Opowieść narciarska

[filomena1]

tekst powstał kiedyś - chyba z górą 13 lat temu dla GW
" Na nartach" "
Jedziemy wzdloz doliny gornego Rodanu w Goms. Droga wije sie zakretami i stale wznosi do gory.
Od wysokosci 1000 m npm. zbocza drogi sa juz biale. Strumyki i wodospady na skalnych urwiskach,
w cieniu przy drodze, lsnia biela zamarznietych sopli. Przykuwa nasz wzrok olbrzymia biala sciana
jak fantastyczna, zlodzona plaskorzezba. Przy pierwszej miejscowosci z kolejka wagonikowa
wysadzamy corke. Czekaja juz na nia. Cala ekipa mlodziezy w duzo zaduzych spodniach i bluzach w
krate, lustrzankowych okularach, oraz czapkach z daszkiem na karku. Kazdy z deska w reku .. Belalp
jest ulubionym miejscem dla milosnikow deski sniegowej. Kilka plaskich tras, urwisk skalnych do
skokow, duzo slonca no i turystow z ktorych moga sie nabijac. W tej miejscowowsci sprzedaja bilety
od pierwszego wagonika za 100% ceny, ale co godzine bilet tanieje o 10%. Poza tym jeszcze tutaj na
abonament nakleja sie fotografie z automatu, wiec mlodziez kombinuje. Jedziemy dalej, chcemy
wynajac dla przyjaciol malenkie mieszkanko na okres wielkanocny. W czwartej kolejnej miejscowosci,
z ktorej startuja wagonowe kolejki, skrecamy w mala dolinke, gdzie jest uroczo polozona mala
osada. Odnajdujemy wlascicielke domku. Dzis sobota, turysci wyjechali, a nowi jeszcze nie
przyjechali. Dlatego dzien to szczegolnie korzystny, nie tylko, ze mniej narciarzy na trasie, ale i
mozemy zobaczyc jeszcze puste domki tzw. Chalet do wynajecia. Wybieramy malenkie mieszkanko,
dwie sypialnie oraz pokoj z kominkiem i kuchenka z k_tem stolowym. Calosc wyposazona absolutnie
we wszystko co potrzebne do mieszkania. Umawiamy sie na 70 Sfr za dzien, plus 50.- za
posprzatanie po wyjezdzie uzytkownikow. Nie drogo, bo w Crans Montanie, lub Zermatt ceny sa
nawet 10 krotne i wiecej. Teraz jedziemy na narty.
Tuz obok, na polnocnym stoku poludniowych Alp sa dwa krzeselkowe i powyzej trzy orczykowe
wyciagi. Najwazniejsze, ze snieg sie tu trzyma az do Wielkanocy, przynajmniej do tej pory tak bylo.
Postanawiamy jednak pojechac vis a vis na poludniowy stok polnocnych Alp, gdzie cieplej i
sloneczniej. Zaledwie 2 km dalej, do miejscowosci Fiesch. zatrzymujemy sie na ogromnym placu do
parkowania, obok stoi gmach 3 pietrowego parkingu. Dzis, w sobote znajdujemy miejsce bez
klopotu. Obok nas zaparkowala grupa mlodziezy z bardzo kolorowymi plecakami. To skrzydlo-
spadochronarze. Fiesch jest ulubiona miejscowoscia tych sportowcow. Przy automacie do placenia za
parking ( 8 Sfr za 6 godz.) stoi grupa (chyba) Japonczykow. Wszyscy spotykamy sie w kolejce do
kasy. Przed nami stoi mezczyzna, na ktorego plecaku gumkami przyczepiona jest czarna kratkowana
plytka z tworzywa. Mamo, zobacz, on ma ogniwo sloneczne. Mezczyzna odwraca sie, na
entuzjastyczny okrzyk syna. Ma zdziwiona mine, bo takiego jezyka jeszcze nie slyszal. Okazuje sie,
ze naprawde to jest ogniwo fotowoltaniczne. Polgodzinne wystawienie go na promienie sloneczne
wystarczy do zasilenia radiotelefonu, wysokosciomierza, alarmu lawinowego i innych urzadzen, ktore
sa wyposazeniem skrzydlo-spachroniarza. Najwazniejszy to sygnalizator, ulatwiajacy odnalezienie
czlowieka, ktory gdzies przypadkowo ladowal, lub zmiotla go lawina. Chwilke rozmawiamy, gdy
tymczasem kolejka topnieje. Przed nami kupuja kilkudniowe abonamenty. Do komputera biletowego
przymocowana jest kamera wycelowana wprost na klijenta, po 30 sekundach komputer wypluwa bilet
z wydrukowana na nim fotografia. Nie da sie kombinowac z przeklejaniem zdjec. Ze szwajcarska
dokladnoscia, kwadrans po dwunastej rozpoczyna sie sprzedaz biletow tzw. "poldziennych". Teraz
nasza kolej. Dorosly placi 28 Sfr , a dziecko 16. (Pol dnia) Otrzymujemy zakodowane w komputerze
grube karty plastikowe. Placimy za nie 10 Sfr kaucji. Bilety nie sa tanie, trzeba zaplacic nie tylko ze te
elektronike , ale za przygotowanie bezpiecznych tras i cala infrastrukture, no i niesmowite widoki.-
Tam gdzie jezdzi corka wychodzi taniej. W ogole i tak taniej tutaj niz w modnych, okrzyczanych

Cd,, Opowieść narciarska

[filomena1]

miejscowoscach. Np. wyprawa do Zermatt kosztuje dwa razy tyle, a parking 2 sfr za godzine.
Dochodzimy do bramek. Nikt sie nie pcha, nie podchodzi. Nikt nie wyciaga plastikowych kart, tez nie
wklada do czytnika, poprostu wystarczy je miec w kieszeni. Karty reaguja na sygnal magnetyczny. Bez
niego bramka sie nie otworzy.
Wagonik zabiera 100 osob co 12 min. Ladujemy sie do drugiego, trwa to trzy minuty. Startujemy z
1050 m npm. W wagoniku nie jest ciasno, ale za to gwarno. Latwo slychac honlenderski, niemiecki,
francuski, angielski, miejscowy dialekt, oraz cos jak japonski. Patrzymy przez okno. W dole mijamy las
modrzewiowy. Szkoda, ze modrzew gubi igly na zime, las wyglada tak smutnie, Teraz znika kilka
karlowatych sosen rosnacych na stromiznach i juz jak okiem siegnie, dalej, tylko olbrzymia przestrzen
bieli sniegu i czarnych skal. Przed naszymi oczami panorama poludniowych Alp, az po Wlochy.(stoimy
tylem do kierunku jazdy) Widok przycmiewa blask slonca. Bez okularow w ogole nie mozna patrzec.
Wysiadamy na 2200m npm. Od listopada do maja nie mozna tu dojechac samochodem. Miejscowosc
jest malenka, 5 hoteli i kilka domkow. Cala zabudowa utrzymana w jednym stylu architektonicznym,
typowym alpejskim.Czesc osob odrazu zaklada narty i zjezdza do krzeselek czteroosobowych lub do
orczykow. My patrzymy na mape. Tato, tu jest jeszcze 9 roznych wyciagow i 18 tras. Czy zdazymy
zaliczyc dzisiaj wszystkie? Co robimy? Syn, chce koniecznie dalej jechac nastepnym wagonikiem na sam
szczyt. Mniejszy wagonik, bo tylko na 45 osob, unosi nas w powietrze. Wysiadamy po 6 minutach na
3000m npm. na szczycie Eggishorn. Dech zapiera wspanialy widok i wysokosc. Szybka zmiana
poziomow daje sie odczuc nie tylko w glowie, ale w nogach, rekach i calym ciele. Musze usiasc na
chwilke aklimatyzacji. Tuz obok mnie stoi malenki domek zbudowany z kamieni. Przed nim lawy i stoly.
W okolo wspaniala panorama, 360° tylko biale skalne szczyty. Czuje, ze jestem w samym sercu Alp. U
mych stop najdluzszy lodowiec w Europie. Na domku jest kolorowa mapa i z latwoscia odczytuje co
mam przed soba. W glebi, patrzac na polnoc, na horyzoncie Jungfrau, a obok schrinisko pod
Jungfaraujoch. Zamyslam sie, o tych gorach pisal Slowacki poematy. Tyle, ze od tamtej tj. bernenskiej
strony. Widok jest wspanialy, dopiero kelner budzi mnie z zadumy. Zamawiam grzanca i dalej delektuje
sie ogromem przestrzeni, groza skal i urwisk, niesamowitym blekitem nieba i jaskrzycym w sloncu
sniegiem. W dole jak pomarszczony olbrzymi dywan rozciaga sie 23 kilometrowy lodowiec Wielki
Aletschgletscher.
Mamo, bo nie zdazymy zaliczyc nawet polowy tras. Ruszamy. Po obu stronach waskiej trasy (max.3 m )
stoja wysokie mocne siatki. Spogladam na boki i serce mi zamiera. O rany, ostrozenie, zwolnijcie, 100
metrowe przepascie po obu stronach. krzycze przerazona. Alez, mamo, najwyzej jakies 70 m. Patrze
przed siebie. W lancuchu poludniowych Alp wyroznia sie swym piramidalnym ksztaltem Matternhorn,
najaslawniejsza szwajcarska gora. Uspakaja mnie patrzenie na tak wspanialy horyzont, ale nie
zapominam o koncentracji na jak najwezszych skretach. Wreszcie skret i jestesmy na stromym zboczu,
na rozleglej przestrzeni. Mimo, ze slonko grzeje, bije w twarz ped lodowatego powietrza. Dobrze, ze
mamy czapki na glowach. Trasy wyznaczone sa kolorowymi patykami-tyczkami, bardzo gesto
ustawionymi. Tablica informuje, ze kazde opuszczenie oznakowanej trasy jest na wlasna
odpowiedzialnosc i grozi niebezpieczenstwem lawiny. A jednak mimo ostrzezen, na stokach w
puszystym sniegu widac slady odwaznych, znakomitych narciarzy. Im bardziej stromy stok tym wiecej
sladow w sniegowym puchu. Dojezdzamy do skrzyzowania tras. Tu siedza na sniegu deskowicze i
dyskutuja z platfusami. To sa skolei milosnicy malenkich nart Big Foot w ksztalcie wielkiej stopy,
niewiele wiekszej od buta narciarskiego.
Z gory lub z dolu mozna objac wzrokiem cala okolice i zobaczyc na ktorej trasie i przy ktorym wyciagu
jest najmniej narciarzy. Stajemy w kolejce do wyciagu lawkowego( krzeslo czteroosobowe). Po chwili
siedzimy. Mamo, zobacz tych wariatow. W dole w

Cd,, Opowieść narciarska

[filomena1]

przeolbrzymiej bluzie i spodniach wielkoluda jakby uslyszal i czekal na okrzyk syna i natychmiast
ruszyl na skalne-urwisko. Prawie przed naszymi nosami wykonuje salto z pol obrotem, lewa reka
trzyma deske i miekko laduje..
Jest 16ta. Jeszcze powtarzamy ostatni wyjazd na sam szczyt Eggishorn. Postanawiamy zjechac az do
parkingu. Okazuje sie, ze nie byl to najlepszy pomysl. Ostatni odcinek jest twardy i oblodzony. Od kilku
ostatnich lat dobre warunki narciarskie sa tylko powyzej 1500 m npm. Madrzej zrobili ci co zjechali
kolejka. Jescze tylko wrzucamy do automatu nasze karty plastikowe czyli bilety, za ktore otrzymujemy
spowrotem banknoty (za kaucje).
W powrotnej drodze zabieramy corke z kolezanka. Opowiadam, co slyszalam, ze zalicza sie do
niebezpiecznej zarazy, do wariatow i szalencow, itp. To byli free-styl, a tamci to racerzy. Cala powrotna
droge corka robi nam wyklad na temat trzech rodzajow deskowiczow. Z jej opowiesci wynika, ze dla
snowboardzistow niebezpieczni sa zwyczajni narciarze. Jezdza szybko, albo kreca sie, spieci,
skoncentrowani nad samokontrola jazdy i do tego tak machaja kijkami. Prawie przekonala nas, ze
deska to bardzo sympatyczny sport zwiazany z pewna filozofia zycia, ubieraniem sie i stylem bycia.
Gniewni i zbuntowani. Prowokujacy, ale bez agresji i przeszkadzania innym. Zaprzeczajacy
wszystkiemu co skostniale. Liczy sie luz, swoboda i wesola zabawa. Zyj i daj zyc innym. Oj, nie dziwi
mnie, ze to takie zarazliwe wsrod mlodziezy.
Tato, zaczyna syn, pojedzmy jutro w Saastal (dolina), do Saas-Grund, albo Saas Fee, podobno tam na
lodowcu jest bombowo i spadlo wiecej sniegu. No i tam na trasach bedzie wesolo, zawsze sa
karnawalowi muzykanci Guggumüsik, smiesznie przebrani, ze swoja zabawna muzyka i wyglupami jak
to w okreasie karnawalu kolednicy.
Apetyt i glod przypomina, ze ostatnio jedlismy sniadanie i jakies jablko po drodze. Najlatwiej i
najszybciej przygotowac, Fondue serowe z chlebem, popijane bialym winem Fendant. Szwajcarzy,
uwazaja, ze przyrzadzenie tego dania jest meskim zajeciem. Bardzo mi to odpowiada i ciesze sie na
taki kolacjo-obiad. Ale dzieci wola raclette bo nie zawiera alkoholu , czyli topinony na patelenkach
(dawniej przy ognisku) ser ,polewany na kartofle w mundurkacha. Tez swietne , bo kazdy pracuje nad
wlasnym jedzeniem,

Stare ceny są niestety nieaktualne , a brak mi przed świetami czasu aby je wszystkie uaktualnić.
Czekajaąc i wyglądajaąc na białe .wita
Filomena

[Gość: Jozzo]

Dzieki,

Bardzo ladny tekst i fajnie, dynamicznie napisany.
Podobja mi sie okreslenia takie niepojete w otoczeniu
moich tubylcow jak np.:
" ... ze naprawde to jest ogniwo fotowoltaniczne."

Tak czy inaczej good stuff gl;osuje za tym zeby to wlozyc do
ABC Forum.

Jozzo

[Gość: Filomena1]

Gość portalu: Jozzo napisał(a):

> Dzieki,

Miło. słyszec, cała przyjemność po mojej stronie.. :*)))
jakbys chcial troche atmosfery przed świątecznej i światecznej to wkleiłam opowadanko tutaj :

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=23923&w=54236781&wv.x=1&v=2&s=0
pozdrowka świąteczne.
Od jutro już chyba mam szlaban na komp, a priorytet świeta.
Filomena

[Gość: Jozzo]

Wesolych Swiat
a mowia ze baba rzadzi ?
No i masz babo placek - szydlo wyszlo z worka i wyglada ze
"chiba naie "

Jozzo

[Gość: o_andrzej]

Filomeno, zapachnialo sniegiem, gorami i... nostalgia.

[Gość: paraglider]

najlepsze to określenie paralotniarzy,"skrzydło-spadochroniarz" spadłem z
krzesła.

[helvet]

,"skrzydło-spadochroniarz" spadłem z
> krzesła.

chyba o to wlasnie chodzilo......
Oby bez szkod na rzeczy i ciele