cholerna infekcja

[krystik]

Wszystko było juz na dobrej drodze(mój wątek"znalazłam rozwiązanie")
a tu przyplatała sie infekcja wirusowa z rozwolnieniami i
wymiotami.Wszystko,cały wysiłek poszedł na marne!Nastka znów nic NIE
MOZE przełknąć.Walczy z sobą zeby zrobic mi przyjemność ale TO COS
jest od niej silniejsze.Widzę jak się męczy jak chce ale nie
potrafi.I ja tez nie potrafie.Znów zaczynam się złoscic a potem mi
wstyd.Udało jej się przytyc z 12 kilo do 13,8!i to od tego czasu co
pisałam ze jest lepiej,a teraz ma znów 12!na jesień będzie miała 4
latka a waży tyle co roczne dziecka!Jestem załamana ale zycie juz
mnie nauczyło ze smutkiem nic nie zdziałam.Ale jak tu olewać
sytuacje kiedy dziecko niknie mi w oczach?

[morelka_28]

Częściowo rozumiem Twoje rozżalenie, ale naprawdę przesadzasz i
nakręcasz się sama w kwestii jedzenia.
To, że dziecko nic nie je i chudnie podczas infekcji typu
roztawirusowej to NORMA. Tak mają wszystkie dzieci, nawet te super
jedzące. Po drugie, 12 kg to nie ważą roczne dzieci, a dwulatki. Nie
myśl o swoim dziecku jak o 4 latku, a 3 latku (skoro jesienią
skonczy 4, wiec ma trochę ponad 3). Trochę pozytywnego myślenia, a
nie wszystko w zcarnych barwach!. Pozdrawiam, mama byłego niejadka.

[umberto_14]

Rozumiem Cię doskonale. Ale nie wywieraj presji, odpuść, tak będzie
lepiej dla córeczki. Nie pozwalaj jej robić Tobie przyjemności, ona
cierpi w chorobie. Jak Ci się uda - czego życzę serdecznie -
wszystko wróci do normy. Moja w styczniu przechodziła salmonellę.
Przez tydzień 15 kup dziennie, nic tylko picie. Dochodzenie do
siebie po chorobie trwało ze 3 tygodnie. Wtedy propnowałam jej
wyłącznie rzeczy, które w ogóle miały szansę (tak jak przy bólu
gardła) - rosołek, bułka kajzerka, danonek, parówa, ciasteczka BeBe
(herbatniki), czyste ziemniaki, czysty makaron. Na codzień jej tak
nie karmię, ale w czasie choroby od razu przechodzę na takie menu,
żeby mi cokolwiek zjadła.
Ciężko jest olewać, że nie je , ale masz nas od wspierania. Tak więc
nie poddawaj się, współczuj malutkiej w chorobie i nic nie próbuj
kombinować - przeczekaj, dasz radę!

[krystik]

Dziękuje za te ciepłe słowa.Najchętniej bym Was wyściskała za kazde
podratowanie mojej psyche.Mam ciągle poczucie(bo to się potwierdza)
ze Nastka jest uzależniona od mojego nastroju.Obserwuję ze nie je
kiedy ja jestem smutna,czy mam jakis problem albo pokłóce się z
mezem.Czy tez macie takie obserwacje?Wyć mi sie chce bo wróciła do
starych nawyków-odruchy wymiotne,nieumiejętnosc połykania,mówienie
ze smierdzi jedzeniem i widoczna walki z sama sobą.Jest na swój wiek
nadmiernie empatyczna i niesamowicie wrazliwa.Dziękuję Wam za
wszystko

[umberto_14]

Wydaje mi się, że problemy z jedzeniem mogą mieć różny poziom
komplikacji. Mogą być związane z problemami zdrowotnymi, ale mogą
być też związane wyłącznie z psychiką. Jeśli Ty - jako matka masz
przeczucie,że mała jest uzależniona od Twojego nastroju, to pewnie
tak właśnie jest. Może jesteś bardzo wrażliwą i emocjonalną osobą, a
może sama miałaś jakiś problem jedzeniowy i dlatego pokazałaś małej
jaki jest to dla Ciebie ważny temat. Mam koleżankę, która mi
melduje, że jej obecnie dwuletnia córeczka, która od niedawna mówi
zaczyna kombinować z jedzeniem (jak ze wszystkim w tym wieku). Na
razie jest to proste - kiedy mama mówi " zjedz obiad" - ona
mówi "nie". I to jest ten moment, kiedy parę razy trzeba się na to
zgodzić i później nie mieć niejadka. Myślę, że my dwie się nie
zgodziłyśmy na to wczesne "nie" i zaczęła się walka...Kiedy ja sobie
to uświadomiłam zaczęłam pracoawć nad sobą, aby "zobojętnieć " w
temacie jedzenia. I to nam najbardziej pomogło. Tak więc , moja
rada : wyżalaj się nam tutaj, klnij i tupaj nóżką, ale potem do
stołu wracaj wyluzowana i zaproponuj małej, że chyba nie podasz dziś
obiadu, bo domyślasz się, że nie zje. Tylko bez żadnych emocji,
próśb, gróźb etc. Nałóż jej na talerz coś co najbardziej lubi na
świecie w ilości mikroskopijnej i pozwól, żeby poprosiła o dokładkę
(niech poczuje, że ma władzę również w drugą stronę a nie tylko
wtedy, kiedy mówi "nie"). Przeczytaj książkę o niejadkach , nabij
sobie głowę wiedzą i uwierz, że wybrana droga jest słuszna i
konsekwentnie stosuj metodę. Bądź silna, już przecież wcześniej Ci
się udało! NO i ciesz się, że małej nic nie dolega, bo samo
niejedzenie to nie jest w moim przekonaniu taki duży problem
(najwyżej będzie szcupła) ale problemem byłyby jakieś choroby...

Ale ze mnie Alfa i Omega , nie? Nie obraź się za te agresywne rady,
ale ja tak zrobiłam i nawet jak nie je, to trudno. Zacznę się
martwić jak wyjdą jakieś złe wyniki, a w ogóle to na żadne badania
nikt nas na razie nie wysyła.
Pozdrawiam

[umberto_14]

No i jak tam sytuacja u Was? Jak się macie?

[krystik]

Dziękuje za pamięć :)Wszystko wróciło do normy z przed choroby-czyli
je dość ładnie ale nic nowego.W lipcu jedziemy na wakacje bez
możliwosci samodzielnego gotowania i boję się co moje dziecko będzie
przez te 10 dni jadło...Nawet jeśli będzie rosół lub pomidorówka to
ona je tylko tą co ja ugotuje!To odbiera mi radość z wyjazdu
POzdrawiam ciepło

[umberto_14]

No to się cieszę. Teraz ja mam lekką załamkę. Dużo czasu zajmuje mi
to gotowanie dla małej. Nie chce zjadać kanapek, co bardzo
ułatwiłoby nam życie. Tylko z pasztetem podlaskim i dżemem,
pozostałe są niejadalne. Więc nie dość, że gotuję obiady, to jeszcze
gotuję kolacje.Też jedziemy na wakacje, na których nie będę gotować
i zobaczymy....
Pozdrawiam

[krystik]

Nie wiem....moze trzeba sie zdobyć na odwagę i na wakacjach zupełnie
odpuścić.Może w miłej wakacyjnej atmosferze,z innymi dziećmi nasze
pociechy sięgna po coś nowego.Ja nie będę miała możliwosci
gotowania,więc okaże sie co z tego wyjdzie.Mam nadzieje ze nie kilka
kilo mniej..Trzymaj się dzielnie! :)