Zyciorys

[stella25b]

Jak patrze na moj, to stwierdzam, ze niezle skomplikowany. Najpierw przez 22
lata mieszkalam w jednym miejscu- urodzilam sie nawet w tym mieszkaniu bom
wczesniak, mojej mamy nie zdazono dowiezc do szpitala i porod odbieraly
sasiadki. Studia wybralam na miejscowym uniwersytecie, wygodnie i bez
przenosin i nagle po 3 roku wyjechalam i zaczelo sie....Przeprowadzki,
przeprowadzi i ciagle przeprowadzki to zwiazane z kursem jezykowym, to ze
studiami to z praca. Wymarzony w PL zawod zastapiony zostal czyms co przynosi
pieniadze i jedynie kierunek studiow i moje hobby udalo mi sie kontynuowac.
Patrze tak na ten moj zyciorys i sama sie sobie dziwie, ze taki
skomplikowany, bo jeszcze 20 lat temu moje plany zwiazane byly z zyciem w
Katowicach.

[kwiecienka1]

:-)
Mój życiorys co prawda zaczyna się od śląskiej prowincji, ale od 16.12.81
(serio!!!) mieszkam w Katowicach, więc już przydługo trochę. Ciut pokręciłam
się po świecie, ale raczej na krótko i zawsze wracałam do Katowic jak ptaszek
do gniazdka. Studia też tu skończyłam i podyplomówkę, wygodnie, bezstresowo i
bez sponsorowania PKP. Ilość przeprowadzek: jedna. Mój zawód w zasadzie
przygotowuje mnie do pracy za granicą (nauczyciel języka polskiego jako
obcego), ale jakoś tak wyszło, że dalej siedzę na starych śmieciach i uczę
odważnych, którzy tu zbłądzili. Gdzieśtam z tyłu głowy pojawiają się mysli żeby
wyjechać i pouczyć w jakimś fajnym miejscu, ale.... tak mi tu dobrze.
No i myslę, że jak już wyjadę to nieprędko wrócę... dlatego ciągle się waham...
Dobrze, że to z czego żyję jest związane zarówno z moim wykształceniem jak i z
hobby, ale nie zawsze tak było i wiem, że nie zawsze tak będzie. Na razie mój
życiorys nie jest skomplikowany, ale też wcale nie staram się żeby cokolwiek w
nim zmienić... po prostu, jak coś będzie się miało wydarzyć, to się wydarzy
(chyba).
Pozdrawiam Ślązaczkę na emigracji
i pozostałych forumowiczów (gdziekolwiek ich los rzucił)
Kwiecieńka Mocno i Po Śląsku Zakorzeniona

Ps dla nie pamiętających chwilowo historii: 16.12.81 - 3.dzień stanu wojennego,
dzień pacyfikacji Kopalni Wujek w Katowicach- pojęcia nie mam jak moi rodzice
załatwili nam wtedy meldunek w urzędzie...taka data w dowodzie osobistym...

[staua]

Stella, a gdzie Ty teraz mieszkasz?

[stella25b]

teraz w Mainz, miescie Gutenberga.

Kopalnia Wujek....mieszkalam na osiedlu Kopalnii Wujek zaraz kolo parku
Kosciszki:)

[beatanu]

Zamiast życiorysu - postanowiłam skopiować list, który trzy lata temu ukazał
się w WO jako list tygodnia. Napisałam go pod wrażeniem artykułu o Nurit
Dreiband, kobiecie, która chyba jeszcze w latach siedemdziesiątych zrezygnowała
z akademickiej kariery w Polsce i wyjechała do Izraela.

Przeczytałam właśnie rozmowę z panią Nurit Dreiband, ”kobietą, która odważyła
się zmienić swoje życie.” Dziekuję! Pomyślałam: nie jestem sama…. Nareszcie
bratnia (siostrzana?) dusza, która tak na prawdę jest w stanie zrozumieć mój
wybór...
W moim przypadku nie chodziło chyba o odwagę, to był bardziej rodzaj
konieczności. Zbliżał sie koniec lat osiemdziesiątych, skończyłam studia
filologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, pracowałam jako asystentka na
uczelni. Ale miłość rządzi się swoimi prawami... W 1990 wyjechałam na stałe do
Szwecji, wtedy też urodziła się nasza druga córka. Decyzję o tym co dalej
mogłam na razie przesunąć o rok, dwa. W czasie urlopu rodzicielskiego (w
Szwecji trwa on 18 miesięcy) „nadrabiałam“ angielski, jeden z podstawowych
wymogów przyjęcia na jakiekolwiek studia. Bo, że bede studiowac było czymś
oczywistym; polski tytuł magistra filologii dawał mi jedynie dobrą znajomość
języka kraju, w którym osiadłam, nic więcej. Zafascynowana misterium porodu
postanowiłam zostać położną. żeby zdobyć ten zawód w Szwecji trzeba najpierw
ukończyć trzyletnie studia pielęgniarskie i uzupełnić je ponad rocznymi
studiami podyplomowymi. Nie miałam problemów z dostaniem się na uniwersytet, a
sam sposób studiowania, oparty na metodzie PBL (Problem Based Learning) był
prawdziwą przygodą w porównaniu z nieco (?) skostniałym sposobem przekazywania
i zdobywania wiedzy w czasie ostatnich lat PRL-u. Nie twierdzę, że było
lekko, łatwo i przyjemnie. Dzieci zaczęły właśnie chodzić do przedszkola, mąż
dostał nową pracę, nasza sytuacja finansowa wyglądała żałośnie. Pracowałam w co
drugi weekend żeby mieć jakić udział w utrzymaniu rodziny. Wspólnymi siłami
udało się nam przebrnąć przez lata chude.
Byłam jedną z najstarszych studentek na roku, dyplom pielęgniarski zdobyłam w
wieku 33 lat. Podobnie jak pani Nurit spotkałam się z mniej lub bardziej
zwerbalizowanymi zarzutami, że zamieniam tytuł magistra i możliwości kariery
akademickiej na „nocnik”, na nisko płatną i pozbawioną wysokiego statusu pracę
pielęgniarki...
Od siedmiu lat pracuję na oddziale hematologii w Szpitalu Uniwersyteckim w
Uppsali. Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek żałowała swojej decyzji.
Plany studiów położniczych drzemią na półce i nie zamierzam ich odkurzać.
Położna zajmuje się bardzo określoną grupą ludzi. Jako pielęgniarka spotykam
przedstawicieli obu płci, przedstawicieli wszystkich klas społecznych i grup
etnicznych, w wieku od kilku miesięcy do lat stu...
Nie opiekuję się, jak pani Nurit, pacjentami z ranami postrzałowymi czy
ofiarami wypadków samochodowych. Ale podobnie jak ona spotykam ludzi w szoku,
ludzi przechodzących głębokie kryzysy życiowe związane z diagnozą: rak krwi...
Ciągle ulepszane metody leczenia, coraz powszechniejsze przeszczepy szpiku czy
komórek macierzystych dają nadzieję coraz wiekszym grupom chorych. Nie
wszystkim jednak dane jest przeżyć... śmierć nigdy nie spowszednieje. A
zwłaszcza śmierć ludzi, których poznało się blisko w czasie ciągnacego się
miesiącami , długiego i mozolnego leczenia.
Nauczyłam się ogromnie dużo i ciągle uczę się od moich pacjentów. Pokory wobec
życia i śmierci, przekonania, że nie ma przypadków „beznadziejnych”, że nawet w
najbardziej czarnej godzinie można zrobić tak dużo; czasami wystarczy prosty
gest...
Czuję, że znalazłam swoje miejsce na ziemi, choć dość daleko od rodzinnego
Krakowa...

To było trzy lata temu, a potrzeba ekshibicjonizmu jakby ta sama ;)))
B

[daria13]

Kochana Beato!
Nie wyobrażasz sobie jak mi zaimponowałaś swoją opowieścią! Jestem pod
wrażeniem! Nie wiem, czy mogę powiedzieć, że Ci zazdroszczę, bo wiem, że mnie
nie byłoby stać na takie trudne i heroiczne decyzje, ale bardzo podziwiam
ludzi, któży decydują się na takie radykalne i wspaniałe kroki. Jesteś wielka!
Chylę czoła!
Mój życiorys jest niestery banalny do bólu, wszystko chyba postawiłam na
dzieci, czego jak do tej pory nie żałuję, bo odwdzięczają mi się sowicie. Choć
nieraz boję się zapeszyć. Spędziłam z każdym z nich pełne trzy lata po ich
urodzeniu, potem podjęłam pracę jedynie o tyle mnie satysfakcjonującą, że nie
jest stresująca, mam dużo spokoju, mało odpowiedzialnośći i po wyjściu z biura
mogę całkowićie oddać się życiu prywatnemu, bo robiąc kolację, nie muszę z
przerażeniem myśleć, co spotka mnie jutro, czy przygotowałam się odpowiednio do
rozmów, czy klient mnie nie oleje i takie tam problemy, z którymi większość
ludzi pracujących zawodowo się boryka. Wybrałam spokój i wygodę, odłożyłam
ambicje i tego w zasadzie nie żałuję, bo czerpię nieusatjącą radość z moich
dzieciaków, z czytania książek i z teraz z rozmów z Wami, tudzież czasami na
FK. Do tego domek za miastem, okoliczne lasy i długie spacery z psem. Nie, nie
mogę powiedzieć,żebym była niezadowolona:)
Jedynie obecna sytuacja w naszym kraju, a właściwie nastawienie ludzkie do
wielu poważnych spraw mnie czasami wykańcza, ale uczę się z tym żyć. Umiem się
na szczęście wyłączyć:))
Pozdrawiam:)

[kwiecienka1]

Beata!
ja też chciałam być położną!!!
w czasie liceum samodokształcałam się z literatury pożyczonej od znajomych
położnych (w tym celu się z nimi zaznajomiłam) i przepytałam wszystkie znane mi
matki na temat ciąży & porodu - no po prostu pewna byłam, że po maturze pójdę
do szkoły medycznej...
ale:
moi rodzice/sponsorzy wówczas/ oświadczyli kategorycznie, że się na to nie
zgadzają, bo "ani my, ani twój przyszły mąż nie będziemy cię utrzymywać" (vide:
zarobki położnych w Polsce), a poza tym "gdzie ty chcesz po tym pracować?, kogo
odbierać?" (vide: wskaźnik urodzeń w Polsce)
tak więc z bólem serca przyznałam im rację (presja też wystapiła) i wybrałam
filologię na uniwersytecie - też nie najlepiej, ale "przynajmniej masz
magistra",
echhh, kolejne niezrealizowane marzenie...
(przed położną chciałam być strażakiem, ale to było jeszcze w przedszkolu, no i
szybko wybito mi to z główki - dziewczynka? strażakiem?...)
pozdrawiam nostalgicznie
Dzielną Beatę
i wszystkich
Kwiecieńka znad Porannej Kawki

[stella25b]

Ja tez zastanawialam sie czy nie zostac pielegniarka (Beata, nie jestes sama)
gdzy juz w czasie studiow uswiadomilam sobie, ze przeciez jako slawista-
historyk pracy raczej nie znajde. A moja dobra przyjaciolka wlasnie
pielegniarka jest. Na dodatek w Niemczech to calkiem dobrze platny zawod i 2
moich znajomych przekwalifikowalo sie, czyli ukonczylo 3 letnia szkole i
zostalo pielegniarzami. Jednak po ukonczeniu studiow zostalam przez rok na
uczelni jako lektor jez. polskiego (Kwiecienko witaj)ale niestety bylo to tylko
zastepstwo. Po roku znow stanelam przed problemem co tu ze soba poczac.
Bronilam sie rekami i nogami przed praca w biurze gdyz biurwa nigdy nie
chcialam zostac. No i z tego wszystkiego wybralam zawod matki. Urodzilam syna a
maz dostal posade w branzy IT. I po 2 latach bycia szczesliwa mamuska tez
wybralam te branze i....jestem biurwa. Grzebie codziennie w programie, wylapuje
bledy, testuje nowe wersje i udoskonalam to techniczne cudo. No i jeszcze na
dodatek bycia ta biurwa, to mieszkamy daleko od gor:(( ale za to blisko
Frankfurtu wiec jesli ktores z Was sie tam znajdzie to zapraszam do Mainz.:)

[kwiecienka1]

Kwiecienka wita :-)))
też jestem slawistką łamaną przez polonistkę...
a teraz to bardzo chętnie zdecydowałabym się na zawód Mamusi, ale... jest wakat
w zawodzie: Tatuś :-((( a bez tego ani rusz...
Stello: jak pamiętasz, my tu mamy blisko góry - ja wogóle nie z nich nie
korzystam, mogę Ci odstąpić swoją część, ale jak by Ci tu je przesłać... chyba
się nie da, musisz przyjechać na stare śmieci :-))) zapraszam!
pozdrowienia z tropikalnych ostatnio Katowic
Kwiecienka Drinkująca w Najlepsze

Na zdrowie!

[dr.krisk]

kwiecienka1 napisała:

> pozdrowienia z tropikalnych ostatnio Katowic
> Kwiecienka Drinkująca w Najlepsze

Na Tropiki: whisky on the rocks.
Ja niestety musze byc trzezwy jak swinka, bo moc zadan powaznych przede mna, i
glupio bylowy zasnac w trakcie prezentacji.... Ale niedlugo sobie odbije!
Pozdrowienia z zawsze tropikalnej Florydy!
KrisK