pytanie do madrka 76

[hg12345]

Od listopada 2008 roku obsweruje to forum, chociaz nigdy sie nie wypowiadalam
a tylko czerpalam wstystkie wiadomosci. U mojej mamy poszlo bardzo szybko. W
listopadzie dowiedzelismy, ze mama ma raka zoladka, potem wszystko poszlo tak
szybko, operacja byla nie mozliwa ze wzgledu na wyczerpanie organizmu mamy i
w lutym mojej najukochanczej mamusi juz nie bylo. Do tej pory nie potrafie
tego wszyskigeo zroumiec. Mam do Ciebie tysiace pytan,bo wydaje mi sie, ze jak
sie wszystkiego nie dowiem nie potrafie sie z zym pogodzic. Tak bardo cierpie
i wiem, ze jesli ty po 6 miesicach smierci twojego taty tu ciagle jestes
aktywna odczuwasz to samo co ja.Pierwsze moje pytanie, czy przy krwotoku z
zoladka, naprawde nic juz nie mozna zrobic ? Tylko podac morfine, jakies
kroplowki i to wszystko?

[madrek76]

Witam serdecznie,przez ostatnie kilka dni postanowiłam odpocząć od
codziennych spraw i spedzic blizej przyrody, stad nie zaladałam
tutaj i pisze dopiero teraz. Wiem jak Ci cieżko pogodzić sie z
odejściem Mamy, bo dokładnie to samo przezywam po śmierci Tatusia.
Pamietam jak nie jeden elkarz słyszac "nieoperacyjny rak zoładka"
mówil o to "bardzo źle rokuje"...ta wizję krwotoku poznałąm dosc
szybko, bo lekarz operujacy tate jako pierwszy gdy uznał ze to
przypadek nieresekcyjny poinformował mnie o tym co bedzie
dalej...pomylił sie tylko w jednym - wg niego Tata miał zyc 3 m-ce,
a zył od tamtych słów 20 m-cy!!! Natomiast wiem jak drecza pytania w
stylu "czy nie dało sie nic wiecej zrobic"...wg mojej wiedzy a
rozmawiałam z wieloma lekarzami, w tym takim serdecznym przyjacielem
robiącym specjalizacje z onkologii w Londynie, ze niestety nie, ze
gdy dochodzi do krwotoku z guza niestety to znak, ze organ jest juz
calkowicie zajety i ze za przerzuty wielonarządowe, ze jedyne co
wtedy moga robic to podawać leki usmierzajace ból, hamujace
krwawienie, kroplówki nawadniajace i morfine jesli ta jest
konieczna...u mojego Tatucia pierwsza morfine dostał rano w dniu
śmierci, wczesniej na szczescie i za to dziekuje Boga nie miał jakis
starsznych bóli i pomagał tramal czy ketonal dożylnie i to było
jedyne pocieszenie, bo przez 20 m-cy wizyt na onkologii widziałam
jak cierpia ludzie, widziałam jak dorośli mezczyzni płacza jak
dziecko, słyszałam nie raz jak modlą sie o śmierć jako ukojenie bólu
wiec za to dziekuje Bogu, ze Tacie to oszczedził. Wiem jak Ci cieżko
było patrzeć ze swiadomościa że nic sie już nie da zrobić, widziałam
jak ten krwotok sie nasilał..moja praca dała mi możliwość być przy
Tacie non stop przez ostatnie 10 dni jego życia a jednoczesnie
pobytu w szpitalu i widziałam jak z dnia na dzien staje sie słabszy,
jak po odbarczeniu kolejne usg pokazuje ze zmiany sie powiekszaja a
guz w zoładku rosnie w tempie ekspresowym, pamietam do dzis ostatnia
niedziele przed Taty śmiercia, zjadł jeszcze spokojnie domowy lekki
rosół,a 3h poźniej zaczeły się wymioty krwią...i przez kolejne dni
2,5 dnia powtarzały sie z roznym nasileniem i lekarz, ostrzegał nas
bysmy były przygotowane, ze którys z tych krowtoków moze zakończyć
sie odejściem...notabene u Taty na 2h przed smiercia ten krwotok sie
zupełnie zatrzymał, sonda była czysciutenka... ciagle słysze słowa
Taty "co się ze mną dzieje" a ja nie umiałam powiedzieć "tatusiu Ty
powoli od nas odchodzisz", do tego mikroprzerzuty do mózgu i
chwilowe utraty swiadomosci kiedy mówił coś nielogicznego. Wiem
jedno lekarz który Tate prowadził zrobił co sie da, reagował na
kazda moga prośbe i sugestie ale z góry powiedział mi ze to
łagodzenie bólu i walka o kazdy dzien a potem i godziny życia...stad
nie miej wyrzutów sumienia, ze zrobiłaś cos za mało - my naprawde
nie moglismy inaczej pomóc rodzicom, medycznie juz sie nie dało :-(
choc to do dzis boli w sercu i pewnie nie raz bedzie krwawiło to
takie sa fakty. Mój Ttaa gdy żył w kazdy wolny weekend (czasami w
weekendy pracuje) wyciagał nas na wycieczki po blizszej i dalszej
okolicy - wczoraj to ja zabrałam mame, siostre z jej chłopakiem ale
i tak smutek pozostał, bo nie było obok Taty. Ostatnio codziennie
bywam na cmentarzu bo daje to swego rodzaju poczucie ze jestesmy
blisko siebie. Tata jutro miałby imieniny - miał na imię Waldemar -
kupie jak zwykle jego ukochane bordowe róże, ale On ich już nie
zobaczy,a zamiast prezentu mogłam tylko zamówić mszę św. w Jego
intencji...czas płynie a boli jeszcze bardziej i tylko pozostaje
nadzieja, ze kiedys jednak przyjdzie ukojenie! Jak cos pisz do mnie
na e-mail: [e-mail] a moze podaj gg jesli masz takowe
to gdybys chciała pogadac odezwij się!!! Pozdrawiam cieplo! Magda