Blokowisko zamiast miasta

[andrzej_b2]

miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34889,6431740,Blokowisko_za_Zelazna_Brama_zamiast_miasta.html


J. Majewski napisał:
„Choć mury spalonego domu rzeźbiarza Józefa Manzla z 1841 r. przetrwały wojnę i spełniały wszelkie kryteria zabytku, zostały zburzone w styczniu 1946 r.”

Jeśli wierzyć St. Łozie, to front domu Manzla przy Chłodnej 19 jeszcze w 1957 r. wyglądał oto tak (foto St. Turski):


Jak widać, w pierwszych latach powojennych, budynek nie został zakwalifikowany przez BOS do planu likwidacji miasta. Dopiero później się to zmieniło, bo i kierowca, który przed chwilą wysiadł z ciężarówki też jednoznacznie określa swój lekceważący stosunek do zabytku.

[dydonek]

andrzej_b2 napisał:

> Jeśli wierzyć St. Łozie, to front domu Manzla przy Chłodnej 19 jeszcze w 1957 r
> . wyglądał oto tak (foto St. Turski):
>

W opisie www.warszawa1939.pl/index.php?r1=chlodna_19&r3=0
jako rok rozbiórki jest podany aż 1964...

Chłodna 19 i nie tylko

[andrzej_b2]

Józef Manzel był właścicielem domu do 1904 r., tj. do swej śmierci. Już i tak od
długiego czasu nie prowadził warsztatu kamieniarskiego, mieszkając w
Świetlikowej Woli – wsi w pow. zwoleńskim, w której posiadał własny kamieniołom.
Wobec braku męskich potomków cała po nim scheda została sprzedana. Jeszcze za
życia w domu mieszkali różni lokatorzy i funkcjonowało wiele firm. Stan ten
niewiele zmienił się do wybuchu II wojny. Siedziby swe miały tu, m.in.: fabryka
wag Neumana, fabryka torebek Jana Liedtke, ale najdłużej zakład
elektrotechniczny inż. Józefa Boyé. Nie on sam, ale jego brat dr Edward Boyé
mocno zapisał się w historii. Wokół wydawanego przez siebie pisma młodzieży
akademickiej UW „Pro arte et studio” skupił grono młodych poetów, którzy
utworzyli potem grupę poetycką „Skaander” (Lechoń, Tuwim, Słonimski,
Iwaszkiewicz, Wierzyński). Był ponadto doskonałym tłumaczem literatury
romańskiej, w tym: Dekamerona Boccaccia i Don Kichota Cervantesa.