Zbliża się 1 listopada

[blanka_e]

Tego dnia lubię spacerować po cmantarzu, gdy zapadnie zmrok (oczywiście w
towarzystwie kogoś żywego), palą się wszędzie świeczki i pachną kwiaty, nie
jest wcale smutno, a tam, gdzie nie ma światełka, staram się zapalić choć
mały ogarek i zatrzymać się chwilkę nad zapomnianą mogiłką, zastanawiam się
wtedy kim był pochowany tam człowiek.
Wielkie wrażenie robi na mnie cmentarz na Powązkach, chciałabym też na
spokojnie zwiedzić raz jeszcze paryski Pere la Chaise.
Co sądzicie o tym święcie, lubicie odwiedzać cmantarze?

[zoyka6]

Lubię cmentarze. Odczuwam na nich spokój nie obecny gdzie indziej. Tak jakby
czas się zatrzymał. Mam wrażenie że na cmentarzu nic złego nie może mnie
spotkać.Oczywiście przebywam tam za dnia.

[blue_ice1]

a mnie co roku tego dnia jest straszlwie smutno,ze nie moge byc przy grobach
moich obu kochanych mezczyzn, a tu w NL- nie obchodzi sie tego dnia. Czasem
chodze na groby obcych ale to tylko wzmaga moj smutek......
I boli mnie dusza na mysl- ze jesli odejda w Polsce moi rodzice- tez nie bede
mogla pojsc podumac przy grobach ,jesli najdzie mnie ochota........

[aniawx]

Ja kocham cmentarze. dziwnie to brzmi, ale to jaest dla mnie jedyne miejsce
gdzie mozna się w życiu "zatrzymac" po myśleć o zmarłych wspaniałych ludziach,
naszych bliskich i nie tylko. Można się zastanowić nad sobą i nad tym, do czego
my tak w ogóle pedzimy - czy to na pewno jest dobre i czy na pewno ma sens??
Ps. Byłam w Warszawie na POwązkach w środe (ja jestem z Krakowa), spacerowałam
tam jakiś dwie godziny i nie przeszłam nawet pół cmentarza. Tam jest wspaniale,
cudowne wspomnienia ludzi - piękne napisy na grobach. Lekcja dla mnie jest taka
z tego spaceru, ze zawsze byli, sa i bądą wspaniali ludzie, po których zostanie
ból, zal i smutek. Ale te groby przypominają nam o Nich - jacy byli kochani.
Wiecie przeczytałam piękny wiersz z 1984 roku - żona napisła dla męża na
grobie. Był naprawdę cudowny - Ona kochała Go ponad 100 lat temu tak mocno jak
ja kocham Patryka teraz. I wiem, ze po mnie jeszcze będzie wielu w takiej
sytuacji. N atym polega nasz świat, ludzie rodza się, zyją i umierają. Tylko
kwestia jest tego, jak będą nas wspominac po śmierci - czy pozostanie po
nas "pusty" grób, czy może ktoś jeszcze kiedyś sie zatrzyma i pomodli za nas...

życze wszystkiego dobrego
Ania

[zeng]

ja nie wiem czy chciałbym żeby po mojej żonie zostały pomniki dla potomnych.
Chcą jej stawiać pomniki z jej pracy naukowej, zgodziłem się dla naszego synka,
żeby jak dorośnie wiedział, że jego mama była i czegoś dokonała. Ogólnie
chciałbym jednak tak jak miałem ją dla siebie jako żonę zachować tylko i
wyłącznie dla siebie w pamięci.

Kiedyś, kiedy na cmentarzu w Szczecinie (3 co dowielkości w europie) nie było
nikogo z mojej najbliższej rodziny lubiłem chodzić na spacer 1 listopada w
nocy. Teraz na cmentarzu mam swoich kilka przystanków, jeden szczególnie bliski
mojemu sercu, to jak dom, tak jest część mnie, odczuwam nieodpartąchęć bycia
tam jak najwięcej, nawet ciągle. Poza tym cmentarza nienawidzę.

[aniawx]

Zeng, po Twoich wypowiedziach wiem, ze jest Ci bardzo, bardzo, bardzo ciężko po
stracie żony. Widze, ze faktycznie byliście tylko DLA SIEBIE. I współczuję Ci.
I wiem, ze jeśli nie Twój synek nie byłoby Cie tu. Nie poradziłbyś sobie z tym.
I jestem pełna podziwu jak można się za tak odciąc od znajomych jak Wy to
zrobiliście. Ja zawsze miałam inne zdanie - spędza się czas z Ukochaną osobą,
ale sa inni i trzeba z nimi utrzymywac kontakt. My tak zawsze robiliśmy -
zawsze imprezy ze znajomymi, spotkania co tydzień w winiarni itd. Tylko sami
wyjeżdzaliśmy na kajaki, bo tak chcieliśmy spędzac ten czas jak my chcemy, i
nie być zaleznym od kogoś.
Życze Ci dużo siły do przejścia tego "piekła".
Pozdrawiam, ANia

[blanka_e]

Aniu, a co czułaś, gdy zobaczyłaś groby powstańców? te brzozowe krzyże...kwiat
młodzieży, wszyscy młodzi, szlachetni, dlaczego nie dane im było żyć? czym
właściwie jest życie na tej ziemi? na pewno jest tylko krótkim etapem czegoś
ważniejszego...