Ja nie chcę, żeby rok szkolny się zaczynał!!!!

[winky2]

Znowu się zaczną bitwy o lekcje, znowu będę się musiała czepiać o bazgranie,
znowu będę musiała walczyć z totalnym zapominalstwem.
Czy jest szansa, że w drugiej klasie będzie lepiej?

[gabrysia_s]

Łącze się z Toba w bólu.
Ja też nie chcę i też liczę, że w drugiej klasie bedzie lepiej, chociaż
przeraża mnie wizja komunii i tych wszystkich przygotowań.
No i oczywiście codzienna walka o wstanie z łóżka, ubieranie, śniadanie itd.
Byle do wakacji...

[fuckinmailing]

następna mądra...

[kszynka]

fuckinmailing napisała:

> następna mądra...
może nie tak ostro ale...
decydując się na dziecko trzeba brać ten "spadek z dobrodziejstwem inwentarza"

[akami]

> przeraża mnie wizja komunii i tych wszystkich przygotowań.

Jak Cię to tak przeraża to olej komunię. Nie zmuszaj ani siebie ani dziecka. Mo
syn jest w gimnazjum i do tej pory nie był u komunii - nie chciał. Jak zechce
to pójdzie.

[fuckinmailing]

ja tez nie mam i chrztu nie mam i moje dziecko tez nie ma i komunii tez nie
bedzie miala - no chyba ze zachce to prosze bardzo.

[psychopatek]

ja jestem w klasie maturalnej a wciąż mam te problemy. chodź to może nie jest
pocieszenie

[nchyb]

> znowu będę się musiała czepiać o bazgranie
to się nie czepiaj, bo to i tak wiele nie zmieni. Kup dziecku dobry długopis, z
wkładem z cienką końcówką i w miarę jasnym tuszem, pismo będzie wyglądało
ładniej...
Ja bazgrałam całe życie, nauczycielka przed laty kazała mojej mamie zdobywać
zaświadczenie, że jestem gysgrafikiem. A ja teraz jak się uprę to w miarę
ładnie napiszę, ale nie lubię się upierać...
A walczenie z bazgraniem, kazanie setki razy przepisywać, zazwyczaj nasila
problem...

> znowu będę musiała walczyć z totalnym zapominalstwem.
nadmiernie nie walcz. Przypominaj, ale pozwalaj dziecku ponosić konsekwencje
jego zapomnień. Trudno, oceny będą ciut gorsze, ale syn będzie się uczył, że
jak zapomni, to on ma problem, a nie zwali wszystko na głowę matki...

Przy okazji, raczej nie nastawiałabym się na mniejsze problemy. O ile nie
wyluzujesz, każdy kolejny rok szkolny będzie wiekszym problemem. Dla Ciebie.
Więc pomagaj, ale nie wyręczaj i nie walcz o niemożliwe.
Pozdrawiam serdecznie

[nchyb]

za literówki przepraszam, np. gysgrafik nie wiem kim jest, miał byc przez D
napisany...

[katarzyna4511]

Nauka kaligrafii (czyt. walka z bazgraniem) wcale nie musi być udręką i wierz
mi, warto się potrudzić (wiem, co mówię, bo sama miałam z tym mnóstwo
problemów).
A zapominalstwo - cóż, podobno z czasem mija... Ja z tym walczę (ze zmiennym
szczęściem) do dziś

[nchyb]

> Nauka kaligrafii (czyt. walka z bazgraniem) wcale nie musi być udręką i wierz
> mi, warto się potrudzić
zaraz przypomina mi się Anda Szemiotówna (Godzina pąsowej róży) której kazano
pisać pracowicie i wytrwale - Pismo jest zwierciadłem duczy - Adzia myślała, że
ha trudno, może jej dusza jest czarna i brzydka, ale ona miało to gdzieś...

tak sobie myślę, że w czasach wydruków komputerowych, kaligraficzne pismo
wszystkim nie jest niezbędne do szczęścia. Byleby się delikwenta dało
rozczytać, to powinno wystarczyć. Szczególnie w pierwszych klasach
podstawówki...

brawo

[niemyte_mohery]

nchyb napisała:

> > znowu będę musiała walczyć z totalnym zapominalstwem.
> nadmiernie nie walcz. Przypominaj, ale pozwalaj dziecku ponosić konsekwencje
> jego zapomnień. Trudno, oceny będą ciut gorsze, ale syn będzie się uczył, że
> jak zapomni, to on ma problem, a nie zwali wszystko na głowę matki...

Zgadzam sie w 100%. Za mojego (na szczescie juz ex) mezusia, matka cale zycie
myslala i dopilnowywala. Pewnego dnia obudzil sie biedak i przezyl szok jak
musial sam pamietac o swojej wizycie u dentysty i o tym ze jak wyciszy budzik to
sie spozni do pracy. Wpadki ktore w doroslym zyciu drogo kosztuja.

Jesli chodzi o dziecko to w pierwszym okresie dobrze jest mu pomoc i np.
wieczorem wspolnie spakowac zeszyty na drugi dzien czy przejrzec plany na jutro
(szkolne i poszkolne).

[nchyb]

> Zgadzam sie w 100%. Za mojego (na szczescie juz ex) mezusia, matka cale zycie
> myslala i dopilnowywala. Pewnego dnia obudzil sie biedak i przezyl szok jak
> musial sam pamietac o swojej wizycie u dentysty i o tym ze jak wyciszy budzik
> to sie spozni do pracy.

Przypomniał mi się pewien dość znany prezenter z pewnego programu TV, który
opowiadał w jednym z wywiadów, jak to po wyprowadzeniu się od mamy przeżył
wielki szok, gdy okazało się, że brudne ciuchy, które on wrzuca do prania, same
nie chcą się uprać i równiutko ułożone nie chcą wędrować na swoje miejsce,
czyli półeczkę właściciela. Szokiem dla niego było to, że one dalej leżały w
brudach, tam gdzie je rzucił...

[rycerzowa]

Eeech, a pewnego dnia skonstatujesz, ze potomek skończył studia, świetnie pisze,
sam się budzi i o wszystkim pamięta, lepeij, niż ty.
I pomyślisz, jakie to wszystko było fajne, te jego szczenięce lata...

Pomyśl o tych wszystkich, którzy teraz w klinikach i sądach walczą o prawo do
podcierania, bezsennych nocy, pilnowania, upominania, handryczenia się.
Coś w tym musi być.

Słyszałam o małżeństwie, któremu udało sie adoptować 8-letniego chłopca. Na
najbliższym spotkaniu rodzinno-towarzyskim tata mógł wreszcie powiedzieć:
"A ten mój wisus znów dostał jedynkę z matmy i rozdarł nowe spodnie!"
Strasznie był z tego powodu dumny i szczęśliwy, że należy do NAS, do wielkiej
rodziny rodziców.

PS. Co roku jest lepiej.

[dorti]

Och ! Zgadzam sie z Tobą.Czas okrutnie szybko płynie.Ostatnio dwóch moich
urwisów pojechało na dwa dni do babci i w domu było tak jakoś pusto i nawet
smutno,a tak zawsze narzekam,ze chciałabym odpocząć od ciągłego zgiełku.
Mój starszy idzie do 1 klasy i pyta mnie:
- Mamo, a dlaczego wszyscy mówia,że teraz to się skończy?
No cóż coś się kończy, żeby mogło się zacząć coś nowego.
Starajmy się mimo codziennych burz o wiecej dystansu i poczucia humoru,
czego sobie i wszystkim rodzicom pierwszoklasistów i starszychu czniów,życzę.

[judytak]

jeśli dziecko mieści sie w normie, czyli nie ma jakichś poważniejszych
trudności, dysfunkcji, które trzeba zwalczać, bo inaczej przeszkadzają w życiu
(na przykładzie bazgrania: jeśli da się przeczytać to, co napisało, tyle, że
nie jest ładnie), to najmądrzej jest nie angażować się nadmiernie, i stopniowo
w ogóle się z angażowania się wycofać
nie znaczy to, żeby się nie interesować, ani, żeby nie pomagać, ale to, że
szkoła, nauka, jest odpowiedzialnością dziecka, a nie rodzica, i rodzic się
zachowuje tak, żeby to było dla dziecka jasne...

poza tym: w drugiej klasie raczej będzie lepiej, gorzej będzie (może być, nie
musi przecież) pod koniec podstawówki, na początku gimnazjum...

pozdrawiam
Judyta

[jedynataka1]

a ja dziś chodzę i ryczę ze wzruszenia.... mój malutki wcześniaczek ( 1820g i
40 kilka cm wzrostu) dziś ciuchy na 128 cm i but 30- ruszył do zerówki.
pamiętam jak stałam przy inkubatorze i się modliłam o wagę 2500g- teraz jest ok
25 kg, potem o pierwsze samodzielne kroki w wieku 13 m-cy... Dziś facet liczy,
zna wszystkie litery i takie nazwy dinozaurów,że język można połamać... Ale nie
przeszkadza mu mówić,że do szkoły nie pójdzie- bo szkoła jest do kitu, bo
przerwy są krótkie i w piłkę grać nie można..... Kochane mamy rok szkolny się
zaczyna i cieszmy się,że możemy być tu i teraz ze swoimi dużymi małymi
dziećmi... tyle ja mama Mateusza.....

[hankam]

To ja też się dołączam.
Moja córka 1100g i 42 cm długości, a dziś zapominalska, bazgrząca
drugoklasistka. Szkoły nie może się doczekać!

no dobrze, możemy sie licytować :o)))

[judytak]

mój obecnie drugoklasista, kiedy się urodził, ważył okrągły kilogram
pierwsze samodzielne kroki - powyżej dwóch lat
a czas szkolny lubię - taki uporządkowany tryb życia dobrze robi na spokój
domowy :o)))

(a z dzieckiem to główna męczarnia związana jest z gimnastyką rehabilitacyjną,
co się robi niezależnie od pory roku...)

pozdrawiam
Judyta

[lucusia3]

A moj skarb urodził się z wagą 5 kg, a problemy z bazgraniem, nieodrabianiem lekcji, zapominaniem a także demolowaniem odzieży i swojego pokoju mamy ogromne. Dzis poszedł pierwszy raz do gimnazjum, dość wymagającego, i tez jestem chora z nerwów.

[hankam]

No, to rzeczywiście przelicytowałaś
Kojarzę Cię z forum, czytam różne Twoje posty i proszę, okazuje się, że Twoje
dziecię też było wcześniakiem. A teraz wielkie chłopaczysko.
Pozdrawiam Was oboje serdecznie.
Skąd jestescie?

[judytak]

dzięki za pozdrowienia :o)
mieszkamy w Warszawie, pochodzę z Budapesztu, rzeczone dziecko mi się urodziło
w krakowie, w sensie dosłownym po drodze...

pozdrawiam
Judyta

[montechristo4]

podłączam się do Ciebie - ja co roku w wakacje myślę co by było, gdyby.... I
dziękuję lekarzom z Litewskiej za ofiarność w ratowaniu Olka - 1350g i 39 cm.
A teraz 10 lat i ciuchy do szkoły kupowałam już na 140cm...

[iwonesik]

A ja nie jestem szczęśliwa z rozpoczęcia roku szkolnego. Szkoła, to zawsze
obowiązek! Czekam na ferie zimowe he, he.

[nchyb]

ale czyj obowiązek? Twój czy dziecka? Bo u mnie w rodzinie jednak dziecka...

[iwonesik]

Obowiązek zarówno dziecka, jak i rodzica. Nie przygotowujesz dla dziecka
śniadania,itp???? Poza tym nie każde dziecko można zostawic samemu sobie, nie
sprawdzając lekcji, czy pomagając w ich odrobieniu. Nie rozumiem Twojego
zdziwienia. Byc może należysz do tej części rodziców, których dzieci o
wszystkim pamietają i same z siebie odrabiają lekcje, ja należę do tej bardziej
licznej grupy.

[nchyb]

> zdziwienia. Byc może należysz do tej części rodziców, których dzieci o
> wszystkim pamietają i same z siebie odrabiają lekcje,
nie, ja neależę do tych, których dzieci sporo zapominają, ale ja dzieci uczę,
że to one zapominają i one ponoszą konsekwencje


>ja należę do tej bardziej
> > licznej grupy.
wyręczającej po prostu, zamiast uczącej samodzielności?

> Obowiązek zarówno dziecka, jak i rodzica.
> Nie przygotowujesz dla dziecka
> śniadania,itp????
itp to znaczy co? Śniadanie czasem przygotuję, czasem oczekuję, że dziecko mi
zrobi. Rok szkolny tego nie zmienia...
Przy lekcjach mgę pomóc jeżeli mnie o to dziecko poprosi, w razie problemów,
jednak lekcje to nie mój codzienny obowiązek. Ja swoją szkołę już skończyłam...

[lucusia3]

Pewnie za długo to jej nie musiałaś robić.
W podstawówce moich dzieci tez były takie egzemplarze, których rodzice wyjeżdżali na parę dni i dzieci zostawały same. Uczyły się samodzielności.
Do lepszego gimnazjum to nie poszły, bo dalsza konsekwencja szkolnej samodzielności jest samodzielne utrzymywanie się. Pewnie juz za 3-4 lata te dzieci będa się mogły podzielić z uczącą samodzielności mamą pensją, albo co częściej zasiłkiem.

[nchyb]

> Pewnie za długo to jej nie musiałaś robić.
tak, tak, masz rację, trzy klasy wystarczyły, kto by się z 8 męczył...

> Pewnie juz za 3-4 lata te dzieci będa się mogły podzielić z uczącą
> samodzielności mamą pensją, albo co częściej zasiłkiem.
za jakie 3-4 lata, już teraz jak tylko z MOPS-u przybiegną to zasiłek mi
oddają. To co na zbieraniu puszek i myciu szyb w samochodach zarobią, też mi
dają, chyba nie myślisz, że mogłoby być inaczej...

[lucusia3]

No właśnie, myślę, że nie może być inaczej.

[nchyb]

ale wszystkie, kture uzbierają po prośbie, pozwalam im zatżymać. Nieh siem
dzieciska uczom rospożondzać piniondzem... moze kiedyź cósik uzbierajom i
sobiem konto w banku założom nawet... mam zdolne dzieciska, po mamie... nawet
już alfabet znajom i umiom liczyć do stu tam i z pofrotem...

tak bardziej na serio...

[nchyb]

> Pewnie za długo to jej nie musiałaś robić.
przepisowo, bez powtarzania lat...

> W podstawówce moich dzieci tez były takie egzemplarze, których rodzice
wyjeżdża
> li na parę dni i dzieci zostawały same. Uczyły się samodzielności.
Mylisz pojęcie samodzielności z brakiem opieki...

> Do lepszego gimnazjum to nie poszły, bo dalsza konsekwencja szkolnej
samodzieln
> ości jest samodzielne utrzymywanie się.
W mojej podstawówce były dzieci, za które rodzice pamiętali o lekcjach,
przyniesieniu plasteliny i setkach ważnych spraw. Kilkoro z tych dzieci nawet
do ogólniaka się dostało. Studia mało kto z nich pokończył. Nie nadawali się.
Na studiach wymagano samodzielności nie tylko myślenia, ale i uczenia się.
Mamunie na studiach już przypilnować nie mogły i kto sam nie umiał się
pilnować, odpadał... A dziecko uczone przez kilkanaście lat edukacji szkolnej,
że mamunia przypomni i zeszycik spakuje i o lekcjach mamunia nie zapomni -
rzadko kiedy nauczy się samodzielności...

Czym innym jest pomoc dziecku, czym innym wyręczanie go w obowiązkach
szkolnych. Powtórzę raz jeszcze, dzieciom w razie potrzeby pomagam, nie
wyręczam ich. One mają obowiązek szkolny, ja nie...
Czy dostrzegasz różnicę?

[judytak]

lucusia3 napisała:

> bo dalsza konsekwencja szkolnej samodzieln
> ości jest samodzielne utrzymywanie się. Pewnie juz za 3-4 lata te dzieci będa
s
> ię mogły podzielić z uczącą samodzielności mamą pensją, albo co częściej
zasiłk
> iem.

właściwie, to o czym ty mówisz???!
po kiego czorta mieszać zaniedbywanie dzieci ze szkolną samodzielnością?

pozdrawiam
Judyta

[nchyb]

> > ości jest samodzielne utrzymywanie się. Pewnie juz za 3-4 lata te dzieci
> będa się mogły podzielić z uczącą samodzielności mamą pensją, albo co
>>częściej zasiłkiem.
> po kiego czorta mieszać zaniedbywanie dzieci ze szkolną samodzielnością?

ja myślę, że to nie tylko mieszanie pojęć, ale i nie dostrzeganie innej
prawidłowości. Te samodzielne dzieci, może i z mamą się dobrymi zarobkami
podzielą, natomiast te niesamodzielne, nie dość, że się nie podzielą, to
jeszcze z emerytury lub renty mamuni ciągnąć będą. W końcu mamusia jak zawsze
pomoże...

[judytak]

iwonesik napisała:

> Obowiązek zarówno dziecka, jak i rodzica. Nie przygotowujesz dla dziecka
> śniadania,itp????

no niby tak, ale kiedy szkoły nie ma, a dzieci są w domu, to takich obowiązków,
to ja mam duuużo więcej...
cóż to takie śniadanie wobec niezliczonych posiłków w ciągu dnia, mieszkania,
które po całodziennej obecności dzieci jest takie, że nie warto za to się
zabrać, wobec zwielokrotnionej ilości rzeczy do prania, do tego jeszcze
wymyślanie atrakcji, i przekonywanie, że atrakcje, które dziecko właśnie sobie
wymysliło, przekraczają granicę mozliwości...

poza tym jakoś do zrobienia tego, "co pani zadała", i co, jak wiadomo, musi być
gotowe wtedy, kiedy musi być gotowe, zawsze łatwiej dziecko nakłonić, niż do
zrobienia czegoś, co jest "tylko naszą wewnętrzną sprawa", czyli "może później,
może jutro, może dzisiaj nie, a może to w ogóle sensu nie ma"...

pozdrawiam
Judyta

P.S. żeby nie było żadnych nieporozumień: wakacje też lubię :o)
ale nie lubię, kiedy wakacji jest więcej, niz ile udaje się sensownie wypełnić,
czyli takich "pustych dni"...
J.

[kitty4]

Drogie mamy. nie często tutaj piszę, ale jak czytam o dzieciach, ktore idą do
szkoły i ważą 25 kg i ciuchy mają kupowane na 140 - to nie wiem czy się śmiać
czy płakać. I nie wiem czy moje dziecko nie ma kłopotów (ale pediatra twierdzi
że wszystko ok). Mój CZTEROLATEK waży 30 kg i kurtkę zimową kupiłam na 140 , a
normalna rozmiarówka dla niego to 134 i węcej. Zalzy od producenta. I nie wiem,
czy powinnam zacząć go ciągac po lekarzach, a nie tylko pediatra. Bo i bardzo
wysoki i bardzo dobrze zbudowany.

[gabrysia_s]

kitty4 napisała:

> Drogie mamy. nie często tutaj piszę, ale jak czytam o dzieciach, ktore idą do
> szkoły i ważą 25 kg i ciuchy mają kupowane na 140 - to nie wiem czy się śmiać
> czy płakać. I nie wiem czy moje dziecko nie ma kłopotów (ale pediatra
twierdzi
> że wszystko ok). Mój CZTEROLATEK waży 30 kg i kurtkę zimową kupiłam na 140 ,
a
> normalna rozmiarówka dla niego to 134 i węcej. Zalzy od producenta. I nie
wiem,
>
> czy powinnam zacząć go ciągac po lekarzach, a nie tylko pediatra. Bo i bardzo
> wysoki i bardzo dobrze zbudowany.

Dla porównania - mojemu synowu lat 8 kupuję rzeczy na 140-146. Ma 135 cm
wzrostu i waży 32 kg i jest jednym z najwyższych dzieci w klasie. Córka lat 4,5
waga 14,5 kg i rozmiar ubrań 104, a czasem nawet duże 98. Ja na Twoim miejscu
bym chyba udała się do endokrynologa, tak dla pewności. A co pediatra
stwierdził po bilansie 4-latka?

[kitty4]

No właśnie, nie stwierdziła żadnych nieprawidłowości u dziecka. Obserwując jego
książeczkę zdrowia , kartę zdrowia i badając małego stwierdziła , że owszem
jest BARDZO duży, ale taki już jest. Obecnie jest na około 140 centylu. A do
endokrynologa na pewno pójdziemy, jestem już nawet zapisana na 31 pażdziernik.
Ale on zawsze był taki duży, urodził się z wagą 3750 i szybciutko zaczął
rosnąć, i zaczeliśmy od ciuszków 62. mając 6 tyg. wazył już 5,5 kg a tak okło
roczku było to około 11- 13 kg i ciuszki na 104. I potem tak już poszło.

[slawek73]

A co ja mam powiedzieć, kiedy dziś do zerówki poszedł Jakub: wzrost 139, waga
43 kg? Ale na pocieszam się tym ze poszedł płynnie czytajacy, jako tako piszacy
kochany dzieciak.Pozdr

Norma?

[zoska11]

Moja córka też: w maju skończyła 7 lat, a 138 cm wzrostu, 26 kg, rozmiar buta
35. Pocieszam się, że w jej klasie jest druga "żyrafa".
A co do obowiązków szkolnych: to my rodzice musimy ich nauczyć m. in.
systematyczności, odpowiedzialności... Ich nauczycielka twierdzi, że już od
pierwszej klasy to dzieci przede wszystkim powinny wiedzieć, czego się od nich
wymaga, a my rodzice i nauczyciele mamy obowiązek im pomagać w zdobywaniu
wiedzy.

[lucusia3]

Moje dzieci - dwójka, zawsze były ponad wszelką średnią w tabelkach, choć córka tylko we wzroście - ubranek dla noworodków NIGDY nie dało sie im włozyć, teraz są już w gimnazjum, są wysocy, ale wcale nie najwięksi w klasie, rozwijają się zdrowo, w szkole zawsze radzili sobie wyśmienicie. Myślę, że jak wykluczy sie jakieś zaburzenia hormonalne czy genetyczne, to mozna sobie wzrostem dzieci głowy nie zawracać.

[fuckinmailing]

> A teraz 10 lat i ciuchy do szkoły kupowałam już na 140cm...

mój jeszcze nie ma 6 lat a 135 cm, ale problemem niesa ciuchy tylko to jak on
sobie z tym poradzi, bo jak pojdzie do szkoly i bedzie sam taki gigant to nei
bedzie mu lekko

[agatka_s]

A ja sie bardzo ciesze !!!

Jestem mama 5-klasisty, co wlasnie go zmierzylam i ktory w czasie wakacji sporo
mi urosl-do 159 cm !!!

Ciesze sie bo nareszcie go mam w domu !!! Wczoraj bo solennie wykorzystanych
wakacjach nareszcie wrocil na dobre, i znow jest "caly moj"

Po drugie, szkola to dla mnie raczej mile sprawy. Jasne ze jest rezim i
kierat, ale tez i duzo fajnych zdarzen, jakis nowosci-i choc oczywiscie dotycza
one syna nie mnie, ale ja jako "kibic" tez zawsze dostane swoja dawke
pozytywnych uczuc takich jak satysfakcja, duma, zadowolenie i przedewszystkim
poczucie ze ciagle sie rozwijamy -specjalnie uzywam liczby mnogiej-bo ja jako
mama tez sie rozwijam-od prZerazonej kwoki-mamy pierwszoklasisty do totalnie
wyluzowanej "starej" piatoklasisty (za rok egzaminy do gimnazjum, to trema i
nerwy znow powroca).

Generalnie kazdy rok szkoly to cos nowego i ja tak na to w taki wlasnie sposob
czekam (choc jak sobie pomysle o nadchodzacej zimie, to....).

Pozdrawiam szkolne mamy i te ktorych na luz jeszcze nie stac i te juz
wyluzowane !

[fuckinmailing]

> Jestem mama 5-klasisty, co wlasnie go zmierzylam i ktory w czasie wakacji sporo
>
> mi urosl-do 159 cm !!!

5 klasa to 11 lat, hmm to moj zdecydowanie za szybko rosnie..

[laicrist]

Moj syn w zeszlym roku strzelil do gory tak, ze byl we wrzesniu (2005r) jednym z
wyzszych chlopcow w zerowce(okolo 13 cm), a w tym roku praktycznie nic nie urosl
i teraz polowa chlopcow w klasie przewyzsza go lub dorownuje mu wzrostem -
dzieci nie rosna "rowno" tylko jak popadnie, czasem duzo, czasem wcale, wiec nie
ma sie czym martwic.

ps. swietny nick, moi gimnazjalisci by lepszeo nie wymyslili (ja tez zaczelam
rok szkolny, tylko z innej strony biurka teraz to sie u mnie odbywa)

[elena70]

ja też nie, choć z zupełnie innych powodów!

Ludzie - co Wam przeszkadza w życiu...

[pinia1a]

....dziecko czy durna szkoła!?
A może zabierzcie się za wychowanie swoich latorośli tak by chętnie wstawały
rano i nie zapominały co maja zabrać do szkoły i odrabiały lekcje, zamiast ich
we wszystkim wyręczać a potem narzekać, że macie dodatkowe obowiązki.

[verdana]

Myślę, ze jesli mama czepia się pierwszoklasisty o bazgranie i zapominanie, to
będzie coraz gorzej i gorzej... Bo w kazdej klasie i u niemal kazdego dziecka
znajdzie się coś, co jest typowe, normalne, a dla części rodziców nie do
przyjęcia. Jedyne wyjście, to na pewne sprawy patrzeć przez palce i pamietać,
że to dziecko, a nie mama chodzi do szkoły - i ono ma sobie samo w niej radzić.

[fuckinmailing]

)) popieram

[fuckinmailing]

jestes nauczycielką???

[titta]

To przestan walczyc! Szkole mozna naprawde znienawidziec jak jest to tylko
zestaw obowiazkow i nieustannego wymagania. Na zapominanie najlepsze sa
naturalne konsekwencje - ewentualnie wywieszona lista. Pismo odpusc. Kup dobre
piuro/dlugopis, ladny zeszyt (zeby pisanie bylo przyjemnoscia) i odpusc. Mnie
przez kilka lat zmuszano do pzrepisywania - za bazgranie i bledy. Nic nie dalo.
Pisac jako tako wyraznie nauczylam sie dopiero majac pismo techniczne na
studiach (z wlasnej woli i uporem maniaka). Ortograficznie -nigdy (jestem
dyslektykiem) co bardziej przeszkadza purysta na forum niz mi w zyciu

[titta]

To przestan walczyc! Szkole mozna naprawde znienawidziec jak jest to tylko
zestaw obowiazkow i nieustannego wymagania. Na zapominanie najlepsze sa
naturalne konsekwencje - ewentualnie wywieszona lista. Pismo odpusc. Kup dobre
piuro/dlugopis, ladny zeszyt (zeby pisanie bylo przyjemnoscia) i odpusc. Mnie
przez kilka lat zmuszano do pzrepisywania - za bazgranie i bledy. Nic nie dalo.
Pisac jako tako wyraznie nauczylam sie dopiero majac pismo techniczne na
studiach (z wlasnej woli i uporem maniaka). Ortograficznie -nigdy (jestem
dyslektykiem) co bardziej przeszkadza purysta na forum niz mi w zyciu

[fuckinmailing]

i to jest problem wzorowej matki!! wez sie kobieto je..j w łeb patelnią albo co
tam masz pod ręka!! chcesz zeby Twoje dziecko bylo normalnym wykształconym
człowiekiem czy tanią siłą roboczą?? to od Ciebie i od TERAZ zalezy kim będzie i
TO TY MASZ NAD TYM PRACOWAC idiotko (przepraszam). Tez mam dziecko, za rok do
szkoły i wiem ze nie będzie łatwo ale to jest częśc rodzicielstwa. Było myślec
jak sie decydowałaś na dziecko

[nchyb]

a możesz rozwinąć swą światła myśl? Bo w sumie poza waleniem w łeb, to nie
wiele zrozumiałam, co proponujesz w tej sprawie?...
Kto i nad czym ma pracować?

[eti.gda]

winky2 napisała:

> Znowu się zaczną bitwy o lekcje, znowu będę się musiała czepiać o bazgranie,
> znowu będę musiała walczyć z totalnym zapominalstwem.
> Czy jest szansa, że w drugiej klasie będzie lepiej?

Nie będzie lepiej.

[jamniczek7]

Jak budziłam dzisiaj małego(czwarta klasa)do szkoły to nasz pies jamnik nie
pozwolił go dotknąć i strasznie na mnie szczekał,że go budzę(było po7)synuś się
bardzo ucieszył,że ktoś w domu jednak go rozumie a ja się uśmiałam .Dodam,że
nasz pies jest bardzo grzeczny i nigdy na nas nie szczeka. Pozdrawiam
wszystkie mamy trzymajcie się cieplutko.

[fertorres]

Ja jestem jednym z takich uczniów i jak tak czytam Wasze komentarze, to coraz
bardziej uświadamiam sobie, że osoba dorosła, to też człowiek. Kiedyś - kiedy na
religi słyszałem o tym, że żadna osoba nie jest bez grzechu, długo zastanawiałem
się nad tym jakie grzechy popełniają dorośli. Dopiero jak poszedłem do szkoły,
to tam dostrzegłem, że nawet dorosły popełnia błędy. I pisząc słowo "błędy" nie
mam bynajmniej na myśli tylko i wyłącznie grzechów, ale np. błędy ortograficzne.
Dlaczego tak późno się o tym dowiedziałem? Bo wszyscy dorośli patrzą na osoby od
siebie młodsze z góry! Kiedy rozmawiają z dziećmi nagle stają się kim innym i
nawet swoich największych wrogów-dorosłych traktują, z tego względu, iż są
dorosłymi, jak świętych, a swoim dzieciom wciąż wypominają błędy, które sami
popełniają dużo częściej! A wypominają dlatego, że muszą! Coś w rodzaju
tradycji. Pamiętam nawet jak moja wychowawczyni mówiła kiedyś innej nauczycielce
z pogardą o pewnym dorosłym, który wykapował innych dorosłych, a już na drugi
dzień moja wychowawczyni obniżyła mi zachowanie za to, że nie chciałem wykapować
mojego kolegi! Niewiem czy już o tym pisałem ale najbardziej mnie wkurza, że to
czepianie się o zapominalstwo i bazgranie, to dla Was zło konieczne, robicie to
bo musicie, tak jak np. musicie chodzić do pracy.

[lucusia3]

"Czepianie się" daje dziecku jasny sygnał, że tego a tego od niego sie wymaga. Oczywiście są różne formy tego "czepiania się" i różny temat.
Jeśli coś od dziecka chcę, to muszę mu wytłumaczyć dlaczego. Ma to mu pomóc funkcjonować w dorosłym świecie, gdzie nie będzie już dzieckiem.
Zgadzam się z fertorres, że nakazywanie dziecku czegoś, czego samemu sie nie przestrzega, albo zakazy czy nakazy dla pokazania własnej "potęgi" rodzica jest żalosne i bardzo szkodliwe. Oczywiście też czegoś dziecko uczy, ale nie wiem czy jest to wiedza pozytywna.

[fertorres]

Poza tym uważam, że Wasze rady, które wszyscy staracie się dać są zupełnie
zbędne. Ja już dawno zauważyłem, mimo, że nigdy się tymi sprawami nie
zajmowałem, że problem dorosłych z dziećmi polega nie na tym, że nie wiedzą co
zrobić w jakiejś sytuacji, tylko na tym, iż nie potrafią tego wprowadzić w czyn.
Moja mama w swojej sypialni przechowuje pełno książek na temat jak wychowywać i
tak raz nudów wziąłem jedną do ręki, trochę przeczytałem i odrazu dostrzegłem,
że wszystko co w tej książce piszą jest oczywiste ale rodzice mają problem z
praktyką a nie teorią! Wiedzą jak się zachować ale nie wiedzą jak to zrobić żeby
tak się zachować. Nie radzą sobie z nerwami itd.

[verdana]

A Ty sobie zawsze radzisz z nerwami? Zawsze postepujesz tak, jak wiesz, ze
nalezy np. zgodnie z zasadami efektywnego uczenia się?
Problem lezy w tym, ze dorośli nie są tylko rodzicami, a tylko ludźmi majacymi
dzieci i jako tacy nie muszą ani zbliżać się do ideału, ani dostosowywać
charakteru włącznie do potrzeb dzieci, ani robić tylko tego, co pozwoli dziecku
jak najlepiej się rozwijać. dzieci sa tylko jednym z wielu elementów zycia
doroslych, a nie elementem jedynym...
Dobrze byłoby jednak, aby rodzice pozwolili dzieciom także być odrębnymi
ludźmi, którzy nie muszą wyłącznie spełniać wymagań rodziców.

[fertorres]

Oczywiście, że nie zawsze radze sobie z nerwami i nie zawsze postępuje wg. zasad
efektywnego uczenia ale w moim drugim poście, do którego najprawdopodbniej się
odnosisz, nie napisałem, że rodzice mają być ideałami, którzy zawsze radzą sobie
z nerwami tylko, że te osoby, które próbują tutaj w tym temacie dawać jakieś
rady, niech dają jakieś rady jak m.in. dawać sobie rade z nerwami i jak
wykorzystać wiedze, którą trudno jest nie nabyć. Przecież trudno jest nigdzie
nie słyszeć, "ze jesli mama czepia się pierwszoklasisty o bazgranie i
zapominanie, to
będzie coraz gorzej i gorzej", ale prawdziwą trudność sprawia, to jak się nie
czepiać. Chociaż czasem, jak wspominałem już w pierwszym poście, rodzice
czepiają się bo taki mają nawyk. Zgodze się z Tobą w tym, że rodzice nie muszą
zbliżać się do ideału, ale napewno dla nich lepiej byłoby gdyby się do niego
zbliżali. Przecież zawsze lepiej jest być bliżej ideału niż dalej.

[judytak]

lucusia3 napisała:

> "Czepianie się" daje dziecku jasny sygnał, że tego a tego od niego sie
wymaga.
> Oczywiście są różne formy tego "czepiania się" i różny temat.

rzecz polega, jak zwykle zresztą, na zachowaniu odpowiednich proporcji
czyli na tym, żeby wymagać od dziecko rzeczy, które potrafi wykonać, i w
ilościach, możliwych do przrabiania...

takie np. ładne pisanie najczęściej samo przychodzi w odpowiednim czasie, a
wcześniej bywa nieosiągalne, albo możliwe za cenę nadmiernego, bezsensownego
wysiłku...

pozdrawiam
Judyta

[uwolnic_cyce]

winky2 napisała:

> Znowu się zaczną bitwy o lekcje, znowu będę się musiała czepiać o bazgranie,
> znowu będę musiała walczyć z totalnym zapominalstwem.
> Czy jest szansa, że w drugiej klasie będzie lepiej?

Nie!!! Bedzie jeszcze gorzej.

[baabcia]

Im więcej czasu poświęci się małemu dziecku tym mniej potem pastwienia sie nad
nim. Małe dziecko uczy się bawiąc i to jest przyjemność, jesli przegapi sie taki
okres to potem kary wrzaski... Nie mówię o dzieciach z kłopotami czy deficytami
o takie trzeba dbac jeszcze bardziej. Większość dzieci chodzi luzem i nikt sie
nie wysila, zeby pokazać mu jak się bawić i w co. Odchowałam swoja trójkę i
widać mało mi, bo dzieci z sąsiedztwa częściej do zabawy zachęcam ja niz ich
rodzice. Siedza godzinami na ławce i nie znaja zabaw ani edukacyjnych ani
ruchowych. A pomysły chłoną jak gąbka - ale trzeba z nimi troche posiedzieć i
pokazać jak się mozna w dużej grupie bawić.
A malutkie dzieci - tyle jest zabaw, które pomagaja dziecku dojrzeć do liczenia,
usprawnic rączki do pisania, rozwinąć koordynacje wzroku i ręki. I jak sie chce
to w każdej chwili mozna dziecko zabawić a nie: "siedż cicho". Najlepiej widać w
pociągu jak rodzice tracą czas na upominanie dziecka zamiast wręcz mobilizować
je do aktywności. Trzeba poczytać trochę, wysilić puszeczkę i przygotować się do
bycia rodzicem. Oczywiście wersja godzina kontaktu z dzieckiem na dobę odpada,
bo wtedy mamy dziecko cudze. Kiedyś wynajmowało sie guwernantkę - wyszkoloną
osobę jak mama była leniwa albo b. zajęta. Dziś mama siedzi na ławce i plecie
takie głupoty, że tylko nagrać i puszczać w sejmie. Przejaskrawiam na pewno, ale
jeśli dochodzicie do stanu, w którym przeszkadza Wam Wasze dziecko, jest ono
utrapieniem to coś pogubiliście w życiu. A jesli Wy jesteście o'key a szkoła do
bani to brońcie Wasze dzieci przed szkołą. To nie dzieci mają przetrwać, to
dorośli mają zapewnić im super szkołę. I żeby było jasne w szkole powinni
rządzić nauczyciele nie rodzice. Ale Wasze dzieci mają uczyć najlepsi
nauczyciele i to jest bardzo ważne. Trzeba się starć a nie walczyć z dzieckiem.
Potrułam trochę - nie dziwcie się, to jest straszne jak ktoś narzeka na swoje
malutkie dzecko i jeszcze wysyła je do badziewnej szkoły. Samochód oddajcie do
bylejakiego warsztatu.
Dzieci sa wspaniałe i warto je kochać i doceniać.

[turzyca]

Uproscic sobie kilka rzeczy.
Zrobic liste rzeczy, ktore maja sie znalezc w plecaku kazdego dnia (i stworzyc
ja razem z dzieckiem). Latwiej wtedy dziecku skontrolowac, czy wszystko wlozylo
(dla mnie to byl zawsze problem).

Wprowadzic proste sniadania - platki i mleko nie przekraczaja zdolonosci
przecietnego siedmiolatka. Rodzic musi przygotowac tylko cieple picie. Serki i
jablka na drugie sniadanie tez moga ulatwic zycie.

Wprowadzic zwyczaj przygotowywania ubrania na nastepny dzien, odpada jeden
element porannego zbierania (jak ja tesknilam do mundurka! jak to ulatwialo
planowanie ubierania sie)

Olac kwestie bazgrania. Nic na to nie pomaga, lacznie z lekcjami kaligrafii
(wiem, mialam te watpliwa przyjemnosc. W liceum zaswiadczenie o dysgrafii -
podobno stanowilam klasyczny przypadek. Na studiach przeszlo, koledzy pozyczaja
ode mnie notataki z zajec.)

Wprowadzic dwie pobudki. Czysta rozkosz moc jeszcze chwileczke polezec w
lozeczku zanim sie wstanie! (moga byc dwa budziki, jesli chcemy wyrabiac
"dorosle" odruchy)

Ostatnia rzecz, ale baaardzo wazna. Rodzic moze (tylko) pomagac dziecku! U mnie
funkcjonowalo to w ten sposob, ze jak szlam z zadaniem, to musialam wytlumaczyc,
co mi sprawia problem. I odpowiedz "wszystko" nie wchodzila w rachube. Mialam
opisac, co do tej zrobilam i zazwyczaj dostawalam mala podpowiedz, ktora
nakierowywala mnie na wlasciwy tok myslenia.
Bo pomoc mozna osobie, ktora cos robi. Pomoc to nie wyreczanie.

[rozowykot]

Nie czepiaj się o bazgranie , tylko zlikwiduj długopis. Czy zdajesz zobie
sprawę , jak dzieciaka boli ręka ,gdy musi naciskać długopis. Na dodatek
wytwarza się zły odruch mocnego naciskania i bazgroły coraz
większe. "Mundrole" wymyślily ,że dziecko może pisać długopisem , a to
nieprawda. Niewprawna rączyna musi się nauczyć a to najlepiej robić
cienkopisem, albo wiecznym piórem ,albo kulkowym. Jesli dziecko ma takie od
pierwszej klasy to juz w czwartej ,nawet pisząc długopisem ,bazgrolić nie
będzie, bo się ręka wyćwiczy. Dawanie pierwszakowi długopisu to jak zmuszać
ciężarowca by na początku treningu , przed rozgrzewką podniósł swoj rekord
życiowy. Mamusie niby młode a sklerozę mają i zapomnialy ,jak je same łapina w
pierwszej klasie bolała, ale te 25 lat temu nie było żelek, cienkopisów , nawet
wieczne pioro bylo towarem luksusowym. Ułatwcie kobiety dzieciakom życie
zamiast walczyć i zmuszać. Dobry belfer powinien o tym rodziców poinformować ,
ale teraz szkoła ma masę magisterską zamiast dobrych nauczycieli. Uniwersytet
nie przygotowuje do pracy z dzieckiem . Do liceum od biedy ta wiedza i dobre
chęci wystarcza , ale w podstawówce to dużo za malo i dlatego dzieciaczki
szkoly nie lubią. Pozdrawiam, życzę dobrych belfrów.
.

[liloom]

Wiecie, a moze by tak jednak zauwazyc, ze naprawde sa rozne dzieci?
I niektore jak sie zostawi same sobie + te konsekwencje szkolne to sie nic nie
zalatwi - efekt dziecko bedzie w wiecznym stresie, bo zapomina i juz tak ma,
albo zacznie olewac, bo i tak na niego krzycza...
Juz wyjasniam, bo mam wrazenie, ze wsadzacie wszystkie dzieci do jednego worka.
Moze tylko zaznacze, ze mieszkam zagranica, w kraju, gdzie metody wychowawcze
niezupelnie mi odpowiadaja, ale moja corka nigdy w zyciu stad by nie wyjechala,
wiec to w sumie moj problem
Otoz jej pani w podstawowce (tutaj 4 lata) byla szalenie wymagajaca i krzyczala
na dzieci. Zapominanie, bazgranie bylo interpretowane jako brak profesjonalizmu
(ze tak to okresle huehue) u dzieci, a ze zdecydowanie obnizalo to opinie pani,
ktora ona i tylko ona wystawiala pod koniec IV klasy opinie czy dziecko nadaje
sie do gimnazjum. Podejscia wiec byly rozne - wiekszosc zdawala sie na opinie
pani (w koncu wieloletnie doswiadczenie itd... i skoro ona zdecyduje, ze dziecko
sie nie nadaje do dalszego ksztalcenia ogolnego no to nie), czesc rodzicow
podlizywala sie pani, czesc dzieci byla perfekt i nigdy nic nie zapominala, a o
czesci wiem, ze po prostu pomagali swoim dzieciom, a nie uwazam zeby przez to
wyprodukowali niemoty
Pisze to wszystko troche dla wstepu, bo moja akurat byla z tych totalnie
zapominalskich i nieprzytomnych, gubiacych wszystko co sie dalo i rozbawionych
do szczytu mozliwosci. Poniewaz pracowalam i nie bylo znikad pomocy byla
puszczona na zywiol tzn. konsekwencje ponosila w wiekszosci ona, co niezupelnie
wychodzilo jej na zdrowie, bo znienawidzila nauczycielke i mowila ze i tak
zawsze na nia krzycza wiec wszystko jedno. Wiec olewanie.
Zauwazylam, ze przypominanie jednak bardzo jej pomagalo, ja mysle ze dla niej
bylo po prostu za duzo na raz.
Teraz z wiekiem zaczyna jej to przechodzic, a odkad przestalam pracowac i mam
dla niej wiecej czasu, jest mniej stresu w domu i wszystko razem dopiero daje
efekty.
Jednym slowem jestem przeciwko puszczeniu dziecka na zywiol. Sa dzieci
samodzielne i takie, ktore trzeba tego po prostu nauczyc, badz potrzebuja wiecej
czasu. W koncu my dorosli tez mamy rozne sposoby zapamietywania, moze by tak
wziac pod uwage, ze sami nie uczymy sie np. terminow na pamiec, tylko je np.
notujemy, prawda?

[iwonesik]

Liloom, zgadzam sie z Tobą w 100%. Nigdy nie zostawiłabym dziecka samemu sobie
i powiedziała mu, że ja już skonczyłam szkołę, teraz nadszedł twój czas i ponoś
konsekwencję swoich czynów. Taki tekst można powiedzieć do licealisty czy
studenta, a nie dziecka w podstawowej szkole. Nie odrabiam lekcji za mojego
synka, ale przepytuje go np. z przyrody, historii. Codziennie mąż ćwiczył z nim
matematykę. Poza tym wiele dzieci w klasie mojego dziecka IV brało korepetycje.
To też źle?

[nchyb]

Iwonesik, dostrzegasz różnicę w pomocy dziecku, a wyręczaniu dziecka? W nauce
samodzielności a zostawianiu samemu sobie. To wszystko to sa różne sprawy, a Ty
je wszystkie do jednego wora pakujesz...

A co do korepetycji. Jeżeli 4-klasiści je muszą brać, to coś jest nie tak. Tak,
uważam, że jeżeli w 4 klasie potrzebadla wielu dzieci korepetycji, to jest źle.
Z jakiego przedmiotu? Ze wszystkich?

[iwonesik]

Dostrzegam różnicę, ja pomagam dziecku, a nie wyręczam go. To Ty kurczowo
trzymasz się wyreczania i wszystkich mierzysz jedną miarką. To źle, że dzieci
mają korepetycje np. z matematyki, kiedy rodzice nie potrafią im wytłumaczyć?
Trudno, ja myślę, że lepiej pomóc dziecku, my co prawda sami tłumaczymy
niejasności, których nie rozumie, ale jeżeli ktoś nie jest w stanie korepetycje
nie są niczym złym.

[verdana]

Nie mieści mi się w głowie, ze rodzic nie umie matematyki na poziomie klasy IV
(na poziomiewyzszych klas już mi się mieści...). Jesli są to regularne,
całoroczne korepetycje, to albo z dzieckiem coś jest nie tak, albo chodzi o
właczenie dziecko w wyścig szczurów, by miało szóstkę, a nie czwórkę, brało
udział w konkursach itd.
Inaczej podchodziłabym do korepetycji w formie jednej czy kilku lekcji z
materialu, ktore dziecko gorzej rozumie - ale cały rok?

[linka9]

verdana napisała:

> Nie mieści mi się w głowie, ze rodzic nie umie matematyki na poziomie klasy IV
> (na poziomiewyzszych klas już mi się mieści...).

Ja jestem w stanie pomóc dziecku praktycznie z kazdego przedmiotu na poziomie
podstawówki, niemnie jest sporo takich rodziców, którzy jednak wiedzy
odpowiedniej nie mają (zapomnieli? nigdy nie posiadali?).

> Jesli są to regularne,
> całoroczne korepetycje, to albo z dzieckiem coś jest nie tak, albo chodzi o
> właczenie dziecko w wyścig szczurów, by miało szóstkę, a nie czwórkę, brało
> udział w konkursach itd.

Cały czas pozostanie kwestia definicji "coś nie tak". Niektóre dzieci mają po
prostu problem z nauką czy nam sie to podoba czy - nie i wymagaja pomocy . A w
kwestii "wyścigu szczurów" mam takie same negatywne odczucia.

> Inaczej podchodziłabym do korepetycji w formie jednej czy kilku lekcji z
> materialu, ktore dziecko gorzej rozumie - ale cały rok?

Sama podałaś przykład antytalentu językowego. Bez pomocy takiemu dziecku czasami
trudno opanować samemu przedmiot nawet na mocną 2.

[iwonesik]

A kto powiedział, że dzieci w klasie mojego syna mają korepetycje non-stop?
Jeżeli dziecko nie rozumie danego zagadnienia, to trzeba mu pomóc. Ja sama
zastanawiałam się nad korepetycjami z j. francuskiego. Nikt z naszej rodziny
nie zna tego języka i niwe potrafiliśmy dziecku wytłumaczyć. Jakoś dał sobie
radę sam, tzn, jak chodzi do szkoły i nie jest chory wszystko jest ok, po
chorobie nie może dac sobie rady przez kilka lekcji. Zobaczę jak będzie w V
klasie. Na szczęście j. francuski nie jest brany pod uwagę na świadectwie(jest
to drugi j.obcy w szkole). Wytścig małych szczurów mnie przeraża i jestem
negatywnie nastawiona do korepetycji na "6"- w naszej klasie nie słyszałam o
takim procederze.

[verdana]

Ja niestety, słyszałam. Znam tez co najmniej dwa przypadki, gdzie uzależniono
wyjazd na wakacje dziecka od tego, czy otrzyma minimum 49(!!!) punktów na
egzaminie po podstawówce. Te dzieci były obstawione korepetycjami ze
wszystkiego...
I od razu zaznaczam - zupełnie inaczej odnosze się do dodatkowych lekcji z
jezyka obcego (w szkole czesto język jest na poziomie zerowym), reedukacji,
gimnastyki korekcyjnej itd.

[liloom]

O rany, nie robcie wielkiego halo z korepetycji. Samo slowo korepetycje brzmi
jakos tak pejoratywnie, moze warto jednak dac dziecku pomoc fachowa, szczegolnie
ze niektore dzieci lepiej koncentruja sie uczac sie z obcymi.
Ja tez nienawidze wyscigu szczurow, ale faktem jest, ze jestesmy w EU czy tego
chcemy czy nie i dobrze byloby przygotowac nasze dzieci do przynajmniej rownego
startu. Kazdy chce byc LEPSZY. Ja sama chodzilam na studiach o 5 rano na wydzial
zeby zajac lepsze miejsce przed kolokwium. Teraz tylko objawy sa inne bo i
konkurencja jest 100 razy wieksza niz byla kiedys i bedzie jeszcze wieksza, bo
miedzynarodowa. I warto dziecko wyposazyc w rozne rzeczy = umiejetnosci.
Korepetycje maja na celu wylapanie luk i podciagniecie delikwenta. To takze
nauka systematycznej pracy, niestety wszyscy jestesmy tylko ludzmi. I mimo, ze
moje dziecko chetnie polezaloby brzuchem do gory popedzam ja, mimo ze nigdy sama
nie bylam popedzana. A dzieci czesto po latach sa wdzieczne, ze rodzice je
popychali. Moj kuzyn wyraza to glosno, ze gdyby nie rodzice to do wielu rzeczy
by nie doszedl. Taka jest m.in. rola rodzicow. Nie kazde dziecko od urodzenia
jest genialne w swojej samodzielnosci )) Raczej jest ich mniej niz wiecej
A z nauka w domu tez moze byc roznie, bo metody nauczania zmieniaja sie - nie
wiem jak jest w Polsce teraz, ale akurat tu w Austrii metody matematyczne w
klasach podstawowych sa zupelnie inne niz za mojej kadencji i narobilam tylko
bigosu uczac corke po mojemu No ale to jest inny przypadek.

[verdana]

Wobec tego, ze mam znajomych, ktorych dzieci są już dorosłe, widzę efekty
takiego "popychania".
Moga byc dobre, nie przeczę. Córka mojej znajomej dostała się na wszystkie
kierunki, które wybrała (sześć!). Studiuje na dwóch i jest zadowolona.
Natomiast kilkoro pozostałych (trzy języki dodatkowe od czwartej klasy, basen,
korepetycje, zadnej oceny na swiadectwie ponizej 4) owszem, bez wysiłku dostali
się na studia. Jeden studiuje i pracuje, ma 22 klata i ani jednego znajomego -
na znajomości szkoda czasu, trzeba robic kariere, aby zadowolić mamę. Inna
dziewczyna zrezygnowała z wymarzonych studiów po 3 roku. oświadczyła, że ma
dosyć nauki, ze całe zycie nic, tylko sie uczy, ze chce troche pozyć.
Wyprowadziła się z domu, pracuje w sklepie, rodzice rozpaczają. Mogłabym podać
jeszcze kilka przykladów dzieci znajomych, ktore nadmiernie naciskane albo sa
nastawione wyłacznie na zadawalanie ambicji rodziców (same nawet nie wiedzą, co
je interesuje), albo wypaliły się za wcześnie.
Życie człowieka nie sklada sie w 100% z pracy zawodowej - i wychowywanie
dziecka głównie na pracownika ie jest dla dziecka dobre.
No i każdy, kogo główna ambicją jest bycie LEPSZYM moze być głeboko
nieszczęśliwy - bo na pewno znajdą sie jeszcze lepsi, a wiec w rezultacie i tak
bedzie GORSZY.

[robolik]

Na dwoje babka wróżyła, ważne by nie przegiąć w żadną stronę. Moi starzy brali
aktywny udział w wyborze studiów (aktywny ale stonowany rzecz jasna) i koniec
końców współnie ustalilismy co chcę robić i jak do tego dojśc. I jestem więce
jniż zadowolony, że rodzice mieli wpływ. Studiuję informatyke na prywatnej
szkole, konkretnie na Wicie, i za ten stan jesteśmy ze starymi odpowiedzialni po
równo, za co bardzo im teraz dziękuję

[rycerzowa]

Verdano, a może jakiś przykład pozytywny?
Wiemy już z powyższego, jak się nie powinno dzieci wychowywać.
Ale jak należy wychowywać?

[judytak]

iwonesik napisała:

> Nigdy nie zostawiłabym dziecka samemu sobie
> i powiedziała mu, że ja już skonczyłam szkołę, teraz nadszedł twój czas i
ponoś
> konsekwencję swoich czynów.

ależ nikt nie proponował, żeby tak do dziecka mówić :o)
to my matki miedzy sobą...

też nikt nie postulował, żeby zostawić nieprzyzwyczajonego do tego dziecka z
dnia na dzień samego "z dorosłością"

wszyscy mówią za to o tym, żeby iść w kierunku tej właśnie dorosłości,
samodzielności dziecka w sprawach szkolnych, w możliwie najszybszym tempie,
jakie tylko jest możliwe w przypadku tego właśnie dziecka

> Poza tym wiele dzieci w klasie mojego dziecka IV brało korepetycje.
> To też źle?

moje osobiste zdanie jest takie, że to źle
bo to oznacza, że albo nauczyciel od matematyki jest do niczego, albo może i
nie jest, ale rodzice nie mają do niego za grosz zaufanie

pozdrawiam
Judyta

[nchyb]

> > Nigdy nie zostawiłabym dziecka samemu sobie
> > i powiedziała mu, że ja już skonczyłam szkołę, teraz nadszedł twój czas i
>
> ponoś
> > konsekwencję swoich czynów.
>
> ależ nikt nie proponował, żeby tak do dziecka mówić :o)
> to my matki miedzy sobą...

He, he, Iwonesik pije do mnie. Ale Iwonesik czyta to, co chce przeczytać.
Judytak lepiej rozumie słowo pisane. Dodatkowo, co mnie zawsze do szału
doprowadza. Głośne pianie o obowiązku matki. Cholera jasna, to ja jakaś
nienormalna jestem. Bo ja pomagam dzieciom. Nie rzucam ich na głębokie wody
samodzielności samym sobie bez przygotowania. Pomagam. Ale nie z obowiązku.
Tylko z miłosci, tojednak również dla mnie nie to samo...

A wracając do korepetycji. Tak, jeszcze raz piszę, że większość uczniów z klasy
zmuszona brać korepetycje z danego przedmiotu to moim zdaniem wielki problem.
Podobnie jak Judytak uważam, że najpewniej nie sprawdza się nauczyciel danego
przedmiotu. A i część rodziców nawala, woląc zrzucić pomoc na innych. Być może
sami nie dają rady, być może czyszczą sumienie, że sami nie pomagają, ale za
pomoc płacą...

[gosza26]

Szanowne mamy mozna przegiąć w druga stronę.
Rzadki przypadek, ale istnieje:dzicko jest samodzielne, uczy bo wydaje mu się,że to jedyny cel w jego zyciu, rodzie są bardzo szczesliwi, tylko jakoś tak zapominają wspomnieć,że nauka nie jest celem samym w sobie, są jeszce pasje, kontakty towrzyskie i potzreba usamodzielnienia się.Checi podjęcia dorywczej pracy są vetowane, bo w końcu to dziecko do wyższych celów "zostało storzone".
Efekt kiepski, nieumiejętność odnalezienia się między ludzi, wykształcecnie takie niewiadomo co, brak pracy.
I kółko się zamyka bo z drugim dzieckiem zaczynają to samo, choć argumentacja inna to skutek taki sam.
Moja rada lepiej uczyć samodzielności, od najmłodzych lat

[kochanie464]

Jak bylam mala nie bylam pilnowana przez mame wynik -wyksztalcenie zawodowe-
zawod monter aparatury rtv (oczywiscie co za tym idzie brak pracy i
finansowa tragedia).Obiecalam sobie ,ze moja corka pojdzie na studia, ona ma
dopiero 7 lat.Do szkoly chodzi chetnie -narazie.Kiedy po ciazy poszlam na
maciezynski a potem wychowawczy podjelam nauke w liceum ekonomicznym-niestety
po 2,5 roku musialam skonczyc (szkola 5-letnia)poniewaz sytuacja finansowa nie
pozwolila mi na nauke.Jako 28 letnia kobieta plakalam ze nie moge sie dalej
uczyc ,snilo mi sie ze chodze do szkoly i to byly mile sny.Wiec szanowni
rodzicie ruszcie pupy i zapewnijcie dziecku wyksztalcenie,dajcie im mozliwosc
wyboru szkoly,zawodu.Bez was one zgina.Niestety przypilnowanie i pomaganie w
lekcjach w pakowaniu tornistra itd.itp mile widziane.Niestety czym starsze
dziecko tym wiekszy klopot i mysle ze tym wieksze bazgranie,zapominanie ale
przeciez KOCHAMY NASZE DZIECI.

[gosza26]

kochanie464 napisała:

> Jak bylam mala nie bylam pilnowana przez mame wynik -wyksztalcenie zawodowe-
> zawod monter aparatury rtv (oczywiscie co za tym idzie brak pracy i
> finansowa tragedia).Obiecalam sobie ,ze moja corka pojdzie na studia, ona ma
> dopiero 7 lat.Do szkoly chodzi chetnie -narazie.Kiedy po ciazy poszlam na
> maciezynski a potem wychowawczy podjelam nauke w liceum ekonomicznym-niestety
> po 2,5 roku musialam skonczyc (szkola 5-letnia)poniewaz sytuacja finansowa nie
> pozwolila mi na nauke.Jako 28 letnia kobieta plakalam ze nie moge sie dalej
> uczyc ,snilo mi sie ze chodze do szkoly i to byly mile sny.Wiec szanowni
> rodzicie ruszcie pupy i zapewnijcie dziecku wyksztalcenie,dajcie im mozliwosc
> wyboru szkoly,zawodu.Bez was one zgina.Niestety przypilnowanie i pomaganie w
> lekcjach w pakowaniu tornistra itd.itp mile widziane.Niestety czym starsze
> dziecko tym wiekszy klopot i mysle ze tym wieksze bazgranie,zapominanie ale
> przeciez KOCHAMY NASZE DZIECI.

-------------------------
Post wyżej opisałam sytuację co może się stać kiedy rodzic myśli właśnie tak jak Ty. Jesli swoje niespełnione ambicje zamierzasz przelac na dziecko to nie chcę widzieć skutków.
A uczyć mozna się w każdym wieku. Mam przykłady na własnym podwórku.

[megarobal2000]

Nasz syn długo nie chciał iść na studia wogóle. Nie powiem, bardzo się to nam
nie podobało. Na szczęscie mąż podszedł do sprawy bardzo rozsądnie i zamiast
głupich nacisków zaczął roztaczać wizje Już pierwszy strzał był dobry - syn
postanowił studiować informatyke. Myśmy pomogli mu wybrać szkołę, jedną z
prywatnych w Warszawie, i od października zaczyna. Trochę odetchnęłam musze
przyznać, ale dlatego myśle, że rodzice powinni mieć jednak jakiś tam wpływ na
ten bardzo ważny przecież wybór

[lehija_1]

> Jak bylam mala nie bylam pilnowana przez mame wynik -wyksztalcenie zawodowe-
> zawod monter aparatury rtv (oczywiscie co za tym idzie brak pracy i
> finansowa tragedia).

Oczywiscie - wszystko to wina Twojej zlej mamy - takze to, ze juz zrezygnowalas z dalszej nauki. W wieku 18 lat to mozna jeszcze to czy tamto zwalac na rodzicow - ale nie majac kolo 30 na karku. Nie przypominam sobie, zeby sie ktokolwiek zajmowal moja szkola, zdarzalo sie nie odrobic lekcji, pojsc na wagary w liceum, zapomniec trampek na wf, dostac dwoje... ale gdybym nie zdala matury (zdalam) i nie skonczyla studiow (skonczylam) to chyba i tak bym nie wpadla na pomysl, zeby obwiniac o to moich rodzicow. Skandal po prostu.

Na zasadzie: nikt sie mna nie zajal, wiec jestem durna i durna zostane? Jak masz ambicje to zrob cos sensownego, a nie czepiasz sie przeszlosci jak rzep psiego ogona.

[liloom]

Lehija_1 jak mozesz komus tak napisac skoro wogole nie znasz ani jej ani sytuacji???
Czesciowo uwazam tak jak ty, ale ona chyba chciala powiedziec, ze byla
kompletnie olewana. I TO chce zmienic w stosunku do swojego dziecka. Dac jej
wiecej niz dala jej mama. Jest chyba rozgoryczona, a nie oskarza.
Nawyki wynosi sie z domu, czy tego chcesz czy nie, takie nawyki to tez kino,
teatr, ksiazka, muzeum - wyksztalcenie.
Chyba jej nie zrozumialas. Przeciez ona wyciagnela z tego wnioski, stara sie je
naprawic. Oceniam to pozytywnie. Nie odbieram jej postu jako jednoznacznej
krytyki matki. Srednio mi sie podoba co napisalas.