Do ariel23 i nie tylko

[chiara76]

Obiecałam wspomnionka z podróży do Lizbony, ale kiedy napisałam dwie części
stwierdziłam, że jest tego dużo. W takim razie stwierdziłam, że chyba bez
sensu jest to tu wklejać i zawalać miejsce, jeśli ktoś ma chęć poczytać moje
wypocinki, to zapraszam, niech się odezwie emailikowo i ja wtedy wyślę:))
Pozdrawiam.

[ariel23]

Czemu nie chcesz tu wkleic??
Przeciez jak kogos nie bedzie to interesowalo, to po prostu tam nie zajrzy.
A na pewno zainteresuje nie tylko mnie, takze smialo wklejaj tu!!!
Bardzo ladnie prosze :)))

W takim razie część pierwsza.Nie zanudźcie się.

[chiara76]

Acha, dla wyjasnienia, poniewaz jest to rozsyłane dla moich znajomych ze
świata, więc opisy są bez polskich znaków, jednak myślę, że da się zrozumieć
bez problemu.
Miłego czytania i ...czekam na opinie:)



3 listopad, 2003, poniedzialek. Zaczyna sie nasza przygoda z Portugalia, z
Lizbona i okolicami. Wylatujemy z Warszawy wieczorem z polgodzinnym
opoznieniem, w zwiazku z czym nie wiemy, czy zdazymy na lot laczony z
Frankfurtu do Lizbony.Po sporej dawce nerwow na lotniosku po wyladowaniu
(zmienili w miedzyczasie numer gate, do ktorego musimy pobiec) , trafiamy tam
gdzie trzeba przekonaniu, ze sie spoznimy, jednak ufff, co za ulga, okazuje,
sie, ze czas podany na bilecie nie byl czasem wylotu samolotu do Lizbony, a
czasem boardingu. Tak wiec w sumie z jednego pokladu samolotu przeskoczylismy
na nastepny i w droge! Musze przyznac, ze Lufthansa ma bardzo dobre jedzonko,
jak na samoloty oczywiscie.
Juz w samolocie poczynilam pierwsze obserwacje, leca z nami ludzie o zupelnie
innym typie urody, widac, ze to nie sa Slowianie...i ten jezyk, super! Po
drodze cwicze sobie podstawowe zwroty , miedzy innymi "Dziekuje", hihi, chyba
troche za glosno, bo dziewczyna obok popatruje na mnie z zainteresowaniem, wiec
wsciubiam nos w rozmowki i udaje, ze ...to nie ja:)

Do Lizbony przylatujemy o polnocy, u nas w Polsce to juz 1 w nocy, ale tu znowu
przesuwamy wskazowki. Pisze znowu, bo w Polsce dopiero co przesuwalismy
wskazowki, teraz kolejna zmiana czasu, a po tygodniu znowu trzeba bedzie
zmienic czas, zastanawiam sie, czy nawet takie male zmiany, ale w tak krotkim
czasie moga jakos na nasze ogranizmy wplynac.

Bierzemy taksowke i jedziemy do naszego hotelu "Mirapargue". Hotel 3*, polozony
w pieknej okolicy przy Parku Edwarda VII. Metro bliziutko. Sam hotel, taki
sobie, moze nie najgorszy, ale widac, ze leciwy, czysto, ale pokoje malutkie,
lazienka jeszcze mniejsza, nie za duzo polek, czy szafeczek na rzeczy, a
przeciez na ten tydzien dwie osoby jakies ubranka musza miec.

Przed wyjazdem powiedziano nam, ze w Lizbonie koniecznie trzeba miec ze soba
kurtke przeciwdeszczowa i parasol, bo tam lubi sobie popadac i ze czesto gesto
po prostu leje. Zaopatrzylismy sie oczywiscie w te sprzety, jak rowniez
odpowiednie buty.

Ale wracajac do przyjazdu. Rozpakowalismy sie , ogarnelismy w tej maluskiej
lazieneczce i do lozeczka, tym bardziej, ze Piotr nastepnego dnia musial isc od
rana na konferencje.
Nastepnego dnia wstalismy ledwo ledwo i na sniadanko, a po sniadanku Piotr na
konferencje, a ja...jeszcze pospac:)

Wiedzialam, ze pierwszy dzionek musze sobie jakos w wiekszosci sama
zorganizowac, wiec najpierw udalam sie na spacer po okolicy. Pierwszy dzien,
wtorek, byl, przynajmniej z rana zimny, dobrze, ze mialam moj cieply polarek,
ale w pewnym momencie nawet pozalowalam ze nie mam rekawiczek na raczkach.
Pospacerowalam po okolicy, pogapilam sie na ludzi. Po poludniu razem z Piotrem
zjedlismy lunch i potem on znowu wrocil na konferencje, a ja postanowilam isc
do Muzeum Gulbenkiana. Jest to prywatne Muzeum. Jest tam moze nie mnostwo
rzeczy, za to zbiory rzeczywiscie ciekawe, w tym bardzo interesujace zbiory
sztuki antycznej. Tak wiec ja sobie posiedzialam tam i porozkoszowalam sie
sztuka. Szczegolnie sztuka japonska i chinska podobala mi sie, wiec tam w sumie
najwiecej czasu spedzilam.

Ile jednak mozna siedziec w Muzeum:)) Po wyjsciu i stwierdzeniu, ze jeszcze mam
troche czasu poszlam sobie zobaczyc centrum handlowe, jakie bylo niedaleko
naszego hotelu.

Wieczorem Piotrek byl juz wolny i razem wybralismy sie na kolacje do Bairro
Alto. Jest to jedna z bardziej malowniczych dzielnic Lizbony, mozna tam
wieczorami zjesc kolacje w jednej z rodzinnych restauracji.
I tu moja kolejna obserwacja z Lizbony, wieczorem zycie wre!! Ludzie tlocza sie
w restauracyjkach i to nie tylko turysci. Tam sie po prostu wychodzi jesc
wieczorami, i to zaczyna sie taka biesiada o godzinie 20.00 i trwa do poznych
godzin nocnych. Czy oni w ogole sypiaja?? Hihi. I jeszcze jedno, mlodzi,
starsi, wszyscy razem, to tez fajnie wyglada, tam sie starsi ludzie nie
zamykaja w czterech scianach, ale dobrze sie bawia.

Tego wieczoru zjedlismy kolacje popijajac ja dzbanem domowego wina w dobrej
restauracji "Bota Alta" ("But z Cholewka"!). Stoliki ustawione sa tam
ciasniutko, niemal mozesz odwrocic sie i skosztowac czegos z talerza sasiada,
za to porcje duze i jedzenia naprawde dobre, a wino wyborne. My w Lizbonie
kosztowalismy przede wszystkim ryb. Nie ma co, na ryby nastawialismy sie
najbardziej, bo wiadomo, ze gdzie jak gdzie, ale tam sa naj naj:)) Swiezutkie i
pyszniutkie. Ja osobiscie i tak zawsze jadalam filety,bo ja jestem osoba, ktora
nawet w filecie osci znajdzie, ale Piotr probowal i innych, z grilla i
smazonych.

I tak nam minal pierwszy dzien, nastepny wiedzielismy, ze spedzimy juz tylko
czesciowo osobno, bo Piotr mial konferencje do 13.00 godzinki. A plany na dzien
nastepny byly takie, o jakich jeszcze nie tak dawno ja osobiscie nawet balam
sie pomarzyc, a mianowicie Pokaz Delfinow w ZOO lizbonskim.
No, ale o tym napisze w nastepnej czesci.:))

[azja.pl]

mnie tez interesuja Twoje wspomnienia.
jesli jest ich tak duzo, to mozesz umieszczac je tu w odcinkach.

[monisb]

Dołączam się. Chętnie poczytam (wieczorkiem w domu, bo na razie zawalili mnie
robotą ;-)

Wspomnienia z podróży, cz. 2.

[chiara76]

Czesc, jak juz Wiecie, nastepny opis bedzie dotyczyl srody , 5 listopada. Rano
do 13.00 Piotr mial konferencje, a ja, przyznam sie bez bicia, poszlam sie
posnuc po centrum handlowym, ciuchy bardzo fajne, ale zdecydowanie nie na nasza
kieszen. Zastanawiam sie, czy centrum bylo tak drogie, bo dosc eleganckie, czy
tam po prostu takie sa ceny i ich stac jest na te wydatki. Firmowa bluza meska
sportowa 100Euro, a Euro jest po 4,5 zlotego, wiec latwo policzyc, ze drogo to
wychodzi. Przy tej okazji, jakze mi sie podobal styl ubierania sie Portugalek.
Sa to kobietki bardzo eleganckie, ale, uwaga!! daleko im do idiotycznego
wystrojenia sie wiekszosci Polek. U nas jak idziesz do sklepu po make czy
cukier , to trzeba robic makijaz, przynajmniej niektorzy tak maja, a tam tego
zadecia nie ma. Nosza na sobie rzeczy ladne i dobrze skrojone, widac, ze z
dobrych materialow, ale nie sa przestrojone. Poza tym, jak dla mnie bomba,
starsze panie sa baaardzo zadbane, prawie kazda ma staranna fryzurke, trwala
ondulacje, do tego dobrze skrojony kostiumik, czy zakiet, w kazdym razie
starosc wyglada tam o wiele lepiej, niz to widzialam nawet w duzych miastach w
Grecji na przyklad. Tam starsze panie wydaja mi sie miec obowiazek wygladania
smutno i szaro, tu odwrotnie. Nie znaczy to, ze nosza jakies kolorowe wdzianka
na wzor Amerykanek , ale sa prostu bardzo zadbane i ladne. Przyjemnie
popatrzec.

Kobietki nosza tam duzo bizuterii, ale takiej wielkiej, grubej i topornej, co
mnie zastanowilo. Nie widzialam ani jednej ladnej sztuki bizuterii. Za duzo i
jakos za topornie. Nie wiem, czy wszystko to bylo oryginalnym zlotem, czy moze
tombak, ale u nas na ulicy to strach by bylo to nosic.OK, ale mialam mowic na
inny temat. Otoz w tym centrum glownie sobie popatrzylam i ze zdziwieniem
odkrylam, ze tam maja o wiele cieplejsze i praktyczniejsze ciuchy! U nas na te
pore roku jakies paletka wiatrem podszyte sie proponuje, a tam? Cieple
plaszcze, fajne kurtki. To samo z butami, zadne tam czuby, buty wygodne, az
pozalowalam, ze nie mam wiecej kasy, bo moze jakies wygodne buty bym sobie
nabyla.

W centrum dotarlam na wszystkie 7 pieterek, z czego najbardziej spodobalo mi
sie pietro z dzieciecymi rzeczami, a szczegolnie dzial zabawkarski. Poniewaz
tam juz (zreszta u nas podobnie) Swieta za pasem, o czym przypominaja napisy
Wesolych Swiat, i Mikolaje i inne gadzety, wiec i asortyment taki pod
dzieciaki na Swieta . Ale niektore zabawki zapieraly mi dech w piersiach, nie
wiem, jak to jest, ale ja u nas nie widuje takich fajnych zabawek, a moze po
prostu nie znam sie na tym i nie znam sklepow...

Po poludniu , kiedy Piotr wrocil z konferencji, od razu przebral sie w wygodne
ciuchy i fru metrem do ZOO. Pokaz delfinow byl na godzine 15..00, ale
chcielismy wczesniej zjesc jakis lunch, co tez w knajpce przy ZOO
uczynilismy.Potem ruszylismy do delfinow. Dla wszystkich niezorientowanych,
delfiny kocham i sa to chyba moje ukochane zwierzeta i jednym z moich marzen
zyciowych bylo zobaczenia delfinow na zywo!! I jak sie okazuje, marzenia
rzeczywiscie sie spelniaja!! Podeszlismy do zbiornika, poniewaz bylo jeszcze
nieco przed poczatkiem pokazu, delfiny bawily sie w wodzie. Na powierzchni wody
plywaly liscie zwiane tam z pobliskich drzew i delfiny wymyslily sobie super
zabawe. Widzac nasze zainteresowanie podplywaly do liscia, lapaly go pyszczkiem
i ...wyrzucaly nam je ponad barierka zbiornika na glowy:)) Hihi, moge Wam
przysiac, ze usmiechaly sie przy tym, jakby wiedzialy, ze to jest rzeczywiscie
dobry kawal! Hi hi , przyznam sie jeszcze do czegos, otoz, kiedy podplynely
do mnie i zobaczylam ich pyski po drugiej stronie szklanej tafli, to...lezki
wzruszenia zakrecily mi sie w oczach...

A potem zaczal sie pokaz. Okazalo sie, ze nie tylko delfiny beda sie przed
nami popisywac, ale najpierw foki. Mozna powiedziec, ze mimo, ze byl to pokaz
prowadzony jedynie po portugalsku, to nie bylo z tym problemow.

Foki wykonywaly fajne sztuki, okrecaly sie , stawaly na ogonie, a potem jedna z
nich ze swoja opiekunka chodzila po widowni i kazdemu dawala buzi, a pani obok
robila zdjecie, ktore zreszta przy wyjsciu z ZOO mozna bylo sobie nabyc. Hihi,
powiem Wam, ze buzi foki pachnie ryba:)) dobrze, ze to bylo tylko buzi w
policzek, bo w usteczka na pewno bym sie foczce calowac nie dala:))

A potem byly delfiny...Tego nie da sie opisac, to po prostu trzeba zobaczyc. Na
pewno robia te popisy dla przyjemnosci, poza tym, oczywiscie panie opiekunki
caly czas ganiaja z lodoweczkami podrecznymi, z ktorych po kazdej sztuce
delfiny otrzymuja smaczna rybe:)

Ostatnia czescia pokazu bylo plywanie z jedna opiekunka , ktora razem z nimi
robila fajne sztuki, na przyklad byla przez delfinki wyrzucana do gory ponad
powierzchnie wody. JA tam tej pani wspolczulam, bo jak dla mnie, to listopad
nie jest pora do plywania, ale ona nie wygladala na zmartwiona.
Pokaz podobal nam sie bardzo, w sumie trwalo to godzine, razem z pokazem
foczek, wiec naprawde bylo na co popatrzec.

Dzien zakonczylismy kolacja w uroczej knajpce na Bairro Alto. Nawet nie
pamietamy nazwy. Po prostu mala knajpeczka, oczywiscie jednoizbowa, ze
stloczonymi stolikami, i smacznym jedzonkiem.

Acha, i na koniec tego opisu taka mala refleksja. Otoz, musze powiedziec, ze
moze mielismy szczescie, a moze to fakt, ze nam sie wydala Lizbona bezpieczna.
Nie zdarzyla nam sie na szczescie zadna nieprzyjemna sytuacja, nikt nas nie
zaczepial, i nie balismy sie, jak w Warszawie poznym wieczorkiem spacerowac po
ulicach, czy jechac metrem.
Ale, tak jak mowie, o bezpieczenstwie powinny sie wypowiedziec osoby, ktore
dluzej tam mieszkaja i zyja.

Ciag dalszy nastapi.

[ariel23]

A ludzie jacy sa dla turystow?
Bo np we Wloszech (na poludniu) podchodza do Ciebie i pytaja czy moga jakos Ci
pomoc (oczywiscie nie tak jak Arabowie za pieniadze), np jak widza, ze masz
mape w reku i nie wiesz gdzie dalej isc.

...

[chiara76]

Nikt specjalnie pomagać nam nie chciał, ale może dlatego, żeśmy sobie radę
dawali:) To nawet mnie raz dziewczyna po portugalsku o coś spytała przy metrze,
więc jej wyjaśniłam, że niestety, ale nie mówię po portugalsku. A raz jakimś
innym turystom wyjaśniałam , jak mają dojść do Muzeum, ale to oczywiście po
angielsku.
Tak, jak to napiszę w następnych częściach, niestety, niewielu ludzi, w tym
młodych, co nas bardzo zaskoczyło, mówi tam dobrze po angielsku, co naprawdę
bywa utrudnieniem. Można za to bez problemów dogadać się po francusku, ale nie
pytajcie czemu, bo.....nie wiem...

[ariel23]

chiara76 napisała:

> Tak, jak to napiszę w następnych częściach, niestety, niewielu ludzi, w tym
> młodych, co nas bardzo zaskoczyło, mówi tam dobrze po angielsku, co naprawdę
> bywa utrudnieniem. Można za to bez problemów dogadać się po francusku, ale
nie
> pytajcie czemu, bo.....nie wiem...

To tak jak Wlosi.

[toksyczna4]

Tez uwielbiam delfiny i bardzo Ci zazdroszcze.
Moze uda mi sie w wakacje pojechac w jakies miejsce gdzie tez by dawaly pokazy?
Musze nad tym pomyslec i jakos to zaplanowac :)

[chiara76]

Życzę Ci tego z całego serca.
Ich widok był dla mnie niesamowity, to było moje wielkie marzenie zobaczyć je
na żywo i...spełniło się.
Słyszałam, że chyba na Krymie? ale może się mylę, są takie turnusy, które można
łączyć z pływaniem z delfinami! To musi być cudowne! Pozdrawiam!

Lizbona, czesc 3.

[chiara76]

Nastepnego dnia, to jest w czwartek, 6 listopada, wyruszylismy na podboj
Lizbony.
Najpierw metrem i kolejka podmiejska dotarlismy do Belem, tak przy okazji,
metro tam moim skromnym zdaniem wcale nie tak rewelacyjnie oznakowane, a juz
jesli chodzi o angielski, to oj, powiem tak, przez caly pobyt ze zdziwieniem
zauwazalismy, ze po angielsku nawet mlodzi ludzie nie mowia za dobrze. Bylismy
tym zaskoczeni, skoro staraja sie do siebie sciagnac turystow...u nas jednak
duzo lepiej ze znajomoscia jezyka wsrod mlodych, naprawde. W centrum handlowym
dziewczyny z takiego sklepiku z salatkami, i makaronami ledwo co mowily.No, ale
dobrze, ze zawsze mozna palcem pokazac:)
No, ale wracajac do Belem.
Najpierw poszlismy zwiedzic Klasztor Hieronimitow, w ktorym jest grobowiec
Vasco da Gamy. Wnetrze bardzo ladne, kolumny podpierajace sklepienie
przypominaja palmy, budowla jest monumentalna ale naprawde ladna.
Nastepnie dotarlismy do Pomnika Odkrywcow, wzniesionego w 1960 roku.
Ma on forme wyplywajacej w morze karaweli, na czele grupy ludzi Henryk Zeglarz.
We wnetrzu jest winda, ktora mozna dotrzec na szczyt pomnika, skad rozciaga sie
przepiekna panorama miasta, gdyz sam pomnik jest bardzo wysoki.
Stamtad dotarlismy wzdluz nabrzeza do Torre de Belem, to dawna wieza straznicza
przy wejsciu do portu. Wieza jest bardzo ladna, nie jest duza budowla, ale jej
architektura jest sliczna, wiele zdobien, mnostwo wiezyczek , i jak mowi
przewodnik, jest to jedyna czysto manuelinska budowla w Portugalii. Widac tam
fascynajce architekta architektura mauretanska i jest to moim skromnym zdaniem
cacuszko:)
Nozki nas juz bolaly, wiec po wizycie w porcie postanowilismy , ze teraz czas
na lunch.
Po poludniu zas ruszylismy do najstarszej dzielnicy Lizbony, jaka jest Alfama.
Jest to niezwykla dzielnica, w ktorej uliczki sa waskie, tak, jak wszedzie w
Lizbonie, ktora polozona jest na wzgorzach, wiec prowadza one ciagle pod gore
lub w dol. Uliczki wiec, a raczej zaulki sa waskie, krete i uwazaj wedrowcze ,
abys sie posrod wedrowki swej tam nie zgubil:)) Kamienice stare, pokryte
azulejos. Tu dochodze do skarbu Portugalii, jakim sa owe ceramiczne plytki,
kafelki o mauretanskim rodowodzie. Sztuka ta rozwinela tu swoje skrzydla, ze
sie tak wyraze. W Portugalii widac je na zewnatrz budowli, wewnatrz, takze na
sufitach i podlogach. W Lizbonie takze jest Muzeum Azulejos, szkoda, ze czasu
nam zabraklo odwiedzic to muzeum, bo powiem szczerze, ze mialam na to wielka
ochote. W Alfamie wiele kamieniczek ma sciany zewnetrzne pokryte owymi plytkami
i wyglada to naprawde bardzo malowniczo.
Wedrujac po Alfamie przygladalismy sie z zaciekawieniem owym waskim uliczkom,
stloczonym domom, na zewnatrz okiem czesto wywieszona jest klatka z kanarkiem
lub papuzka, a bardzo czesto wisi tez calkiem pokazne pranie, reczniki,
ubrania, koszule itd. Wzdluz Alfamy , docierajac do Bairro Alto, a i chyba
dalej, ciagna sie tory zabytkowego starenkiego zoltego tramwaju , ktory
niespiesznie toczac sie ujawnia podrozujacym wszystkie zakamarki Lizbony, my
sie raz nim kawalek przejechalismy.
Wciaz i wciaz idac pod gore dotarlismy do Katedry Se, a stamtad dalej pod gore
do Zamku Swietego Jerzego. Sam zamek jest glownie odrestaurowany, ale bardzo
piekny. Dochodzac do niego mozna z terenu podzamcza podziwiac piekna panorame,
widac tez, ze jest to obowiazkowe miejsce pierwszych randek mlodych
Lizbonczykow, hihi, widac duzo wtulonych w siebie parek przechadzajacych sie
lub po prostu siedzacych gdzies w przytulnym zakamarku i wsluchanych w siebie.
Podobno panorama z podzamcza nalezy do jednych z najpiekniejszych w Lizbonie i
trzeba przyznac, ze to prawda, niezapomniane widoki, a ponadto pytanie "Ojej,
weszlismy az tu? Na gore? A z dolu wydawalo sie, ze to tak wysoko". I
rzeczywiscie jest wysoko!
Kiedy weszlismy na teren samego zamku uslyszelismy dzwieki gitary, to siedzacy
na murku mezczyzna dawal taki swoj prywatny koncert przy tej okazji starajac
sie sprzedac swoje cds, zreszta bardzo ladnie gral, ta muzyka wyrazala ten
portugalski slynny nastroj zwany saudade. Saudade, to tesknota, nostalgia, to
cos nie do konca dajacego sie opisac jednym slowem, to tesknota za czyms, czego
sie opisac nie da, za czyms, co odeszlo, za czyms, czego nigdy nie
bylo...Portugalczycy sa nieco saudade, ale nie na codzien, na codzien wydaja
sie usmiechnieci i zadowoleni, saudade tkwi w ich duszach, odzywa sie zapewne w
roznych momentach ich zycia...Czy to nie troche polskie?? Zastanawialo mnie to
odkad uslyszalam o saudade, czy nam Polakom nie jest to nieco znane i bliskie?
Taka jakas tesknota za czyms, co bylo i odeszlo, za czyms czego moze nie bylo,
czyms nieokreslonym?? Do rozwazenia.....


A wieczorkiem wybralismy sie do lokalu z muzyka "Fado". Obiecalismy sobie te
muzyke uslyszec przed wyjazdem. Nie wiem, czy juz pisalam o "Fado" , jest to
muzyka majaca rodowod wlasnie z Lizbony, wyrazajaca rozwniez saudade, spiewacy
spiewaja przy akompaniamencie gitar. Podczas wystepu w lokalu, kiedy my bylismy
spiewaly dwie panie i dwoch panow , a w tle gralo im dwoch dziadkow. Hihi,
pamietacie dziadkow z "Muppet Show" No, mnie sie oni wlasnie z owymi dziadkami
kojarzyli.
W kazdym razie muzyka cudowna, wraz z rozpoczeciem spiewu milkna rozmowy, brzek
sztuccow, wszyscy zasluchuja sie w te spiewana opowiesc, i naprawde niewazne
jest w tym momencie, ze nie zna sie portugalskiego, po prostu trzeba oprzec
brode na zlozonych rekach, zasluchac sie w ten spiew i ...marzyc...
My poprosilismy jedna ze spiewaczek o wspolne zdjecie i zgodzila sie, wiec mamy
tez i taka mila pamiatke z Lizbony.
No i tak oto zakonczyl sie czwartek. Za jakis czas napisze kolejna czesc
opowiesci Lizbonskich.

Lizbona, czesc 4.I ostatnia juz chyba:))

[chiara76]

Odespalismy wieczor Fado i nastepnego dnia, w piatek 7 listopada, wybralismy
sie, aby zobaczyc zupelnie inne oblicze Lizbony. Do tej pory widzielismy
Lizbone leciwa staruszke, teraz przyszlo nam zobaczyc Lizbone-mloda ,
nowoczesna kobiete, a wiec Lizbone futurystyczna.

Pojechalismy tam przede wszystkim do Oceanarium, ale przy okazji zrobilismy
sobie wycieczke po Lizbonie futurystycznej, a wiec wokol Parque das Nacoes,
dawnych terenow wystawy Expo' 98. Oceanarium Lizbonskie jest najwiekszym w
Europie, a drugim co do wielkosci Oceanarium na swiecie. Najpierw wiec
odwiedzilismy Oceanarium, gdzie spedzilismy dwie godziny z nosami przylepionymi
do szyby. Spotkac w nim mozna mnostwo kolorowych ryb, zwierzakow i stworzen
morskich, takich miedzy innymi, jak moje ukochane koniki morskie czy matwy.
Wedrujac tam czulismy sie jakbysmy sami nurkowali, a tym bardziej, ze
listopadowa Lizbona ma w sobie to COS, czym jest brak tlumu turystow!! Co nie
znaczy, ze ich w ogole nie ma o tej porze roku.

Po wyjsciu z Oceanarium postanowilismy odbyc krotka wycieczke w chmurach , a
mianowicie przejechac sie kolejka linowa, z ktorej podziwiac mozna Park i
tereny futurystyczne. Nie zwiedzilismy wszystkich tamtejszych budynkow, choc na
pewno warto, sa tam bowiem takie cuda, jak Pawilon Rzeczywistosci Wirtualnej.
No i podziwialismy Most Vasco da Gamy wiszacy nad Tagiem, nie chce sie wierzyc,
ze most moze miec 18 kilometrow dlugosci, a tyle ma.

Potem jeszcze raz do Muzeum Gulbenkiana, Piotr chcial sam tez zobaczyc te
wspanialosci, o jakich mu opowiadalam, szczegolnie o cudownej bizuterii
Lalique'a, jakiej tam jest dosc duzo. Kiedy sie o nim uczylam , nie wiedzialam
jeszcze, ze sama zobacze kiedys jego wspaniale dziela sztuki, jakimi spokojnie
nazwac mozna jego brosze, klamry do spinania wlosow, spinki itd. Cudowne! Mozna
patrzec godzinami.

W sobote z rana nieudana wyprawa, postanowilismy odwiedzic Muzeum Narodowe. I
tu porazka, o co mam tez pretensje do wszystkich przewodnikow, jakie kupilismy.
Nikt tam nie pisze, ze w godzinach przedpoludniowych do 14.00 niektore czesci
Muzeum sa po prostu zamkniete. Oj, ale bylismy zawiedzeni. W sumie nie
zobaczylismy wielu interesujacych kolekcji, zreszta atmosferka tam byla podobna
do naszej w Muzeum Narodowym. Osobiscie wole mniejsze Muzea, takie, jak nawet
wspomniane przeze mnie Muzeum Gulbenkiana, ktore jest prywatne. Szczerze mowiac
teraz nie moge odzalowac, ze zamiast tluc sie do Narodowego, w ktorym i tak nic
oprocz jednego obrazu Boscha "Kuszenie Swietego Antoniego"nas nie
zainteresowalo, nie odwiedzilismy na przyklad Muzeum Azulejos. Sa tez i inne
perelki w Narodowym, ale najciekawsze czesci Muzeum takie, jak meble i tkaniny
i czesc sztuki orientalnej byly zamkniete.

No, ale co robic. Z Muzeum odbywamy spacer przez cala dzielnice Bairro Alto,
teraz za dnia widzimy to, co do tej pory glownie wieczorami, kiedy trafiamy tam
na kolacyjki:) I teraz zycie gastronomiczne wre, teraz otwarte sa glownie male
restauracyjki na lunch, za to te, ktore wieczorami beda czynne na razie
zamkniete na cztery spusty...W koncu w jednej z nich zjadamy dobry posilek i
nabieramy sil na popoludnie. Tego dnia po poludniu odbywamy jeszcze jedna
wyprawe do Alfamy i Zamku Swietego Jerzego, a wracajac zdarza sie moj maly
wypadek. Tak, jak juz mowilam, Lizbona polozona na wzgorzach wymaga ciaglego
wspinania sie pod gore i schodzenia w dol. Schodzac w dol z Alfamy niestety
przewracam sie i mocno tluke kolano. Skutki tego odczuwam do dzis. Niestety
nastepne pare dni w ogole chodzilo mi sie zle, tym bardziej, ze odezwalo sie
sciegno Achillesa, teraz ciagle noga jeszcze pobolewa, mimo, ze do lekarza
poszlam i nic nie widzi. Mam nadzieje, ze te wspomnienie Lizbony szybko minie i
pozostana tylko te najprzyjemniejsze...zwiazane z widokami, z zabytkami, z tymi
wszystkimi wspanialosciami.

Nastepne dwa dni to podroze samochodowe. Wynajelismy samochod na dwa dni, na
niedziele i poniedzialek. W niedziele kierunek- Sintra, gdzie sa cudenka
architektury, gdzie jest kilka wspanialych zamkow i Palacow. Jeden z nich
Palacio da Pena, wyglada zupelnie bajkowo, na to wszystko wiec mimo bolu nogi
ostrze sobie zeby.
Niestety, ten jeden jedyny dzien Portugalia pokazala nam, ze padac deszcz, to
tam naprawde umie. Pada, nie, nie pada, leje juz od rana i to tak, ze kiedy
dojezdzamy do Sintry, w polowie drogi musimy stanac na godzine przy drodze,
jechac sie nie da, nie widac nic na odleglosc kilku metrow, a po ulewie po
ulicach plyna doslownie strumienie wody!!
Kiedy wreszcie docieramy do Sintry w pierwszym Palacio National dowiadujemy sie
od pani w kasie, ze z powodu tak wielkiej ulewy wysiadl prad i do zadnych
obiektow dzis nie wpuszczaja. Zamkniete i koniec! No, ladnie, myslimy sobie,
ale pech, no, ale co robic, przeciez szturmowac nie bedziemy, wiec wsiadamy do
samochodu i ruszamy dalej, aby odwiedzic Cabo da Roca. To najbardziej na zachod
wysuniety punkt Europy na ladzie stalym i nabywamy nawet certyfikat, ktory
poswiadcza, ze owszem, bylismy i widzielismy.
Punkt widokowy wspanialy, stoimy na stromym, wysokim klifie, w dole o skaly
rozbijaja sie z hukiem fale Oceanu Atlantyckiego, skaly poszarpane z morzem sie
zmagaja, w tle stoi latarnia morska, a wokol tylko ogrom Oceanu. No, powiem, ze
warto to bylo zobaczyc. I choc w przewodnikach to miejsce traktowano raczej po
macoszemu, ja osobiscie jestem szczesliwa, ze moglam to miejsce zobaczyc i
poczuc, ze jestem na ...koncu Europy:)

Tego dnia po poludniu idziemy posnuc sie po jeszcze jednym centrum handlowym.
Musimy nabyc winko i jakies drobiazgi dla krewnych i znajomych krolika, a takze
wieczorem po kolacyjce przy swiecach i dobrym winku, odbywamy krotka
przejazdzke starym zolciutenkim tramwajem, tez na przejechanie sie nim mialam
ochote i musialam ja odbyc.

W poniedzialek od rana czuje wyjatkowo mocno nastroj saudade, to juz ostatni
dzien pobytu w Portugalii i choc jeszcze caly dzien przed nami, to juz...za nia
tesknie. Spodobal mi sie ten kraj, tym bardziej, ze widze, ze mamy tu mnostwo
rzeczy do obejrzenia nastepnym razem. Wracajac z Copa da Roca widzialam urocze
nadmorskie miasteczka, jest tez mnostwo zieleni i starych zamkow, czy
klasztorow w niej skrytych, chocby Batalha.

My natomiast spelniamy nasze wielkie osobiste marzenie, marzenie juz od dawna,
a mianowicie jedziemy do Fatimy. Choc ja po moim upadku mocno kuleje, i noga
boli (co wykluczy wlasnie zwiedzanie Batalhy, ale spokojnie, to na nastepny
raz:) to wiem, ze byc tam chce i bede!
I jestem. Wchodzimy na wielki plac przed Bazylika. Przed chwila padal deszcz,
ale kiedy wchodzimy na plac wychodzi slonce...ale na ziemi ciagle jest
woda...Widzimy dwie osoby, ktore na kolanach powoli suna w kierunku miejsca
Objawien, obie to kobiety, podtrzymywane za reke przez ich mezczyzn. Jedna z
nich, co widze po dojsciu blizej, to dziewczyna w mocno zaawansowanej
ciazy...lzy wzruszenia staja mi w oczach...

Idziemy przed wszystkim w miejsce, w ktorym mialy miejsce Objawienia...teraz
jest tam Kaplica i slynna Figura Matki Boskiej Fatimskiej.
Przyjechalismy tam z bardzo osobista intencja...mamy nadzieje, ze nasza prosba
zostanie wysluchana.
Dla mnie jest to bardzo wazne , ze moge tam byc, to wielkie przezycie, ja
osobiscie czuje sie dobrze, czuje, ze jestem w dobrym miesjcu, nagle po prostu
ogarnia mnie spokoj i takie wewnetrzne przekonanie, ze bedzie dobrze.

Potem wracamy do hotelu, pakujemy sie, bo juz jutro o 5 rano wstac trzeba, a
wieczorkiem kolacyjka w naszej ukochanej restauracyjce...Szkoda wyjezdzac, zal
sciska mnie za gardlo, tyle jeszcze nie widzialam, tyle by sie chcialo.

Jeszcze ostatnia rozmowa z kelnerem, pamietali tam nas i wiedzieli, co lubimy
jesc. Choc po angielsku mowi slabo, to jakos udaje nam sie mu powiedziec, ze
podobalo nam sie w jego miesc

cd części 4.

[chiara76]

Jeszcze ostatnia rozmowa z kelnerem, pamietali tam nas i wiedzieli, co lubimy
jesc. Choc po angielsku mowi slabo, to jakos udaje nam sie mu powiedziec, ze
podobalo nam sie w jego miescie , i ze, jestem tego teraz pewna, obiecuje ci to
Lizbono, WROCIMY TU JESZCZE:)

To tyle, jak jeszcze cosik mi sie przypomni, to na pewno napisze. Musze
przyznac, ze byly to jedne z naszych najwspanialszych wakacji, dawno tyle
wspanialosci nie widzialam, i niesamowite, spwlnily sie w czasie tego krotkiego
wyjazdu moje dwa wielki od wielu lat marzenia a mianowicie wizyta w Fatimie i
zobaczenie delfinow na zywo.
Marzenia wiec rzeczywiscie sie spelniaja, trzeba tylko nie bac sie marzyc.

Wszystkich, ktorzy przebrneli przez moje wspomnienia serdecznie pozdrawiam i
zycze rownie wspanialych i pelnych przygod wakacji.

[ariel23]

Fajnie, fajnie :)
Az mi sie chce wyjechac gdzies, zeby pozniej tez moc napisac taka relacje :)
W Fatimie nie bylam, ale widzialam Ostra Brame w Wilnie i ez zrobila na mnie
duze wrazenie, a raczej ludzie (cale gromady) idace na kolanach. I duzo tam
bylo zebrakow-kalek. Az mam dreszcze jak o tym pisze.