Trema

[mamapodziomka]

Jak radzicie / radzilyscie sobie z trema dzieci (zwlaszcza tych mlodyszych)?
Moja niespelna szesciolatka strasznie przyzywa, a to bedzie jej pierwszy
wystep przed obcymi osobami (zakonczenie zerowki), bo dla dziadkow czy dla nas
gra bardzo chetnie. Chciclabym jej jakos pomoc, ale nie wiem jak.

[mama_dorota]

Ja osobiście ci nie doradzę, muzykiem nie jestem, publicznych wystąpień
(wypowiedzi) miałam nie za wiele, wiem tylko tyle, że z czasem było coraz
łatwiej, coraz bardziej potrafiłam się skoncentrować na tym, co mam powiedzieć,
niż na tym, że stoję na środku.

Tu jest wątek o tremie z forum skrzypków.
www.skrzypce.art.pl/viewtopic.php?t=89&highlight=trem%EA
Jak widać stron kilkanaście, bardzo rozbudowany, stąd wniosek, że trema to
zjawisko nadzwyczaj powszechne.

[kasiask]

Tłumaczę, że każdy ma tremę i że to normalne. Liczę na to, że oswoi
się z publicznymi wystepami i pomimo strachu wejdzie i zagra. Ale
nawet dzieci z doświadczeniem róznie reagują na stres. Czasami
wystarczy jakiś jeden niesprzyjający element, żeby dziecko zagrało
dużó gorzej, niż zwykle.

[mama_dorota]

Dokładnie tak jak napisałaś Kasiu, ale wiecie co ...? Poszłam z córką na
pożegnanie klas XII-tych, które odbywało się w "naszej już" szkole. Dla mnie,
jako osoby zupełnie nie związanej z edukacją muzyczną zaskakujące było to, jak
ta młodzież radziła sobie ze stresem, z sytuacjami krępującymi, jak np.
15-minutowe spóźnienie na uroczystość, podczas gdy cała klasa siedziała już na
podwyższeniu (dziewczyna cała czerwona, ale po prostu podeszła do sprawy z
humorem - stanęła na środku i dygnęła), pomyłka w czasie przemowy itp. Widać
było trochę, że się krępowali, nie czuli się z tym najlepiej, ale przez chwilę,
dla mnie zupełnie nieporównywalnie z tym, co się obserwuje w typowych szkołach.
Widziałam to co chwilę i to było dla mnie zdumiewające. Po wręczeniu świadectw
odbył się koncert najlepszych absolwentów i wtedy także, nawet jak była wpadka
lecieli dalej z utworem, wcale wyrazem twarzy nie pokazując, że coś się stało.
Zatem stałe obcowanie z tremą stopniowo rozwija człowieka. Moja córka jest
śmiała bardzo, lubi się popisywać, nie tylko przed bliskimi, ale syn nieśmiały
jak ja. W przedszkolu schodził ze sceny jak zbliżała się jego rola. Liczę na to,
że się w tym rozwinie.

[tijgertje]

Ja nie mam sprawdzonego sposobu na treme Zawsze mialam z nia
problemy, ale o dziwo miewala na mnie rozne efekty. Wystapien
ublicznych z gadaniem czy spiewaniem jakos nie bardzo sie balam, bo
zawsze mozna bylo cos ponawijac, pozmnyslac tekt czy dolozyc wlasnej
melodii i ukryc wpadke, wiedzialam tez, ze malo kto to zauwazy,
jesli sama nie spanikuje. Zachowac spokoj to najwazniejsze. Z gea na
instrumencie gorzej,bo improwizacja to moja bardzo slaba strona i
jak sie pomylilam, to ciezko mi to bylo ukryc. Panicznie balam sie
egzaminow, wiedzac, ze bede oceniana i komisji nic nie umknie,
gralam wtedy zazwyczaj znacznie gorzej niz na lekcji. Przed
publicznosci bylo i jest duzo lepiej, stres mnie mobilizuje i graz
znacznie lepiej, teraz wiem, ze 80% spoleczenstwa nie slyszy
drobnych pomylek czy falszow. Nauczycielka mnie ostatnio pochwalila,
w 9-miesiecznej karierze jako wiolonczelistka zaliczylam juz 3
wystepy solowe i 2 koncerty z zespolami fletowymi (jeszcze jeden za
tydzien mnie czeka), za kazdym razem gralam lepiej, niz sama
sadzilam, ze potrafie. Chyba przeswiadczenie, ze niezaleznie od tego
jak zagram to i tak sie spodoba , a wiekszosc publicznosci sama tak
nie potrafi dodaje mi wigoru Gram najlepiej jak potrafie i mam
frajde, jak sie uda, czegoz wiecej trzeba? Publicznosc to
kiepski wymiernik rzeczywistej jakosci wystepu