vidi któretamś i propozycja nowej lekturki

[beatanu]

obowiązkowej.

Obejrzałam wczoraj szwedzki film "Zło", na tapecie lat temu parę, nominowany
do Oskara itd. ( www.wab.com.pl/index.php?id=20&tid=652 ) Ciągle mi
jeszcze chodzi po głowie, chyba coś o nim śniłam... Film w gruncie rzeczy
taki sobie, chwilowo irytował mnie swoją konwencjonalną przewidywalnością -
ale temat, który porusza nie pozostawia widza nieporuszonym. Przynajmniej
mnie...

Film jest ekranową wersją głośnej, autobiograficznej powieści Jan Guillou,
która 10 listopada ukaże się po polsku nakładem WAB-u
(www.wab.com.pl/index.php?id=7&bid=414). Nie czytałam tej książki,
zadowalając się chyba faktem, że pochłonęło ją grubo ponad milion czytelników
w Szwecji (m.in. mąż i obie córki, zresztą starsza córka z trakcie dyskusji
nad lekturą w swoim liceum spotkała jednego z nauczycieli z opisywanej w
powieści ekskluzywnej szkoły) ale teraz nie wykluczam takiej możliwości. Bo
temat pt. zło daje nieograniczone (?) możliwości do dyskusji - a to na temat
zjawiska fali w szkole, a to na temat przemocy w domu i co z tego wynika, a
to na temat odpowiedzialności tzw ciała pedagogicznego...

Możliwości do zacietrzewiania się milion.

A może ktoś widział film? Wrażenia?
A może zdecydujemy się na jesienno-zimową dyskusję o książce "Zło"?
A może ktoś ma inne propozycje, bo rozmowa o Kysiu jakoś się nie klei?

Pozdrawiam końcowopaździernikowo,
B bogatsza o jedną godzinę i w końcu wyspana!

[daria13]

Filmu nie widziałam i tym lepiej, bo skoro Ty polecasz, to wiem że do książki
warto sięgnąć. Nie zawiodłam się na Czarnym krabie, więc Zło też chętnie
przeczytam.
Wątku o Kysiu nie czytam, bo właśnie zdobyłam egzemplarz i zaczęłam czytać,
więc nie chcę sobie psuć przyjemności czytania, ale wydaje mi się, że
trzydzieści z okładem postów na temat jednej książki to całkiem sporo. Jak
przeczytam, to pewnie też coś od siebie dodam. Narazie mi się podoba.
Pozdrawiam słonecznie:)

[stella25b]

Nawet jesli propozycja nastepnej lektury nie wypali, chetnie przeczytam "Zlo".

[mamarcela]

Filmu nie widziałam i nie mam w walizce, co jest bardzo dziwne, ale widać
mozliwe. Książkę przeczytam ja oraz dziecko nr1. Film w miarę możliwości.
:)
mamarcela z Ósemką, choc bez przekonania

[stella25b]

Beata rzuca nowa propozycja a ja wlasnie czytam "Phantom" Susan Key gdzie zlo i
okrucienstwo wylewa sie z kazdej kartki.

[mamarcela]

Jak wszystko dobrze pójdzie to film będzie obejrzany bardzo niedługo, bo już
jest, ale trzeba jeszcze znaleźć trochę spokojnego czasu i odpowiedni
nastrój. :)

Zło - książka

[braineater]

Nim przejdę do jakiejś bardziej rozkręconej recenzji, zaznaczam na wstepie, że
jak siadłem z tą książką w łapach wczoraj ok. 23, tak jej nie odłożyłem do 3
dziś, olewając spanie i takie tam zbędności. Więc recenzja będzie trochę
nieposkładana. A i uwaga 2: trochę spoiler.

1) Dlaczego miliony Szwedów się zachwyciły, a w Polsce może być średnio.

O Szwedach wiem mało, tyle, co nic, prócz tego, że jakoś zawsze mi się
stereotypowo negatywnie kojarzyli - coś w rodzaju zamarznietych Niemców. I Zło
w tym akurat negatywnym stereotypie utwierdza. Na jednym z poziomów można ten
tekst potraktować jak powieść rozliczeniową ze szwedzkim nazizmem, ktory nawet
w kilkanaście lat po wojnie (akcja toczy się na przełomie lat 50/60) ma się
całkiem dobrze i bynajmniej nie jest wstydliwie ukrywany przed światem. Mamy
cały zestaw postaci jak z Viscontiego, których nie sposób lubić (to w ogóle
jeden z ulubionych chwytów w tej książce - bardzo jednostronne kreowanie
bohaterów, zbudowane tylko na czarno-białych opozycjach, bez cienia szarości,
choć jest jeden wyjątek, o którym dalej), mamy uwielbienie dla aryjskiej rasy
panów, mamy niechęc wobec obcości, no i mamy degenerację moralną. Oraz
wszechogarniający nacjonalistyczny patriotyzm. I jako powieść chyba z założenia
rozrachunkowa, a przynajmniej jest sporo sygnałow w tekście, że taką miała być,
Zło musiało się nieźle sprzedać. I tu tkwi pierwsza z wielu wad tej książki -
pod powierzchowną krytyką nazistowskiej postawy, kryje się po prostu jej
gloryfikacja.

2) Gloryfikacja nazizmu, czyli Erik

Na scenę wkracza bohater. Już pierwsza scena skonstruowana jest tak, by
czytelnik od razu się z nim zidentyfikował, albo przynajmniej wykazał się
empatią. Trafiamy wprost w opis, jak z Gnoju Kuczokowego: biedne dziecie
niemiłosiernie katowane przez ojca psychopatę, przy kompletnym braku reakcji ze
strony matki. Życie rodzinne ułożone według dziesiątek reguł i kara za choćby
najmniejsze przewinienie. Kara wymierzana z całym zaangażowaniem i uwielbieniem
dla stosowania przemocy. No i czytelnik daje się już na dzieńdobry wmanewrować
w emocjonalną pułapkę, bo nie może nie polubić Erika, nie stanąć po jego
stronie. I ta reakcja wlecze sie później przez całą powieść, nie opuszczając
nas nawet wtedy, kiedy nasz drogi bohater zaczyna się zachowywać jak ostatnia
świnia. Nasze współczucie potęgowane jest też tym, że autor perfidnie
wmanewrowuje Erika w klasyczne sytuacje, takie, jak zdrada przez przyjaciół,
utracona miłość, niemożność poświęcenia się sportowi, do którego Erik był wręcz
stworzony.
I Erik to jest po prostu koszmar. Dotknięty przez los, traktowany okrutnie,
mimo wszystko nie poddaje się, a nawet pomaga (w ograniczonym zakresie)
słabszym. Wygląda jak uosobienie snu aryjskiej matki o idealnym dziecku, uczy
się wyśmienicie, osiąga wspaniałe wyniki w sporcie i nigdy się nie poddaje.
Zero kompromisu. I dokładnie w ten sposób uosabia szwedzki nazizm, gdyż tak
naprawdę niczym, kompletnie niczym, nie różni się od postaci, które autor
zechciał nam zaprezentowac jako negatywne, a jest od nich o wiele groźniejszy,
bo tam gdzie u nich w grę wchodziła zwykła głupota i chłopięcy drajw do
głupawych zabaw połączonych z przemocą, u niego pojawia się wyrachowanie i
zimna, z góry wykalkulowana przemoc oparta na ubermenschowskiej świadomości, że
i tak nad nimi wszystkimi ma przewagę, ponieważ jest w stanie wytrzymac każdy
ból - zresztą wielu fizycznym torturom zostaje w trakcie trwania ksiązki
poddany ku uciesze autora ( i mojej też, bo co i rusz w głowie mi śmigało, że
wreszcie ktoś zakatuje tego sksyna i będę mógł iśc spać). Ale niestety nie.
Autor umyslił sobie, że Erik musi wygrać wszystko i konsekwentnie przeprowadza
to aż do ostatniego starcią z ojcem, które zamyka tekst.
I to jest powieści wada kolejna - zbyt wyidealizowany bohater, który jakby
wymusza na czytelniku pozytywny odbiór jego zachowań i czynów. Tyle, że nie
trzyma się to kupy w żaden sposób, bo wystarczy zdrapać wierzchnią warstwę
pazłotka i wychodzi totalny gnój, który mimo swoich wielokrotnych zapewnień, że
brzydzi sie przmecą stosuje ją bez umiaru i z lubością. Sprawi mu ona po prostu
przyjemnośc, coraz bardziej utrzymując w przeswiadczeniu, że jest kimś
niezwykłym.

3) Traktat filozoficzny o roli zła w świecie.

I tu już zostaje tylko i wyłacznie smiech na sali. Cała ta warstwa opiera się
na skonfrontowaniu dwóch postaw - biernego oporu, reprezentowanego przez kolegę
Erika ze szkoły - Pierre'a i kontrolowanej przemocy, uosobianej w postaci
Erika. Pozostaje z tego kilkadziesiąt stron napuszonego ględzenia w wykonaniu
dwóch 15 latków, naszpikowanego mądrościami w stylu 'Zło nie jest głupie', 'Nie
mozna pozwolic soba pomiatać', 'należy stawiać opór', 'nalezy sie ukryć i
przeczekać' i tak w koło Macieju, co parenaście stron. Jakbym czytał Coelho,
który postanowił przejśc na Ciemną Stronę Mocy. Ten sam autorytarny styl, ta
sama niepodważalna wiara w głoszone głupoty. Do tego oczywiście dochodza
przykłady wizualne, nawiązania do historii, opis niereagujących dorosłych, oraz
kolejne perypetie, które cały czas sprowadzają się do tego, by dowieść, że
kontrolowana przemoc Erika, to jedyne wyjście z opresji. Co oczywiście jest
bzdurą totalną, bo każdy normalny człowiek bez głębszego zastanawiania się,
znalazł by dziesiątki wyjśc innych, nie zmuszających do używania jakiejkolwiek
przemocy. Sam autor zresztą podsuwa w końcowej częsci opowiesci, jedno z takich
rozwiązań, ale traktuje je dośc marginalnie i chyba nie przewidział, że ten
manewr kompletnie rozbije i tak juz od dłuższego czasu niewiarygodną
konstrukcje tej historii.

4) Głucho wszędzie, ciemno wszedzie
A ja jak idiota siedzę z książką, która kompletnie mi się nie podoba i staram
sie dojśc do tego, dlaczego tak dobrze mi sie ją czyta i nie mam zamiaru jej
odłozyć, nim nie skończę.
Argumentów jest parę. Pierwszy, to sama konstrukcja tekstu, o której już
wspominałem - najeżona emocjonalnymi pułapkami na czytelnika, ze sprawnie
prowadzona narracją, z uzyciem wszystkich znanych patentów na uzależnienie
czytelnika od tekstu - retardacje, zawieszanie akcji tuz przed punktem
kulminacyjnym, ciągła opozycja '"źli" przegrywają, Eryk odnosi sukcesy bez
wysiłku', więc "źli" mszczą sie coraz bardziej okrutnie, no i całość
umieszczona w środowisku dla przeciętnego człowieka egzotycznym - szkoła z
internatem dla baaaaaaardzo bogatych. Sprawność w kreowaniu kolejnych perypetii
i punktów kulminacyjnych godna Browna (a tego mu akurat nie sposób odmówić),
powoduje, że przez tekst leci się jak kombajnem Bizon po ukraińskim stepie,
wołając o jeszcze i nie mogąc się doczekać oczywistego happy endu.
Po odłożeniu ksiązki jednak pozostaje jakiś niesmak. Że człowiek dał się
wmanewrowac w tekst gloryfikujacy przemoc, że poddał sie urokowi młodocianego
sadysty, przy którym Alex z Mechanicznej to niewinny dzieciaczek, że gdyby
trwało to jeszcze chwile, to gotów był przyklasnąć jego metodom. Że pozwolił
sobie na zamydlanie oczu pseudofilozoficznymi zapewnieniami o celowości użycia
przemocy.
No to poszedłem spać wreszcie.

P:)

[ash3]

Juz po raz drugi udało Ci się zniechęcić mnie do lektury (to znaczy - dobrze i
dziękuję! po raz pierwszy - recenzja ostatniej powieści Eco, chociaz może kiedys
ją przeczytam, bo strasznie spodobał mi się ten pomysł na powieść - badania ile
w indywidualnej pamięci jest z konstruktów popkulturowo-pokoleniowych opowieści
i... może warto chociaż dla niektórych fragemntów).
Wracając do powyższej recenzji - naprawdę b. dobrej! - może warto książke
przeczytać (przynajmniej) własnie z uwagi na punkt 1: ogromna popularność w
książki Szwecji śwadczy, że opisuje istotne emocje (zbiorowe) pewnego pokolenia
czy pokoleń? Może przez tę ksiązkę zewnetrzny czytelnik odkrywa cos o tzw.
świadomości zbiorowej Szweda, o czym się nie mówi (czytelnik srednio
zorientowany)? Hm, to całkiem niezły powod by siegnąc po fabułę, czy nie?

[braineater]

Oczywiście, że warto ją przeczytać ( i to nie tylko dlatego, że wychodzę z
założenia, że nie ma takiej ksiązki, której nie warto czytać:). To nie jest
czas stracony i zapewne przeczytam ją ponownie, tym razem już na spokojnie,
chciażby pod kątem tego w jaki sposób autor wmanewrowuje czytelnika w dość
ostre uzaleznienie od bohatera, bo robi to naprawdę perfekcyjnie i przy pomocy
chwytów, ktore na pierwszy rzut oka wydaja sie bardzo proste i znajome, ale
chyba jednak takimi prostymi nie są.
Nie napiszę, że polecam, bo tej ksiązki nie da się polecic, ale przeczytać
warto.
Pozdrowienia:)

[beatanu]

Braineater! Jesteś niesamowity! Właśnie mnie zachęciłeś do przeczytania
książki, którą sobie już w zasadzie odpuściłam. Bo - jak pisałam - normę w
rodzinie wykonaliśmy, bo widziałam film, bo z pewną dozą nieufności podchodzę
do książek okrzyczanych bestsellerami (przypomnę, że "Zło" ukazało się w
Szwecji prawie ćwierć wieku temu) i... w ogóle szkoda mi było czasu.

Ale tak zafrapowało mnie Twoje widzenie powieści - tzn. jako gloryfikacji
nazizmu a jednocześnie rozliczanie się z nim, że postanowiłam poczytać sama i -
jako osoba taka trochę z pogranicza kultur - spojrzeć na tekst nie parą ale
czwórką oczu...

Ale najpierw przeprowadziłam wywiad z córką starszą (młodszej w domu chwilowo
nie ma) i mężem i okazuje się, że nie przeszkadzała im "ekstremalnie widoczna"
(cytat) czarno-białość przedstawionej rzeczywistości i wyidealizowana postać
Eryka. Może dlatego, że podobnie jak Ciebie - fabuła tak bardzo, że nie sposób
było lekturkę odłożyć. Zadne z nich nie dopatrzyło się gloryfikacji
Nadczłowieka. A dla męża nie była to absolutnie żadna rozliczeniowa powieść...

No więc do dzieła! Może nie dzisiaj i nie jutro ale w najbliższym szasie...

Odezwę się po przeczytaniu. Oryginału. Czyli może jednak nie do końca tej samej
książki, nad którą Ty męczyłeś się w nocy....

B zachęcona.

errata

[beatanu]

Jest: Może dlatego, że podobnie jak Ciebie - fabuła tak bardzo, że nie sposób
było lekturkę odłożyć.

Powinno być: Może dlatego, że - podobnie jak Ciebie - fabuła wciągnęła tak
bardzo, że nie sposób było lekturkę odłożyć.

[mamarcela]

i ja na pewno sięgnę po Zło. Podobnie zresztą jak po Loanę. Albowiem
braineateryzm, czyli według mojej definicji tumiwisizm zaangażowany, ma to do
siebie, że czym bardziej coć gani, tym bardziej do tego zachęca. Chociażby po
to, aby się z brainem nie zgodzić, albo zgodzić.
Bo Łaskawie Nam Panujący mimo głoszonej przez siebie pochwały leseferyzmu i
gloryfilkacji "letniości", wszystko za co się zabiera robi z takim ładunkiem
emocji i zaangażowania, że szok.
mamarcela za -zniechęcona

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[braineater]

nie no, ja po prostu nie znoszę recenzji książek, do których recenzent nie ma
emocjonalnego stosunku. No bo po co pisac o czymś, co cię ani ziębi, ani
grzeje? Nie potrafię tak. Że to historia o tym, tym, i tamtym i że mnie sie
bardzo podobała albo nie. First, muszę wiedzieć dlaczego mnie sie, albo nie, a
potem ewentualnie mogę knuć nad meandrami fabuły (ale najczęsciej nadal mi sie
nie chce:)
I temu szanse na zostanie recenzentem w 'poważnych pismach', z poważnym
stosunkiem do gratisów odwydawniczych, sa w moim przypadku marne. Więc się za
fri znęcam nad biednymi ludźmi z interneta.:)
P:)

[mamarcela]

Katuj!
Tratuj!
Przebaczymy wszystko ci jak bratu.
Męcz nas!
Dręcz nas
Ręcznie (oraz wirtualnie)
Smagaj, poniewieraj, steraj, truj!

mamarcela przedstawiciel biednych ludzi z interneta

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

o znęcaniu się

[beatanu]

braineater napisał:

>Więc się za fri znęcam nad biednymi ludźmi z interneta.:)

Znęcaj się proszę, znęcaj! Uwielbiam czytać Twoje recenzje :)

B z kraju "zamarzniętych Niemców" (córka obruszyła się, a mnie ten stereotyp
rozśmieszył bardzo!)

Kłania się Pan Jeremi

[griszah]

beatanu napisała:

> Znęcaj się proszę, znęcaj!

Katuj!
Tratuj!
Ja przebaczę wszystko ci jak bratu.
Męcz mnie!
Dręcz mnie
Ręcznie!
Smagaj, poniewieraj, steraj, truj!
:)

[mamarcela]

a dwa posty wyżej to nie łaska było zajrzeć?

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[griszah]

Ups! Wielkie pardon :).

uwaga wierszyk

[mamarcela]

:)
Takie jest właśnie słynne towarzystwo twacze,
że często myślą to samo, choć czasem inaczej.

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[beatanu]

Wierszyk jest piękny!!!

Beata Zachwycona :-)

skrzynka beatanu

[mamarcela]

jej właścicielka uprzejmie jest proszona o zajrzenie do niej. osobista prośba w
niej jest.proszę się jednakowoż nie bać.

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[beatanu]

Melduję posłusznie, że zajrzałam :)

B, która jeszcze nigdy w życiu nie napisała żadnego limeryku i już ma lęki...

[mamarcela]

Dzięki piękne - zajrzyj wieczorem będzie odpowiedź.
W nagrodę limeryk

Pewna Beatta z Uppsalli
Na zimno ciągle się żalli,
Że mróz po plecach ją łuppie -
Popatrz jak ciepło jest w truppie
Droga Beatto z Uppsalli.

mamarcela na złość swojej durnej klawiaturze z premedytacja używająca
podwójnych liter

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[beatanu]

:-)))))

[griszah]

Beato z Uppsali (co Masz lęki)
Węź pióro gęsie do ręki
I machnij nim mały
Limeryk wspaniały
Aż wszystkim opadną nam szczęki

To tak dla ośmielenia :).

[mamarcela]

Beata ta, co się wzbrannia
Przed limerykiem jak łannia
I tak go w końcu napisze,
Bo po co są klawisze?
Do limeryków pisannia

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[braineater]

Raz pewien braineater z Katowic
nad życiem począł się głowić.
Nic mu z głowienia nie wyszło
więc wpadł w TWA towarzystwo -
źle skończył braineater z Katowic.

:)

wariacja

[mamarcela]

Pewien Braineater z Chorzowa
Jął głowić się, po co mu głowa?
Pytaniem tym tak się dręczył,
Że się biedaczek przemęczył
I do TeWuA poserfował.

:)
"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[beatanu]

Ja wam tylko powiem, Mamarcelo i Griszaku, że próbując mnie ośmielić
onieśmielacie jeszcze bardziej...

Ale za limeryki radosne dziękuję!

B Zalękniona Do Kwadratu

[griszah]

A na to Beata -"To nie tak
Limeryk to żadna podnieta,
Limeryk to chała
A ja tak bym chciała
Napisać szwedzkiego soneta"

Myślę, że stworzyliśmy już nową kategorię limeryków - beatryki :).

[nienietoperz]

A na to nnietoperz z oddali:
'Przyjaciol nie bedziem zmuszali;
Beatta choc sliczna
Dzis nielimeryczna!
Lecz za to w spokojnej Uppsali.'

[beatanu]

nienietoperz napisał:

> A na to nnietoperz z oddali:
> 'Przyjaciol nie bedziem zmuszali;


Thank you :)

Beata Zaprogramowana Prozaicznie
(choć wieczorem wybierająca się na imprezę międzynarodową - stąd te łangielskie
podziękowania)

[mamarcela]

Przemiłe dziewczę z stolycy
Sylaby wciąż liczy i liczy,
Bo pisać chce limeryki
Zapał ogarnął ją dziki
Do limeryków w stolycy.

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

Uwaga - limeryk

[griszah]

Raz jeden z Twaczy rzekłszy: hello!
Zaczął był prosić: Mamarcelo!
Liryk Ty napisz jaki
Niechaj zawstydzą się pismaki
I u stóp Twych niech się ścielo.
:)

[mamarcela]

Pewien twaczysta z Warszawy
Żywił podstawne obawy,
Że mamarcela potrafi
Trafić natychmiast na afisz,
Ona mu, iż nie ma sprawy.

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[griszah]

Ach gdyby tak każdy z Twaczy
Popełnić limeryk raczył
To nasza jest Nike
I Nobel (z pomnikiem)
Wisławy też uścisk coś znaczy

[mamarcela]

Pewna mm z Mokotowa
Na wszystko jest dziś gotowa
Solennie więc obiecuje,
Że limeryka spróbuje
I niech Wisława się schowa!

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

[brunosch]

zebrała się ludzi kupa
i stworzyła sobie Trupa.
Lecz trup ten, dziw nad dziwy
strasznie był gadatliwy.
Bo to był trup z T(P)WA *)
_____
*) Towarzystwo Permanentnej Wzajemnej Adoracji.

[daria13]

Pewna w cyberprzestrzeni Trupa
Czy mróz to czy też upał
Akrobacje werbalne wyczynia
I stąd też przyczyna
Że bardzo zabawna to grupa:)

Zrobiliśmy kiedyś na uroczystości rodzinnej furrorę odczytując limeryki, które
spłodziliśmy pewnego niedzielnego poranka (głównie dzieci)na każdą rodzinę (mąż
ma trójkę rodzeństwa + dziadkowie). To świetna zabawa, znaczy pisanie i
odczytywanie przed wdzięczną widownią. Polecam.
Pozdrawiam:)

[daria13]

Wybaczcie, ale mój synek domaga się, żeby umieścić jego limeryk, radośnie przed
chwilą spłodzony (dobrze, że Julka dziś poza domem;)
Pewien Kuba spod Warszawy
Robił eksperymenty dla zabawy
Raz zrobił eksperyment tak odlotowy
że omal nie stracił głowy
Ten Kuba świata ciekawy.

Ps.
Kuba jest na etapie robienia eksperymentów. Mam nadzieję, że nie zastanę kiedyś
po powrocie z pracy samych zgliszcz domu:)

[beatanu]

He, he!
Okazuje się, że masochistów twaczych jest więcej, chociaż nie wszyscy (tzn. ja)
znają teksty Z Kabaretu SP na pamięć...

:-)

[beatanu]

Braineater,
przyznaję Ci rację - chociaż nie ze wszystkim się zgadzam :)

Książka - kicha! (Film podobał mi się bardziej) Dawno nie czytałam czegoś tak
cieńkiego, tak dydaktycznego do bólu, tak bardzo "kawa na ławę". Nie lubię gdy
traktuje się czytelnika jak ociężałego z lekka umysłowo osobnika, któremu
trzeby wszystko tak dokładnie wytłumaczyć...

Męczyły mnie wspomniane przeze mnie wcześniej opisy walk wręcz i wnóż (od nóg,
nie od noży;), opisy biegów z pałeczką sztafetową i bez, męczyły mnie
wspomniane przez Ciebie monologi wewnętrzno-zewnętrzne głównych bohaterów...

No i wielkim stylistą pan autor nigdy chyba nie był chociaż książka potrafi
trzymać w napięciu...

Nie znaczy to jednak, że "Złem" tylko o ścianę rzucić, albo obejść ją szerokim
łukiem. Niewykluczone, że to może być całkiem pożyteczna lekturka dla młodzieży
w wieku Erika, właśnie przez takie czarno-białe - i przez to prowokujące -
przedstawienie postaci. Książka, o której można podyskutować na lekcji
wychowawczej, czy etyki, czy jeszcze jakiejś innej... Bo samo pojęcie zła
(zresztą bardzo blado w powieści wyłuszczone) i przemocy w
szkole/społeczeństwie/świecie jest niestety ciągle bardzo aktualne...

A z czym się nie zgadzam? Za nic nie mogę się w tej powieści dopatrzyć
gloryfikacji nazizmu... No przecia Ci faszyzujący młodziane z koronami w
herbach czy nauczyciel historii przedstawieni są jako najgorsze kanalia ;)
Sama postać Erika, nawet wyidealizowana do granic absurdu nie daje mi podstaw
do posądzania Guillou o sympatie nazistowskie... Erik jako Nadczłowiek?
Niewykluczone. Ale to jeszcze nie jest jednoznaczne z sympatią dla osiłków
rodem z Młodzieży Wszechpolskiej. Może się mylę. Może zawodzi mnie intuicja ....

Nie potrafię też potraktować "Zła" jako rozliczania się z nazistowską
przeszłością Szwecji. Trudno nie postrzegać szoły Stjärnsberg tak jak
postrzegają ją ludzie " z zewnątrz" (lekarz w najbliższym szpitalu) - tzn.
jako "wykluwalnię" skrajnie nacjonalistycznych elit o faszystowskich zapędach.
Ale to jeszcze za mało... Nautralna politycznie i światopoglądowo Szwecja ma na
sumieniu o wiele poważniejsze grzechy sprzed kilkudziesięciu lat. Rozliczanie z
nich zaczęło się stosunkowo niedawno i chyba jeszcze nie jest zakończone...

To tyle.
Pozdrawiam!

zapomniałam

[beatanu]

napisać, że "Zło" to książka mniej lub bardziej autobiograficzna.
Może dlatego pan G. tak bardzo Erika wyidealizował?

:)

Zło film

[mamarcela]

Właśnie przed chwilą skończyłam oglądać film i jestem nie mniej wkurzona niż
Brain po książce. Chociaż też oglądałam z otwartą paszczą.

"od dzieciństwa lubiłem syreny"

Zło - książka

[beatanu]

Zaczęłam czytać wczoraj wieczorem, czytałam trochę rano...
Ło jezu! Ja nie mogę przebrnęć przez te wszystkie szczegółowe opisy walk na
pięści i kopanie. No i te kalkulacje w związku z sadystycznymi upodobaniami
ojca... To ja już chyba wolę wypociny filozoficznopodobne na temat zła i
dobra...
Ale czytam. Nie poddaję się, bo za wcześnie!

Beata W Krainie Sniegu.
Bo u nas wczoraj spadł był - pierwszy, bardzo biały i w miarę suchy.

[braineater]

serwisy.gazeta.pl/ksiazki/1,19970,3025585.html
jak dla mnie słabo:)