Niektórzy lubią poezję

[piernicyna]

Niektórzy -
Czyli nie wszyscy.
Nawet nie większość wszystkich ale mniejszość.
Nie licząc szkół, gdzie się musi,
I samych poetów,
Będzie tych osób chyba dwie na tysiąc.

Lubią -
Ale lubi się także rosół z makaronem,
Lubi się komplementy i kolor niebieski,
Lubi się stary szalik,
Lubi się stawiać na swoim,
Lubi się głaskać psa.
Poezję -
Tylko co to takiego poezja.
Niejedna chwiejna odpowiedź już padła.
A ja nie wiem i nie wiem i trzymam się tego
Jak zbawiennej poręczy.
/Wisława Szymborska/

[piernicyna]

I wlano w ciebie duszę nie anielską, czarną,
Choć białym włosem strzępisz wybujałą szyję
i wzdrygasz się w prawicy wypalonej skwarną
Posuchą - a za tobą długie żalów chryje
Albo okrągłe zera jak okrągłe grosze
Wtaczają się w rubryki zaplecione giętko,
Jak zrachowane jaja, kiedy idą w kosze
Ostrożnie i pomału. - Czasem znowu prędko
Nierozerwalny promień z ciebie głosek tryska
I znakiem zapytania jak skrzywioną wędką
Łowisz myśl, co opodal ledwo skrzelą błyska...

O pióro! Tyś mi żaglem anielskiego skrzydła
I czarodziejską zdrojów Mojżeszowych laską,
- Tylko się w tęczowane barwiąc malowidła,
Nie bądź papugą uczuć ani marzeń kraską-

Sokolim prawem wichry pozagarniaj w siebie,
Nie płowiej skwarem słońca i nie ciemniej słotą;
Dzikie i i samodzielne, sterujące w niebie,
Do żadnej czapki klamrą nie przykuj się złotą.

Albowiem masz być piórem nie przesiąkłym wodą
Przez bezustanne wichrów i nawałnic wpływy,
Lecz piórem, którym ospę z krwią mieszają młodą
Albo za wartkie strzałą przytwierdzają grzywy.
/Norwid - Pióro/

[ziege77]

piernicyno i tak dzieki Tobie pieknie sie zrobiło...

[exman]

Po Norwidzie zawsze miałem nocne pollucje.

[piernicyna]

Narwali bzu, naszarpali,
Nadarli go, natargali,
Nanieśli świeżego, mokrego,
Białego i tego bzowego.

Liści tam - rwetes, olśnienie,
Kwiecia - gąszcz, zatrzęsienie,
Pachnie kropliste po uszy
I ptak się wśród zawieruszył.

Jak rwali zacietrzewieni
W rozgardiaszu zieleni,
To się narwany więzień
Wtrzepotał, wplątał w gałęzie.

Śmiechem się bez zanosi:
A kto cię tutaj prosił?
A on, zieleń śpiewając,
Zarośla ćwierkiem zrosił.

Głowę w bzy - na stracenie,
W szalejące więzienie,
W zapach, w perły i dreszcze!
Rwijcie, nieście mi jeszcze!
/Julian Tuwim/

[exman]

Generalnie wszystko jest poezją, nawet Tuwim.

[swarozyc]

exman napisał:
Po Norwidzie zawsze miałem nocne pollucje.
------------------------------------------------------------

nocne to są zmazy, a polucje są całodobowe.

[ziege77]

Samobójca - Zbigniew Herbert
Był taki teatralny. Stanął przed lustrem w czarnym ubraniu z kwiatem
w butonierce. Włożył do ust narządzie, czekał, aż lufa ociepli się
i uśmiechając się z roztargnieniem do swego odbicia - strzelił.
Spadł jak płaszcz zrzucony z ramion, ale dusza stała jeszcze jaki
czas potrząsając głową coraz lżejszą, coraz lżejszą. A potem
ociągając się weszła w to zakrwawione u szczytu ciało w chwili,
gdy wyrównywała się jego temperatura z temperaturą przedmiotów,
co - jak wiadomo - wróży długowieczność.

[exman]

Niektórzy lubią poezję, niektórzy poetów a niektórzy poetki.

[ziege77]

mój ulubiony poeta...
K.I Gałczyński
,, Dziwny wypadek"
Dziwny wypadek
na rogu Nowowiejskiej
Szło ich prawie czterdziestu.
Normalnie. Przy niedzieli.
I nagle jeden westchnął.
I wszyscy przystanęli.

Bo ogarnął ich zachwyt,
ze księżyc świecił niebu.
Więc patrzeli nań, jakby
śruba patrzała w rebus.

Księżyc ma ten styl pracy,
no – że schodzi i świeci,
lecz poeci są tacy.

Eech, poeci, poeci.

[exman]

Kiedy nędzarz umiera, a śmierć swoje proso

Sypie mu na przynętę, by w trumnę szedł boso,

Rodzina z swej ofiarnej rozpaczy korzysta,

By go obuć na wieczność, bo zbyt jest ciernista -

I grosz trwoniąc ostatni dla nóg niedołęgi,

Zdobywa buty z łyka, tak zwane trupięgi.

A gdy już go wystroi w te zbytki żebracze,

Wówczas dopiero widzi, że nędzarz - i płacze!



Ja - poeta, co z nędzy chciałem się wymigać,

Aby śpiewać bez troski i wieczność rozstrzygać,

Gdy mnie w noc okradziono, drwię z ziemskiej mitręgi,

Bo wiem, że tam - w zaświatach mam swoje trupięgi!

Dar kochanki czy wrogów chytra zapomoga? -

Wszystko jedno! W trupięgach pobiegnę do Boga!

I będę się chełpliwie przechadzał w zaświecie,

Właśnie tam i z powrotem po obłoków grzbiecie,

I raz jeszcze - i nieraz - do trzeciego razu,

Nie szczędząc oczom Boga moich stóp pokazu!

A jeśli Bóg, cudaczną urażony pychą,

Wzgardzi mną, jak nicością, obutą zbyt licho,

Ja - gniewny, nim się duch mój z prochem utożsami,

Będę tupał na Niego tymi trupięgami!

(Bolek Leśmian)

to był ten pierwszy wiersz ... kocham go pierwszą miłością.

[piernicyna]

Jakaż cudna to muzyka
w noc majową się rozlega?
To wieczorna pieśń słowika
w bzu pachnących, gęstych krzewach.
Zasłuchany ogród dyszy
bzem, rozkwitłym porą nocną.
/Władysław Broniewski/

[piernicyna]

Płynność... płynność... falistość...
Rytm wieczornych dostrzeżeń...
Drżąca, żywa rtęcistość...
Śnień wstydliwość i zwierzeń.

Chwilna, zwiewna przelotność,
Nikłe, smętne więdnienie,
Cicha, cicha samotność,
Cienie, cienie i cienie...

Słowa: słowa ukryte.
Oczy: oczy spuszczone
(Przeświecanie rozkwitu
Przez pajęczą zasłonę)
/J.Tuwim/

[exman]

gdyby nie podpis to pomyślałbym, że to mój ulubiony Bolek ...
ech
a za oknem
jakaś mała dziewczynka co chwile upomina swego brata
Emil
Emil
Emil

[piernicyna]

Leżę na łące.
Nikogo nie ma: ja i słońce.

Ciszą nabrzmiałą i wezbraną
Napływa myśl:
To pachnie siano.

Wiatr ciągnie po trawach z szelestem,
A u góry
Siostry moje, białe chmury,
Wędrują na wschód.

Czy nie za wiele mi, że jestem?
/K.Wierzyński/

[piernicyna]

Myślę, że po to są wiersze,
ich ruch ku sercu człowieka,
by szerzej szła, coraz szerzej
przez kontynenty jutrzenka (...)
/K.I.Gałczyński/

[piernicyna]

Myślę, że po to są wiersze,
ich ruch ku sercu człowieka,
by szerzej szła, coraz szerzej
przez kontynenty jutrzenka (...)
/K.I.Gałczyński/

[piernicyna]

Kiedy już księżyc nie płynie po niebie,
lecz w srebrnej zbroi chodzi -
poeta się rodzi
w tobie, koło ciebie.

Kiedy już łąka nie szumi, lecz z twych objęć
liść się wymyka i naraz przemawia -
poeta się zjawia
koło ciebie, w tobie.

Słońce wtedy jest sterem, wiatr żaglem
i ziemia niczym okręt rusza nagle,
prowadzona przez ciebie, przez poetę
ku portom dalekim - planetom.
/J. Ratajczak/

[piernicyna]

"Święta dziewczynko z zapałkami
chroń nas przed staruchami
co płaczą że wszędzie zło
martwią się że nas okłamują
nie mówiąc nam o tym

a nas cieszy pole różowe
kiedy wschodzi zboże
nagietek który przekwita w październiku
pszczoły dokładnie złote
leszczyna co wydaje jednocześnie kwiaty i orzechy
spotykamy się z Matką Boską w ogrodzie
żyjemy z kundlem na co dzień
czujemy niewidzialne ręce
widzimy dalej
więcej"

[piernicyna]

"Wiersz jest arystokracją mowy"
/Kazimierz Przerwa-Tetmajer/

[exman]

"Kiedy czekasz aż świt jak włamywacz wśliźnie się przez zasłonę aby odebrać ci
życie"

wąż wpełzał do dziury,
a ona poprosiła:
opowiedz mi o
sobie.
i
opowiedziałem
jak dawno temu
pobito mnie
w jakimś zaułku
w innym
świecie.
a ona na to że
jesteśmy wszyscy
jak gnane drogą
świnie,
nasze
naćpane mózgi
śpiewają
chwałę
noża.
na
boga,
jesteś jakaś dziwna,
powiedziałem.
siedzieliśmy
tam
paląc
papierosy
o
piątej
nad ranem

[piernicyna]

Zobacz, ile jesieni!
Pełno jak w cebrze wina,
A to dopiero początek,
Dopiero się zaczyna.


Nazłociło się liści,
Że koszami wynosić,
A trawa jaka bujna,
Aż się prosi, by kosić.


Lato, w butelki rozlane,
Na półkach słodem się burzy.
Zaraz korki wysadzi,
Już nie wytrzyma dłużej.


A tu uwiądem narasta
Winna jabłeczna pora.
Czerwienna, trawiasta, liściasta,
W szkle pękatego gąsiora.


Na gorącym kamieniu
Jaszczurka jeszcze siedzi.
Ziele, ziele wężowe
Wije się z gibkiej miedzi.


Siano suche i miodne
Wiatrem nad łąką stoi.
Westchnie, wonią powieje
I znowu się uspokoi.


Obłoki leża w stawie,
Jak płatki w szklance wody.
Laską pluskam ostrożnie,
Aby nie zmącić pogody.


Słońce głęboko weszło
W wodę, we mnie i w ziemię,
Wiatr nam oczy przymyka.
Ciepłem przejęty drzemie.


Z kuchni aromat leśny:
Kipi we wrzątku igliwie.
Ten wywar sam wymyśliłem:
Bór wre w złocistej oliwie.


I wiersze sam wymyśliłem.
Nie wiem, czy co pomogą,
Powoli je pisze, powoli,
Z miłością, żalem, trwogą.


I ty, mój czytelniku,
Powoli, powoli czytaj
Wielkie lato umiera
I wielką jesień wita


Wypiję kwartę jesieni,
Do parku pustego wrócę,
Nad zimną, ciemną ziemię
Pod jasny księżyc się rzucę.
/Julian Tuwim/

[exman]

mamy U2, mieliśmy 2wim.

[piernicyna]

A Ty, Exmenie, żałujesz?

Pozdrawiam serdecznie!

[exman]

Jasne, że tak, kudy Bono do Tuwima ? Śpiewak rzadko bywa poetą.

[piernicyna]

To było tak, w ciemności nocy
Z gałązki wylazł żywy pączek.
Rozklejał się, ptakami kwiląc,
O świcie - westchnął. To początek.

Godzinę blisko się dokwiecał,
Leniwie drzemiąc w cichej wiośnie.
Ciągnęły go z lepkiego gniazdka
Kwieciste ptaki coraz głośniej.

Godzinę blisko się upierzał,
Barw upatrując po ogrodzie.
Wyciągał go z zawięzi miękkiej
Skrzydlaty wietrzyk coraz słodziej.

O, patrz, jak biją się o ciebie,
Złączone w jeden zgiełk pstrokaty:
Ptaki świergotem coraz tkliwszym.
Coraz żarliwszą wonią kwiaty!

Bezimiennego cię rozdwaja
W dwa cudy jedna twórcza siła,
I drży pod tobą niespokojna
Gałązka, która cię powiła.

Więc kto? więc jak? Zawiało chłodem.
Czy ptak? czy kwiat? I gwar zamiera,
I rozpaczliwy strach istnienia
W struchlałym sercu świata wzbiera.

Wtedy zerwałem go z gałęzi,
Jak pierworodny owoc z drzewa:
I bardzo słodką wonią dyszy,
I bardzo smutne wiersze śpiewa.
/Julian Tuwim - Pamięci Ojca/

[piernicyna]

Mieszkam po drugiej stronie dnia,
po drugiej stronie morza i nieba.
Tak daleko, że moja gwiazda wieczorna
jest twoją gwiazdą zaranną.
Posłuchaj, ile w powietrzu złota:
rok cały dla pszczół otwarty
jak kwitnący słonecznik.
Palmy, zielone koguty krajobrazu,
wychodzą na niebo, zanim słońce wstanie.
Tu przez cały rok niedziele są palmowe,
i więcej widziałem węży niż jabłoni
w przyrody dzikim kościele,
w tropikalnym baroku.
A mieszkam blisko, moim dniom
twój oddech towarzyszy nieustannie.
/Jan Zych - Próba opisu/

[piernicyna]

Przypominam - wszystkiego przypomnieć nie zdołam;
Trawa... Za trawą wszechświat... A ja kogoś wołam.
Podoba mi się własne w powietrzu wołanie -
I pachnie macierzanka - i słońce śpi - w sianie.

A jeszcze? Co mi jeszcze z lat dawnych się marzy?
Ogród, gdzie dużo liści znajomych i twarzy -
Same liście i twarze! Liściasto i ludno!
Śmiech mój w końcu alei! Śmiech stłumić tak trudno!
Biegnę, głowę gmatwając w szumach, w podobłoczach!
Oddech nieba mam w piersi! Drzew wierzchołki w oczach!

Kroki moje już dudnią po grobli - nad rzeką.
Słychać je tak daleko! Tak cudnie daleko!
A teraz - bieg z powrotem do domu - przez trawę -
I po schodach, co lubią biegnących stóp wrzawę...
I pokój przepełniony wiosną i upałem,
I tym moim po kątach rozwłóczonym ciałem
Dotyk szyby - ustami. Podróż -w nic, w oszklenie -
I to czujne, bezbrzeżne z całych sił istnienie!
/Bolesław Leśmian/

[piernicyna]

Co innego cebula.
Ona nie ma wnętrzności.
Jest sobą na wskroś cebula
do stopnia cebuliczności.
Cebulasta na zewnątrz,
cebulowa do rdzenia,
mogłaby wejrzeć w siebie
cebula bez przerażenia...

Cebula, to ja rozumiem:
najnadobniejszy brzuch świata.
Sam się aureolami
na własną chwałę oplata.
W nas - tłuszcze, nerwy, żyły,
śluzy i sekretności.
I jest nam odmówiony
idiotyzm doskonałości.
/Wisława Szymborska/

[piernicyna]

Ciebie zapraszam dziś do arki,
Która przez czasu potok wartki
Na nowe brzegi nas poniesie.
/Czesław Miłosz/

[piernicyna]

Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las?
Czy z napisanej wody pić,
która jej pyszczek odbije jak kalka?
Dlaczego łeb podnosi, czy coś słyszy?

Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta
spod moich palców uchem strzyże.
Cisza - ten wyraz też szeleści po papierze
i rozgarnia
spowodowane słowem "las" gałęzie.

Nad białą kartką czają się do skoku
litery, które mogą ułożyć się źle,
zdania osaczające,
przed którymi nie będzie ratunku.

Jest w kropli atramentu spory zapas
myśliwych z przymrużonym okiem,
gotowych zbiec po stromym piórze w dół,
otoczyć sarnę, zlożyć się do strzału.

Zapominają, że nie tu jest życie.
Inne, czarno na białym, panują tu prawa.
Okamgnienie trwać będzie tak długo, jak zechcę,
pozwoli się podzielić na male wieczności
pełne wstrzymanych w locie kul.
Na zawsze, jeśli każę, nic się tu nie stanie.
Bez mojej woli nawet liść nie spadnie
ani źdźbło się nie ugnie pod kropką kopytka.

Jest więc taki świat,
nad którym los sprawuję niezależny?
Czas, który wiążę łańcuchami znaków?
Istnienie na mój rozkaz nieustanne?

Radość pisania.
Możność utrwalania.
Zemsta ręki śmiertelnej.
/Wisława Szymborska/

[piernicyna]

Moja poezja to są proste dziwy,
to kraj, gdzie w lecie
stary kot usnął pod lufcikiem krzywym
na parapecie.
/Konstanty Ildefons Gałczyński/

[gartenkresse7]

To nie lufcik byl krzywy...
To kot
/ze strachu/
Pol zywy.

[piernicyna]

Na płot, co własnym swoim płoctwem przerażony
Wyziorne szczerzy dziury w sen o niedopłocie,
Kot, kocurzak miauczurny, wlazł w psocie - łaskocie
I podwójnym niekotem ściga cień zielony.

A ty płotem, kociugo, chwiej,
A ty kotem, płociugo, hej!

Bezślepia, których nie ma, mrużąc w nieistowia
Wikłające się w plątwie śpiewnego mruczywa,
Dziewczynę - rozbiodrzynę pod pierzynę wzywa
Na bezdosyt całunków i mękę ustowia.

A ty płotem, kociugo, chwiej,
A ty kotem, płociugo, hej!
/Julian Tuwim - Jak Bolesław Leśmian napisałby wierszyk "Wlazł kotek na płotek"/

[exman]

Wlazł kotek na płotek (elektryczny) .. i tu się urwał (wierszyk).

[piernicyna]

O pieśni gminna, ty stoisz na straży
Narodowego pamiątek kościoła,
Z archangielskimi skrzydłami i głosem -
Ty czasem Dzierżysz i miecz archanioła.
/Adam Mickiewicz/

[piernicyna]

Poeta jest podobny księciu na obłoku,
Który brata się z burzą, a szydzi z łucznika;
Lecz spędzony na ziemię i szczuty co kroku
Wiecznie się o swe skrzydła olbrzymie potyka.
/Charles Boudelaire Albatros tłumaczyła Wisława Szymborska/

[piernicyna]

"Myślę, że wiersze mają swojego Anioła Stróża, który się nimi opiekuje. Jeżeli chodzi o mnie, ułożyłem modlitwę do Anioła Stróża swoich wierszy. Modliłem się, żeby albo umarły, albo trafiły do człowieka.

[piernicyna]

Gdy mnie coś nadto wzruszy
Lub serce mi podrażni,
Chowam się po uszy
Do swojej wyobraźni.

Tam o każdziutkiej porze
Schronienie mam zaciszne,
Gdzie myśl wyprawiać może
Przeróżne rzeczy śmiszne.

Miast czerpać próżną chwałę
W tym, że jak z książki gada,
W głupiutkie słówka małe
Calutka się rozpada.

Te słówka mi uciechy
Sprawiają nieraz mnóstwo,
Lubię ich puste śmiechy
I ducha ich ubóstwo.

Jak błazenkowie mali
Słówka się z słówkiem cacka,
To jęzor mu wywali,
To szczypnie je znienacka.

Jedno przez drugie hasa,
Wydając kwik wesoły,
Niby dzieciaków masa,
Gdy wyrwie się ze szkoły.

Jednemu w tej pogoni
Pąsem nabiegną lice,
Gdy żywszy ruch odsłoni
Młodziutkich płci różnice;

Inne, troszeczkę z boku,
Przystanie gdzieś nieśmiele
I stoi z mgiełką w oku
Jak zadumane cielę;

Te dwa, w pustocie nowej,
Objęły się przyjemnie
I same w rym gotowy
Splatają się beze mnie;

Ja patrzę na niewinne
Figielki miłych dziatek
I wolę niźli inne
Ten mały własny światek...
/Tadeusz Boy-Żeleński/

[piernicyna]

Kiedy sobie zrozpaczona wiosna
W szklanej wannie przecięła arterie,
Jak szalony naległem na wiosła
I uciekłem z poezji na ferie.

Oplatany w rozgwiazdy, korale,
pokojówki, chichocąc w sieni,
Dom rozchwiały śpiewem syrenim,
Pląsem plotek i sztormem-skandalem.

Tak, to skandal, ćwierkliwe syrenki,
Żeby nago wyskoczyć z łożnicy
I w kwitnącym akwarium łazienki
Brzytwą ciach po majowej tętnicy!

Tak! zwabiłem, upiłem, uwiodłem!
Do ust wiłem się śpiewem-powojem!
Tak! a potem uciekłem! to podłe!
Wszystko prawda! Ale ja wiem swoje:

Że nie wolno, nie wolno zacisnąć
W taką rozkosz rozkwitu dokolną!
Tak zaliścić! zapachnieć! zabłysnąć!
Nawet brzozom po burzy - nie wolno!

Uprzedzałem dziewczynę zawziętą,
Widząc w oczach jej zieleń błyskawic:
"Jestem tylko człowiekiem! Pamiętaj!
Mimo wszystko - człowiekiem"... I na nic.

Teraz łowcy sensacji zziajani,
Nocnych świstków wydawcy - słowiki -
Oblegają telefon ariami
I bzem zieją radiowe głośniki.

A urzędnik - telegrafuje,
Jakby Chopin uderzał w klawisze:
Doktor śpiew buchającą tamuje,
Amant uciekł, a dom się kołysze.
/Tuwim/

[piernicyna]

A w maju
Zwykłem jeździć, szanowni panowie,
Na przedniej platformie tramwaju!
Miasto na wskroś mnie przeszywa!
Co się tam dzieje w mej głowie:
Pędy, zapędy, ognie, ogniwa,
Wesoło w czubie i w piętach,
A najweselej na skrętach!
Na skrętach - koliście
Zagarniam zachwytem ramienia,
A drzewa w porywie natchnienia
Szaleją wiosenną wonią,
Z radości pęka pąkowie,
Ulice na alarm dzwonią,
Maju, maju!

[0kto]

No tak! Bo w maju chce się jakby więcej, z rozmachem... A w maju 2011 to już w ogóle

[piernicyna]

Piękne są łąki
z początkiem maja,
kiedy je tysiąc kwiatów
przystraja,
słońce, pogoda,
przestrzeń, powietrze -
cóż piękniejszego
może być jeszcze?
/Jerzy Kierst/

Piernicyna, ty nie tylko piernicys, ale

[swarozyc]

i nudzis..

[piernicyna]

Nad tymi kwiaty, co rosną na łące
I nad zdrojami, co u stóp ich płyną
Świeci wiosennych rozradowań słońce
Ranną godziną.

O jaka rozkosz! Jakie upojenie!
Rzucam te wszystkie, którem wyśnił gody,
Stokroć bogatszy znalazłszy dziś mienie
W łonie przyrody.
/Jan Kasprowicz/

Spóźnione, ale serdeczne..

[swarozyc]

Już Wielkanoc, nadchodzą święta.
Każdy mężczyzna o tym pamięta,
by w tym okresie, zgodnie z obyczajem
zrobić porządek koło swych jajek.
Bo nabiał męski, mówiąc logicznie,
Chce choć raz w roku wyglądać ślicznie.
Z tej też okazji każdy chłop będzie
do glancu czyścic swoje żołędzie.
Czasem pędzelkiem, ultramaryną,
Farbuje jaja, że ino,ino.
Ale niekiedy, przyznacie sami,
umie obchodzić się z jajeczkami.
Więc naszym panom wpadł pomysł nowy,
by powstał taki punkt usługowy.
W nim znany plastyk poznański Kaja
Będzie fachowo malował jaja.
Takim, co mają jaja, jak wory,
Będzie malował jaja we wzory.
Takim, co mają małe kuleczki,
To pomaluje w groszki, kropeczki.
Kto chce mieć względy u swej kochanki,
W ludowe niech się ustroi pisanki.
A kto ma jaja niczym granaty,
To pomaluje w poprzek lub w kwiaty.
Obsługę zręczną Wam polecamy,
wszystko bezpłatnie - celem reklamy.
Gdy do nas przyjdziesz, siądziesz wygodnie,
wystarczy tylko, że zdejmiesz spodnie.
Potem Mistrz jaja Ci wymaluje,
Jak będą śmierdzieć - wyperfumuje.
Potem skończywszy - pożegna grzecznie,
a Ty do domu wracasz świątecznie.
Niesiesz swój nabiał dumnie jak pasza,
tak to pracuje Spółdzielnia nasza.
więc popierajcie naszą Spółdzielnię,
która maluje jaja rzetelnie.

[exman]

bzykałem się z kobietą, która nosiła przy sobie tomik poezji Gałczyńskiego ... nawet nie macie pojęcia, jak żygam Gałczyńskim !!!

[swarozyc]

Trójkąt poetycki...?

[swarozyc]

swarozyc napisał:
Trójkąt poetycki...?

---------------------------------
albo "tercet egzotyczny"?

[piernicyna]

"Plecie wiatr wiklinie,
plecie wciąż z ochotą,
że gdy wiosna minie,
koszyk z niej uplotą."

Piernicyna..

[swarozyc]

dawno nie piernicylas.
Popiernic troche..

[piernicyna]

swarozyc napisał:

> dawno nie piernicylas.
> Popiernic troche..
>
>
'piękno jest w oczach patrzącego
p.s.
cytuję z pamięci

[swarozyc]

piernicys..

[piernicyna]

"Słowa mojego powszedniego
Daj mi dziś, Panie!"

[piernicyna]

Siostrze

Rwałem dziś rano czereśnie,
Ciemnoczerwone czereśnie,
W ogrodzie było ćwierkliwie,
Słonecznie, rośnie i wcześnie.

Gałęzie, jak opryskane
Dojrzałą wiśni jagodą,
Zwieszały się omdlewając
Nad stawu odniebną wodą.

Zwieszały się omdlewając,
I myślą tonęły w stawie,
A plamki słońca migały
Na lśniącej, soczystej trawie.
(Irenie Tuwim urodzonej 111 lat temu)

[swarozyc]

Nie wytrzymalas...

[piernicyna]

Od - do Lieberta

Dziewczyna:
Czy pan ją widzi? Czy ona się śni?
cZY TEŻ NADBIEGA - nagła jak z pagórka?

Poeta:
Ona wynika z brodawek ogórka...

Dziewczyna:
Pan kpi.
Pan ją jedwabnie - pan ją jak motyla
Po takich złotych i okrągłych lasach....
To jest jak z Dafnis bardzo czuła chwila...

Poeta:
Owszem. Jak ostro
Całowany tasak.

Dziewczyna:
Rozumiem pana. Z wierzchu ta ironia,
A spodem czułość podpełza ku sercu....

Poeta:
Dlaczego z pani jest taka piwonia,
co chce zawzięcie być butelką perfum?...
/Stanisław Grochowiak/

[piernicyna]

Panno ze wszech piękniejsza, prawy bogów plodzie,
Dana z niebios tęskliwym sercom ku ochłodzie!
Nie spuszczaj ze mnie, proszę, łaskawej źrenicy!
Twoim ja darem żyję, z twoich łask skarbnicy
Wziąłem ten upominek, że mię w poczet kładnie,
Swych pastuszków Pan mądry, co w tych lasach władnie
I dając utroskanym myślom kęs ulżenia,
Składa ucho łaskawe na me wiejskie pienia...

A słuchając twych pieśni dzicy i okrutni
Miękczyli twarde serca wdziękiem twórczej lutni.
Same nawet niezgrabne z głuchych pustyń głazy
Brały kształtów rozlicznych pozorne obrazy:
I to się w słupy tocząc, to w bryły misterne,
Wskakały w mocne twierdze i gmachy obszerne.
Dziwiła się twarz niema, lew z jaskini bieżał,
Niedźwiedź słuchał, wilk u nóg zamyślony leżał.
Wiatry cichły szalone i na słodkie pienie
Bystre się zdały cofać do głowy strumienie...

Ty umysł niewymowną napawasz rozkoszą,
Twoje czarowne struny czarne smutki płoszą,
Ty prawdzie tor ubijasz, wiodąc ją misternie,
I różami pokrywać ostre umiesz ciernie,
Że człowiek omamiony twoim pieśniom gwoli,
Lubi to, co go gniewa, pragnie, co go boli.
A kiedy chęć szlachetna dzielne serca wzruszy,
Drogiej dla chluby kraju nie litować duszy,
Ty rycerzów prowadzisz między szyki zbrojne,
Czyniąc im wpośród trwogi umysły spokojne...

Tyś szczęśliwsza nad owe mądre bałamuty,
Co żakom Platonowe wartują statuty.
Oni stoją za drzwiami, gdzieś w pacholczym kole,
A ty mądrego Króla używasz przy stole,
Który na cię wzgardzoną w ubirze słowiańskim
Raczył z jasnego tronu rzucić okiem pańskim,
I zakłada ci Parnas na ojczystym łanie,
Byś już Tybrowi, ani zajrzała Sekwanie.
Za co ty imię jego i życzliwe chęci
Podaj na wygładzonej latami pamięci,
Stawiąc obok tych królów, z których łaski żyzna
Była w męże uczone i mądre ojczyzna.
/Adam Naruszewicz Do poezji/

Piernicyna ty nie lubisz poezji

[swarozyc]

tys sraczki dostala..

[tikki]

Preludium deszczowe

Daj rękę. Wejdźmy w kościół, jak w głąb tajemnicy
wiem o tym, że nie wierzysz...

Tu są główne drzwi
Tam okno z drzewem deszczu szumiącym z ulicy
(teraz brzęczy jak beczka pełna strużyn wody
tak zawsze kiedy kwaśne jabłko niepogody).

Na ławce przy chorągwi naprzeciwko sieni
panie po pięćdziesiątce - królewny jesieni
bliżej panny we wdziankach z balonem urody
obok święty bez teki z srebrną szklanką brody
(może złoży nam na pierś order suchej nitki)
na razie wprost z potopu świecą mokre łydki.
W konfesjonał pod ścianą wrzucają zazdrości
kłamstwa, obierki grzechu, szkielety miłości.

Wiem o tym, że nie wierzysz...

Tu się choć nikt nie schlapie, skarpetek nie zmoczy -
własnie święta Tereska z róż wyjmuje oczy
a w głębi sam Pan Jezus szuka Twego wzroku
waźy Twoją niewiarę. Nareszcie masz spokój.

Nie od razu płaczemy w łaski bożej deszczu
Nawrócenie - nie zając. Znów ten dzięcioł deszczu.

(ks. Jan Twardowski)

[piernicyna]

Są trzy rodzaje ucieczki od świata.
Pierwsza - z deszczu pod rynnę, najgłupsza, więc najczęstsza.
Druga - w głąb siebie, gdzie nigdy nie odnajdziemy spokoju.
Trzecia - najbardziej potrzebna: kiedy uciekamy od ułudy stworzeń w realność Pana Boga, z własnego życia w życie Jezusa.
/Jan Twardowski/

[piernicyna]

Bonusik dla Swara:

Patrz, jak na środek wzbiwszy się nieba,
Ogniem tchną żywym rumaki Feba:
Trudno się ukryć, gdzie by upały
Okrutne z góry nie dosięgały.

Pełne wód przedtem płynących rączo
Ledwo się miałkim dnem rzeki sączą,
A gdzie koń bystry ledwo wpław chodził,
Widziałem, jako leda pies brodził.

Smutne kwiateczki ze mdłymi ziołki
Zwiędłe ku ziemi chylą wierzchołki,
Czekają, rychło z różanej dłoni
Perłowej rosy Hesper uroni.

Zemdlony żniwiarz upałem srogiem
Dysze w południe leżąc pod brogiem.
Zamilkły wdzięczne ptasząt okrzyki,
Tylko się w chrustach swarzą koniki.

Często, skopcone mglistymi kiry,
Ciska grad niebo i ogień szczyry;
Dnia za chmurami nie widać we dnie,
Wszystko od trwogi stworzenie blednie.

A ja pod moim słomianym dachem
Starym się wesół posilam Bachem.
Niechaj się niebo jako chce sroży,
Czystego serca nikt nie zatrwoży.
/Adam Naruszewicz - Lato/
Secura mens juge convivium

[swarozyc]

znow ci sie piernicyc chce..

[swarozyc]

w realność Pana Boga
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Kobito, znow piernicys...

[piernicyna]

Swarozyc napisał:
> w realność Pana BogA
Tuś naprawdę zażył mnie z mańki.

[piernicyna]

Tiewnaja piewunnica
Miłoj mi raduny!
Zwoniestiej, zagoristie
Swietoładi struny!

Wjarkoti żurczałowo,
Wjunica płaczewna,
Grustiwie pieczałowo
Tiewnaja słopiewna!
/Tuwim/

[piernicyna]

"Ja staram się mieć oczy i uszy szeroko otwarte. Nie umiem nadziwić się światu, chcę się zakorzenić, zachwycić martwą naturą z balonikiem, korzystam z najstarszego prawa wyobraźni, wierzę w Atlantydę, marzę o Himalajach, kocham się w leszczynie, obserwuję, jak zabita nagle z krzesła wstaje i nawet śpiewa czesząc włosy, które rosną i... mogłabym tak jeszcze długo wymieniać."
/Pani Wisława Szymborska/

[piernicyna]

Jak by nie było Miciński wprawdzie jeszcze nie czytany, ale już rozdziewiczony.
Ps.
ładnie pachnie

[piernicyna]

Płacze dziewczynka:
baloniku wróć!
Ludzie pocieszają,
że powróci wnet...

Płacze dziewczyna,
że jej nie chce nikt...
Ludzie pocieszają,
a balonik - hen...

Płacze kobieta,
że ją rzucił mąż...
Ludzie pocieszają,
a balonik - hen...

Płacze staruszka:
gdybyż dłużej żyć...
A balonik wraca,
a błękitny - tuż...
(Piosenkę o błękitnym baloniku tłumaczył Wiktor Woroszylski)

[piernicyna]

Znacie to?

Płynie wije się rzeczka
Jak błyszcząca wstążeczka,
Tu się srebrzy, tam ginie,
A tam znowu wypłynie.

Woda w rzeczce przejrzysta,
Zimna, bystra i czysta.
Biegnąc mruczy i szumi,
Ale kto ją zrozumie?

Tylko kamień i ryba
Znają mowę tę chyba,
Ale one, jak wiecie,
Znane milczki na świecie.
/Tuwim/

[piernicyna]

Bielą się pola, oj bielą,
Zasnęły krzewy i zioła
Pod miękką śniegu pościelą...
Biała pustynia dokoła.

Gdzie była łączka zielona,
Gdzie gaj rozkoszny brzozowy,
Drzew obnażone ramiona
Sterczą spod zaspy śniegowej.
/Adam Asnyk/

Jutro jadę na ferie do dzieci.

[piernicyna]

- W rzece Heraklita. Nie starczy ust do wymówienia przelotnych imion twoich, wodo.
/Pani Wisława Szymborska/
- Do zobaczenia na kolejnym wieczorze autorskim [+]

[piernicyna]

"Kochani czytelnicy, niech da mi znać ten, kto wie, gdzie się podziewa współczucie, czyli wyobraźnia serca. Po drugie - uczę milczenia we wszystkich językach. Oprócz tego przywracam do miłości - to jedyna okazja. Pilnie poszukuję osoby do opłakiwania starców, którzy w przytułkach umierają. Jeśli ktoś byłby zainteresowany tymi moimi ogłoszeniami, to proszę o kontakt z redakcją. Mój adres jest jej znany. Z góry dziękuję."

[exman]

Odeszła ta, która szanowała każde słowo.

[piernicyna]

Śnie, który uczysz umierać człowieka
I ukazujesz smak przyszłego wieka,
Uspi na chwilę to śmiertelne ciało,
A dusza sobie niech pobuja mało!
Chce li, gdzie jasny dzień wychodzi z morza,
Chce li, gdzie, wieczór gaśnie pozna zorza
Albo gdzie śniegi panują i lody,
Albo gdzie wyschły przed gorącem wody.
Wolno jej w niebie gwiazdom się dziwować
I spornym biegom z bliska przypatrować,
A jako koła w społecznym mijaniu
Czynią dźwięk barzo wdzięczny przy słuchaniu.
Niech się nacieszy nieboga do woli,
A ciało, które odpoczynek woli,
Niechaj tym czasem tęsknice nie czuje,
A co to nie żyć, w czas się przypatruje.
/Jan Kochanowski - Do snu/

[piernicyna]

Pewna pani z prowincji
zawojować świat chciała
i na pile namiętnie grała,
lecz poważne braki
w wykształceniu miała,
więc się po prostu
ze...ła.

Pani Wisławo, "Śmierć tylko taka."

[piernicyna]

Dobrze z dzieciństwa pamiętam ten lęk.
Omijałam kałuże,
zwłaszcza te świeże, po deszczu.
Któraś z nich przecież mogła nie mieć dna,
choć wyglądała jak inne.

Stąpnę i nagle zapadnę się cała,
zacznę wzlatywać w dół
i jeszcze głębiej w dół,
w kierunku chmur odbitych
a może i dalej.

Potem kałuża wyschnie,
zamknie się nade mną,
a ja na zawsze zatrzaśnięta - gdzie -
z niedoniesionym na powierzchnię krzykiem.

Dopiero potem przyszło zrozumienie:
nie wszystkie złe przygody
mieszczą się w regułach świata
i nawet gdyby chciały
nie mogą się zdarzyć.
Pani Wisława Szymborska/

[piernicyna]

"Zegar - sędzia ludzkości
czy ma duszę
tak, nie,
tak, nie,
tak, nie..."

[piernicyna]

... A morze nawet napisze sonet

[piernicyna]

"W nauce próbujemy w sposób zrozumiały dla wszystkich opowiedzieć o tym, o czym nikt wcześniej nie miał pojęcia. W poezji - wręcz przeciwnie"

[piernicyna]

Przed domem jarzębina
Ku ziemi się ugina.
Widzisz, coraz to śmielej
Jesień sobie poczyna.

Zapisz tę porę, zapisz,
Bo zaraz ją utracisz.
Pozbieraj ją, pozbieraj,
Jak umiesz, jak potrafisz.
/Jerzy Liebert/

Niektórzy lubią poezję

[ginger43]

Przy Tobie to trudno nie lubić poezji Wiele ludzi nie wie o tym, że lubi - przynajmniej mam taką nadzieję.
................................................................
Obowiązkiem każdego szczęśliwego kota jest radosne mruczenie! Mru, mru, mru...

[piernicyna]

Noo w między tak zwanym czasie dobrze jest mieć ją pod ręką. Czasami to nawt tak sobie myślę, że obowiązkiem każdego szczęśliwego człowieka jest czytanie poezji.

[ginger43]

A nieszczęśliwego jeszcze większym, wtedy jest szansa, że będzie bardziej szczęśliwy - chyba, że nie potrafi być bo tacy też są.

................................................................
Obowiązkiem każdego szczęśliwego kota jest radosne mruczenie! Mru, mru, mru...

[piernicyna]

wiem

[piernicyna]

Bo słuchajcie i zważcie u siebie,
że według Bożego rozkazu,
Kto raz słowem trafił w sen ułudy,
Ten nie zazna szczęścia ni razu
/Tuwim/

[piernicyna]

"Ręce
Te
które podajemy
do dymisji
które nam się podają
za ręce

Te
którymi mocno trzymamy się
za głowę

Wszystkie
które dają nam
wolną rękę
przy wyborze decyzji
Te
które wymykają się
z rąk
Ręce
na których zawsze można polegać
jak na poległych."
/Ręce/

[piernicyna]

"...Tak się złożyło, że jestem i patrzę.
Nade mną biały motyl trzepoce w powietrzu
skrzydełkami, co tylko do niego należą
i przelatuje mi przez ręce cień,
nie inny, nie czyjkolwiek, tylko jego własny.

Na taki widok zawsze opuszcza mnie pewność,
że to co ważne
ważniejsze jest od nieważnego."

[piernicyna]

"Po parku przejdź się w lutym
Wśród uśpionej przyrody!
Pyk! - pękają pod butem
śnieguliczek jagody..."

[piernicyna]

Aha, więc to są Himalaje.
Góry w biegu na Księżyc.
Chwila startu utrwalona
na rozprutym nagle niebie.
Pustynia chmur przebita.
Uderzenie w nic.
Echo - biała niemowa.
Cisza.

Yeti, niżej jest środa,
abecadło, chleb
i dwa a dwa to cztery
i topnieje śnieg.
Jest czerwone jabłuszko
przekrojone na krzyż.

Yeti, nie tylko zbrodnie
są u nas możliwe.
Yeti, nie wszystkie słowa
skazują na śmierć.

Dziedziczymy nadzieję -
dar zapominania.
Zobaczysz, jak rodzimy
dzieci na ruinach.

Yeti, Szekspira mamy.
Yeti, na skrzypcach gramy.
Yeti, o zmroku
zapalamy światło.

Tu - ni księżyc, ni ziemia
i łzy zamarzają.
O Yeti Półtwardowski,
zastanów się, wróć!

Tak w czterech ścianach lawin
wołałam do Yeti
przytupując dla rozgrzewki
na śniegu
na wiecznym.
/Z nieodbytej wyprawy w Himalaje/

[piernicyna]

"Dwadzieścia siedem kości,
trzydzieści pięć mięśni,
około dwóch tysięcy komórek nerwowych
w każdej opuszce naszych pięciu palców.
To zupełnie wystarczy,
żeby napisać "Mein Kampf"
albo "Chatkę Puchatka"."

[piernicyna]

Jednak w języku poezji, gdzie każde słowo się waży, nic już zwyczajne i normalne nie jest. Żaden kamień i żadna nad nim chmura. Żaden dzień i żadna po nim noc. A nade wszystko żadne niczyje na tym świecie istnienie
/Wisława Szymborska/

[joasi.a]

'świat między wierszami ukrył największy skarb'

[piernicyna]

Na fotografii, która jest jak oddychająca
magnolia, bierzesz życie wprost z pałacu
kultury, spada ci ono nagle z najwyższego
piętra, z którego widać czerwone światła
ulic i przechylając się, najdalej jak
umiesz, chcesz je uchwycić, ale w ręku
zostaje ci tylko błękitne piórko, wystrzelone
przez czuwające miasto
/KORNHAUSER/

[piernicyna]

"lubię mapy, bo kłamią.
Bo nie dają dostępu napastliwej prawdzie.
Bo wielkodusznie, z poczciwym humorem
rozpościerają mi na stole świat
nie z tego świata

[piernicyna]

W niebieskim ogrodzie
wolno i przyjemnie,
Obłoki jak łodzie
Przepływają we mnie...
/Jarosław Iwaszkiewicz/

[piernicyna]

To, co jest naprawdę, za progiem widzenia,
co się tylko przed oślepłą źrenicą otwiera,
co się na mgnienie oka odkrywa,
gdy myśli skrzydła jak dłonie zmęczone
złożą się na chwilę na sercu
przez moment o sobie zapomnienia

Jakże to na słowa rozmienić,
co było nie mową lecz ciszy odbiciem,
w głębszą jeszcze ciszę spadającym liściem,
wszystkim i niczem?
/Ihnatowicz/

[piernicyna]

Z pewnością jest jeszcze za wcześnie, ale
kiedy to miałoby się zacząć? Z pewnością nie
teraz, na kilka minut przed siódmą, z pewnością
nie tutaj, w pociągu relacji Warszawa - Lublin, i może
nawet nie z tymi ludźmi, których ósemka, nie wyłączając
mnie, patrzy właśnie w okno, druk i oczy sąsiadów, chociaż
ich kolor sprawdzić jest dużo łatwiej, sięgając w kierunku
torebki lub serca.
/ Z pewnością Marcin Sendecki /

[piernicyna]

"...Z okna jest piękny widok na jezioro,
ale ten widok sam siebie nie widzi.
Bezbarwnie i bezkształtnie,
bezgłośnie, bezwonnie
i bezboleśnie jest mu na tym świecie.

Bezdennie dnu jeziora
i bezbrzeżnie brzegom.
Nie mokro ani sucho jego wodzie.
Nie pojedynczo ani mnogo falom,
co szumią głuche na swój własny szum
wokół nie małych, nie dużych kamieni.

A wszystko to pod niebem z natury bezniebnym,
w którym zachodzi słońce nie zachodząc wcale
i kryje się nie kryjąc za bezwiedną chmurę.
Targa nią wiatr bez żadnych innych powodów,
jak tylko ten, że wieje..."

[piernicyna]

"Spadł Ikar. Wielki skrzydlaty cień
Mknął po skałach, dolinach i po płaskim morzu.
Topniał wosk jego skrzydeł od bliskiego słońca, a ręce
W próżnym wysiłku chwytały się powietrza.

Rataj schodził z pochyłego pola niby przeorywał grunt stuleci,
Miarowo stąpały woły przyuczone do jarzma i pługa.

Spadł Ikar i zbliżał się do swego cienia,
Spadł tam, gdzie pasły się stada i roznosił się zapach owiec,
Malutki rataj stąpał za swoimi wołami.
Modre morze migotało pod słońcem, a fale
Jakby zastygły, oniemiały.

Rataj spokojnie kroczył za wołami i nie widział nieba.
Nie słyszał krzyku - no bo przywykł wpatrywać się w ziemię.

Spadł Ikar jak gdyby w jakimś śnie koszmarnym.
Z wyciem leciało ku niebu morze i brzeg się przybliżał.
Czepiał się przeto powietrza w niespodzianym locie.
Rozpostarłszy ręce dla objęć czekał cień na niego.
Ikar wyprzedził jakiegoś ptaka i sam siebie objął
I upadł w morze.

Rataj spokojnie postępował za wołami, nie słyszał, nie widział.
Pachniało ziemią i błyszczał lemiesz pod słońcem.
Rataj oczyścił pług na końcu bruzdy i wypuścił woły na popas.
Sam zaś legł na trawie i zobaczywszy ptaka
wymyślił Ikara.
/przełożył Florian Nieuważny/

[piernicyna]

Myślę... że wiersze mają swojego Anioła Stróża, który się nimi opiekuje. Jeżeli chodzi o mnie ułożyłem modlitwę do Anioła Stróża swoich wierszy. Modliłem się, żeby albo umarły, albo trafiły do człowieka.
/x Twardowski/

[piernicyna]

"Do tej krainy idź ścieżkami tonów,
Z których się rodzą spokojne muzyki,
Granicą dźwięków jeszcze niespełnionych,
zaczętych tylko.

Jeśli w noc czerwcową się rozlegnie
Brzęk, chrabąszcz w strunę u skrzypiec uderzy
Albo kot po klawiszach pazurkiem przebiegnie,
Możesz im wierzyć -
Idź, nim umilkną.

Do tej krainy - w Trzech Króli, wieczorem,
Gdy na kominie jasny ogień bucha
I rzędy rondli miedzianych oświetla,
A na ulicy śnieżnej tuż za domem
Huczy basetla.

Ledwo usypiasz, już przy tobie staje
Elf mały, z baśni zimowej norweskiej,
A wtedy miga niby baj po ścianie
Płomyk niebieski.

Stąpacie cicho, żeby nie obudzić
Rodziców, którzy śpią w dębowym łożu,
I - w lot kominem! w ciemny świat i czar
Białego mrozu.

Lot, lot. Noc w górze cicha i gwiaździsta,
W szronach na dnie prześwituje sioło
I nagle wiosna. Na różowych listkach
Księżyca koło.

Do tej krainy - lecz jakaż jest ona,
Wybudowana gdzieś na zgasłych tonach,
Pożar ognistym mieczem wejścia strzeże,
Umarły gil ćwierka u jej bram,
Siedzą z głową na rękach polegli żołnierze,
Na miast ruinie rzędy lisich jam
I mlecz, i wrzos na zapomnianych schronach.

Tam śnieżna góra jest pienistą falą,
Co trwa sekundę na równinie mórz.
Nim w głąb upadnie, gdzie się perły palą,
Trzmiel z tulipana strząśnie żółty kurz.
Nim nowa fala, księżycem zwabiona,
Klęknie i czoło powoli podźwignie,
Tysiąclecie jedno ludzkie skona,
A trzmiel w kielichu tulipana zniknie.

Do tej krainy przyjmij zaproszenie,
Nie pytaj, jak się dziś ona nazywa,
Wiesz, przez jak gorzkie tam idzie się cienie.
Czy jest szczęśliwa? Nie wiem, czy szczęśliwa.
Jak pióro strzały, która pierś przebiła,
Drga, błyszczy w słońcu i barwy przybiera -
Z bólem na zawsze ta ziemia złączona
I tylko smutek jej bramy otwiera.

Jeżeliś klęski zaznał, dosięgł lat
Dojrzałych, patrząc na gruzy i zgliszcza
I spustoszyła myśli twe jak wiatr
Litość najczystsza.

Jeżeliś nie chciał mówić odtąd nic,
Bo zapytałeś - po co, czy to warto
Straszliwy posąg, skamieniały krzyż
Ubierać farbą,
To wiedz, że ona blisko, żeś jest tuż.
I jeśli mówisz: żegnaj mi na wieki -
Witaj - odpowie echo z ziemskich puszcz,
Wstydliwa czułość obmyje powieki
I każde dawne pożegnania słowo
jest jak świtania dalekiego wstążka,
Rosa o brzasku, czeremchy gałązka,
A gdyś opłakał ją - ona przed tobą.
[Kraina poezji]

[piernicyna]

"Noc ponura osiadła skał olbrzymie grzbiety,
Na ziemi i na niebie smutno i ponuro;
Tak ponuro i smutno, jak w duszy poety,
Co siedząc przy stoliku temperował pióro.

On szuka! nowych myśli w swej duszy odmęcie,
Myśli, by je uwiecznić nieśmiertelnym pieniem!
Ale myśli przeczuwszy kąpiel w atramencie,
W ciasnej głowie poety osiadły kamieniem.

On po sklepieniu nieba wieszcze oko toczył
I pół wieszczego pióra w wieszcze usta włożył,
I w wieszczym kałamarzu wieszczy nos umoczył
I dumał, dumał, dumał, aż spać się położył".
/Dumanie poety/

[piernicyna]

Kiedy Nobla dostała poetka z Krakowa,
Wiersze czytać poczęła Polaków połowa.
Tylko lud z okolic Płocka
Sądził, że Nobla dostała Wisłocka.
Ot, typowa freudowa czynność pomyłkowa.
-Michał Rusinek-

[sylwe.ster2009]

"Była w Krakowie pewna Safo,
Co nie umiała dawać autografo.
Lecz, gdy szczęśliwym trafo,
Zrozumiała swe gafo,
Pozwoliła się nawet fotografo."
Jacek Woźniakowski

[piernicyna]

Oto my, nadzy kochankowie,
piękni dla siebie – a to dosyć –
odziani tylko w listki powiek
leżymy wśród głębokiej nocy.

Ale już wiedzą o nas, wiedzą
te cztery kąty, ten piec piąty,
domyślne cienie w krzesłach siedzą
i stół w milczeniu trwa znaczącym.

I wiedzą szklanki, czemu na dnie
herbata stygnie nie dopita.
Swift już nadziei nie ma żadnej,
nikt go tej nocy nie przeczyta.

A ptaki? Złudzeń nie miej wcale:
wczoraj widziałam, jak na niebie
pisały jawnie i zuchwale
to imię, którym wołam ciebie.

A drzewa? Powiedz mi, co znaczy
ich szeptanina niestrudzona?
Mówisz: Wiatr chyba wiedzieć raczy.
A skąd się wiatr dowiedział o nas?

Wleciał przez okno nocny motyl
i kosmatymi skrzydełkami
toczy przyloty i odloty,
szumi uparcie ponad nami.

Może on widzi więcej od nas
bystrością owadziego wzroku?
Ja nie przeczuwałam, tyś nie odgadł,
że nasze serca świecą w mroku.
/Pani Wisława/

[piernicyna]

"Rowy poziomkowe, ukwiecone rowy,
zapach błotny, zapach malinowy,
żuczki, muszki, puszki, słomki,
olbrzymie ukryte poziomki.
Warczą głośniej, głębiej, słabiej
na dnie dźwięczne głosy żabie.
Coś kwitnie biało obficie.
Trochę wyżej, dalej, w życie,
ozywa się coś, wabi, wabi,
coś szeleści - jak w atłasie,
mówi słowa - jakby ptasie,
kroki stawia - jakieś inne,
nie człowiecze, nie dziecinne...
niby że się tam, we zbożu,
do snu nie może ułożyć...
Niby, że się tam nie mieści!...
Wabi, świergocze, szeleści...
A jesienią - wzięto zboże,
Nic nie było na ugorze."
Lato

[piernicyna]

"Usiadł sierpień,
odpoczywa
po gorącym lecie.

Skosił trawy,
skosił żyta.
Czeka już na jesień"

[piernicyna]

Lato, choć nawet siwe,
niechby najdłużej trwało.
Pięćdziesiąt lat przeżyłem
i ciągle mi za mało.
/Jan Brzechwa/

[piernicyna]

"Dni odfruwają pachnące,
wciąż krótsze, coraz bledsze,
szarzeje ziemia i słońce,
gęstnieje mrok i powietrze...

Szkoda
lata i słońca, i woni ---
Cóż, gdyby tak się nie poddać?
Odwrócić czas, a nie gonić?"

[piernicyna]

"Tworzenie polega na tym, że się wyszarpuje jakąś cząstkę rzeczywistości. (...) Czasem wydaje mi się po prostu, że owa "radość pisania" polega na znalezieniu, a nawet samym poszukiwaniu tego słowa, które jest mi właśnie potrzebne, a którego niekiedy w ogóle nie ma i trzeba je stworzyć, (...)

[piernicyna]

Należy do tych mężczyzn, co wszystko chcą robić sami.
Trzeba go kochać łącznie z półkami i szufladami.
Z tym, co na szafkach, w szafkach i co spod szafek wystaje.
Nie ma rzeczy, co nigdy na nic się nie przydaje.
(...)
trzy piórka kurki wodnej znad jeziora Mamry,
kilka korków szampana uwięzłych w cemencie,
dwa szkiełka osmolone przy eksperymencie,
stos deszczułek i sztabek, kartoników i płytek,
z których był albo będzie przypuszczalny pożytek,
(...)
A gdyby - zapytałam - wyrzucić stąd to czy owo?
Mężczyzna, którego kocham, spojrzał na mnie surowo.
/Męskie gospodarstwo - Pani Wisława/

[piernicyna]

Ponad nocą, którą kochasz,
czas przechodzi gwiazdy mącąc,
a zbłąkana ręka w książkach
jak maleńki leży kosmos.
I cierpliwa fala oczu
drży w czekaniu niepojętym
na powrotny dzień i słońce
jak dziecinny śpiew kolędy.

W nocy tej lub innej nocy
powiesz wiekom bohaterskim
o twym buncie i miłości
pod drobniutkim dachem pięści;
i niedbały cień jak bronę
włócząc z sobą – staniesz wreszcie
nad swym sercem jak poranek,
nad swym ciałem jak gałęzią.

Stąd wołanie pójdzie rześkie
i potoczy się perlisty
piorun ziemski na królestwo
dłoni twoich jak na szyby,
tam toczący pług – górą
drzew bławatnych – człowiek wstęgą
widnokręgu idąc – pióro
znajdzie twe i powie: wielkość.

Tadeusz Gajcy - Piosenka o przemijaniu

[piernicyna]

Gdyby... poezja żyła tylko prawdą
rzeczywistą, umarłaby z głodu
/Adolf Dygasiński/

[ginger43]

Poza tym, byłaby jednym wielkim koszmarem Ona jest po to, żeby zapomnieć o rzeczywistości czyż nie?

................................................................
Obowiązkiem każdego szczęśliwego kota jest radosne mruczenie! Mru, mru, mru...

[piernicyna]

Nie - nie ma ucieczki dlatego bujam sobie w obłokach (bo stamtąd wszystko widać), aby twardo stąpać po ziemi. W poezji szukam kontaktu z człowiekiem i wiedzy o ludziach, by w miarę sprawnie poruszać się w rzeczywistości. Czasem nawet udaje mi się ją zmieniać na lepsze

Wierzę, że Filantropi nie pozwolą umrzeć poezji

[marii51]

Pojawiam się, bo Was odszukałam .
W wątku o poezji, bo tez czasem coś nabazgram...
zaczytałam się .. jest dobrze bo piernicyna napisała:

>
> Nie - nie ma ucieczki dlatego bujam sobie w obłokach (bo stamtąd wszystko wid
> ać), aby twardo stąpać po ziemi. W poezji szukam kontaktu z człowiekiem i wiedz
> y o ludziach, by w miarę sprawnie poruszać się w rzeczywistości. Czasem nawet u
> daje mi się ją zmieniać na lepsze
>
> Wierzę, że Filantropi nie pozwolą umrzeć poezji
~~~~~~~~~
tak tak jest dobrze

[piernicyna]

marii51 napisała:

> Pojawiam się, bo Was odszukałam .
> W wątku o poezji, bo tez czasem coś nabazgram...

No dobrze, że jesteśMarii-tym bardziej,że Puszkin ma do Ciebie sporo pytań:
"Więc kogo kochać? Komu wierzyć?
Kto nie zgotuje nigdy zdrad?
Kto naszym łokciem będzie mierzyć
Z usłużną miną - cały świat?
Kto o nas fałszu nie powtórzy?
Kto da przytułek podczas burzy?
Kto się nie zlęknie naszych plam?
Kto się nie znudzi nigdy nam?"

[marii51]

Ach to dlatego ..
'" Oniegin" Puszkina spadł mi
z półki?

ach te romantyczne serca
prośba do Veny...moja..
-cichutkim
powiewem wiatru nas odwiedzaj
delikatnym muśnięciem
promyków
wiosennego słońca
otul
bądż świeżutkim
natchnieniem
mojej miłości do życia ...
w pajęczynowej najcieńszej niteczce
uplataj nam każdy
wiosenny-nowy...
zaczynający się dzień
tak tak tak-

[marii51]

a ona nie wraca,
nie nadchodzi , jakaś uparciucha.... czy jak?
za które pytanko się zabrać... hmmm

[marii51]

ależ, to proste odpowiedzi :jedna przyjacieldruh

[piernicyna]

"Śmiało, śmiało młody wieszczu,
Skoro w harmonijnym deszczu
Gra dusza twoja pod geniusza dłonią
I struny dźwiękiem własnej duszy dzwonią"

PS.
Rozum mi podpowiada, że to drużynowy kumpel zucha jest

[marii51]

smileNo dobrze, że jesteśsmileMarii-tym bardziej,że Puszkin ma do Ciebie sporo pytań:
"Więc kogo kochać? Komu wierzyć?
Kto nie zgotuje nigdy zdrad?
Kto naszym łokciem będzie mierzyć
Z usłużną miną - cały świat?
Kto o nas fałszu nie powtórzy?
Kto da przytułek podczas burzy?
Kto się nie zlęknie naszych plam?
Kto się nie znudzi nigdy nam?"


bylo zapytanie-
odpowiedzialam przyjaciel

[piernicyna]

marii51 napisała:

> bylo zapytanie-
> odpowiedzialam przyjaciel
PIĘKNIE
"Prawdziwy przyjaciel to ktoś, do kogo możesz zadzwonić o trzeciej w nocy i powiedzieć: 'Jestem w więzieniu w Meksyku', a on na to powie:'Nic się nie martw, zaraz tam będę'

[piernicyna]

"Skrzeń tajemnica,
Rozzłoceń mus!
We mgle księżyca
Jarzy się mróz!

Okruchy śniegu
Siecią swych fal
Zasnuły w biegu
Bezbronną dal"

[marii51]

skrzeń...aha śnieg skrzy

otulona myślami księżycowego światła
pełna pieknej dobrej czułej miłości ...
wsluchiwala się w rytm serca swojego
czy sil wystarczy i zabiegow ukojenia
pragnienia milości najczulszej
tak cudnej jak nigdy ...
stop stop...brak veny

[piernicyna]

"Bo w ciebie, o Poezjo, zawsześmy patrzyli
Jako gwiazdę jedyną na niebios sklepieniu,
Za przewodniczkę mając ciebie każdej chwili,
Matko, i nie chcąc zbytnio dowierzać Natchnieniu"

[piernicyna]

"Leżę na wznak na łące. Jakiś duch po burzy
Wspólnych lotów, w objęciach mocniejszych od stali,
Zaniósł mię tu i złożył - sam odleciał dalej"

[ginger43]

Myślałam, że z rana niewłaściwe interpretuję to co napisałaś, ale zerknęłam na godzinę pisania i jest O.K. chociaż właściwie takie myśli można mieć o każdej porze dnia 😁 Tylko to "mię" zmieniła bym na "mnie".
................................................................
Obowiązkiem każdego szczęśliwego kota jest radosne mruczenie! Mru, mru, mru...

[piernicyna]

...i roku, a po burzy "jak przestanie padać, to na niebie robi się takie jasne błękitne okno...A z niego widać wszystko, co tu się dzieje'

[piernicyna]

Katedra omszała. Wewnątrz
rubin w złotym kielichu.
Msza.
Starzec z kości słoniowej
uczynił znak krzyża
na tęczy.
Niżej niziutko
przy ziemi
klękają dzieci.
Dookoła.
Wiosna młoda wiosna
listkami zieleni
spryskała mury."
/Różewicz/

[piernicyna]

Nie więźcie mnie, nie więźcie,
Nie powstrzymujcie mnie!
Ja muszę gonić szczęście,
Co szlakiem wiosny mknie.

Tak szybko, szybko pierzcha,
Tak wciąż ucieka z rąk!
Gdzie chwycę - tam już zmierzcha,
Już nowy skwita pąk...

Nie przekwitł mi sasanek,
Ukryty jeszcze w śnieg -
A już kaczeńców wianek
Na modrym stawie legł...

Wczoraj mi błysł rozkwitły
Biały wiśniowy sad -
A dziś puch bzu błękitny
Na moje oczy padł...

Nie więźcie mię! Nie więźcie!
Nie powstrzymujcie mnie!
Może dogonię - szczęście -
Co kwitnie - w białym bzie. -
/Ostrowska - Szczęście/

[ginger43]

Jak pięknie wiosennie, jednocześnie oddaje stan ciągłego pośpiechu. Tak gnam, że nie mam czasu nawet zaglądać, dobrze że dostaję powiadomienia na @. Pisz, pisz Piernicynko


................................................................
Obowiązkiem każdego szczęśliwego kota jest radosne mruczenie! Mru, mru, mru...

[marii51]

bardzo kocham poezję
pisz cie tu:

[piernicyna]

Dla Ginger i Marii:
"Sierpień ma to do siebie,
że słonko już niżej na niebie,
że prawie skończono żniwa,
że ciut dnia co dnia ubywa.
I trawa już nie tak zielona,
bo zieleń jest słońcem zmęczona..."
/Jacek Chruścielewicz/

[ginger43]

Dziękuję bardzo, właśnie wróciłam do cywilizacji i przerabiam się na kobietę miejską z leśnej Co do cytatu, to sama prawda, 31 stopni wczoraj, było zdecydowanie chłodniejsze niż miesiąc wcześniej, a co smutne, te dni już szybciej umykają...

[piernicyna]

A i mnie ojczyzna wzywa, dzisiaj kończą się kanikuły.
A ja lubię te zmieniające się pory roku - krótsze dni, długie wieczory i zimowe domowe ciepło a potem czekanie na wiosnę.

[piernicyna]

"Oto widzisz, znowu idzie jesień -
człowiek tylko leżałby i spał...
Załóżże twój szmaragdowy pierścień:
blask zielony będzie miło grał."

[marii51]

dziękuję ,dziękuję..... pozdrawiam ....

[piernicyna]

Złote słońce
Na jabłonce
Jabłuszka czerwieni.
Dojrzewają,
Opadają
W jesieni, w jesieni!
/Wanda Grodzieńska/

[piernicyna]

Już jesień
rodzi się w moich oczach.
Króluje
przez kilka miesięcy
i odchodzi
JESTEM JAK JESIEŃ
złota,
szczera
ciepła
zimna.
KOCHAM JESIEŃ
/Maria Jasnorzewska
Pawlikowska/