O dyscyplinie wewnetrznej.

[jakotakot]

Nurtuje mnie pytanie, czy dyscyplina wewnetrzna jest cnota absolutna - teza
mojego jeszcze malzonka. Jako osoba z cnoty tej wyprana calkowicie (kolejna
teza w/w malzonka) funkcjonuje sobie zupelnie sprawnie wedle systemu "co sie
odwlecze to nie uciecze, a jak uciecze - znaczy sie nie warto bylo lapac".
Czynnosci prozaiczne wykonuje sumiennie, ale wtedy, gdy zachodzi wyrazna
potrzeba - kurz scieram, gdy lezy, glodnych karmie, gdy glodni, nie zmuszam
sie do biegania w zawieruche, tylko chodze na spacery w piekna pogode, gdy
odezwie sie zew perypatetyczny, itd.,itp.
Brak moim poczynaniom rutynowego przymusu, ktory sam w sobie wydaje mi sie
znikoma wartoscia. Czy taka bolesnie konsekwentna dyscyplina nakazujaca
skonczenie nudnej ksiazki, lub trzymanie sie blednie obranego kierunku
studiow, lub kariery w imie li tylko konsekwencji ma Waszym zdaniem jakies
dobre strony?

[formaprzetrwalnikowa]

oczywiscie, ze ma dobre strony: poczucie dyscypliny wewnetrznej, konsekwencji w
dzialaniu i -last but not least - wyzszosci nad tymi, ktorzy tego nie maja
niezle sie takze komponuje z poczuciem nieomylnosci

;)

[skajstop]

Jako posiadacz braku dyscypliny wewnętrznej mogę powiedzieć tyle, że czasem jej
ludziom zazdroszczę, choć nieprzesadnie :D

Nie posiadam.

[dr.krisk]

Tak jak większości rzeczy, które lubię - nie posiadam. Ale uważam, że
dyscyplina wewnętrzna jest dobrą cnotą (no chyba że zakłada sumienne czynienie
zła..). Lubię ludzi poukładanych, którzy wiedzą czego chcą, kim są i wiadomo
czego się po nich spodziewać. Nie cierpię spóźniania się, rozmamłania,
dzielenia włosa na czworo, oraz długich nasiadówek w pracy, podczas których
wszyscy chrzanią od rzeczy, a mnie d..a boli (bo niewygodne krzesełka mamy).
Krótko, szybko i zwięźle proszę!
Oczywiście - dyscyplina wewnętrzna doprowadzona do manii jest groźna dla
posiadacza oraz otoczenia. Mój kolega robi w Excelu spis wydatków codziennych:
gazeta, kola.... Tak to raczej nie.

[jakotakot]

No wlasnie, wydaje mi sie czasami, ze takie kurczowe trzymanie steru wynika z
braku swiadomosci co jest dla nas wazne, czyli po chlopsku: czego sie od zycia
chce. Jest to jakis substytut rzetelnej swiadomosci wlasnych potrzeb i odwaznej
eksploracji wszystkich mozliwosci jakie niesie zycie. A moze sobie faktycznie
wygodna teorie dorabiam do wlasnego rozstrzelenia? Donosze jeszcze tylko
pokornie, ze sie nigdzie nie spozniam, wlosy malo istotne wyrywam z glowy bez
rozszczepiania, i prawie wiem kim jestem :).

[itek1]

Nie za bardzo wiem o co pytasz. Chyba o to- czy osli upor ma dobre strony? Nie.
Ale, zebysmy sie zrozumieli, podzielam zdanie Twego meza nt.dyscypliny wewnetrznej.

[jakotakot]

Zaczynam rozumiec Kriskowe szalone powodzenie u pan. On po prostu nigdy wrednej
szantrapy nie mial, i z zadnymi mezami sie nie solidaryzuje ! :)

[illiterate]

Wewnetrzna dyscyplina jest jak kilkadziesiat tomow pt. 'co sie powinno i co
nalezy' wykutych na blache. Bardzo jest milo i przyjemnie miec odpowiedz na
kazde pytanie, noi - ile to tematow do konwersacji w towarzystwie. Mozna tez
zyc bez gotowych odpowiedzi, za to z gotowymi pytaniami w rodzaju 'czy chce?',
albo 'dlaczego (teraz) mam to robic?'.

Jak mowila moja babcia: jesli nie smierdzi, to jest ok. Zamiast tysiacami
nakazow lepiej kierowac sie nosem.

[a.nancy]

aha
jeśli dyscyplina wewnętrzna jest upartym i konsekwentnym przymaniem się obranego
kursu, to ja dziękuję. jakoś tak mi się widzi, że postęp wszelaki (lub
przynajmniej jego znaczna część) jest efektem tego, że komuś się chciało z kursu
zboczyć. począwszy od legendarnego "zejścia małpy z drzewa", poprzez różnorodne
"rewolucje", naukowe, artystyczne, społeczne itd., itp.
jak rozumiem, małżonkowi chodzi raczej o sytuacje codzienne - ale zasada jest ta
sama. gdybym się trzymała nudnego kierunku studiów, pracy, która mnie nie
satysfakcjonuje - niczego bym nie osiągnęła. mogłabym być (przy najwyższym
wysiłku) doskonałym trybikiem w maszynie, ale nic twórczego by z tego wyniknąć
nie mogło. bo twórczość wymaga pasji, a nie tylko konsekwencji. tej ostatniej
również, ale tylko wtedy, gdy jesteśmy przekonani, że to, co robimy ma sens.

wbrew pozorom mam chyba sporo dyscypliny wewnętrznej. potencjalnie :)
czyli jak trzeba, to potrafię sobie coś narzucić. ale rutyna działa
wyniszczająco na mój mózg ;)

aha - cnotą absolutną jest dla mnie szczęście. a szczęście - pzynajmniej w moim
prywatnym systemie wartości - jest nierozerwanie związane z wolnością.

[jakotakot]

:o))))))))))) Tez tak twierdze!

[staua]

Uwazam, ze wewnetrzna dyscyplina jest bardzo pozytywna cecha i nie kojarzy mi
sie wcale ze sztywnoscia czy medrkowaniem. Medrkuja czesto najlmiej
zdyscyplinowane czy uporzadkowane osoby.
Dla mnie jest to umiejetnosc powiedzenia sobie, ze regularnie np. bede wstawac
o 4 rano (jak Andre Gide) i wprowadzenia tego w czyn nie tylko przez pierwszy
tydzien.

[jakotakot]

Pytanie tylko - po co?

[staua]

Po to chociazby, zeby osiagnac jakis cel, ktorego bez takowej dyscypliny sie nie osiagnie. Dla mnie
dyscyplina wewnetrzna rowna sie samokontroli i zdolnosci do ciezkiej pracy. A to ciezka praca na ogol
do czegos sie dochodzi.

[itek1]

> aha - cnotą absolutną jest dla mnie szczęście. a szczęście - pzynajmniej w moim
> prywatnym systemie wartości - jest nierozerwanie związane z wolnością.
Z wolnoscia jest taki problem, ze mozliwe jest jedynie pragnienie wolnosci, brak
mozliwosci realizacji jest immanentna jej cecha.

[jakotakot]

To bardzo prawdziwe, ale zawsze milo do czegos szlusowac :0).

[itek1]

Jezeli wolnosc jest nierealizowalna, a na niej buduje sie szczescie to sie go
nie zbuduje.

[jakotakot]

Oh, nie badz pedantyczny :))))

[a.nancy]

to zależy jakiej wolności (i jakiego natężenia tejże) się oczekuje. może jestem
mało wymagająca, bo mi ta wolność jaką mam w zupełności wystarcza - czyli
wolność wewnętrzna, plus fakt, że njbliższe mi osoby (rodzina, przyjaciele) tą
moją wolność akceptują. owszem, musiałam dążyć do stworzenia warunków
umożliwiających mi jej realizację, i muszę dążyć do zachowania tych warunków.
przykład banalny: zdobycie pracy, jaka mnie satysfakcjonuje i jaką wykonuję z
przyjenością. z przyjemnością, to znaczy z własnej woli. niby wiem, że muszę
codziennie wstać i iść do pracy, ale nie odczuwam tego jako ograniczenie, bo
robię to chętnie.
absolutna wolność może i jest nierealizowalna, ale zupełnie mi to nie
przeszkadza. i tak moje życie nie zmieniłoby się zbyt drastycznie.

prawdziwa wolność jest możliwa do zrealizowania tylko we własnej głowie, ale to
jest podstawa. kiedy odkryłam wolność wewnętrzną, nagle okazało się, że także
"na zewnątrz" mogę o wiele więcej, niż myślałam. większość ograniczeń nakładamy
na siebie sami. wynikają najczęściej ze strachu (np. przed byciem ocenianym,
przed niepowodzeniem, przed zmianą, przed wieloma rzeczami). myślę, że u wielu
osób ta "dyscyplina wewnętrzna" o której pisze jakotakot też wynika z lęku.

swoją droga, dyspcyplina wewnętrzna nie kojarzy mi się źle. jest pożądana,
jeżeli służy osiągnięciu celu, którego pragniemy. wtedy może być narzędziem
naszej wolności. mogłabym pośwęcać dwie godziny dziennie na naukę fińskiego,
gdybym bardzo chciała znać fiński. ale robienie czegoś "dla zasady"? dla samej
konsekwencji? uczyć się fińskiego (to tylko przykład!), który mi się nie podoba
i do niczego nie jest mi potrzebny tylko po to, żeby udowodnić, że mogę? tego
nie rozumiem.

[agni_me]

Niezły przykład z tą nauką języka.

Mój ukochany fryzjer od lat uczy się hiszpańskiego. Z efektami. Sam. W przerwie
między strzyżeniem a inną farbą. Dzień w dzień poznaje przynajmniej kilka
słówek. Powtarza słyszane na płytach wyrażenia, układa zdania. Hiszpański nie
jest mu do niczego potrzebny, nie wyjeżdża do Hiszpani, nie planuje czytać Don
Kichota w oryginale. Nawet niespecjalnie mu się ten język podoba. Indagowany
twierdzi, że woli to od dłubania w nosie czy przeglądania damskiej prasy.
Oczywiście, że są dni kiedy mu się tych słówek nie chce, ale mimo to... dzień w
dzień. Twierdzi, że odpuszczenie ich sobie jednego dnia, potem drugiego mogłoby
się skończyć dłubaniem w nosie.

Dyscyplina nie jest tu drogą do celu. Nie jest przykładem bezsensownego
ograniczania się. Można zadać także głupawe pytanie "po co". Sama nauka nie
daje mu szczególnej satysfakcji. A mimo to, a może właśnie dlatego ilekroć
widzę leżący koło lustra samouczek albo słownik hiszpańsko-polski czuję poza
uznaniem coś na kształt podziwu. Choćby dla konsekwencji.

Więc ten fiński ...
-
ja uwazam ze to wybitny pisarz...a mam wyzsze wyksztalcenie (karola, f. Książki)

[itek1]

> absolutna wolność może i jest nierealizowalna, ale zupełnie mi to nie
> przeszkadza. i tak moje życie nie zmieniłoby się zbyt drastycznie.
Spojrz na to z drugiej strony. Czy gdybys popadla w absolutne zniewolenie, ktore
jest IMO latwo realizowalne to czy ten fakt zmienilby drasycznie Twoje zycie czy
tez nie?
Czy uwazasz, ze blizej jest Tobie do absolutnej wolnosci czy do absolutnego
zniewolenia. Wydaje mi sie, ze ludzie sa zdecydowanie bardziej bliscy
absolutnego zniewolenia. Z uwagi na to wolnosc jest dla mnie podejrzanym
fundamentem dla realizacji wlasnego osobistego szczescia.

[itek1]

> [...]kiedy odkryłam wolność wewnętrzną,[...]
Nie jestem pewien czy mozna odkryc wolnosc wewnetrzna- czy zanim odkryalas te
wolnosc nie bylas wolna, a po odkryciu sytuacja sie diametralnie zmienila?

Jesli wolnosc jest tak wysoko w hierarchii cnot musi byc realizowan kosztem
czegos. Nic przeciez nie ma za darmo.

Poza tym w tych rozwazaniach konieczne jest m.in. rozroznienie wolnosci od
swawoli. Czy uczac sie finskiego stajesz sie bardziej wolna? Watpie. IMO
realizacja nie kazdego celu prowadzi do wolnosci.

Czy mozna byc naprawde wolny w oderwaniu od Innych- ignorujac ich potrzeby,
skupiajac sie tylko na realizacji wlasnych celow, stwarzajac sobie warunki do
realizacji swojej wlasnej wewnetrznej wolnosci? IMO nie mozna.

[a.nancy]

> Nie jestem pewien czy mozna odkryc wolnosc wewnetrzna- czy zanim odkryalas te
> wolnosc nie bylas wolna, a po odkryciu sytuacja sie diametralnie zmienila?

można. właśnie to odkrycie daje wolność. hmmm paradoks? może spróbujmy ująć to
inaczej.
wolność daje odkrycie, _kim jestem_ i _czego chcę_. co jest dla mnie naprawdę
ważne. i świadomość, że mam prawo do tego dążyć.

> Jesli wolnosc jest tak wysoko w hierarchii cnot musi byc realizowan kosztem
> czegos. Nic przeciez nie ma za darmo.

na przykład czego? naprawdę nie wiem ale...
jeżeli "to coś" mnie ogranicza, to czemu mam za tym tęsknić?

> Poza tym w tych rozwazaniach konieczne jest m.in. rozroznienie wolnosci od
> swawoli.

no właśnie. ja mówię o wolności, nie o swawoli. wbrew temu, co mógłbyś pomyśleć,
nie działam chaotycznie i nie dążę po trupach do celu. moje cele nie wymagają
trupów.

> Czy uczac sie finskiego stajesz sie bardziej wolna? Watpie. IMO
> realizacja nie kazdego celu prowadzi do wolnosci.

nieee, to nie tak. uczę się fińskiego korzystając z mojej wolności. chociaż ktoś
mógłby mnie przekonywać, że lepiej zrobię ucząc się francuskiego.

> Czy mozna byc naprawde wolny w oderwaniu od Innych- ignorujac ich potrzeby,
> skupiajac sie tylko na realizacji wlasnych celow, stwarzajac sobie warunki do
> realizacji swojej wlasnej wewnetrznej wolnosci? IMO nie mozna.

nie, nie można. ponieważ żyjemy w społeczności. ale czy niedziałanie na szkodę
innych mnie ogranicza? według mojej definicji wolności nie. ponieważ żyję wśród
ludzi, w moim interesie jest, aby byli szczęśliwi. chcę uszczęśliwiać moich
bliskich, przyjaciół, a nawet powodzenie osób zupełnie obcych jest ważne dla
mojego powodzenia (celem nauczyciela powinno być dobre wykształcenie uczniów,
celem pracownika powodzenie firmy, celem polityka... hmmmm ;)))

nie wiem, dlaczego utożsamiasz wolność z prymitywnym egoizmem.
pewien rodzaj egoizmu w tym jest - np. skupienie się _wyłącznie_ na potrzebach
innych kosztem własnych nie jest wolnością - ale to chyba zdrowy egoizm.

a co tam: poświęcenie się innym też jest możliwe w ramach wolności. jeżeli jest
moją decyzją, podjętą w zgodzie ze sobą (np. z wyznawanymi wartościami). ale
poświęcała się "bo tak", jednocześnie narzekając i czując się poszkodowana przez
życie - to bez sensu, i zazwyczaj nic dobrego z tego nie wynika.

[itek1]

> to odkrycie daje wolność
> wolność daje odkrycie, _kim jestem_ i _czego chcę_.[...]
To 2 rozne, wykluczajace sie odpowiedzi- zdecyduj sie na jedna:)
Powtorze, czy zanim dokonalas odkycia wolnosci nie bylas wolna, czy cos sie
zmienilo w sposob zasadniczy? Czy ta nowa wolnosc nie jest zatem iluzoryczna?
Czy nie jest takim sympatycznym snem, ktory musi sie zakonczyc malo
sympatycznie? Czy moze jest tak, ze wydaje sie Tobie jedynie, ze zaczelas byc
wolna, bo sobie cos tam uswiadomilas?

> > Jesli wolnosc jest tak wysoko w hierarchii cnot musi byc realizowan koszt
> em
> > czegos. Nic przeciez nie ma za darmo.
>
> na przykład czego? naprawdę nie wiem ale...
> jeżeli "to coś" mnie ogranicza, to czemu mam za tym tęsknić?
Czy Ty na trzezwo:) naprawde myslisz, ze mozesz zyc bez zadnych ograniczen? Ze
potrafisz wyrwac sie z blednego kola- cos otrzymuje- cos innego MUSZE dac?

> no właśnie. ja mówię o wolności, nie o swawoli. wbrew temu, co mógłbyś pomyśleć
> ,
> nie działam chaotycznie i nie dążę po trupach do celu. moje cele nie wymagają
> trupów.
Ale tu wcale nie chodzi o trupy:)
Tylko o cele. Pewne cele przyblizaja nas do wolnosci, inne oddalaja. To kwestia
dobrania odpowiedniego filtra:)

> nieee, to nie tak. uczę się fińskiego korzystając z mojej wolności.
A dlaczego nie chcesz uznac, ze korzystasz w tym miejscu ze swojej swawoli?
dlaczego upierasz sie przy wolnosci, a odrzucasz swawole?

> nie wiem, dlaczego utożsamiasz wolność z prymitywnym egoizmem.
Nie utozsamiam, ale IMO wyrazasz sie nieprecyzyjnie i chcialbym wiedziec co masz
na mysli.

> pewien rodzaj egoizmu w tym jest - np. skupienie się _wyłącznie_ na potrzebach
> innych kosztem własnych nie jest wolnością

Nie bylbym tego taki pewien. Dlaczego to nie jest wolnosc? Ja nie mam pojecia.
Moze mi to rozjasnisz?
BTW, widzisz , tu dostrzegasz koszt wolnosci innej osoby, poswiecajacej sie dla
innych, kosztem wlasnych potrzeb (skad masz pewnosc, ze to nie jest jej wlasna
potrzeba?), wczesniej, w przypadku Twojej wolnosci nie dostrzegasz jej kosztow.

> a co tam: poświęcenie się innym też jest możliwe w ramach wolności. jeżeli jest
> moją decyzją,
Zawsze jest wlasna decyzja- chyba, ze sie jest ubezwlasnowolnionym.

[a.nancy]

> > wolność daje odkrycie, _kim jestem_ i _czego chcę_.[...]
> To 2 rozne, wykluczajace sie odpowiedzi- zdecyduj sie na jedna:)

nie, to tylko kwestia szyku wyrazów :)

napisałam dłużą odpowiedź, ale skasowałam. nie dogadamy się, bo mamy inną
definicję wolności. nie mówiąc już o definicji swawoli ;)
twierdzisz, że nie rozumiesz co piszę, ja nie bardzo rozumiem, co ty piszesz,
jednym słowem - porażka. w tej sytuacji dyskusja wydaje mi się jałowa.
zresztą schodzi na poziomy coraz bardziej abstrakcyjne, a ja jestem na etapie
cieszenia się życiem i sympatycznym snem :D nawet, jeśli zakończy się on mało
sypatycznie, to będę miała satysfakcję, że próbowałam i wycisnęłam z niego tyle
frajdy, ile się dało.

[jakotakot]

Jak widac kwestia dyscypliny wewnetrznej lud dzieli. Cnota ta sama w sobie mi
nie wadzi, natomiast przyznam sie, ze intryguje mnie stosunek zdyscyplinowanych
do tych innych. Zauwazylam tendencje do wlazenia na ambone i gloszenia
wyzszosci Swiat Bozego Narodzenia nad Swietami Wielkanocnymi z duza
stanowczoscia i brakiem tolerancji dla odmiennego profila psychicznego.
Melduje, ze nie chodzilo mi ani o osli upor, ani o kompletne rozmemlanie, tylko
o sposob dochodzenia do celu. Kazdy orze jak moze, i jezeli jednemu ciezka,
systematyczna orka nie jest potrzebna do tego, zeby wszystko w zyciu
funkcjonowalo jak trzeba, to dlaczego jest to sola w oku zdyscyplinowanych
oraczy? Pamietam zabawne bunty kolegow na uczelni, gdy moje plody spotykaly sie
z przychylna krytyka - "ale jej nigdy w studio nie ma !!!". I stad moja
zagwozdka, czy dyscyplina wewnetrzna jest wartoscia absolutna, co sugeruje
stanowisko jej oredownikow.
Dla mnie wartoscia absolutna jest poczucie humoru - nie widze ciemnych stron :).

[staua]

Zalezy, do czego chce sie dojsc i co Cie zadowala. Moja obserwacje wskazuja na
to, ze bez dyscypliny, na wrodzonej inteligencji i zdolnosciach mozna dojsc do
pewnego etapu (zalezy od poziomu zdolnosci) a potem bez dyscypliny jest trudno.
I tym trudniej, in pozniej trzeba zaczac (najlatwiej jest tym przyzwyczajonym
do samodyscypliny wczesnie). Mozna oczywiscie machnac reka i stwierdzic, ze to,
co sie juz osiagnelo to wlasnie to, o co nam chodzilo, ale na ogol tak nie
jest, a nie osiagamy wiecej, bo "nie chce nam sie" (inne okreslenie braku
samodyscypliny).
Mysle wiec, ze jest to wartosc absolutna, jesli definiujemy ja jako brak
ciemnych stron, dzieki samodyscyplinie moze byc w zyciu lepiej, ale nie gorzej.

[braineater]

acotottakiego? Ta dyscyplina? Bo mnie sie kojarzy z batogiem, którym w jakimś
bliżej nieokreslonym celu, codzień się napieprzam po grzbiecie. Super, ale
dziękuje, nie moja kategoria rozrywek. Coś sie robi, jak sie chcę, albo i sie
nie robi, bo się nie musi. Jak sie musi, to sie tez nie robi, bo się nie lubi
by zmuszanym, nawet przez siebie samego.
Konsekwencja zaś to morderstwo na sobie samym. Po co mam cos konczyć, skoro
nudzi mnie od samego początku?(ksiazki jedynym wyjątkiem, bo tu nawet jak
nudno, to żeby się powyżywać, to należy znac całość). Kompletnie nie ogarniam
takiej postawy, wolę robić 30 rzeczy w jednym czasie, zadnej do końca, zadnej
porzadnie, ale przynajmniej w chwili kiedy mnie bawią i ciekawią, a nie wtedy,
kiedy muszę. Rozmawiając z ludźmi, co zyja według jakiegos planu, ze tu wstaję
o ósmej, ide biegać godzinkę, potem piore skarpetki (15minut) potem biore kapiel
(20 minut) potem sobie poczytam (45), potem zjem obiad (15) potem to a potem
siamto, a za rok bede miał dziecko i dom, mam odczucie, jakbym próbował się
dogadać z Mruczusiem (mój komputer), który tez 'wie', co ma zaprogramowane na
jakiś okres czasu naprzód. Nuda panie, dłużyzny, zero niespodzianek, tylko
schemacik, a w schemaciku ludzik, co się utrybia. Jak każdy, popadam w rutyny,
chocby chodzac od 8-16 do pracy, ale prędzej czy póxniej z wdzięczną kmacia na
ustach staram się z tych rutyn i dyscyplin wyplatać i chocby zmienic pracę, na
taka w której miast grania cały dzień w literaki, pogram sobie w pasjansa.
Bleh dyscyplina, to chyba jacys mnisi wykoncypowali, żeby nie oszalec w tych
norach ascetycznych...

P:)

[jakotakot]

Bo Ty masz pewnie te sama chorobe, ktora mi tu wmawiaja i ciupasem z niej
leczyc chca (mojego potomka tyz ) - AADD -czyli Adult Attention Deficit Dysorder
( w przypadku potomka - scratch jedno A :) ). Nie dajemy sie !!!

[braineater]

Eeeee tam, tych 3 i 4 literowych chorób w 'moich czasach' nie było, więc jestem
zdrowy i takoz z atencją u mnie żadnych disorderów nie ma, jak mnie coś
interesuje to potrafie sie latami w pełnym skupieniu tym zajmować (no dobra,
jak na razie sa to dwa przypadki, czyli małżeństwo i książki:)

P:)

[jakotakot]

Ja tez bronie malego jak lwica. Na szczescie nie moga mnie do niczego zmusic,
wiec odmawiam trucia latorosli, ktora ze skupianiem sie nad sprawami tego
godnymi nie ma nijakiego problemu, a mimo tej "ciezkiej choroby" przynosi do
domu piatki. Wykrecam sie jak tylko moge najdyplomatyczniej, ale w srodku az mi
sie przelewa wrzask do pannicy ucycielki: "bo nuuudna jestes bzdziagwo !!!! to
sie i wierci ! " Pamietam wlasne szkolne katusze, i jakby wtedy ta choroba byla,
to jak nic bym sie na trucie jakims Retalinem zalapala !

[chihiro2]

Bardzo szanuje ludzi z silnym poczuciem dyscypliny wewnetrznej. Ja potrafie sie
zdycyplinowac, ale nie we wszystkim. Jesli zalezy mi, zeby byc szczupla, nie
jem slodyczy (malutkie odstepstwa raz na jakis czas dopuszczam, jak juz bardzo
chce mi sie cos slodkiego czy slonego), cwicze regularnie itp. Inna sprawa, ze
pewne rzeczy, ktore wedlug innych ludzi wynikaja z samodyscypliny, sprawiaja mi
przyjemnosc i tak np. naprawde lubie cwiczyc, ulubione jedzenie to wszystko z
warzywami i musli z mlekiem sojowym. Sama ucze sie hiszpanskiego i naprawde
latwiej mi sie samej zmobilizowac wtedy kiedy mam na to ochote i wiem, ze
efektywnie spozytkuje czas przeznaczony na nauke niz zmuszac sie do chodzenia
na 3 godziny zajec co poniedzialek, kiedy nie mam na to najmniejszej ochoty.
Doceniam asceze, kojarzy mi sie z wyzszym poziomem swiadomosci i tego o co w
zyciu chodzi, ale nic na sile. Wydaje mi sie, ze mnisi zyja ascetycznie z
wewnetrznego przekonania, ze zwyczajnie nie chca inaczej. Ja za duzo
przyjemnosci znajduje w codziennych drobiazgach, by sie ich wyrzec - i nie
widze teraz sensu wyrzekania sie ich.
Spozniac sie tez zaczelam w Anglii, ale tylko w sytuacjach towarzyskich - bo
wszyscy sie spozniaja i nie chce byc wiecznie ta, ktora czeka na innych.
A kompletny brak dyscypliny wewnetrznej kojarzy mi sie z rozpuszczeniem malego
bachora, ktore musi miec lody teraz w tej chwili, bo jak nie to rzuci sie na
ziemie i zacznie wrzeszczec i wic sie w szale.

[braineater]

chihiro2 napisała:

> A kompletny brak dyscypliny wewnetrznej kojarzy mi sie z rozpuszczeniem
malego
> bachora, ktore musi miec lody teraz w tej chwili, bo jak nie to rzuci sie na
> ziemie i zacznie wrzeszczec i wic sie w szale.

Jesli się dobrze rozejrzysz, to odkryjesz, że to jest najskuteczniejsza metoda
zdobywania czegokolwiek. Jako dziecko tak nie potrafiłem, musiałem sie dopiero
na stare lata nauczyć (z wysiłkiem) i to naprawdę zawsze działa.

P:)

[chihiro2]

Nie sadze. W moim otoczeniu to nie skutkuje nigdy. Jako dziecko potrafilam tak
i skutkowalo, ale nie naduzywalam tej metody, bo wydaje mi sie malo dojrzala,
malo subtelna i zwyczajnie upokarzajaca. Nauczylam sie osiagac to co chce
innymi sposobami.

[niedzielna]

Pytanie dla mnie nad wyraz aktualne, bo właśnie rzucam błyskotliwą karierę i
przechodzę na wolnostrzelectwo, co nieuchronnie wiąże się z samodzielnością
również w kwestii dyscypliny. Hmm... nienawidzę konsekwencji dla konsekwencji,
bardzo tu blisko do bezmyślności i okrucieństwa nawet. A ćwiczenie silnej woli
kojarzy mi się z traumą i utajoną paranoją. Kocham robić kilka rzeczy na raz,
przerywać w połowie, rzucać się w coś nowego, odkładać na lepszy moment - ale
do pewnych granic. Dyscyplina jest potrzebna - choćby po to, by nie tracić
czasu na dreptanie i szum, uzyskać ład, skupienie, a czasem ten rodzaj
koncentracji, kiedy pracuje się długo, intensywnie i z satysfakcją, nieważne
nad czym. To daje radość, i rzeczywiście wolność. Lubię planować, dzielić pracę
na kawałki, mieć nad nią kontrolę, coś zakładać, ale nie oznacza to, że nie
mogę w środku dnia pójść sobie na spacer - tym bardziej że to zwykle daje
lepsze efekty niż zmuszanie się do dalszej roboty. Nie mam silnej woli, nie
potrafię się na dłużej zmusić do czegoś, w czym nie znajduję przyjemności, więc
staram się po prostu robić głównie to, co taką przyjemność mi sprawia. Na
szczęście przez przypadek jest to m.in. praca :) Do rzeczy przykrych, ale
koniecznych podchodzę racjonalnie i staram się je załatwić jak najszybciej, bo
to oszczędza wysiłku i kłopotu. Mam głębokie przekonanie, że z rzeczy robionych
z przyjemnością wynika dużo więcej pożytku niż z rzeczy robionych wyłącznie z
poczucia obowiązku.

N.