Chyba źle zrobiłam

[marta13sar]

Wczoraj pozwoliłam mojemu 10 latkowi oglądać Władca Pierścieni
POwrót Króla. SYn bardzo bardzo mnie prosił już od kilku dni a ja po
konsultacji z kilkoma znajomymi mamami pozwoliłam mu (dzieci tamtych
mam w podobnym wieku oglądały i było ok). Ja sama poszłam spać,
ponieważ nie przepadam za tym filmem, rozmawiałam jeszcze z synem na
temat chrakteryzacji i postaci w tym filmie, ale on wiedział że to
tylko komputerowa chrakteryzacja że to tylko film i nie nma
problemu. Ale ok 23.40 obudził mnie płacz syna, okazało się że film
się skończył i to źle. Nie chciał wogóle zasnąć. Opowiadał mi że
było trzech przyjaciół i jeden znich musiał odejść (odpłynąć czy coś
takiego) i to go bardzo wzruszyło, powiedziałam mu że to tylko film,
ale on stwierdził że w normalnym życiu też się tak może zdarzyć i to
jest bardzo smutne i zamiast spać gadałam z synem do 1 w nocy.
Podobnie było po obejrzeniu filmu "pajęczyna CHarlotty". To nie były
tylko łzy, lecz po prostu płacz. Rozmawiałam z koleżankami ich
dzieciaki tak wogóle nie zareagowały, nawet koleżanka która jest
miłośniczką Władcy pierścieni była zdziwiona. Czy faktycznie to
zakończenie mogło wywołać taką burzę płaczu i tyle emocji?

[jakw]

Może błąd był w tym, że nie oglądaliście razem? Można wtedy na
bieżąco wytłumaczyć, że np. to odpłynięcie to jest symboliczne itp.

[marghe_72]

Masz wrażliwe dziecko sądząc po reakcji na "Pajęczynę Charlotty"
Wiedząc to nie pozwoliłabym oglądać Władcy Pierścieni. Tym bardziej
w samotności.

[little.owl]

10 lat i płacze na filmach? Masz ci.pę a nie syna...

[andaba]

little.owl napisała:

> 10 lat i płacze na filmach? Masz ci.pę a nie syna...


Brutalne, ale szczerze mówiąc mnie się też nasunęło.
Co innego jest, gdy staną łzy w oczch przy smutnej scenie, co innego płacz i przeżywanie. Ale to zależy od charakteru dziecka i nic się na to raczej nie poradzi. Jemu pewnie i tak nie jest łatwo. Ani matce, bo choć każda będzie twierdzić, ze wolałaby mieć wrażliwe dziecko niz gruboskórne, to jednak te gruboskóre mają mniej problemów. A właściwie wychowane pozwala tę gruboskórność zniwelować lub przynajmniej ukryć.

[marta13sar]

to jednak te gruboskóre mają mniej problemów

Chociaż jest wrażliwy (może jednak za bardzo) to nie sądzę żeby miał
wielkie problemy, zna swoją wartość i nie daje sobie w kaszę
dmuchać, potrafi wstawić się za słabszymi, nie boi się co inni
powiedzą. Chociaż nie zawsze, oglądając klka razy "zaczarowaną"
prosił żebym innym nie mówiła że mu się to podoba, bo
to "dziewczyńska" bajka. Ma takie trochę dwie osobowiści, lubi filmy
gdzie jest bitwa, typu gwiezdne wojny go fascynują, ale z drugiej
strony potrafi bardzo płakać na wzruszającej bajce, lubi wiersze,
poezję śpiewaną, ale również gry typu bijatyka,walka, lub też
Metalica czy bardzo ostry rock. Bład zrobiłam że nie skontrolowałam
co ogląda i że pozwo;iłam oglądać mu samemu, ale nie podejżewAłam,
że ten film może wywołać takie emocje

[croyance]

Chrzanisz, moj maz ma 44 lata i tez placze na filmach.

[acorns]

> Rozmawiałam z koleżankami ich dzieciaki tak wogóle nie
> zareagowały, nawet koleżanka która jest
> miłośniczką Władcy pierścieni była zdziwiona

No to zajebistą reklamę zrobiłaś synowi. Teraz te koleżanki powiedzą
swoim dzieciom że Twój syn się poryczał jak baba na filmie a oni już
pojadą z nim jak z goownem. Szczęśliwa wtedy bedziesz? A jak Twoj
syn za trzy lata zacznie walić konia i nakryjesz go na tym to co?
Też obdzwonisz wszystkie koleżanki z pytaniem czy ich synowie też se
walą? Trzymaj takie rzeczy w tajemnicy zamiast kłapać dziobem na
lewo i prawo. Na forum to możesz sobie pisać do woli bo jesteś
anonimowa ale nie gadać ze znajomymi.

[tabaluga0]

a moze twoje dziecko ma jakies problemy w szkole albo w domu a film stał się
tylko "pretekstem" do wywolania takich emocji? Dziecko trzyma w sobie emocje,
boi sie, albo czegos wstydzi, moze poklocil sie z kims, albo rodzice nakrzyczeli
i smutny film moze uwolnic te emocje, doprowadzic do placzu.

ja kiedys oglądając film "miedzy niebem a pieklem" przeryczalam caluśki film, bo
byłam tak rozchwiana emocjonalnie, same klopoty itd. Gdyby w moim zyciu nic
takiego sie nie dzialo, wierze ze nie plakalabym , bo nigdy nie placze na
filmach, a wtedy po prostu nie moglam sie powstrzymać.
--

[tabaluga0]

specjalnie obejrzałam ten film Pajęczyna Charlotty, tam nie ma nic takiego co by
wzruszylo dzieciaka az do takich łez.

[angazetka]

Hmm, "Powrót Króla" widziałam mając jakieś 20 lat, końcówkę
przepłakałam. I płaczę na niej ciągle. Nie widze w tym niczego
złego. Dziwne tylko i szkoda, że nie obejrzałas wcześniej tego filmu
(wszystkich częsci, nie tylko ostatniej) - powinnaś wiedzieć, co
ogląda dziecko. Pomijam to, że to naprawdę dobre kino.

[robkar]

mój 6 latek musiał wyjść z kina na Wallim tak płakał i to środku
filmu jak nic złego się nie działo, masz po prostu wrażliwe dziecko,
szkoda tylko że nie było mamy przy nim, żeby pewne rzeczy
wytłumaczyć w czasie trwania filmu

[ice100]

nie źle że pozwoliłaś oglądać, ale źle że nie byłaś przy nim...
a lęki które się w nim ujawniły przy oglądaniu filmu są bardzo dorosłe i tylko
dorosły, wrażliwy człowiek może je zrozumieć - lęk przed odejściem, śmiercią,
sensem życia i jego końcem - nad tym nie zastanawiają się dzieciaki - gratuluję
wrażliwego młodego człowieka i radzę osłaniać go przed takimi którymi płacz i
lęk kojarzy się tylko ze słabym charakterem

[marta13sar]

Teraz wiem że źle zrobiłam że nie oglądałam z synem tego filmu (ale
wcześniej przeprowadziłam "wywiad" z osobami na temat tego filmu).
ALe teraz już wiem że jak będę zmęczona śpiąca, to lepiej wypożyczyć
film, ale obejrzę go z młodym (ale przyznaję że ta tematyka nie jest
w moim guście). Nie zostawiłam syna z problemem samego, tylko z nim
dużo rozmawiałam, aż w końcu zasnął. Myślę że młody nie ma
problemów, jak niektórzy sugerują, ponieważ mamy bardzo dobry
kontakt, dużo rozmawiamy, a jak coś się dzieje o czym młody chce
pogadać, to mówi "pójdziemy razem na kawę?" I wtedy idziemy na
poważne pogaduchy do ulubionej kawiarni , on na czekoladę ja na
kawę . Taki rytuał od kilku lat mamy, i wie że ze wszystkim może się
do mnie zwrócić, wiele osób się dziwi że na tak różne i krępujące
tematy z dzieckiem rozmawiam. Więc wydaje mi się że poważnych
problemów nie ma, które sugerowałyby takie zachowanie. Jest po
prostu bardzo wrażliwy i muszę brać na to poprawkę przy wyborze
filmów, ale z drugiej strony cieszę się że nie tylko ja "ślimtam" w
chusteczki na niektórych filmach, mam teraz towarzystwo (jakoś
wypaczona i chora nie jestem)

[evee1]

Pewnie, ze syn nie ma problemow i dobrze, ze macie kontakt. "Wladca pierscieni"
to nie jest wcale film dla dzieci, a 10latek to jest jednak jeszcze dziecko.
Nawet jezeli samodzielnie potrafi isc na zakupy i zajac sie soba na cale
godziny, to pewne sytuacje i obrazy z filmow moga na niego silnie dzialac.
Sama mam prawie 12-latka i tego typu filmu ogladamy tylko razem. Niektorych w
ogole nie pozwalam mu ogladac i bynajmniej nie uwazam, zeby byl poszkodowany.
Jak dojrzeje i bedzie umial podchodzic do ogladania filmow z dystansem, to
przyjdzie pora i na ogladanie powazniejszych czy nawet brutalnych filmow. Teraz
jest na to po prostu za maly.

[mruwa9]

ja ogladalam Wladce Pierscieni z synem, gdy mial 9 lat. Z tym, ze
dobrze znajac film i ksiazke, wybralismy raczej pore
przedpoludniowa, zamiast poznego wieczoru, zeby byl czas na
odreragowanie wszelkich orkow. Nie wiem, czy sama znasz film, ale na
koncu, podczas owej scenty pozegnania w Szarej Przystani, Gandalf
mowi do hobbitow, zeby nie wstydzili sie plakac, bo nie kazde lzy,
nie kazdy placz jest zly czy smutny. I to moze byc dobry punkt
wyjscia rozmowy z takim wrazliwym dziesieciolatkiem. A przeciez
kasiazka/film konczy sie dobrze, Sauron zostal pokonany.. Ja, choc
film znam na pamiec, nieodmiennie placze przy scenie po koronacji
Aragorna, gdy wszyscy klekaja, oddajac hold hobbitom. A mam wiecej,
niz 10 lat

[inguszetia_2006]

Witam,
Też płakałam na "Władcy..." ze wzruszenia. Uwielbiam Tolkiena.
W domu mam wszystko, co napisał. "Władcę" czytałam jak miałam 14 lat
i urzekł mnie na amen. Film mnie nie zawiódł, jest naprawdę dobry.
Dziwi mnie nie to, że dziecko płakało, ale to, że Ty jako matka
przyznajesz się do nieznajomości trylogii. Jak można nie
znać "Władcy pierścieni" Tolkiena? Dla mnie to tak samo, jakbyś
napisała, że nie wiesz,kto to był Makbet. Tolkien to klasyka
klasyki. Nie znać Tolkiena, to obciach.
Pzdr.
Inguszetia

[marta13sar]

Ty jako matka
> przyznajesz się do nieznajomości trylogii. Jak można nie
> znać "Władcy pierścieni" Tolkiena? Dla mnie to tak samo, jakbyś
> napisała, że nie wiesz,kto to był Makbet. Tolkien to klasyka
> klasyki. Nie znać Tolkiena, to obciach.

Trudno, jestem obciachowa, ale nie wszyscy muszą lubić fantastykę,
ja akurat jej nie trawię. Wolę typową klasykę. Mam koleżankę która
uwielbia Tolkena, ale nie wie co to Makbet, a ja wręcz przeciwnie.
Ja uwielbiem książki historyczne, psychologiczne, natomiast ona
tylko fantastykę, a tolken to dla niej jak Biblia. To że ktoś
gustuje w innym gatunku nie dyskryminuje go. Masz bardzo ograniczone
spojrzenie. Ja nie muszę znać tej trylogi, ale nie zabraniam synowi.
Od tygodnia czyta pierwszą część. Nie można nikomu nic narzucać.

[makowapanienka2]

Nie słuchaj tych co mówią że z Twoim synem jest coś nie tak. Jest po
prostu wrażliwym chłopcem i już. Ja mam córkę w jego wieku i na
Pajęczynie Charlotty też płakała (ja też, ale ze mnie staszna beksa
jest)))))) Ja mialam z córką podobny problem chociaż jednak nieco
inny. Chodzi mi o przypisywanie określonych zachowań do płci. Córka
jest żywiołowa, często zachowywała się jak jej koledzy i często była
upominana że dziewczynce nie wypada się zachowywać w ten sposób i to
działalo na nią tak że zachowywała się jeszcz gorzej. W tym roku
zmieniła się wychowawczyni i tej już nie zależy żeby mieć w klasie
same grzeczne dziewcznki i zachowanie córki się zmieniło. Wcześniej
miałam wrażenie jakby na złość jeszcze bardziej rozrabiała a teraz
jest sobą i rozrabia umiarkowanie )))))) Każdy ma inny charakter
i jest to niezależne od płci. Trzeba po prostu rozmawiać i
tłumaczyć. Mam też malutkiego synka i mam nadzieję że też wyrośnie
na wrażliwego chłopca i napewno nie będę mu mówiła że powinien się
wstydzić tego że płacze.

[anajas]

Rozwinęłaś u swojego syna dużą wrażliwość i jest to raczej powód do radości niż
do zmartwień. Mnie się nie raz łezka zakręci nawet jak oglądam lub czytam bajki
z moją 5-latką ) A swoją drogą, jeśli pozwalam oglądać małej coś czego nie
znam, to przynajmniej "podpatruję" od czasu do czasu, czy to coś jest dla niej
odpowiednie. W przypadku dziesięciolatka jest to tak samo, wg mnie, potrzebne.

[inga71]

a mój prawie 10 latek nie ma zamiaru tego oglądać bo najzwyczajniej
w świecie się tego boi i co też z nim coś nie tak? Uważam że to była
normalna reakcja więc nie masz nad czym się zastanawiać.

[kurczak1]

Mój 8-latek chodzi sam do kina od kiedy przestał się bać
dramatycznych scen, ale tak na ogół to są typowe bajki np.
Madagaskar czy Auta. Ale też ostatnio sobie plułam w brodę, bo
znając jego zamiłowanie do historii najnowszej, na jego błagalną
prosbę, pozwoliłam mu obejrzeć "Pianistę". Ze mną. Niestety, za
wcześnie. Nic sie nie stało, jedną noc spał ze mną, potem dużo na
ten temat rozmawialiśmy. Ale jednak za wcześnie. I nic tu nie ma
wiek do rzeczy. W okolicy jest Muzeum tortur, młody tam kiedyś
wszedł i prawie z płaczem wybiegł. Muzyka, klimat, podziemia i
narzędzia sprawiły że mój wrazliwiec przeraził się. Powiedziałam
panu sprzedającemu bilety, że powinno byc jakieś ograniczenie albo
ostrzeżenie. Zdziwił się. Podobno wszystkie dzieciaki dobrze się tam
bawią. Nawet przedszkolaki- jak rzekł

[pam_71]

Kurczaku, bo wszystko zależy od "wrażliwości" samego dziecka.
Trochę głupio mi się przyznać, ale mój 9-cio latek ostatnio
miał "mokre oczy" na Madagaskarze2 Zauważyłam,że filmy na dużym
ekranie robią na nim o wiele większe wrażenie niż te w TV. Ale On
wyjdzie z seansu i problem się konczy. Sam wyłącza TV jak coś go "za
serce złapie".
Młoda natomiast może oglądać wszystkie strachy jak leci bez
zmrużenia oka - "to fajne mama ! Ja się wcale nie boję !" ... ale
potem budzi się w nocy ;-(
Generalnie repertuar mamy dość "dziecięcy" pomijając programy z
DISCOVERY typu "Pogromcy Mitow", "Jak to jest zrobione"
czy "niebezpieczne zawody świata"
Moja Kumpela ostatnio ze swoją 8-latką ogladała "Piratów z
Karaibów". Ale One zawsze muszą być do przodu ... hihi
Pozdr
Pam

[joannab-o]

Zgadzam się z acornsem,chociaż całkiem innego powodu że nie powinnaś rozmawiać
z koleżankami o przeżyciach syna (nawet jeżeli robiłaś to w tajemnicy, może coś
do niego dotrzeć).
Syn jest już duży - jeżeli zauważy, że jego wrażliwość jest czymś, czym się
chwalisz może zacząć "wykazywać" wrażliwość zamiast po prostu spontanicznie
głęboko odczuwać.

Istnieje wrażliwość i istnieje egzaltacja... Obawiałabym się, że dając dziecku
do zrozumienia, że jego wrażliwość dodaje mu w moich oczach wartości
doprowadziłabym je do egzaltacji właśnie.