Kolejne niechuściarskie: praca/wychowawczy:)

[asiamamusia]

Właśnie. Dla mnie ten temat jest baaardzo bliski ponieważ o niczym innym nie
marzyłam jak zostać w domu z dzieckiem rok czy dwa nawet. Jednak do pracy
wróciłam jak Maja miała pół roku, i tak dobrze, że nie 4 miesiące, prawda. Ze
względów finansowych, ale też i z powodu lęku, co w pracy powiedzą itp.
Pacuję już 7 lat tam, firma bardzo duża i nikt na wychowawczy przez ten czas
nie poszedł, tak mi się wydaje. Planujemy drugie i nie wiem czy tak szybko
wrócę, mimo ewentualnych następstw. Najgorszy jest ten pośpiech wieczny i to,
że dziecko wyciąga rączki rano a ja muszę pędzić. Ona zaczyna płakać i tak w
kółko... Ma fajną nianię, ale cóż wiadomo, że to nie to samo. No dobra, to
jak to jest u was?

[marta_nie_martka]

Ja sie zdecydowałam na drugi wariant. Wychowawczy, drugie dziecko, wychowawczy.
I wiem, że mnie zwolnią po powrocie. Dobrze, że szef przedłużył mi umowę i
jestem ubezpieczona. Nie mam pretensji do firmy, bo sama zadecydowałam :) Po
roku mogłam jeszcze wrócić, ale mi się synka zachciało. Staram się wspomóc
domowy budżet, a jedyne co potrafię to szyć chusty ;)

Nie żałuję, ale i nie polecam takiego rozwiązania dla wszystkich. Oznacza ono
duuużo wyrzeczeń. 24h/dobę z dziećmi, i tak już od 2 lat, może wykończyć
psychicznie :)

praca

[agamamaani]

z wielu powodów.. po pierwsze lubię swoją pracę *(Choć nie cierpię swojej firmy)
po drugie mąż bardziej charytatywnie pracuje
po trzecie.. póltora roku w domu i mam dosyć :)
po urodzeniu Ani wórciłam do pracy po 3,5 miesiąca.. było mi bardzo ciężko
wtedy.. ale miałam o tyle lepiej, że z nią był tatuś ( czyli mój małż) z tym, ze
z mężem widywaliśmy się co parę dni - on szedł do pracy jak ja ze swojej
wracałam. potem Ania zachorowała na sepsę (więc 2 miesiące byłam na zwolnieniu
z nią w szpitalu) potem zaszłam w ciąże - a ze to było szybko po pierwszej
(pierwsza była zagrożona skończona cięciem) to musiałam iść na L4.. i tam od
zeszłego roku , od grudnia jestem w domu.. i trochę mam dosyc garów i
sprzątania.. więc idę do rpboty.. a jak mi się nie spodoba, to wymyślę jakiś
inny patetn na życie :)
aaa z młodymi znów zostanie tatuś :)

[visenna2]

"24h/dobę z dziećmi, i tak już od 2 lat, może wykończyć
> psychicznie :)"

Oj tak, czasem już nie wiem na jakim świecie żyję:)

[marta_nie_martka]

Dziś przeczytałam swoje wczorajsze wypociny, i przyszło mi do głowy, że mogłam
urazić mamy, które wracają do pracy. Nie to miałam na myśli. Każda decyzja jest
trudna, i każda pociąga za sobą konsekwencje i wyrzeczenia, tylko innej natury.
I czasem się zastanawiam, czy podjęliśmy dobrą. Owszem jestem z dziećmi, ale
odowiedzialność za nasze utrzymanie spada tylko na Kubę, a utrzymać sie z
jednej pensji nie jest łatwo.

-
Kawałek szmaty - chusty i miękkie nosidła
Ekodzieciak-pieluchy ekologiczne, i dużo więcej

[lola_22]

ja jestem przerażona, ze bede musiala zostawic malą (teraz ma 2 miesiace) i jak
czytam o tych wyciagnietych raczkach to juz widze siebie jak sie lamie i też
rycze... Opcja babci z powodow geograficznych nie wchodzi w rachube a z
nianiami trudno, wiec stres ogromny. Ostatnio zastanawialam sie dlaczego ,jesli
wszyscy zalecaja karmienie wylacznie piersia do 6 miesiaca to i urlopy
macierzynskie nie trwaja tyle samo - to przeciez logiczne.
W duchu najchetniej skorzystalabym z urlopu wychowawczego ale chyba nie damy
rady z jedna pensja... a szyc nie umiem ;-)

[asiamamusia]

wiesz, teraz ona ma rok i miesiąc, więc wie doskonale że idę, chce mnie
zatrzymać w domu. jak miała te pół roku to rano nie było żadnych problemów,
zaczęła za to budzić się w nocy co pół godziny jak do tej pracy wróciłam. nie
wiem czy to zbieg okoliczności czy nie. no i też różne są dzieci. ponieważ mała
nic mi nie daje rano zrobić a budzi się coraz wcześniej to ja tez wstaję coraz
wcześniej, ostatnio o 6. więc już lepiej spać pójdę, a jutro dyskusji ciąg
dalszy:)

[kajkasz1]

Współczuję dziewczyny takich "przymusowych" wyborów. Ja na szczęście (dla mnie
nie dla pracy) mam robotę, którą mogę wykonywać w domu, a i szefem mi jest mój
rodzony ojciec, który chcąc-nie chcąc nie może mi kazać zostawić chorego
dzieciaka samego w domu, ale i realiów matki dzieciom nie czai. Też uważam, że
macierzyński powinien być dłuższy. Ja się z Kacprem załapałam na ten półroczny,
a i tak wróciłam do pracy po miesiącu. Najpierw powoli, a nianię zatrudniłam,
jak nie mogłam już "wyrobić" z pracą w domu, bo mały już ciekawski i ruchliwy
się zrobił wieku 7 miesięcy. Z Kubkiem już mi się tak nie spieszyło, ba, do
dziś się z robotą nie wyrabiam. Może to wina jego poważnej choroby, a może
cudnego uśmiechu. I mimo, że opiekują się nim babcie też ciężko znoszę jego
wyciągnięte rączki, gdy wychodzę. i cieszy mnie, że gdy wracam, to on od razu
babci pa, pa pokazuje.
Dlatego uważam, że nam mamom przydałby się komfort psychiczny godziwej pracy i
współpracy firm i państwa przy wychowywaniu dzieci. No nic, na razie pomarzyć
możemy.

[visenna2]

U mnie wybór był bardzo prosty - nienawidziłam swojej pracy; stres mnie tak
wykończył ze leczyłam się u neurologa:) Zdarzyło mi się nawet w pracy zemdleć
ze strachu:) (i wyczerpania). Tak wygląda praca asystentki obsługującej zarząd
(i nie tylko) dużej międzynarodowej firmy:)
Ale nie chciałam sie zwalniać, bo mnie tam cenili dosyć, i zatrudnili na etat
na czas nieokreślony. Zostałam więc ze względu na planowane dziecko i możliwość
wzięcia wychowawczego:) Teraz się zastanawiam jak tu sie wyrobić z drugim
dzieckiem, żeby zdążyć przed końcem wychowawczego i wziąć następny:)
Mój mąż pracuje dużo, nieźle zarabia ale co z tego jak mamy kredyty za
mieszkanie i samochód do spłacania. Więc jest cienko dosyć, jedziemy na
debecie, a ja żeby zaspokoić swoje chustowe marzenia muszę sprzedawać to co
mam:)))
Na myśl o powrocie do tej pracy cierpnie mi skóra. Więc chyba będę zmuszona
poszukać czegoś innego. Ale asystentką już nigdy nie będę choćbym miała razem z
dzieckiem umrzeć z głodu:)

[marta_nie_martka]

Visenna, jak bym czytała o swojej pracy. Tyle, że byłam księgową w firmie,
która miała złośliwą konkurencję. Były donosy do Urzedu Skarbowego, Inspekcji
Pracy, ZUS. I co miesiąc niezapowiedziane kontrole. Do tego, ciągnące sie
latami, sprawy w różnych sądach. Przy pierwszej kontroli z nerwów zdrętwiał mi
kark, i przez kilka dni nie mogłam ruszać głową, nie spałam ze strachu. I to
nie są to jedynie moje strachy. Dziewczyna, która teraz pracuje na moim
miejscu, przy swojej pierwszej kontroli straciła 7kg. Nigdy wcześniej nie
przypuszczałam, że stres może sie objawiać takimi silnymi dolegliwościami
fizycznymi.

[visenna2]

Oj moze, może:) jeśli to jest bardzo silny stres:)
Ja też nie spałam ze strachu, a codziennie rano wybuchałam płaczem przy
śniadaniu, ze znowu muszę tam iść...
Żyłam tylko myślą o weekendzie, a niedzielę wieczorem dostawałam ataków paniki:)

[benitaa2]

Ja zrobiłam podobnie jak marta_nie markta-wychowawczy,drugie dziecko i jestem
na urlopie macierzyńskim,a później wychowawczy.Moja firma została wykupiona
przez nowego właściciela i "podczepiona" do innej firmy,zreorganizowana itp. i
wiem,że nie miałabym do czego wracać.Jak moje maluchy podrosną poszukam nowej
pracy.

[elafela]

Ja zostaję w domu, za 400-500 zł miesięcznie nie opłaca mi się iść do pracy,
tym bardziej, że mąż godziwie zarabia. Po wychowawczym mam zamiar zmienić pracę
i to też jest powód dla, którego zostaję w domu - w nowej pracy trzeba się
wykazać. Póki co trochę dorabiam w domu, bardziej dla siebie niż dla budżetu
domowego, jakoś źle się czuję z myślą, że nie mam na swoje przysłowiowe waciki.
BLOG MIŁOSZKA

[kajkasz1]

Może mam super warunki do pracy, jakie zapewnił mi mój ojciec, ale dobrze znam
taki strach lub nieprzespaną z nerwów nockę po telefonie inwestora, że ściana
pęka albo projekt skopany, albo co gorsza pisma z urzędu, że coś w projekcie
jest nie tak. Ręce latają, mózg pracuje szybciej niż reszta nadąża i to
pytanie "czy ja coś sknociłam, czy to mój błąd?" Fakt, że po czasie okazuje
się, że błędy bywają do naprawienia lub ręcznego tłumaczenia na budowie, albo
też inwestor poszedł na "samowolkę", a najczęściej to wykonawcy lub majstrowie
idą "na skróty" nie rekompensuje tego stresu. W dodatku uciążliwość urzędników
sprawia, że proste projekty i sprawy urastają do niebotycznie rozdętych
opasłych tomisk. TYlko, że ja nie chudnę, mam odwrotnie, pochłaniam tony
słodyczy, co skutkuje nie tylko tyciem, ale i przewlekłymi stanami zapalnymi
narządów rodnych. A w ciązy wylądowałam nawet w szpitalu po telefonie
inwestora.
Nie dziwię sie też mojemu mężowi, który po 10 godzinach pracy wraca tak
zestresowany do domu, że nawet gadać z nami nie chce. Urlopu nie mieliśmy od 6
lat, tylko ja z dziećmi i laptopem wyjeżdżam do mojej mamy "na letnisko". Mój
siedmioletni syn jeszcze nie wie, co to sa wakacje z rodzicami.
Coż, podobno "takie czasy". TYlko co na to nasze dzieci?

wychowawczy

[llulla1]

Ja rowniez wybralam wariant: wychowawczy, drugie dzuecko, wychowawczy. Wiec prawdopodobnie
spedze w domu kolejne cztery lata. Mam zamiar w tym czasie dokonczyc prace magisterska i zrobic
zaocznie podyplomowke. Jestem jednak w dogodnej sytuacji, maz dobrze zarabia. A w dodatku od
urodzenia synka mieszkam na prowincji, gdzie koszty utrzymania, w porownaniu z Warszawa, sa
naprwade smiesznie male.

[asiamamusia]

Dla mnie najgorsze jest to, że nie mam czasu dla własnego dziecka. Mała jest
wielką histeryczką, buntowniczką, czego próbkę miałyście (te które były w
sobotę) na spotkaniu jak ją ubierałam w kombinezon. To jest standard. Ryk jest
przy jakiejkolwiek czynności, której ona sobie nie życzy. Wszystko zaczęło się
właśnie od powrotu do pracy, kiedy musiałam wszystko robić tak szybko, rano i
po powrocie, że zaczęło się ubieranie na siłę, zmiana pieluchy na siłę itp. Z
braku czasu. To powoduje jeszcze większe rozdrażnienie u niej, u nas i problem
się nasila. Dziecko wychowuje mi opiekunka... Ale efekty sa tylko podczas jej
obecności, jak wracamy z pracy (męża w ogóle nie ma często bo ma prace
wyjazdową), albo w czasie weekendu, jest szaleństwo od początku. Dla mnie to
jest straszne. Na pewno jest to kwestia temperamentu dziecka. Są grzeczne
bobasy, które z uśmiechem cały dzień sobie siedzą pewnie... Ech, moje marzenie
to mieć czas zeby się nad dzieckiem pochylić. Wracam ok. 18 do domu. Ale też
wpływ mają moje cechy, nieumiejętność pogodzenia pracy z domem. Mój stres jaki
to wywołuje wszystko. Że się wam tak pożalę..

[marta_nie_martka]

Jej, ale Ci musi być ciężko :( Mogę Cię jedynie wirtualnie przytulić.

[asiamamusia]

dzięki:))) dobre i to:))

[mayetschka]

Ja sama nie wiem co dla mnie lepsze: lubię swoją pracę, ale też uważam jak to
"Zosia samosia" że tylko ja umiem zrozumieć Tobiasza... Byłam na macierzyńskim,
urlopie wypoczynkowym, miałam być 3 miesiące na wychowawczym ale właśnie, po
miesiącu wykorzystania wychowawczego, zostałam wezwana do pracy i od
poniedziałku ruszam w bój... Jednak nie zamierzam dłuugo pracować, bo już myślę
jak zmajstrowć brata albo siostrę memu Maluszkowi :)

[ekomama]

Ja w lekko innych realiach żyję, bo francuskich, ale u nas wylgądalo to tak:

przez 3,5 miesiąca siedzialam ja z Joasiem (choć powinnam wrócic jak Jo mial 2,5
miesiaca, taki socjal francuski, nie mialam prawa do wychowawczego), potem mąż
wziac pol etatu i ja pol etatu i na zmiane ganialismy do pracy. Zawrot glowy, bo
ja jeszcze do tego sciagalam mleko dla malego w pracy. W grudniu jak jechalam na
swieta, byla z lekka padnieta. W miedzy czasie szukalismy opiekunki na od
stycznia, bo maz wracal na pelen etat, a ja mialam kontynuowac moje pol etatu.
Ale (teraz mowie, na szczescie) opiekunka okazala sie malo powazna i w ostatnim
momencie nas olala, wiec od stycznia siedze w domu z Joachimem (akurat mi sie
umowa konczyla w styczniu wiec nie podpisalam nowej).

Decyzji nie zaluje. Tyle rzeczy do zrobienia z brzdacaem w domu czy poza domem.
Owszem, czasami czlowiek ma siebie dosyc w domu, ale ile to trwa? A jak patrze
jak szybko JOaś się zmienia, to cieszę się, że uniknęlam zrodla frustracji,
czyli chwil kiedy opiekunka mi mowi: A wie pani, pani syn zaczal sam siadac, w
dzis to nawet sam stanal, etc.

Ale fakt ze mamy zabiezpieczenie finansowe: jedna pensja plus bezrobotne, ktore
nie jest mizerne. Do lata wytrzymamy. Joas bedzie mial juz wowczas rok. Choc i
tak nie wiem co dalej.

Nie lubie jak los za mnie decyduje, ale tutaj wybral dobrze.

[kizami]

ja mam jeszcze trcohe macierzyńskiego, ale potem zdecydowałam, że biorę
wychowawczy. Co prawda planowałam szukać pracy zaraz po macierzyńskim, bo
siedzenie w domu mnie zabija. do starej pracy nie wrócę, bo najzwyczajniej w
świecie nie ma już tam nic do roboty. Zresztą tamta praca to była na czas
studiów i od początku nie zamierzałam tam wracać. Teraz mam dylemat, nie chcę
mojej małej zostawić samej z obcą osobą, żłobek też póki, co odpada. Więc
zostaje w domu, ale po wakacjach zamierzam znaleźć pracę. Plan mam taki, że
teraz na wiosnę to będziemy z małą jeżdzić gdzie się da, możemy całe dnie
spędzać nad morzem, więc jakoś dam radę. Pojechać gdzieś zdjęcia porobić,
pozwiedzać.Bo zimowa rutyna mnie dobija. Spacer to 2-3 godziny, a co z resztą
dnia?Wychodzenie jest związane z ubieraniem i rozbieraniem co chwilę, gdy
gdzieś wejdziemy, więc przyznaje, że po prostu mi sie nie chce.Jakoś od garów i
sprzątania mnie odrzuca z każdym dniem coraz bardziej. A poza tym nienawidzę
robić cały czas tego samego, a tak mi sie udalo z córką, że mamy w miarę
regularny plan dnia i może to głupie, ale mnie to psychicznie męczy.jakas
nienormalna jestem:)podsumowując, bo się za mocno rozpisałam (przepraszam:)):
wychowawczy do około 8 miesiąca życia małej.

[magme]

A ja mam wychowawczy do końca tego roku, czyli będę na nim niecały rok, dłużej
nie mogę bo zaczęłam specjalizację zawodową (laboratoryjna
diagnostyka medyczna) i nie mogę jej już odkładać (już przekładałam start o
rok) a na razie dobrze mi w domu i właściwie chętnie bym jeszcze pobyła z małym
(przy czym teraz tak mówię a nie wiem co będzie pod koniec roku), no ale z
jednej pensji w sumie byłoby na dłuższą metę trudno więc pewnie wrócę do
pracy,do dyżurów i tej pięknej służby zdrowia polskiej...;/

[agmani]

Model kombinowany. Juz tlumacze...
W moim cudnym kraju - pozdrawiamy postulujacych o urlopy 6-miesieczne - urlop
macierzynski trwa tylko 8 tygodni po porodzie. Dobrze przeczytalyscie, osiem
tygodni, niecale 2 miesiace. Praktycznie wiec prawie kazdy bierze wychowawczy.
Ja tez jestem na wychowawczym (platny przez rok, malo, bo malo, zawsze lepszy
rydz niz nic). Jesli bym chciala przedluzyc na drugi rok, juz mi nic nie
zaplaca. Ubezpieczam sie niestety sama (dobrze, ze mam panstwowe ubezpieczenie,
to Mloda jest na moim).
Niestety nie udalo mi sie dotrzymac kroku wymogom uczelnianym (mialam zwolnienia
przez wiekszosc ciazy, lezenie, szpitale itp.), wiec - pozdrawiamy tesknie! -
nei mam stypendium doktoranckiego. Jak sie postaram, bede miala od jesieni znowu.
Teraz cos tam sobie podlubalam na uniwerku, niewiele (chociaz bylam tak ambitna,
ze na pierwszym spotkaniu stawilam sie z 3-tygodniakiem uwieszonym cyca, meska
czesc katedry za chiny nie mogla sie skoncentrowac...). Od kwietnia zaczynam
pelnoetatowo (to na szczescie mniej godzin niz praca i mozna sobie rozlozyc na 4
dni w tygodniu, czy wykroic ze dwa wolne popoludnia.
Szukam tez pracy poza uczelnia, od lata mam nadzieje zaczac, wiec od jesieni
bede mama 2-etatowa.
Jesli chodzi o opieke, to mamy fatalna sytuacje. Jedna babcia jest kochana i
chcialaby, ale mieszka ponad 1000 km od nas i ma tam swoje codzienne obowiazki,
wiec moze do nas przyjechac tylko od czasu do czasu. Druga babcia mieszka 90 km
dalej (z czego jakies 80 smiga sie autostrada), nudzi sie, obowiazkow nie ma
zadnych...ale ma alergie na jakiekolwiek formy pomocy.
Zlobki - katastrofa. Pomijajac jakosc niektorych, to dostac miejsce, to jak
wygrac w totka. Jeden z powodow naszej przeprowadzki.
Opiekunka to przyjemnosc bardzo droga, ale nie mamy wyjscia (od lata powinnismy
miec miejsce w zlobku, jezeli sfinalizujemy przeprowadzke).
Aha, jeden wieczor w tygodniu spedzam z Mloda na masazach i zaczynamy basen, ale
jestem taki wrak po ciazy, ze kolejne 3 wieczory musze miec dla siebie .
Zdaje sobie sprawe, ze dziecko moze chcialoby miec wiecej mamy, ale warunki sa
takie, a nie inne i uwazamy, ze nie bedzie lepiej, jesli zasiade w domu,
sfrustruje sie, wypadne z tzw. obiegu i kolejne dzieci stana sie dla nas zbyt
drogim luksusem.

żłobek

[mdevine]

A czy któraś z Was oddała maluszka do żłobka zaraz po macierzyńskim? Nade mną
to wisi i już mam ochotę płakać... Chociaż nie wiem, jak taki bąbel 4-
miesięczny może reagować na żłobek...

[marta_nie_martka]

Współczuję, to musi być trudna decyzja :( dużo ci jeszcze tego macierzyńskiego
zostało? Może masz jakiś zaległy urlop? Trzymam kciuki za najlepsze
rozwiązanie, jakie by ono nie było.

[guruburu]

Ja siedzę w domu z przymusu i niestety średnio mi to leży. Do pracy nie mam jak
wracać, bo takowej nie miałam - po studiach chodziłam na intensywne kursy
językowe a potem urodziła sie córka. Po pół roku miałam wrócić na jeden kurs
językowy, ale nie udało się z mężem zgrać czasowo (to on miał być w te dni z
dzieckiem). Mała miała iść od roku do żłoba (opiekunki są drogie i wiele osób
tutaj nawet przy dwóch pensjach posyła dzieci do żłobka) - wcześniej sobie tego
nie wyobrażałam, ale też przymysu nie było. Ale do żłobkow są super długie listy
oczekujących (jak dziecko ma iść po macieżyńskim - max 14 tyg po porodzie - to
trzeba się zapisyważ w 3 miesiącu ciąży a i tak nie ma pewności) a na prywatny
nas nie stać i oczywiście za późno się zapisaliśmy. No i się tak trochę męczę.
Niby jestem zadowolona, ze mogę być dla dziecka w domu i wiem, ze było by mi o
wiele łatwiej, gdybym miała znajomych z małymi dziećmi w domu, albo żeby więcej
takowych było w parkach itp. itd. Ale parki do popołudnia świecą pustkami, bo
dzieci w żłobkach itp. itd. No i będę w domu z małą prawdopodobnie do stycznia
2008, bo mam nadzieję że wtedy pójdzie do przedszkola, a ja dalej kształcic się
językowo, zeby w końcu móc szukać pracy. No i jeszcze drugie dziecko trzeba by
gdzieś w ten plan wpisać, ale jak na razie natura nie woła, więc trudno coś
planować (ale prawdopodobnie zrobie wszystkoe, zeby dziecko numer 2 poszło do
żłobka od roku - choc mam takie poczucie w głebi, że to niesprawiedliwe skoro
pierwsze dziecko było w domu 2,5 roku...).