dlaczego rodzice się przechwalają dziećmi?

[Gość: KASIA]

Często jak słucham wywodów mam i tatusiów zadaję sobie pytanie, skąd bierze się taka niesamowita chęć
przechwalania się na siłe. Tu na forum tez juz widziałam taką akcję. Jedna mama ma kłopot wychowawczy i sie
chce poradzić co z tym zrobic, a na to druga że jej wspaniałe dziecko dzięki jej wspaniałym metodom
wychowawczym nie ma takich problemów a do tego w wieku 4 latach płynnie czyta i zna 2 języki. Całkowity brak
pokory do zycia. Nikt z nas nie wie z jakimi może sie spotkac kłopotami wychowawczymi i co nas może spotkać.
Może np. dziecko tej pani w późniejszym wieku odreaguje rygor i twarde zasady wychowawcze.
Poza tym np. dziecko czytające w tym wieku to oczywiscie radość dla rodzica, ale wcale nie przesądza
późniejszych sukcesów w szkole bo na to składa się wiele różnych czynników.
Jak myslicie, czemu rodzice to robią, dowartościowują swoje nieudane życie?

geniusze sa na swiecie

[Gość: Doki]

Bo ja wiem?

Mamy taka znajoma, jej synek jest rowiesnikiem naszej
corki. Juz dziecieciem w kolebce bedac dawalo sie poznac,
jaki jest swietny . Dzis zna sie na wulkanach i
dinozaurach, mama mowi do niego po angielsku i po polsku
na przemian. Ale do przedszkola nie chodzi, bo jeszcze
jakas chorobe zlapie no i co to za towarzystwo.
A moja mala czytac nie umie, z pisania tylko drukowane i
tylko wlasne imie, a jak jej czytac to wysiedzi gora 5
minut. W TV woli krolika milczka od wulkanow. Zna dwa
jezyki, bo innym mowi w domu, a innym w szkole. I czym ja
mam sie chwalic?

[antonina_74]

Czesc!
Nawiazujesz chyba do mojego postu o strasznym trzylatku i sprzeczki z Ania

Przechwalanie sie - hmm... ja bym tego tak nie okreslila.
To normalne ze nasze dziecko jest dla nas najpiekniejsze, najmadrzejsze,
najwieksze itd. Sama, czesto nieswiadomie sie przechwalam moim Kubusiem (tez
czyta
Tu chyba raczej chodzi o postawe typu "moje metody sa najlepsze" i jakas taka
ogolna pogarde dla innych ktora czesto zauwazam na tym i innych forach - ludzie
anonimowi, bez kontaktu wzrokowego, puszczaja wodze swojemu przekonaniu o
wlasnej wyzszosci...
Zgadzam sie z Toba, ze na forum czesto ludziom brakuje wlasnie pokory w
stosunku do innych - trzeba wziac na to poprawke i dzielic przez 2.
Pozdrawiam,
Antonina

[Gość: Anna]

antonina_74 napisała:

> Czesc!
> Nawiazujesz chyba do mojego postu o strasznym trzylatku i sprzeczki z Ania
>
> Przechwalanie sie - hmm... ja bym tego tak nie okreslila.
> To normalne ze nasze dziecko jest dla nas najpiekniejsze, najmadrzejsze,
> najwieksze itd. Sama, czesto nieswiadomie sie przechwalam moim Kubusiem (tez
> czyta
> Tu chyba raczej chodzi o postawe typu "moje metody sa najlepsze" i jakas
taka
> ogolna pogarde dla innych ktora czesto zauwazam na tym i innych forach -
ludzie
>
> anonimowi, bez kontaktu wzrokowego, puszczaja wodze swojemu przekonaniu o
> wlasnej wyzszosci...
> Zgadzam sie z Toba, ze na forum czesto ludziom brakuje wlasnie pokory w
> stosunku do innych - trzeba wziac na to poprawke i dzielic przez 2.
> Pozdrawiam,
> Antonina


A jaka ty wykazalas pokore w stosunku do innych? Wszak nikomu chyba jeszcze
nie przyznalas racji. Zreszta nie o to tutaj chodzi. Mialas problem, wiec
probowalam podobnie jak kilka innych osob pomoc ci. Ale ty zadnej pomocy nie
potrzebujesz, bo jestes nieomylna i umiesz jedynie innych krytykowac podobnie
jak swojego dzieciaka. Tylko w takim razie skad te twoje problemy? Na drugi
raz nie zawracaj ludziom glowy . Szkoda zajmowac ludziom czas na problemy
ktorych nie masz. Az strach z toba dyskutowac , bo zamiast slowa dziekuje
mozna uslyszec rzeczy o ktorych nigdy nie podejrzewalabys nikogo, a
tymbardziej biedna, ciezarna, zestresowana mame. A moze wlasnie dlatego?

[antonina_74]

Oj Ania, Ty mnie albo nie czytasz albo nie rozumiesz! Ja ogolnie jestem dosc
rozgoryczona postawa forumowiczow na tym i innych forach. Zjadliwosc i
zlosliwosc na porzadku dziennym, co kto nie napisze to pojawia sie ktos kto
bezinteresownie odpisuje tylko po to zeby napisac jakie to glupie jest - i nie
tylko mi. Epitety: spaslak/niedorozwoj/kretynka to chleb powszedni, zajrzyj na
forum kobieta albo uroda
Jak pisze na forum to oczekuje rady/wsparcia. Rady innych mam wykorzystalam i
dzialaly, Tobie chyba napisalam jasno i wyraznie ze nie akceptuje metody, NIE
Ciebie, wyjasnialam Ci lopatologicznie CO mi sie nie podoba, i tlumaczylam sie
jak glupia zebys czasem nie uwazala mnie za kiepska mame, no ale to do Ciebie
nie chce dotrzec.
Chodzi mi generalnie o to, ze na forum ludziom sie wydaje ze moga powiedziec
wszystko, bo i tak sa bezkarni, nigdy nie spotkaja osoby ponizonej i oplutej
przez siebie.
Pokora - dla mnie - to wyobrazenie sobie tego czlowieka po drugiej stronie
kompa, jako czujacej jednostki, i ROWNEGO partnera, nie a priori kogos glupszego
(ze Ci przypomne poczatek Twojego posta "nie umiesz postepowac" "umiesz tylko
krytykowac" "twoja wieczna krytyka".)Nie wykazalas ani odrobiny zrozumienia.
Uogolniasz moje postepowanie z jednej sytuacji na calosc. Sugerujesz ze nie mam
pojecia o elementarnych rzeczach jak psychologia behawioralna "wiesz co to
jest?".
No wiec dla mnie pokora to znaczy ze nie zakladam z gory ze moj rozmowca jest
glupszy ode mnie. I brak uogolnien - bo co ja moge wiedziec o Tobie czy innej
mamie z forum oprocz tego co opisujesz w swoich postach???
Poza tym, dziekowalam Ci juz raz, czy mam Ci teraz dziekowac przy kazdym
spotkaniu?
I ta Twoja odpowiedz to jest wlasnie takie poczucie wyzszosci od ktorego mnie
wlosy deba na glowie staja. Sorry.
Gratuluje Ci nieomylnosci,
A.


> A jaka ty wykazalas pokore w stosunku do innych? Wszak nikomu chyba jeszcze
> nie przyznalas racji. Zreszta nie o to tutaj chodzi. Mialas problem, wiec
> probowalam podobnie jak kilka innych osob pomoc ci. Ale ty zadnej pomocy nie
> potrzebujesz, bo jestes nieomylna i umiesz jedynie innych krytykowac podobnie
> jak swojego dzieciaka. Tylko w takim razie skad te twoje problemy? Na drugi
> raz nie zawracaj ludziom glowy . Szkoda zajmowac ludziom czas na problemy
> ktorych nie masz. Az strach z toba dyskutowac , bo zamiast slowa dziekuje
> mozna uslyszec rzeczy o ktorych nigdy nie podejrzewalabys nikogo, a
> tymbardziej biedna, ciezarna, zestresowana mame. A moze wlasnie dlatego?

[Gość: Anna]

A ja jestem rozgoryczona twoja postawa. Zakonczylysmy nasza dyskusje przy
okazji twojego watku o Kubie, zupelnie kulturalnie i pokojowo. Sadzilam ze
piszesz szczerze, dlatego nie rozumiem dlaczego tak zajadle mnie zaatakowalas
tutaj , przy okazji tego prowokacyjnego watku, napisanego przez osobe, ktora
prawdopodobnie nie ma zadnych doswiadczen ze swoimi dziecmi. Lopatologie, nic
nie chce do ciebie dotrzec i tym podobne bzdury zostaw dla siebie, a do mnie
wiecej juz sie nie odzywaj, bo ja nie lubie ludzi nieszczerych.Ps. dlaczego
odpowiadasz i na post skierowany do siebie i do Kasi?

[pieskuba]

Nie, Kasiu, rodzice są dumni, bardzo kochają swoje dzieci, nawet te z problemam
wychowawczymi. Bo dziecko może być trudne, niegrzeczne, ale i tak najbardziej
kochane jest za to, że jest!!! Bo i tak każde z nich jest najwspanialszym
dzieckiem na świecie - i to grzeczne, i to trudne, i to spokojne i to szalone.
Miłość do dziecka jest ogromna, wszechogarniająca i tak naprawdę nie ma
znaczenia, kiedy dziecko zaczyna chodzić, skakać czytać czy rozwiązywać
krzyżówki. Każde jest najukochańsze. Każde rozwija się w swoim tempie i
zaskakuje. Teraz powiesz, że się chwalę - ale właśnie to moja córka zaskoczyła
mnie, bo naprawdę zaczęła czytać, gdy miała 3,5 roku. Ale zaskoczyła mnie
kompletnie, bo zrobiła to sama!!! Po prostu pokazałam jej litery. Ale - ma
prawie osiem lat teraz i za nic w świecie nie pojedzie na rowerze bez kijka, na
rolkach jeździ jakby chodziła na szczudłach, jej jazda na hulajnodze przypomina
chodzenie o kuli. Taka jest i taką ją kocham i właśnie z takiej córki jestem
dumna.

I już czekam na to, czym zaskoczy mnie synek... I o czym będę mogła opowiedzieć
każdemu, kto zechce tego wysłuchać!

Masz dzieci?

Pieskuba


"A idiotom zimno..."
[Lech Janerka]

[Gość: AGA]

Czy to przechwalanie tak bardzo przeszkadza?Wydaje mi się ,że KASIA nie ma
dzieci i dlatego nie rozumie(jeśli jast inaczej sorry).Każda mama nabardziej na
świecie kocha swoje dzieci i są one dla niej najważniejsze i najukochańsze!W
pochwaleniu się ich sukcesami i osiągnięciami nie ma nic złego.
Pozdr

[Gość: Anna]

Droga Kasiu chetnie poslucham opowiesci o twoim dziecku i twoich
osiagnieciach, wszak jest to forum o dzieciach i kazdy moze dzielic sie tu
swoimi uwagami na ten temat, nieprawdaz?. Przechwalaj sie i ty , jesli to co
inni pisza uznajesz jedynie za przechwalanie. Chyba ze uwazasz iz nalezy pisac
jedynie o negatywach i niepowodzeniach. Zreszta czym jest czterolatek , ktory
umie czytac bo matka go nauczyla wobec trzylatka ktory sam nauczyl sie czytac
( syn Antoniny)? To jest dopiero przechwalanie, nieprawdaz? Ale jak podzielimy
to na pol to moze faktycznie znajdziemy sie blizej prawdy? Czy zawsze potrafie
sobie poradzic z moim czterolatkiem? Nie zawsze, jak juz kiedys napisalam( czy
to jest rowniez wedlug ciebie wychwalanie sie?). Napewno jednak swoich
problemow wychowawczych nie zwalabym na swoje wlasne dziecko piszac: mama
strrrasznego Kuby. Moze raczej strrraszna mama Kuby. O moja pokore do zycia
nie musisz sie martwic, raczej dbaj o swoja, bo jak widac boisz sie ze inni
moga byc w czyms tam lepsi od ciebie. To swiadczyloby chyba o jakis twoich
niezaspokojonych ambicjach i kompleksach. Czlowiek ktory cos w zyciu osiagnal
nie bedzie oburzac sie na sukcesy innych. Moze przeciez zawsze wspomniec o
swoich. Ps. mam rowniez starszego syna, ktorego lista sukcesow jest znacznie
dluzsza niz mojego czterolatka ,ale nigdzie jak widzisz nigdzie o tym nie
wspominalam bo przeciez to byloby nie na temat. Oddzielnych watkow na temat
osiagniec moich dzieci tez chyba tu nigdzie nie zauwazylas, wiec o czym ty
wlasciwie piszesz? To tak nawiasem mowiac, jesli poruszasz juz kwestie
przyszlosci. A mojego zycie jest na tyle udane, ze moglabym go zyczyc
niejenemu.

[antonina_74]

Gość portalu: Anna napisał(a):
Ania, dwa razy w jednym watku, to juz chyba przesada? Poczekaj, cos jeszcze
napisze kiedys i bedziesz miala kolejna okazje

Nic nie poradze na to ze mlody sam nauczyl sie czytac, lubie sie tym chwalic bo
to go wsrod innych dzieci wyroznia i rzecz jest jak najbardziej do
sprawdzenia nie wymyslilam tego zeby zaimponowac na forum Nigdy tez nie
zmuszalam go do czytania, nie przekupywalam pochwalami ani cukierkami, on to
najwyrazniej lubi...Nigdy nie mowilam ze czyta ksiazki, ale potrafi przeczytac
krotki wierszyk, nazwe ulicy, pocztowke od babci.
Sama czytalam w tym wieku, moze to jakis gen ktory naukowcy odkryja dopiero za
kilka lat? Nie wiem.
Zreszta, corka pieskuby (jesli dobrze pamietam) tez czytala w tym wieku, wiec
moze po prostu to pokolenie dzieci szybciej sie uczy?
A.

Zreszta czym jest czterolatek , ktory
> umie czytac bo matka go nauczyla wobec trzylatka ktory sam nauczyl sie czytac
> ( syn Antoniny)? To jest dopiero przechwalanie, nieprawdaz? Ale jak
podzielimy
> to na pol to moze faktycznie znajdziemy sie blizej prawdy?

[Gość: Anna]

Antonino czy ty masz rozdwojenie jazni??? A moze ty wystepujesz pod dwoma
postaciami i dlatego odpowiadasz na post ktory wcale nie byl skierowany do
ciebie? Post zaczyna sie Droga Kasiu.... Ty jestes ta Kasia? Moze nie moglas
jednak przetrawic pokojowego zakonczenia dyskusji ze mna na twoim watku o
STRRRASZNYM KUBIE ( twoje slowa) i stad ten watek? Wspolczuje twoim bliskim.

nie rozdwoilam sie

[antonina_74]

tylko mnie wkurza ze potrafisz w jednym watku mi pogratulowac a tutaj otwarcie
wysmiewasz sie z mojego czytajacego dziecka. Ja sie z Twojego nie wysmiewalam i
nie poddawalam w watpliwosc faktu ze jest zdolne.
Ja wspolczuje Twoim bliskim - prosze, nie udzielaj mi wiecej rad ani pomocy.
Wole otwartego kopniaka niz taka pomoc...
A.

[Gość: Kasia]

Po pierwsze mam dziecko żeby nikt nie miał wątpliwości. Oczywiście uważam że
jest niepowtarzalne i jedyne w swoim rodzaju, ale nie czuję potrzeby
potwierdzania tego u kogokolwiek. Siadam sobie np. na placu zabaw i podchodzi
do mnie sąsiadka z dzieckiem i zaczyna się: a moja Lisa to juz czyta i w góle
taka zwinna itd. Męczy mnie to i już. Ja bedę kochała swoje dziecko bez względu
na to czy bedzie mieć jakieś wybitne osiągniecia czy tez będzie całkiem
zwyczajne bo to jest moje dziecko, krew z mojej krwi.
Po drugie własnie moim zdaniem objawem kompleksów jest trąbienie o sukcesach bo
jak wiadomo naprawde wybitne postacie nie potrzebuja poklasku. Ja nie czuje
potrzeby wychwalani się swoim dzieckiem ani swoimi osiągnieciami, za to jak mi
się nie wiodło ooo to wtedy tak, wtedy miałam ochote się czymś pochwalic choc
nie było czym. Tak czy siak pozdrawiam serdecznie dyskutantów.

[Gość: moboj]

to ja opowiem taką historię: byłam ostatnio na kursie logopedycznym, były tam
same baby, w tym wiele starszych ode mnie. tylko ja i moja przyjaciółka w tym
towarzystwie nie byłyśmy "dzieciate". nadeszła przerwa w zajęciach, całe
towarzystwo zasiadło przy herbatce. no i się zaczęło... horror: ja miałam
rozwarcie na 10 centymetrów, a mi lekarz wsadził swoją dłoń, żeby dziecko
obrócić, , a ja to w czasie porodu robiłam to i to, ja rodziłam 48 godzin, a
mnie obmacywali studenci.... i tym podobne historie. potem zaczęło się
licytowanie: moja córa zaczęła chodzić w tym wieku, moja w tym. i co
najdziwniejsze: potem baby licytowały się, ktore dziecko miało gorsze choroby i
gorsze wady wymowy. rany, przecież tego się wytrzymac nie dało. czy jak kobieta
zostaje matką to mówi już tylko o dziecku? bo ja sobie tego nie wyobrażam,
żebym zanudzała towarzystwo opowieściami o dzieciach. a chwalenie się
rozwarciem i innymi medycznymi szczegółami jest niesmaczne, ja uważam to za
sprawy intymne, a nie coś, co opowiada się przed szerokim audytorium.

[Gość: dodo]

a pamietacie taka urocza ksiazeczke "przyladek dobrej nadzieji"? pierwszy
rozdzial mial glowny watek "my jemy mieso jak hunnowie" a procz tego mlodzi
ludzie przechwalali sie tam wszelkimi chorobami, ktore juz przeszli i o malo
nie umarli. to takie ludzkie
kobiety uwielbiaja rozmawiac o swoich dolegliwosciach kobiecych i o porodach -
tak jest pod kazda szerokoscia geograficzna i w kazdym wieku - jesli nie
rodzily, to maja bolesne miesiaczki a jak same nie maja, to znaja takie, co
maja... normalka.
dzieci tez zawsze sa specjalne - albo specjalnie madre, albo specjalnie
trudne; albo specjalnie grzeczne, albo specjalnie chore; albo specjalnie
rozwiniete, albo specjalnie wrazliwe - zadne dziecko nie jest nigdy takie
sobie zwyczajne, bo przeciez jest nasze potem tylko z tych specjlanych
dzieci wyrastaja zwyczajni dorosli, ktorzy sa kolejnymi rodzicami niezwyklych
dzieci...

[Gość: Monika]

Nie przejmuj sie, ze jeszcze nie rozumiesz, dlaczego matki przechwalaja sie
dziecmi. Gdy bedziesz miala swoje, zrozumiesz.

[moboj]

no ja jestem akurat taką osobą, która sądzi, że opowiadanie o swoich osobistych
sprawach każdemu, kto się nawinie jest , hm... dziwnym zwyczajem, dla mnie nie
do pojęcia. ja, owszem, mogę powiedzieć mojej przyjaciółce, czy komuś z mojej
rodziny, że moje dziecko, to cos tam, coś tam, ale dlaczego mam o tym opowiadać
innym ludziom? ja się nie dopytuję o życie innych, bo mnie to nie obchodzi,
więc dlaczego ktoś ma się interesować tym, że moje dziecko zrobiło dziś jeden
krok, a wczoraj zjadło całe jabłko, a nie pół. dla mnie to jest chore, i ja mam
taki charakter, który pozwoli mi nie zasypywać innych takimi opowieściami -
przechwałkami - licytacjami.

no to dlaczego rodzice uwazaja

[Gość: Doki]

Postawmy sprawe inaczej: dlaczego rodzice (gwoli
scislosci: wiekszosc rodzicow, np. ja nie) uwazaja, ze
ich dziecko jest najpiekniejsze, najmadrzejsze i w ogole
naj? Ogolne klapki na oczach? Przeciez nie znajac nawet
dziecka, sam rachunek prawdopodobienstwa wystarczy, by
wiedziec, ze na 50% to dziecko jest ponizej przecietnej
(ale tez 50% szans, ze jest powyzej przecietnej). A
bardziej praktycznie: gdyby wszystkie dzieci, ktorych
rodzice uwazaja, ze sa one takie swietne, rzeczywiscie
swietne byly, juz dawno bylibysmy rasa supermenow.
Emocje emocjami, ale Homo sapiens sapiens (czlowiek nomen
omen rozumny) raczej rozumem powinien sie kierowac.

[Gość: moboj]

coraz bardziej podoba mi sie twoje rozsądne i wyważone podejście do różnych
spraw, także do rodzicielskich przechwałek. pozdrawiam.

[Gość: hot_dog]

Chwaląc się soim dzieckiem, można sie czasem nieźle zawstydzić.Kiedyś
spotkałysmy sie w gronie dawno nie widzianych osób.Jedna z koleżanek cała dumna
i szczęśliwa oświadczyła,ze jej synek zaczął już chodzić. Na to inna spytała w
jakim jest wieku i usłyszała,że 3 i pół roku.Na co wykrzyczała "eeee mój zaczął
chodzić jak miał 11 miesięcy" no i dalej ruszyła lawina cudownych umiejętności
synka, na to ta pierwsza:" tak, ale mój synek ma mózgowe porażenie dziecięce"...
Chwalmy sie więc z umiarem i taktem.

[Gość: Monika]

Moze i dla was, ludzie bezdzietni, to wyglada na przechwalki, ale to wcale tak
nie jest. Kiedy moja coreczka nauczy sie czegos nowego, ma nowe osiagniecie,
cieszy mnie to tak bardzo, ze od razu chcialabym sie podzielic moja radoscia ze
wszystkimi. Wcale nie mam zamiaru sie chwalic, po prostu sie ciesze, ze moje
dziecko nauczylo sie czegos nowego. Cieszy mnie kiedy opiekunki z przedszkola
ja chwala i dlatego moze czasem napomykam, ze pochwalono ja za to czy za tamto.
Ludzie! Dziecko to cale moje zycie, co w tym dziwnego, ze matki rozmawiaja
przede wszystkim o swoich dzieciach, chociaz nie tylko, jak to sie niektorym
wydaje.Ja jednak upieram sie przy pogladach- poczekajcie, az bedziecie mialy
wlasne dzieci.Zobaczymy, czy wtedy bedziecie sie zastanawiac czy wasze dziecko
jest powyzej czy ponizej przecietnej. Nie! Z gory Wam powiem, ze beda lepsze i
piekniejsze niz inne dzieci- dla was.

[Gość: moboj]

Gość portalu: Monika napisał(a):

> Moze i dla was, ludzie bezdzietni, to wyglada na przechwalki, ale to wcale
tak
> nie jest. Kiedy moja coreczka nauczy sie czegos nowego, ma nowe osiagniecie,
> cieszy mnie to tak bardzo, ze od razu chcialabym sie podzielic moja radoscia
ze
> wszystkimi. Wcale nie mam zamiaru sie chwalic, po prostu sie ciesze, ze moje
> dziecko nauczylo sie czegos nowego. Cieszy mnie kiedy opiekunki z przedszkola
> ja chwala i dlatego moze czasem napomykam, ze pochwalono ja za to czy za
tamto.
> Ludzie! Dziecko to cale moje zycie, co w tym dziwnego, ze matki rozmawiaja
> przede wszystkim o swoich dzieciach, chociaz nie tylko, jak to sie niektorym
> wydaje.Ja jednak upieram sie przy pogladach- poczekajcie, az bedziecie mialy
> wlasne dzieci.Zobaczymy, czy wtedy bedziecie sie zastanawiac czy wasze
dziecko
> jest powyzej czy ponizej przecietnej. Nie! Z gory Wam powiem, ze beda lepsze
i
> piekniejsze niz inne dzieci- dla was.

jak już wcześniej pisałam: ja mam taki charakter, że nie uważam za stosowne,
konieczne i potrzebne opowiadanie o swoich dzieciach i ten pogląd się nie
zmieni, choćbym nie wiem, ile tych dzieci w przyszłości miała.
poza tym wychodzę z założenia, że odrobina zdrowego egoizmu jest każdemu w
zyciu potrzebna i na pewno moje dzieci nie będą całym moim światem - trzeba
sobie w życiu zostawić miejsce na zawód (a ja mam fajny zawód i bardzo
wciągający), na pasje itp. bo potem dzieci z domu uciekają i często takie matki
wtedy nie wiedzą, co mają ze sobą zrobic.

[Gość: AGA]

To, że piszemy ,że dzieci są całym światem, całym życiem - to oczywiście
przenośnia .Ale są najukochańsze!!!Uwierz też mamy pasje,świetne
zawody ,rozrywki i dziecko w niczym tu nie przeszkadza.Gdy będziesz miała
swoje ,to wtedy powiesz,bo zaplanować jak będziesz posępowała mając dziecko nie
jest tak łatwo.Życie pisze różne scenariusze.
Pozdr.

[Gość: moboj]

Gość portalu: AGA napisał(a):

> To, że piszemy ,że dzieci są całym światem, całym życiem - to oczywiście
> przenośnia .Ale są najukochańsze!!!Uwierz też mamy pasje,świetne
> zawody ,rozrywki i dziecko w niczym tu nie przeszkadza.Gdy będziesz miała
> swoje ,to wtedy powiesz,bo zaplanować jak będziesz posępowała mając dziecko
nie jest tak łatwo.Życie pisze różne scenariusze.
> Pozdr.

najukochańsze to rozumiem. ale że zaraz najzdolniejsze, najwspanialsze...

[Gość: anma]

No własnie... Ja mam synka, który ma problemy z mową. Ma w tej chwili 3 latka
i 9 m-cy i mówi tak, ze obcy go nie zrozumieją. Oczywiście jest wielki postęp
od wrzesnia, od kiedy chodzimy do logopedy, na masaże i rehabilitację w ogóle
(okazało się ze było nieznaczne niedotlenienie okołoporodowe, ktore
pozostawiło po sobie trochę kłopotów). Poza tym jest troszeczkę mniej sprawny
ruchowo od rówieśników. Potyka się czasem na równej drodze, nie jeździ na
rowerku, gorzej utrzymuje równowagę idąc po krawężniku, itd. Biega za to
świetnie. Mam świadomość tego co moje dziecko "powinno" już umieć a czego
niestety nie umie. Nie naje się łyżeczką sam jeśli jedzenie jest płynne, bo
nie doniesie do buzi. Rączka mu się rusza niezaleznie od jego woli i wszystko
spada. Ale równie dużo umie i w wielu rzeczach wyprzedza swój wiek. Miło mi
jesli go ktoś pochwali, bo zrobi coś dobrze, ładnie. Miło mi, jeśliktoś powie
ze jest ładny. Ale sama nigdy tego nie robię! To znaczy chwalę go przed nim
samym, czy w domu przed tatą, który wraca z pracy i nie wie jakiego wyczynu
dokonał dzisiaj synek. Ale po co mam się chwalić przed sąsiadkami, ze synek
powiedział dziś prawidłowo trudne słowo "dom" (do niedawna "toń"). Przecież
ich dzieci mówią odkąd skończyły 2 lata, to czym ja się będę chwalić. A dla
mnie to naprawdę powód do radości.
A mój synek jest i tak najkochańszy na swiecie (chociaż z pewnoscią nie
najmądrzejszy, najpiękniejszy, najgrzeczniejszy bo żadne z dzieci takie nie
jest).
Pozdrawiam mamy(i tatusiów) i ich wszystkie najkochańsze dzieci

[izabelski]

Mam wrazenie, ze nadmieniasz mnie w swoim poscie jako, ze moje dzieci znaja 2
jezyki a jedno z nich umie czytac od wieku 2,5 lat.
Nie ich to wina, ze mieszkaja w dwujezycznym domu i w dodatku przywiazujemy
oboje duza wage do nauki polskiego. Nie ich to rowniez wina, ze potrafia robic
rzeczy, ktore ich nauczylismy.
Gdybym miala czas, to odszukalabym moj post, zeby przeczytac, czy piszac o tym
obrazilam kogos.
Chcialam nadmienic, ze dziecko ktore wyprzedza swoich rowiesnikow stawia przed
rodzicami rownie wysoka poprzeczke jak dziecko z tzw. problemami
wychowawczymi/trudne.
Ja wogole zastanawiam sie co to znaczy "problemy" wychowawcze jesli
sformuowanie owo uzyjemy w stosunku do 3-5 letniego dziecka - jesli moje
dziecko zachowuje sie inaczej niz tzw.przecietne dziecko to nie znaczy ze jest
to problem - raczej sygnal, ze cos sie dzieje lub zdarzylo, co mialo ogromny
wplyw na psychike lub cialo malego czlowieka a ja tego nie zauwazylam. Jako
rezultat powinna nastapic obserwacja i analiza i podjecie jakichs dzialan.
I staje sie wyzwaniem do pracy nad soba i dzieckiem.
A problem jesli go nazwiemy wyzwaniem zmienia barwe i odniesienie go do
rzeczywistosci staje sie inne.
Piszesz "Może np. dziecko tej pani w późniejszym wieku odreaguje rygor i twarde
zasady wychowawcze." - czyzbys sugerowala, ze nauka musi odbywac sie pod
strachem i te biedne dzieci mowia po polsku i po angielsku bo je bijemy,
stawiamy do kata czy w inny sposob znecamy sie nad nimi.
Piszesz,ze masz dziecko - wiec na pewno zauwazylas, ze dzieci robia to co
lubia, co sprawia im ochote i rzadko to, co rodzice chca. Nie udaloby mi sie
dzieci nauczyc wielu rzeczy, jesli nie byloby to robione jako zabawa i
interesowalo ich.

Tak sie sklada, ze to czytajace dziecko juz chodzi do szkoly (6,5 godz dziennie
z mundurkami etc.)- takie u nas przepisy i w klasie dzieki wlasnie temu, ze
umie czytac jes bardzo popularna - pomaga mlodszym dzieciom w czytaniu i w
matematyce i chociaz nauczycielki celowo jej w wielu rzeczach nie wyrozniaja,
to wielu z jej kolegow w klasie chce byc tak jak ona - czy twoje doswiadczenie
mowi, ze taka osoba nie bedzie miala "sukcesow w szkole".

Odnosnie metod nauczania malych dzieci czytania - wszystko zaczelo sie ponad 30
lat temu azeby wspomoc dzieci z uszkodzeniami mozgu (po np. niedotlenienieu
podczas porodu). Efekty byly takie, ze jako metoda rehabilitacyjna sposob ten
sie dobrze sprawdzil - nawet 5 latki potrafily sie nauczyc czytac.
Idea cala polega na pomocy w rozwoju mozgu malego czlowieka
(www.iahp.org/).
I celem nie jest nauczenie czytac a raczej pamieciowe (na poczatku)
rozpoznawanie wyrazow. To wlasnie pozwala cwiczyc i rozwijac mozg, ktory jak
tkanka miesniowa jesli nie jest cwiczony staje sie mniej wydajny.

Wydaje mi sie, ze nie chwale sie mozliwosciami czytelniczymi mojego dziecka
jesli nie jest to w kontekscie pytania zadanego przez inna osobe.
Osobiscie dla mnie nie ma znaczenia, czy inne osoby chwala sie czy nie, bo nie
przywiazuje do tego zadnej wagi.

Zdarzylo mi sie jednak, ze opowiadaniem o moich metodach nauczania dzieci
zachecilam inne mamy do pracy z ich maluchami i okazywalo sie, ze w ciagu 2-3
tygodni dziecko zaczyna mowic ladniej i wyrazniej, zaczyna rozrozniac kolory,
poprawi mu sie zdolnosc koncentracjii.

Zycze ci, zebys swoim postepowaniem tak kiedys komus pomogla i go
zainspirowala - wielka frajda.

Pozdrawiam
izabelski

do izabelski

[Gość: anma]

Mam prosbe...moglabys napisac cos wiecej o tej metodzie o ktorej wspominasz?
Ten link ktory podałas nie otwiera mi się, a poza tym pewnie jest po
angielsku, a ja wolalabym poszukac czegos po polsku Moze nazwe tej metody
podasz a ja już sobie poszukam dalej...
Bede wdzieczna, pozdrawiam.

[Gość: Kasia]

Niestety wcięło mi to co pisałam wcześniej więc jeszcze raz pisze w wielkim skrócie.
Nie czytałam twojego postu ale jak podasz link to chetnie przeczytam.
Nie neguje również tego że każdy może mieć swoje zdanie na temat wychowywania dzieci i zapewne jest słuszne
bo kazdy zna swoje dziecko najlepiej i wie jak z nim postepowac najwłaściwiej.
Przede wszystkim wydaje mi się iż należy faktycznie pogłębiac naturalne zainteresowania swoich dzieci i umożliwiac
ich rozwój. Niestety w dalszym ciągu nie moge powiedzieć że podoba mi się jak rodzice sie przechwalają swoimi
pociechami i licytują na osiągniecia.
Jeśli chodzi o sukcesy nie miałam na mysli szkoły tylko dorosłe życie. Osobiście znam 3 osoby które bardzo szybko
czytały, poszły wcześniej do szkoły i w dorosłym życiu nie wyróżniają się niczym specjalnym.
Na powodzenie ogólnie rzecz biorąc rozumiane, na sukces, składaja się nie tylko predyspozycje intelektualne, ale też
otwartość umysłu, umiejętność adatapcji w grupie, odporność na stres, na porażki. Jedna z tych uzdolnionych osób o
których pisałam mało sie nie załamała po słabych egzaminach na studia. Potem wspaniałe wyniki na studiach, ale
później klapa. Jej "przeciętni koledzy i koleżnki" piastują wysokie stanowiska i pełnią ważne role. Wiesz czego jej
brakowało: polotu.
Nie wiem czy znasz jedna z teorii psychologicznych w której to dzieci nadmiernie bombardowane wszelkimi zajęciami,
czytaniem od 2 roku życia, tenisem i 3 językiem w wieku 5 lat bardzo często mają problemy z psychiką, cierpią na
poczucie głębokiej pustki wewnnętrzej bo nikt im nie dałó możliwości rozwinięcia sowjej osobowości. Dzieci
zarzucane nadmiernycmi obowiąkami moga mieć problemy w przyszłości. Np. moja kuzynka, kiedys jako dziecko
wyczynowy sport, piec jezyków, potem szkoła muzyczna. Po nieudanym egzaminie na szkołe muzyczną, całkowite
załamanie. Dziewczyna teraz siedzi w domu, nic nie robi itd.
Daltego pisze o pokorze wobec życia bo nie jesteśmy w stanie tak naprawde powiedzieć że wspaniale i nieomylnie
wychowujemy swoje dzieci. Ja też nie wiem jaki będzie efekt mojego wychowania. Oczywiscie pragne aby był jak
nalepszy.
pozdrawiam

[Gość: Monika]

Nikt tu nie mowi, ze wszyscy rodzice uwazaja, ze ich dzieci sa najzdolniejsze,
to, ze chwalimy sie ich sukcesami, bo jestesmy z nich dumi wcale nie znaczy, ze
uwazamy, ze sa najzdolniejsze.Nie wiem, czyje przechwalki slyszalas, ale jesli
zdarza mi sie napomknac, ze moja corka zrobila cos dobrze, albo ja ktos
pochwalil, wcale to nie znaczy, ze od razu jest madrzejsza niz inne dzieci.Nie
spotkalam sie tez wsrod rodzicow innych dzieci z rywalizacja, tzn. ktos mowi,
ze jego dziecko nauczylo sie czytac, gdy mialo trzy latka, a inny mowi, ze to
jeszcze nic, bo jego sie nauczylo gdy mialo dwa. Nie spotkalam sie jeszcze z
taka rywalizacja typu, czyje dziecko najlepsze. Jezeli rzeczywiscie chce sie
czyms pochwalic, mowie mojej przyjaciolce, ze ciesze sie, bo moja coreczka
nauczyla sie dzisiaj sama ubierac na przyklad, a gdzie tu jest powiedziane, ze
od razu uwazam ja za najzdolniejsza i co w tym w ogole zlego, ze o tym wspomne.
Moje dziecko jest dla mnie wazne i pewnie, ze o nim rozmawiam, ale to wcale nie
znaczy, ze rozmawiam z innymi tylko o moim dziecku. Dochodzenie typu: czyje
dziecko najlepsze, przypomina mi klotnie dzieci w przedszkolu, kto ma najlepszy
rowerek. Ja sie nigdy z czyms takim nie spotkalam, za to wiele razy rozmawiamy
z przyjaciolkami o naszych dzieciach i ich sukcesach i nie widze w tym nic
zlego.

[insomnia1]

A ja się z Kasią zgadzam. Co innego powiedzieć o jakimś ostatnim osiągnięciu
dziecka (wszyscy rodzice to robią i to zupełnie naturalne), a zupełnie co
innego dodać przy tym: 'No proszę moja mała młodsza od Twojej o pół roku a już
potrafi ...', albo 'Ojej, to ona jeszcze nie umie... ?'(oczywiście z pseudo-
współczującym wyrazem twarzy). Niestety nie raz słyszałam podobne teksty na
placyku itd. I tego rzeczywiście nie potrafię zrozumieć. Jak zawsze i ze
wszystkim należy zachować umiar, takt i wyczucie, włącznie z przechwalaniem się
swoimi dziećmi, zwłaszcza, że one na ogół te uwagi słyszą i niejednokrotnie
cierpią słysząc, że są w czymś taaakie kiepskie.

[Gość: Iza]

Mam tę przyjemność pracować z czterema tatusiami, którzy mają dzieciaczki w
wieku mojej córeczki. To, że każdy z nas chwali się czego jego dzidzia właśnie
dokonała lub powiedziała nie jest formą przechwalania się (twoje jeszcze nie
umie? a moje już dawno), po prostu jest to dodatkowy nasz wspólny temat
rozmowy. Dzieci zajmują mnóstwo naszej uwagi, są naszymi oczkami w głowie i
byłoby dziwne gdybyśmy się nimi nie chwalili.

Gdy moja córa nie chodziła w wieku 16 miesięcy, (była duża i wszystko ruchowo
robiła później) zamartwiałam się i choć ich dzieci chodziły w wieku 11-13
miesięcy, nie unikali przy mnie tego tematu. Oczywiście chwalili się, że mały
czy mała tupta, że sam wszedł na krawężnik itd. Z chęcią obejrzałam też
nagrania z kamery, i cieszyłam się razem z nimi, a oni pocieszali mnie, że to
normalne, że moja już niedługo też zacznie śmigać, szukali ze mną dobrego
ortopedy. I nie było we mnie kompleksu, że moje dziecko jeszcze nie chodzi,
tylko zmartwienie, że coś jest może nie tak i może w ogóle nie będzie np.
chodzić (pediatra straszył mnie naroślą na stawach). Takie rozmowy z kolegami
podnosiły mnie na duchu, kiedy mówili, zobacz nie chodzi, bo nie ma na to
czasu, ale jak już pięknie mówi teraz rozwija się w tym kierunku, na co innego
przyjdzie czas potem.
Moja córeczka jest dla mnie najukochańsza i wyjątkowa. Jedne rzeczy robi tak,
że mnie samą zaskakuje, inne po swojemu, ale zachwyca mnie każde jej nowe
dokonanie i zawsze ją chwalę. Uwielbiam też chwalić ją przy innych. W wieku 2
lat znała wszystkie literki, umiała liczyć do 10, teraz ma prawie 3 i zaczyna
czytać pojedyncze słowa (mama, tata, baba, kot) i pisze 5 literek (A, I, T, M,
H). Przecież nie zmuszam jej na siłę, by się uczyła! W zabawie podpisywałam
rysunki i samo zostało w pamięci. Dlaczego mam jej nie pochwalić, przecież
nawet dorosły człowiek gdy się czegoś nauczy chętnie się tym chwali (nauka
jazdy na łyżwach w wieku 25 lat, nauka języka obcego). Chcę by moje dziecko
znało swoje zalety, zawsze chwalę jej rysunki, nowy wierszyk, samodzielne
jedzenie, spacer bez pampersa a pochwała przy ludziach jest więcej warta niż w
zaciszu. Dlatego obowiązkowo o każdym dokonaniu wiedzą tatuś czy babcia.I
znowu nawiążę do dorosłych, swoich pracowników też chwalę przy wszystkich
(widzę jak są wtedy zadowoleni, że ktoś docenił dobrze wykonaną pracę), a
opieprzam w cztery oczy. Do dziecka stosuję te same reguły.

[be-links]

Ech, tu chodzi o chorą nieuświadomioną rywalizację, tak naprawdę. O dzieci mniej. Moje dzieci już są dorosłe. Przeżyłam wszystkie etapy edukacji i wierzcie mi, najważniejsze jest umiejętność odciecia sie od tego całego pieprzenia, bo z tego powodu tylko się porównuje własne nigdy dość doskonałe dziecko do innych i hoduje sie w domu nieszczęśnika z poczuciem niskiej wartosci. Każde dziecko ma inne tempo rozwoju inne zdolności. I to że czyta i tańczy w wieku 3 lat wcale nie oznacza, że w wieku 7 nie wyląduje na leczeniu psychiatrycznym po próbie samobójczej, albo ukończy edukacje na podstawówce z powodu problemów z zachowaniem. Po prostu dzieci sie zmieniają, rozwijają i trzeba im dać szansę zwykłą akceptacją tego jakie są. Ile z nas nie lubi własnych rodziców, tylko dlatego, że nigdy z nas nie byli zadowoleni? Owszem, po czasie się przekonujemu, że przechwalali się przed innymi, ale nam tylko potrafili dopieprzyć, bo była 5 , a nie szóstka, bo nie było paska na świadectwie itp. P

[janja11]

No są takie dzieci, które uczą się szybciej i nie widzę w tym nic dziwnego, że rodzice są dumni z takiej pociechy i chcą się jej osiągnięciami pochwalić.
Zwłaszcza, że często takie umiejętności dziecka to talent poparty zaangażowaniem rodziców, którzy poświęcają dzieciakowi dużo czasu.
Mieliśmy takiego dzieciaka w grupie przedszkolnej. Jako 3 latek śmigał na rowerku na 2 kółkach, na zajęciach w przedszkolu zrobił kartę pływacką, śmigał po rampach na rolkach.
Świetna sprawa, bo dodawało mnóstwo pewności siebie i podnosiło pozycję towarzyską dzieciaka.
Nie, nie wkurzało mnie to. To raczej motywacja była, aby swojemu dzieciakowi dać szansę.

[betty842]

"Zwłaszcza, że często takie umiejętności dziecka to talent poparty zaangażowaniem rodziców, którzy poświęcają dzieciakowi dużo czasu."

Czasem tak a czasem nie. Niektóre dzieci po prostu rodzą się "mądre" i to że ma pasek na świadectwie niekoniecznie jest efektem pracy dziecka czy rodzica. Mnie akurat śmieszy jak w dniu zakończenia roku szkolnego moi znajomi na fb wrzucają świadectwa (z paskiem) swoich dzieci. Wg mnie rodzice chyba leczą kompleksy z dzieciństwa.
Jakoś inaczej patrzę na chwalenie się jakimiś sportowymi osiągnięciami bo to faktycznie najczesciej jest wynikiem ciężkiej pracy dziecka. Ale świadectwa z paskiem to już niekoniecznie....

[wlazkotnaplot]

Bo mają kompleksy i są nie spełnieni.