziców, którzy jako non- native speakers uczą swoje pociechy języków obcych.
Pragnę podkreślić, że badania, które prowadzę są szalenie interesujące, gdyż mam w domu najlepszy przykład dziecka jeszcze nie mówiącego w ogóle ale świetnie radzącego sobie z wielojęzycznością.
Zwracam się z prośbą o kontakt rodziców dzieci dwu- lub wielojęzycznych uczonych przez Polaków w celu prowadzenia dalszych badań a jednoczesnie przyczynienia sie do rozwoju tak nowej dziedziny nauki.
Pozdrawiam wszystkich i zachcam do współpracy!
Monika Przybylska
[e-mail]

[aggrazza]

Z taka sytuacja nie do konca, z podobna tak. W poludniowo-wschodnich Chinach
posiadanie pomocy domowej z Filipin jest na porzadku dziennym. Filipinki mowia
mniej lub bardziej lamana angielszczezna. Znam wiele dzieci ktore wlasnie od
nich uczyly sie angielskiego przed pojsciem do szkoly i wiekszosc z tych dzieci
mowi po angielsku o niebo lepiej niz ich nianie i maja o wiele poprawniejsza
wymowe. Kolejna tajemnica ludzkiej mowy.
Oczywiscie od czasu do czasu spotykam mamy ktore mowia do dzieci po angielsku
mimo ze ogranicza sie to do nakazow i zakazow typu sit down i don't touch it,
it's dirty. Cos takiego bardzo mi sie nie podoba i nie widze w tym
najmniejszego sensu.
Spotkalam sie (dokladnie widywalam czlowieka przez tydzien bo tyle czasu
spedzilam na uniwersytecie gdzie wykladal)z jednym przypadkiem profesora
uniwersyteckiego, ktory od urodzenia dziecka mowil do niego wylacznie po
angielsku i ten chlopiec w wieku 4 lat rzeczywiscie ladnie mowil i to nawet bez
wyraznego akcentu ale to moze byc zasluga srodowiska akademickiego i kontaktu z
kilkoma rodowitymi amerykaninami.
Moim zdaniem jesli mowisz w danym jezyku plynnie i bez wiekszych bledow mozesz
spokojnie probowac z pomoca mediow w danym jezykow dla poprawnej wymowy. Nawet
jesli dziecko zalapie akcent, jego jezyk bedzie lepszy od twojego a nad wymowa
mozna przeciez popracowac. Poza tym lepszy rydz niz nic. Chyba lepiej mowic w
jezyku obcym chocby nawet z bledami niz nie mowic wcale.

[nionczka]

Ja znam odwrotny przyklad. Matka Polka mowila do corki po polsku, ojciec
Hiszpan po hiszpansku. Dzisiaj dziewczyna na 20 lat i mowi po polsku ze
strasznym hiszpanskim akcentem, jakby nie od matki tylko na kursie sie nauczyla.

Co do pytania. Znam osoby, ktore mialy taki plan i odpuscily bo zabraklo
wytrwalosci. Bo nie wszystkim wychodzi naturalnie mowienie w jezyku obcym do
wlasnego dziecka (i niewazne jak dobrze znaja jezyk). Najpierw trzeba chyba ten
jezyk czuc, zeby moc go przekazac. Mysle, ze wiecej to ma wspolnego z emocjami
niz poziomem znajomosci.

Ale probowac zawsze warto.

[risando]

nionczka napisała:

> Co do pytania. Znam osoby, ktore mialy taki plan i odpuscily bo zabraklo
> wytrwalosci. Bo nie wszystkim wychodzi naturalnie mowienie w jezyku obcym do
> wlasnego dziecka (i niewazne jak dobrze znaja jezyk).

Wlasnie, tego jezyka nie mozna sie nauczyc na zadnym kursie

Na pewno trudno byc konsekwentnym, chociaz z niemieckojezycznego forum o wielojezycznosci wiem, iz rodzice mieszkajace juz dlugo gdzies za granica musza sie nawet mocno zmuszac do uzywania swojego jezyka ojczystego ("reaktywuja" go ogladajac duzo niemiecka telewizje, czytajac ksiazki).

Mysle, ze najlepszy sposob realizacji takiego none-native bilingualismu to jest jakis funkcjonalno-czasowy podzial jezyka domowego, np. w sobote wszystkie rozmowy rodzina prowadzi w jezyku obcym.

---------------

Risando (corka 11/2001, tata (to ja): niem, mama: pol, mieszkamy w Polsce)

[marieroos]

kook1 napisała:

> Czy spotkaliscie sie w swoim zyciu z rodzinami, ktore staraja sie wychowac
> dzieci dwujezycznie, mimo, ze jezyk, ktorego ucza dziecko nie jest ich
> jezykiem ojczystym? Jakie efekty takie rodziny osiagnely, tzn. jak biegle sa
> dzieci, jakimaja akcent itd.


Niestety, również nie znam rodzin, które mogły by świecić przykładem w
powyższym temacie. Sama też jestem zainteresowana jak to jest.
Do mojej corki (4,5 l.) mówimy w ojczystych językach tj. polski i francuski.
Sami między sobą kontaktujemy się po angielsku (w co nie mieszamy dziecka). Ani
mąż, ani ja nie możemy poszczycić się piękną literacką angielszczyzną, dlatego
też staramy się by mała nie nabierała od nas złych nawyków językowych z
niepoprawnym akcentem. I co się dzieje? córka mimo wszystko łapie angielskie
zwroty. Zwłaszcza wtedy , kiedy rozmowa dotyczy jej i oczywiście włącza się
do rozmowy (najczęściej po polsku). Czyli chcąc czy nie dziecko "łyka" coś tam
i chyba warto w przyszłości zadbać by ten trzeci język również był jej znany.
Nie wiem jeszcze co zrobię, ale chciałabym utrwalać i doskonalić w małej ów
język.
Pozdrawiam,
Iza-mama-pol, papa-fr

[kalina29]

Do mojej corki (4,5 l.) mówimy w ojczystych językach tj. polski i francuski.
Sami między sobą kontaktujemy się po angielsku (w co nie mieszamy dziecka).

A jezeli rozmawiacie razem to znaczy cala rodzina: wy i corka? Jak to wyglada?
pozdrawiam Kalina

[marieroos]

Sytuacja jest troszeczkę skomplikowana, ale dajemy radę Wygląda to tak, że w
trakcie wspólnej rozmowy (używamy wtedy jęz.: pol i fr) ktoś czegoś nie
rozumie, szybciutko tłumaczymy mu w zrozumiałym mu języku. Faktem jest, że mąż
Francuz spędził w Polsce 7 lat, więc polski nie jest mu obcy. Ja natomiast
będąc z nim już szósty rok też naturalnie zapamiętuję fr. zwroty. Czyli kiedy
tato rozmawia z małą w swoim języku, ja też rozumiem, i odwrotnie.
Pozdrawiam

[agmani]

Nie wiem, czy o to ci chodzilo, ale spotkalam sie wielokrotnie z sytuacja,
kiedy rodzice Polacy mowili do dzieci po niemiecku, czesto argumentujac: po co
polski, ja mialam/em tak trudno nauczyc sie niemieckiego, to niech dziecko ma
latwiej. Dzieci oczywiscie mowily po niemiecku o niebo lepiej od rodzicow
(akcent, slownictwo, styl), natomiast mysle, ze bylo to glownie zasluga
poprawnej jezykowo szkoly, przedszkola, telewizji, rowiesnikow itd. Jako ze
rodzice zostali na takim, nie innym etapie najomosci jezyka, owoce po paru
latach byly z reguly nastepujace: gorsza komunikacja miedzy stronami (rodzice
nie umieli toczyc np. potyczek slownych, nie rozumieli gagow, w gorszych
przypadkach nie rozmawiali prawie wcale z dziecmi albo sie wstydzili mowic
publicznie) oraz brak znajomosci polskiego i wykorzenienie wsrod dzieci. Osoby
z takich domow, ktore poznalam na studiach, nie chwalily sobie tego modelu
wychowania.

[agmani]

Chociaz w sumie odpowiedzialam na pytanie jak zarznac biligualism i zrobic
none-native monolingualism .

[kalina29]

Osobiscie tez sie nie spotkalam, ale podobno to istnieje. Zreszta nie moze byc
inaczej w przypadkach przytaczanych czasem kiedy mama uczy dzieci nie jedego
ale dwoch, trzech czy nawet wiecej jezykow naraz.
Ja mysle, ze to jest jak najbardziej mozliwe i jezeli tylko dziecko ma
dodatkowy kontakt z uczonym jezykiem to moze nawet opanowac go w stopniu
lepszym (akcent itp.) niz uczacy go rodzic.

pozdrawiam
Kalina

[aniuko]

To ja znam kogos takiego. Moj wykladowca z uniwestetu w Lodz, starszy juz w tej chwili pan
opowiadam nam swoja historie. Do swojej corki od urodzenia mowil po ang. Njpierw bylo fajnie, mala
nauczyla sie szybko ang i do pewnego wieku chetnie rozmawiala z tata. Potem mala zalapala, ze tata
TYLKO do niej mowil po ang i ogolnie mowiac nie spodobalo sie dziewczynce! Tata pierwszy raz
odezwal sie do nie w jej osiemnaste urodziny! I co? I mowi, ze nigdy nie mial i nie bedzie mial z nia
takiego kontaktu jak powinien, nigy do nie nie powiedzial "kochany paczuszku, tatus da buziora w
nozecje" (lub cos takiego, wiecie o co mi chodzi...) no i ona nie moze mu tego wybaczyc, ze tak zyciowo
ja zubozyl....

To tyle ode mnie...Ania

[agmani]

Aniuko, to jest dokladnie to samo, na co skarzyly sie osoby postawione w
sytuacji odwrotnej (opisywane przeze mnie wyzej dzieci Polakow w Niemczech)!

[kalina29]

To jest faktycznie dosc trudne emocjonalnie: mowic do dziecka w jezyku obcym w
dodatku jezeli ten jezyk nie jest jezykiem otoczenia i co najwazniejsze nie
jest tez jezykiem, ktory rodzicowi jest najblizszy w sensie emocjonalnym.

Ja sama sporo mowilam do moich dzieci po francusku, ale tylko dlatego, ze jezyk
ten stal sie w sumie moim pierwszym jezykiem komunikacyjnym. I moge nawet
powiedziec, ze wlasnie moje dzieci przywrocily mi naturalnosc w poslugiwaniu
sie jezykiem polskim!
Nie wyobrazam sobie natomiast mowic do dziecka w jezyku zupelnie obcym, ale
wiadomo, w zyciu rozne sytuacje sie zdarzaja. W koncu i matke Polke, ktora
mieszkajac za granica zwraca sie do dziecka nie po polsku uwaza sie za jakas
forme "dewiacji"

pozdrawiam
Kalina

[hanula]

> Tata pierwszy raz
> odezwal sie do nie w jej osiemnaste urodziny!

? Nie rozumiem.

[aniuko]

witam. No mnie tez jeste troche trudno zrozumiec mojego wykladwowce (nie chce podawac
nazwiska bto dosyc znany czlowiek w kregu anglistow). TO chyba mial byc swego rodzaju
eksperyment czy cos bo nie mial zadnych powodow zeby mowic do dziecka po ang - mieszkali
w Polsce, rodzice polacy....W kazdym badz razie kiedy opowiadal ta historie to troche to bylo
smutne..i dla nas i dla niego.

Ania

[kalina29]

> > Tata pierwszy raz
> > odezwal sie do niej w jej osiemnaste urodziny!
>
> ? Nie rozumiem.


Chyba po polsku po raz pierwszy.

Kalina

[hanula]

> > > Tata pierwszy raz
> > > odezwal sie do niej w jej osiemnaste urodziny!
> >
> > ? Nie rozumiem.
>
> Chyba po polsku po raz pierwszy.

Aaa. Bo już miałam taką wizję jak z tego opowiadania (Paula Austera?), w którym
facet izoluje dziecko od języka, żeby się przekonać, czy będzie mówić językiem
aniołów. (Lub coś w tym stylu.)

[aniuko]

no ze teby bylo jasne...po polsku pierwszys raz sie do niej odezwal w osiemnaste urodziny. Ania

[amwoz]

Witam,
od jakiegos czasu razem z Mężem zastanawiamy się nad mówieniem do naszego
dziecka po angielsku. Właściwie zdecydowaliśmy już, że Mąż do Syna mówi tylko
po angielsku, a ja np. mam angielskie poranki i czas, który spędzamy razem

[risando]

amwoz napisała:

> Witam,
> od jakiegos czasu razem z Mężem zastanawiamy się nad mówieniem do naszego
> dziecka po angielsku. Właściwie zdecydowaliśmy już, że Mąż do Syna mówi tylko
> po angielsku, a ja np. mam angielskie poranki i czas, który spędzamy razem

do Amwoz

[kook1]

Napisalam na adres gazetowy

[amwoz]

Synek ma dopiero niecałe 9 miesięcy, ale reaguje już na to, co do niego mówimy.
Na przykład jak powiemy 'where's the car?', to wygląda przez okno na ulicę. Na
dalsze owoce naszych wysiłków na razie czekamy .

Pozdrawiam,
Ania

[risando]

amwoz napisała:

> Synek ma dopiero niecałe 9 miesięcy, ale reaguje już na to, co do niego mówimy.
>
> Na przykład jak powiemy 'where's the car?', to wygląda przez okno na ulicę. Na
> dalsze owoce naszych wysiłków na razie czekamy .
>
> Pozdrawiam,
> Ania


Zycze mam powodzenia i mam nadzieje, ze bedziecie o postepach synka tutaj pisac.

Pozdrawiam

[kb77]

hej,
czy moglabys przeslac mi liste "baby language" o ktorej wspomnialas? bylabym
bardzo wdzieczna. moj mail to [e-mail]
Kaska

[xurek]

Owszem. Do szkoly w jezyku angielskim, do ktorej chodzi nasz syn (chodzi do
klasy przed-przedszkolnej) uczeszcza ok. 10% dzieci z czysto szwajcarskich
rodzin. Blizej znam rodzine z trzema corkami (10,8,5), ktore uczeszczaja do tej
szkoly od poczatku edukacji. Rodzice mowia do nich wylacznie Schwyzerdütsch,
szkola odbywa sie wylacznie po angielsku.

Dziewczynki mowia po angielsku jak nativ speaker, nie maja niemieckiego akcentu
a miedzy soba mowia w zaleznosci od sytuacji badz tematu po angielsku badz
szwajcarsku. Najmlodsza i moj syn automatycznie przechodza na angielski
znajdujac sie na terenie szkoly i automatycznie na szwajcarski spotykajac sie
poza. Ona mowi gorzej po angielsku niz jej starsze siostry, mysle jednak, ze
jest to tylko kwestia czasu. Wszystkie trzy nie mowily po angielski przed
pojsciem do szkoly (w wieku 4 lat).

Osobiscie jestem zdania, ze mowic ja nativ speaker mozna nauczyc sie wylacznie
od nativ speakerow, obojetnie czy jest to szkola, srodowisko czy niania.

[althea35]

Brat mojego meza ma zamiar uczyc swoje dziecko (w tym momencie 4 miesiace)
jezyka, ktory nie jest dla zadnego z nich jezykiem ojczystym, ale jest jezykiem
domowym. Nie chce go uczyc szwedzkiego, ktory jest dla niego jezykiem
ojczystym, bo uwaza ze nigdy w szwecji nie bedzie mieszkal i do niczego mu sie
nie przyda. Jego zona mowi do malego po rosyjsku, jest to jej jezyk ojczysty.
Ja bym sie nie odwazyla uczyc moje dziecko obcego dla mnie jezyka. Bala bym sie
ze nauczy sie mojej kiepskiej wymowy i gramatyki, zamiast tego jezyka.

[skir.dhu]

W domu rodzice mowili do mnie po ormiansku, mama po francusku. To nie byl Jej
pierwszy jezyk ale tez zostala wychowana z francuska nianka i stad tak
wychowywala mnie. W domu po polsku gadalo tylko radio, potem TV
Moja corke uczylismy od malenskosci ormianskiego i francuskiego, ktory jest
pierwszysm jezykiem mojego meza. Gdy Lara poszla do daycare (odpowiednik
przedszkola), tam poslugiwala sie wylacznie angielskim. Odkad poszla do I
klasy, zaczelam Ja uczyc polskiego, ktory nie jest moim pierwszym jezykiem ale
jest jezykiem dla mnie waznym.
Ze mna jest tak - mysle i snie po ormiansku, lieterature najlepiej znam po
polsku (np. cytowanie poezji), jezykiem domowym jest dla mnie francuski,
jezykiem ulicy i pracy - angielski.
Dla mojej corki pierwszysm jezykiem jest francuski, jezykiem zwierzen i
wspomnien dziecinstwa jest ormianski, jezykiem szkoly i ulicy - angielski,
jezykiem ktorego znajomoscia chwali sie sama z siebie - polski
Moja mama miala w swoim domu francuska i niemiecka nianke, ze swoja mama i
rodzenstwem mowila po ormiansku, nianki uczyly Ja tych dwoch jezykow, w ktorych
z Nia rozmiawial rowniez Jej ojciec. A potem przyszla II wojna swiatowa i
okazalo sie, ze jezykiem, ktorego Jej zabraklo byl rosyjski
Skir Dhu

[kalina29]

skir.dhu napisała:

> W domu rodzice mowili do mnie po ormiansku, mama po francusku. To nie byl Jej
> pierwszy jezyk ale tez zostala wychowana z francuska nianka i stad tak
> wychowywala mnie. W domu po polsku gadalo tylko radio, potem TV
> Moja corke uczylismy od malenskosci ormianskiego i francuskiego, ktory jest
> pierwszysm jezykiem mojego meza. Gdy Lara poszla do daycare (odpowiednik
> przedszkola), tam poslugiwala sie wylacznie angielskim. Odkad poszla do I
> klasy, zaczelam Ja uczyc polskiego, ktory nie jest moim pierwszym jezykiem
ale
> jest jezykiem dla mnie waznym.

Facsynujaca mieszanka jezykow! Powiedz w jaki sposob (chodzi mi o metode)
nauczylas corke mowic po polsku, przez konwersacje czy zaczynajac od
strony "technicznej" i jaki byl stosunek twojej corki do tego nowego jezyka nie
zwiazanego z rzeczywistoscia, w ktorej zyliscie?
pozdrawiam
Kalina

[skir.dhu]

Nauczylam Ja troche slowek - dzieci lubia sie uczyc. A potem poszla w soboty na
zajecia do Heritage Language classes. W Kanadzie jest o tyle latwo, ze
ten "heritage" nie jest w zaden sposob weryfikowany wiec nikt nie sprawdzal czy
Lara ma jakies polskie korzenie. Ja zreszta mowie po polsku raczej biegle wiec
jak Ja zapisywalam to nikt sie nie dziwil. Gdy miala chyba 9 czy 10 lat
pojechala z dziecmi moich polskich znajomych do Polski na wakacje. I to
wlasciwie byl przelom - wrocila mowiac plynnie, znala piosenki. Z czytaniem i
pisaniem bylo i jest kiepsko ale juz tak pewnie pozostanie. Bardzo duzo wysilku
wlozylam w nauczenie Jej czytania i pisania po ormiansku, wiec juz odpuscilam
troche polski. Moze kiedys, kiedys Ona sama sie zmobilizuje... Watpie
Skir Dhu

[igge]

Ja troszkę próbowałam ale nie od urodzenia dzieci tylko później. Niestety po 3
latach dość niekonsekwentnej nauki obcego języka w niekonwencjonalny sposób
wyniki mam jak dla mnie niezadowalające. Syn (9letni)jest na dobrej drodze,
żeby kiedyś znać świetnie angielski (bez trudu i ze zrozumieniem przeczytał np
Narnię w oryginale,słucha i rozumie Cartoon po angielsku). Córka(6lat)wg
znajomych ze Stanów jest dwujęzyczna ale wg mnie nie. Bez rodzica, dla którego
język docelowy jest ojczystym i bez szkoły, przedszkola, podwórka, mieszkając w
Polsce praktycznie niemożliwe jest osiągnięcie dwujęzyczności. Oczywiście dla
przeciętnego Polaka moje dzieci a przynajmniej córka jest dwujęzyczna ja jednak
zdaję sobie sprawę, że mój angielski jest niedoskonały delikatnie mówiąc i jest
to bariera nie do przeskoczenia mimo trudu włożonego w "sztucznie" stworzone
środowisko obcojęzyczne typu kasety, książki, filmy, internet. Dodam, że oboje
z mężem studiowaliśmy anglistykę ale mąż nie bierze właściwie udziału w
tym "eksperymencie".

[jan.kran]

igge napisała:

>. Bez rodzica, dla którego
> język docelowy jest ojczystym i bez szkoły, przedszkola, podwórka, mieszkając w
>
> Polsce praktycznie niemożliwe jest osiągnięcie dwujęzyczności. Oczywiście dla
> przeciętnego Polaka moje dzieci a przynajmniej córka jest dwujęzyczna ja jednak
>
> zdaję sobie sprawę, że mój angielski jest niedoskonały delikatnie mówiąc i jest
>
> to bariera nie do przeskoczenia mimo trudu włożonego w "sztucznie" stworzone
> środowisko obcojęzyczne typu kasety, książki, filmy, internet.

---------> Myślę że powinnaś dalej kontynuować angielski u Twoich dzieci , nawet
jeżeli nie będą całkowicie dwujęzyczne to będą bdb znały angielski i to jet
sporo warte.
Poruszyłaś bardzo dla mnie istotny temat. Moje dzieci mimo że od lat mieszkają w
Norwegii nie są związane z językiem i kulturą tego kraju.
Moja córka twierdzi ze brakuje Jej norweskiego dzieciństwa , przyjechała tu jak
miała 12 lat i nigdy do końca nie zidentyfikowała się z tym krajem.
Od września mieszka w DE , była do tej pory dwa razy w Norwegii , ma tu sporo
znajomych ale jednak nigdy norweski nie bedzie Jej językiem tak jak niemiecki.
Kran

[risando]

> zdaję sobie sprawę, że mój angielski jest niedoskonały delikatnie mówiąc

Rozmawiajac z ludzmi o nauce jezykow czesto odnosze wrazenie, iz mamy chyba zbyt wygorowane oczekiwania. Chcemy sie nauczyc jezyka obcego "perfekt" - bez akcentu, bez zadnych bledow. Ale tak sie niestety nie da. Osobiscie zadnych zludzen juz nie mam, iz zupelnie bezblednie po polsku pisac i mowic nigdy nie bede. Ale i tak sie "dogadam" i to jest najwazniejsze. Perfekcyjna znajomosc jezykow obcych to piekna sprawa, ale wcale nie konieczna do swobodnego poruszania sie po swiecie - i w zyciu zawodowym i prywatnym.

Powinnas kontynuowac Twoj "eksperyment", ale to bez wygorowanych celow. Na luzie i swobodnie wedlug checi i zainteresowan dzieci. Zycze powodzenia

[skir.dhu]

Do uwag Risando ja dodam jeszcze, ze czytajac np. rozne fora miewam zupelnie
nieskromne wrazenie, ze moj polski jest wielokrotnie poprawniejszy niz polski
sporej liczby rodowitych Polakow, ktorzy zwyczajnie maja klopoty z gramatyka,
ortografia i syntaksem Ich wlasnego jezyka. Pefekcja jest wiec chyba
niepotrzebnie wysokim wymaganiem jakie sama sobie stawiasz. Jan Kran ma racje -
Twoje dzieci maja szanse poznac biegle angielski i to jest ogromne bogactwo w
jakie mozesz Je wyposazyc. O perfekcje sie nie martw - czy w ogole jest cos
takiego jak PERFEKCYJNA znajomosc jezyka? Pytanie stawiam czysto retorycznie
Skir Dhu

[kb77]

Ja tez uwazam, ze nie powinnas sie zniechecac! przeczytalam bardzo wiele
dyskusji dot. bilingualizmu i uczenia dzieci przez non-natives. Moja prywatna
konkluzja jest taka: w dzisiajszym swiecie jezyk angielski np jest tak
rozpowszechniony, ze i tak kazdy stosuje jakas swoja 'odmiane'. "Native'ow"
wcale nie jest tak latwo spotkac - nawet w samej Wielkiej Brytanii Mieszkamy
teraz w Belgii i ja glownie spotykam sie z angielskim 'Unijnym' nazwijmy to, od
wyksztalconych ludzi, poslugujacych sie tym jezykiem w pracy i w kontaktach
pozapracowych. Moj angielski nie jest na poziomie native ale i tak w wiekszosci
mowie lepiej od moich kolegow z pracy, bo np bez akcentu. Moje dzieci beda sie
zatem w przyszloci spotykac w wiekszosci z non-native speakers, mysle wiec, ze
lepiej aby byly 'bilingual' (koncept ten ulatwi im nauke kolejnych jezykow, czy
wogole nauczy myslenia wlasciwego tej sytuacji) niz nie.

amwoz - jak tam u Was?

[risando]

Witam amwoz!

Jesli masz czas i ochote, moze napisz troche, co u Was slychac.

Pozdrawiam

Risando

[jan.kran]

Papaja 85 napisała:

mam pytanie czy jest sens podejmowac probe wychowania dziecka dwujezycznie
jesli sie chce mowic do dziecka w jezyku ktory nie jest ojczysty a jedynie
wyuczony? mam na mysli rodzica ktorego jezykiem ojczystym jest polski ale
skonczyl filologie obca i w tym jezyku chce mowic do dziecka.

My jestesmy przykladem,ze

[madziulek8]

zycie czasami wymusza takie scenariusze.Moj synek,na moje wyrazne zyczenie
urodzil sie w Polsce, podczas gdy wtedy mieszkalismy w Genewie.Wrocilismy do
Szwajcarii jak maly mial 2miesiace.Poniewaz moj fran. jest kiepski uznalismy,ze
trzeba mowic do dziecka po angielsku aby w momencie kontaktu z innymi dziecmi(w
G. jest jednak troche tzw.expat`ow)nie czul sie odtracony.Tak sie zlozylo,ze po
roku przyjechalismy do Dubaju.Dzieki temu,ze w domu ja mowie do niego glownie
po ang. przedszkole okazalo sie bezproblemowe.Teraz mowi w obu jezykach(przez
sen po ang.).Od przyszlego roku szkolnego w przedszkolu bedzie mial dodatkowo
francuski i zobaczymy.Serdecznosci z cieplutkiego (jest 22.40 i jakies 37C)
Dubaju
PS.czy ten prof z Lodzi anglista to prof W. czy Sz. Pierwszego znam-swietny
nauczyciel, choc ciut dziwny.

a jakie ma znaczenie, ze jezyk...

[kaszka13]

nie jest ojczysty? tylko blagam, nie krzyczcie na mnie. tak sie nad tym
zastanawiam, bo mowie w trzech jezykach, nie mam problemow z pisaniem w zadnym z
nich. czy w takiej sytuacji mam mowic do dziecka tylko po polsku, bo wydaje mi
sie to troche sztuczne. nie jest to problem, ktory bedzie mnie dotyczyl przez
nastepny miesiac, ale potem kto wie, bo termin porodu zbliza sie wielkimi
krokami nie wyobrazam sobie ograniczania sie do mowienia tylko po polsku kiedy
jestesmy w mieszanym towarzystwie (czesc rodziny ze strony meza mowi tylko po
angielsku) i podobnie w sytuacji gdy spotykam sie z moimi przyjaciolmi z wloch.
w koncu jest to normalne, ze wykorzystuje sie jezyk na poziomie na ktorym sie go
zna. nie jestem w stanie stwierdzic czy to moze zaburzyc przyswajanie gramatyki
przez malucha, moze ktos ma jakas opinie na ten temat??? zreszta to przyswajanie
i tak zaburza sie przez uzywanie wiecej niz jednego jezyka i problem trwa dopoki
dziecko nie zacznie samo rozrozniac jezykow, a to na pewno nie w pierwszych
latach zycia. aha, ja i malz jestesmy z polski i w domu mowimy glownie po
polsku, ale angielski i wloski sa na tapecie kiedy sa znajomi.

[risando]

kaszka13 napisała:

> nie wyobrazam sobie ograniczania sie do mowienia tylko po polsku kied
> y
> jestesmy w mieszanym towarzystwie (czesc rodziny ze strony meza mowi tylko po
> angielsku) i podobnie w sytuacji gdy spotykam sie z moimi przyjaciolmi z wloch.
> w koncu jest to normalne, ze wykorzystuje sie jezyk na poziomie na ktorym sie g
> o
> zna. nie jestem w stanie stwierdzic czy to moze zaburzyc przyswajanie gramatyki
> przez malucha, moze ktos ma jakas opinie na ten temat???

Moim zdaniem metoda one-person-one-language (OPOL) nie oznacza, iz dana osoba musi sie w obecnosci dziecka w towarzystwie innych osob ograniczac do mowienia w jednym jezyku. Istotne jest tylko zwracac sie BEZPOSREDNIO do dziecka zawsze i wylacznie tym samym jezykiem. Czyli w gronie rodziny czy znajmowych mozesz mowic do pojedynczych osob czy do calosci towarzystwa po angielsku, ale jesli mowisz bezposrednio do dziecka, uzywasz jezyka polskiego.

Pozdrawiam

[judytak]

jeśli tamte języki są dla ciebie "prawie jak własne", czyli używasz je od
naprawdę dawna, masz do nich stosunek nasycony różnymi emocjami, używasz różne
warstwy języka w zależności od sytuacji (umiesz się wypowiadać to urzędowo, to
uroczyście, to staroświecko, to młodzieżowo, to żartobliwie, to wulgarnie,
itd.), to rzeczywiście moźesz używać te języki też w stosunku do dziecka, i nie
czynić wielkiej szkody (nie licząc tego, ze dziecko może w któryms momencie
odmówić używanie polskiego, "bo skoro mama tez potrafi tak, jak dzieci i
nauczycielki w szkole, to po co mamy się wysilać...")

jednak mimo wszystko bardziej się sprawdza rozróżnienie od początku, kto po
jakiemu z dzieckiem rozmawia, w takiej sytuacji dzieci najłatwiej sie uczą
oczywiście okazjonalne odzywanie się do dziecka w innym języku żadnej szkody
nie czyni, dziecko doskonale pojmuje, że "to dla gości"

> zreszta to przyswajanie
> i tak zaburza sie przez uzywanie wiecej niz jednego jezyka i problem trwa
dopoki
> dziecko nie zacznie samo rozrozniac jezykow, a to na pewno nie w pierwszych
> latach zycia.

i tu się mylis
dzieci są mądrzejsze, niż dorośli zakładają ;o)
każde dziecko na początku popełnia błędów gramatycznych, to nie jest
osobliwościa dzieci dwujezycznych
ale też dziecko rozróżnia używane w jego obecności języków podobno od
urodzenia, a nawet trochę wcześniej...
w każdym razie kiedy zaczyna mówić, to już dokładnie wie, co do kogo w jakim
języku...

pozdrawiam
Judyta

[alina66]

witam

ja tak zrobiłam. Jestem germanistką, tłumaczem, ojciec mojego syna jest
Polakiem. Syn był wychowywany dwujęzycznie od urodzenia, obecnie ma osiemnaście
lat.
Włada biegle niemieckim, ma dobry akcent, mówi prawidłowo gramatycznie,
aczkolwiek zdarzają mu się błędy, rozumie wszystko, w miarę potrzeby tłumaczy
(jestem rozwiedziona i związałam się z Niemcem, z którym prowadzimy razem
firmę, a syn w niej pracuje np. we wakacje). Syn jest olimpijczykiem, ale
raczej nie wiąże przyszłości z samym językiem. Oprócz niemieckiego włada
angielskim na poziomie dobrym, (rozpoczął naukę w siódmym roku życia) oraz
rosyjskim (nauka od jedenastego roku życia)

Taka nauka języka wymaga dużo zaangażowania i dla mnie była czasami uciążliwa
(rodzicielskie lenistwo !!!).
Z synem rozmawiałam wyłącznie po niemiecku przez kilka lat, zawsze i w każdej
sytuacji (nie zwracając uwagi na głupie docinki w mojej malej miejscowości -
takie były czasy). Syn długo nie oglądał w ogóle polskiej telewizji, tylko
niemiecką, miał niemieckie bajki, śpiewałam mu niemieckie kołysanki itd.
ODradzam osobom, które nie potrafią wyrażać uczuć w obcym języku (musiałam się
nauczyć i nie władają nim bardzo dobrze.
Poza tym same plusy.

kilka pytan do alina66

[risando]

alina66 napisała:

> ja tak zrobiłam. Jestem germanistką, tłumaczem, ojciec mojego syna jest
> Polakiem. Syn był wychowywany dwujęzycznie od urodzenia
> Taka nauka języka wymaga dużo zaangażowania i dla mnie była czasami uciążliwa
> (rodzicielskie lenistwo !!!).
> Z synem rozmawiałam wyłącznie po niemiecku przez kilka lat, zawsze i w każdej
> sytuacji

Witam,

niesamowity sukces)

Jesli mozna, chcialbym sie zapytac, jakie nastawienie Twoj syn mial do dwujezycznego wychowania w - jak rozumiem - polskojezycznym otoczeniu, kiedy byl juz starszy?

Czy Twoj syn mial mozliwosc przebywac z innymi niemieckojezycznymi osobami?

Piszesz: "Z synem rozmawiałam wyłącznie po niemiecku przez kilka lat." Czy potem rozmawialas z nim tez po polsku?

Pozdrawiam

[alina66]

Nastawienie miał różne, zależnie od wieku
Kiedy miał tak około 5-6 lat, trochę się buntował, potem raczej zawsze doceniał.
Był przeze mnie wysyłany do Niemiec, chodził przez kilka tygodni do niemieckiej
szkoły, pojechał raz na oboz językowy, ale więcej razy nie chciał - miał wtedy
12 lat, na podstawie testu zaklwalifikowano go do grupy ze studentami, którzy
rozmawiali o rzeczach dla niego niezrozumiałych (z racji wieku- polityka,
sztuka, praca itd), i chcieli, żeby za nich odrabiał zadania MImo, że
płacili w naturze (chipsy i cola) młody się zraził

Kiedy syn poszedł do szkoły, zaczęłam rozmawiać z nim po polsku, a niemieckiego
uczyłam dalej na zasadzie zajęć 2x 45 minut tygodniowo.
W gimnazjum posłałam go do obcego nauczyciela, którego bardzo lubił (zmęczył
się mamusią, a mamusia nim).
Obecnie rozważa, czy studiować w Niemczech.

[risando]

alina66 napisała:

> Kiedy syn poszedł do szkoły, zaczęłam rozmawiać z nim po polsku, a niemieckiego
> uczyłam dalej na zasadzie zajęć 2x 45 minut tygodniowo.
> W gimnazjum posłałam go do obcego nauczyciela, którego bardzo lubił (zmęczył
> się mamusią, a mamusia nim).
> Obecnie rozważa, czy studiować w Niemczech.

Witam,

niesamowite i dla mnie pocieszajace doswiadczenie, iz mozna systematycznym podejsciem do sprawy rowniez w Polsce utrzymac znajomosc jezyka na wysokim poziomie

Pozdrawiam serdecznie

[pinezka82]

Widzę, że ten wątek trochę się przykurzył, a szkoda, bo temat niezwykle ciekawy, a problem coraz częściej spotykamy. Znam taki przykład z życia. Znajoma romanistka, od urodznia, a nawet od okresu ciąży rozmawia ze swoją 4-letnia obecnie córką po francusku. Poza mamą ma stały kontakt z użytkowanikami natywnymi. Bardzo dobrze mówi i po polsku, i po francusku, przy czym bezbłędnie zapamiętuje kto w jakim języku zwrócił się do niej po raz pierwszy i z tą osobą konsekwentnie mówi w odpowiednim języku Mamę kosztowało to wiele pracy, ale jak sama mówi skorzystała chyba na tym więcej niż córka, bo znając język bardzo dobrze razem z córką uczyła się go jeszcze raz, uzupełniając o naturalne etapy nauki języka ojczystego. Głównym probleme, który dostrzegam jest to, że dziewczynka zaczyna sobie stawiać pytanie kim jestem, dlaczego mówię w innym języku niż reszta dzieci itd. Niestety odpowiedź, że mamusia chciała ją nauczyć tego pięknego języka, jej nie wystarcza, w końcu język kształtuje tożsamośc i kulturową, ale też tę związaną z przynależnością narodową.

[mr_cellophane]

Ano faktycznie, watek zapomniany az wstyd ze mnie w nim nie bylo
Tak jak to juz bylo wiele razy poruszane wszystko zalezy od motywacji i
aspiracji. Moj angieslki jest niezly choc daleki od idealnego. Nauka jezyka byla
dla mnie swoista draga przez meke (uwarukowania dyslektyczne).Tak wiec
spodziewam sie ze czesc z moich przypadlosci przekazalem synowi (podobno
dyslekcja przechodzi glownie w lini meskiej).
I byl to jeden z powodow dla ktorych zdecydowalismy sie na wychowaie
dwujezuczne. Oczywiscie nie jedyny bo i innych motywacji nie zabraklo(pisalem
juz o nich wiele).
A co do aspiracji - zdaje sobie sprawe ze moj syn nigy nie bedzie mial typowego
brytyjskiego akcentu, nigdy tez nie bedzie wladal angielskim rownie dobrze jak
polskim, ale jesli w 5 czy 6 roku zycia bedzie tak mowil po angielsku jak ja po
20 latach nauki to bedzie to moj i zapewnie jego sukces.
Dla mnie osobiscie smiesznosc nie mowienia w obcym jezyku jest wieksza niz
smiesznosc mowienia w obcym jezyku z bledami czy innym akcentem.
Coz, jedank przyznac musze ze obawiam sie w przyszlosci pytan odnosnie innosci
(dlaczego mowimy 2 jezykami). Znamy troche rodzin dwujezycznych wiec nie jest to
tak dziwne dla Cinka ze rodzice mowia 2 jezykami. Jednak spodziewam sie tych
pytan wierzac ze tak samo jak nauralna stala sie moja relacja z Cinkiem (a
jestem z tych ojcow co roznia sie od matek jedynie tym ze nie karmia piersia)
tak samo naturalnie przyjda odpowiedzi na te pytania.

[risando]

> Coz, jedank przyznac musze ze obawiam sie w przyszlosci pytan odnosnie innosci
> (dlaczego mowimy 2 jezykami).

Tak na marginesie:
Warto czasem przypomniec pytajacym, iz dwujezycznosc na terenach polskich sto lat temu byla sprawa zupelnie naturalna. Polacy w domu mowili po polsku, a w szkolach, urzedach, sklepach po niemiecku czy po rosyjsku. Co to dzielnicy rosysjkiej specjalnej wiedzy nie posiadam, ale np. na Pomorzu wysztalcony Polak nie mowil gorszej po niemiecku od Niemca. Wlasnie Polacy najbardziej zaangazowani w obronie swojego w zyciu publicznym z uplywem lat coraz bardziej represjonowanego jezyka ojczystego perfekcyjnie opanowali jezyk niemiecki. Swiadcza o tym np. prace naukowe pisane przez te osoby.
Elita polska z oczywistych powodow nie lubila zbytnio jezyka niemieckiego, ale jednak wiedziala, iz nauka jezyka "wroga" w Prusach byla konieczna.

Czasem mi sie wydaje, iz niektorzy Polacy podswiadomie nadal chca "bronic" swoj jezyk i moze dlatego ich nastawienie do dwujezycznego wychowania jest takie, a nie inne. W rodzinie malzonki jest kilka osob znajacych (glownie biernie) jezyka niemieckiego z powodu wymuszonej nauki podczas okupacji niemieckiej 1939-1945. Kazda osoba ma inne podejscie do tego faktu, ktore nalezy szanowac. Ciocia X lubi po niemiecku rozmawiac, a wujek Y jezyka niemieckiego uzywac nie chce.

[pinezka82]

To, że pojawi się pytanie o inność nie jest problemem. Ważne, aby zdawać sobie sprawę z tego, że ono się pojawi i mieć przygotowany jakiś "plan" Problem mojej znajomej polega na tym, że ona założyła, że dziecko które jest wychowywane dwujęzycznie bez jakby całego tła socjologicznego (narodowość rodziców, poczucie ich przynależności kulturowej) nie będzie miało problemów z tożsamością. I nie umie sobie z tym poradzić na razie.
Jednak nie jest to absolutnie powód, aby nie wychowywać dziecka także w języku obcym (i dla rodzica i dla otoczenia).
A co do błędów i akcentów, to ucząc się swojego trzeciego języka - francuskiego, bardzo mi zależało aby mieć poprawny akcent i mówić gramatycznie. Niestety pierwszy wyjazd do Francji, zreszta na studia, pozbawił mnie natychmiast złudzeń, że (przynajmniej w tym języku) poprawność językowa i standardowy akcent istnieje tylko w podręcznikach To wszystko jest zdecydowanie mniej ważne niż sama umiejętność komunikacji w danym języku. Podziwiam za konsekwencję i życzę dużej satysfakcji z efektów

[nana_c]

"W koncu i matke Polke, ktora
mieszkajac za granica zwraca sie do dziecka nie po polsku uwaza sie za jakas
forme "dewiacji""

??? Ja tak robie, oboje z synem poslugujemy sie bezblednym niemieckim, a tak
zreszta, nie wyobrazam sobie, jakbym mogla sie razem dzieckiem wyobcowac
jezykowo z niemieckojezycznego srodowiska