jak długo będzie jeszcze bolało???

[argo40]

Jakiś czas temu dowiedziałam się, że mąż mnie zdradza. Szalałam,
awanturowałam się, brałam lekarstwa na uspokojenie. Był nie
wzruszony. Nie przyznawał się, a jak wytaczałam działo z argumantami
potwierdzającymi zdradę - to milczał lub zdawkowo mówił że to mało
znaczące, że może dopiero by coś wynikło, że sam zastanawiał sie
czego to ona chce od niego, bo to na nawiązała kontakt. To, że to on
odsunął się odemnie nie miało dla niego znaczenia. Niby jest ze
mną, ale myślami nieobecny, gdzieś daleko. Nie szaleję już tak jak
na poczatku. Ale cały czas boli, boli tak mocno w środku. Kiedy
przestanie???? Bawiąc sie romansikiem, czy on pomyślał o mnie - co
mnie czeka. Jak ja to wszysko zniosę- kto dał prawo jemu , jej
do niszcenia życia drugiemu człowiekowi. Muszę teraz pomyśleć o
sobie, jak mam pozbierać sie po tym wszystkim. On mi wcale w tym
nie pomaga. Ma hustawki nastrojów. Jednego dnia - dba o mnie, kocha,
całuje, drugiego nie odzywa sie, siedzi i myślami jest gdzies
daleko, dotyka jak trędowatej. Jak mu uwierzyć????

[xentia23]

Czyli na 100% nie wiesz??

[bi_chetny]

takie zachowanie moim zdaniem znamionuje, że facet jest trochę na rozstaju. on
tez się zastanawia. może spytaj go czy chce z tobą być czy nie. jeśli chce,
porozmawiajcie i ustalcie warunki. oczywiście jeśli ty też tego chcesz...

[xentia23]

Ciekawe czy on sam wie czego chce?
Na tym etapie to nie jest takie proste czego się chce, emocje
szaleją....
Ja wiem od miesiąca i wcale nie jest lżej, może emocje już ciut
opadły, ale sama nie wiem na 100% czy chce z nim być i czy dam radę
jeszcze zaufać...

[bi_chetny]

bo to trudne. ja wiem że moja żona nie ufa mi do końca. to kruche zaufanie.

[xentia23]

A od jakiego czasu odbudowujecie swój związek? I jak z tym
zaufaniem - kontroluje jakoś Ciebie czy stara się po prostu wierzyć?

[bi_chetny]

stara się wierzyć. ja staram się nie dawać powodów do niepokoju. zresztą za
bardzo jestem pokaleczony, żeby cokolwiek takiego robić. mam okropny dystans
emocjonalny do kobiet niestety.

nie sprawdza mnie o ile wiem. ale i tak kiedy przychodzi sms wieczorem to jest
taka konsternacja. wiem że to kruche co między nami i właściwie w każdej chwili
może się rozpaść.
jeszcze jedno - nie miałbym jej za złe gdyby zdradziła/miała romans. pytanie
tylko co wtedy z naszym związkiem. ale to raczej mało realne. chyba :)

[peonies]

bedzie bolało bardzo
jak długo?
myślę że zawsze
niestety...

[marlena_mill]

On potrzebuje czasu , on sam nie jest pewniem czego własciwie chce.
Najważniejsze jest to czego Ty argo chcesz, czy chcesz odejść czy
zostać. Wiem, że to trudne wiem jak to boli, ale musisz to
przeczekać. czas ... daj sobie i jemu czas. wiem, ze to banalne ale
ja innego wyjścia nie znam. gdy już rany trochę się wygoją i
atmosfera nie będzie taka gęsta to zacznij z nim rozmawiać, zapytaj
go ja widzi waszą przyszłość ? no chyba że wcześniej Ty zadecydujesz
o swojej przyszłości ale już bez niego.
Rozumiem Cię wiem, że nikogo nie zmusisz aby Cię kochał ...to boli,
ale z taką opcja też musisz się liczyć.

[naiwna01]

czytam Twoją historię i po prostu płaczę
jakbym o sobie czytała, a dzisiaj jest ten dzień kiedy to on jest
nieobecny

do bi
proszę podaj dokładne namiary na parodnię

[argo40]

Takich "naszych" historii jest wiele. Problem polega tylko na tym,że nie możemy my sobie z tym poradzić. Psychicznie, fizycznie. Pracujemy, śpimy, prowadzimy dom i myślimy co takiego ona miała czego mnie zabrakło.

[xentia23]

<Pracujemy, śpimy, prowadzimy
> dom i myślimy co takiego ona miała czego mnie zabrakło>

Wiesz co nie można tak myslec, -czego mnie zabrakło-!!! Pamietaj to
ON zdradził, nie TY!!
Wiesz co najlepiej myśl o sobie i o swoich uczuciach. Zadaj sobie
pytanie czego się boisz...czego chcesz i czy warto walczyć...

[naiwna01]

Macie rację, myśleć o sobie
Ale ja nie umię, nie jest totakie łatwe.
Nie pomagają rozmowy, idzie cały czas w zaparte,
a ja nie chcę być oszukiwana
wiem że najlepszy byłby kubeł zimnej wody
ale jak
nie chcę się wyprowadzać
a obojętność i zlewka nie wiem czy potrafie
cholernie potrzebuję bliskosci i uwagi...
już niedługo mam rodzic nasze 2 dziecko

[argo40]

Myślę cały czas o sobie - zawsze o siebie dbałam jestem
czterdziestolatką, nie mam nadwagi, fryzjer, kosmetyczka seksowna
bielizna i co - zauroczyła go czymś. Może to była rozmowa, a może
udawała słaba kobietkę, której zawsze trzeba w czymś pomóc (ja
radziłam sobie sama - nawet umiem kupić samochód)może urósł w jej
oczach do rangi bohatera i jego EGO połechtało - jednak najbardziej
boli mnie brak uczciwości z jego strony. Tchórzostwo. Jest na tyle
słaby aby powiedzieć tak stało sie przykro mi. Oczywiście nie
odejdzie - z wygodnictwa.

[xentia23]

Oj kobiety!! Witam w klubie:)
Prawda jest taka, ze kobiety szukają zawsze winy w sobie, co było
nie tak, a może się zmienię,a może to, a może tamto....
Wiem, ze nie łatwo myśleć o tym czego się chce, jak się nie wie na
czym stoi...
Ja tez jestem niezalezna i musze sobie radzić na codzien, może to
pułapka??
Jak to powiedział mój kolega: Romans jest wtedy, jak brakuje czegos
w związku....
Tylko to "czegoś" jest bardzo ulotne i niemierzalne czasami.
Prawda jest też taka, że 75% facetów wraca do swoich żon po zdradzie.
Drugie pytanie - czy warto potem całe życie się zadręczać czy znowu
mu czegoś zabraknie...
Ja bym chciała, aby zrozumiał, że jestem dla niego najważniejsza i
dlaczego to zrobił, aby potem można było tego uniknąc.
Jak nie to wolna droga...

[mania5000]

po latach zwiazku kochanka to po prostu NOWA osoba, odmiana, nie
mozemy w sobie szukac winy, moj eks po 3 latach bycia z nową że już
mu się nudzi, tak wiec nie ma sensu szukać w sobie winy;

@xentia23

[bi_chetny]

ano właśnie że trzeba spojrzeć na siebie również. nie przyjmować winy w 100%,
ale część niestety tak. spojrzeć poza swoje ego.

[xentia23]

bi_chetny

Pewnie, że winy nigdy nie ma w 100% w jednej osobie.
Widzę, że lubisz określenie wyjść poza swoje ego - ale coś w tym
jest pewnie. Tylko, że to dwie osoby muszą wyjść i zrozumieć co było
nie tak. A oskarżenia typu - mam "żonę potwora" do niczego nie
prowadzą.
Chodziło mi o to, że to kobiety bardziej sie przejmują i obwiniają
przede wszystkim siebie, szukaja w sobie braków...
A Ty po zdradzie spojrzałes poza własne ego?? Dużo wniosków
wyciągnołeś?

[bi_chetny]

oczywiście że spojrzałem. tylko widzisz, ja jestem osobą otwartą, umiejącą mówić
o swoich oczekiwaniach i problemach. moja żona natomiast jest DDA. co mogłem
sobie zarzucić po tym wszystkim ? że może powinienem był w którymś momencie
wyprowadzić się z domu i poczekać na rozwój wypadków. tak się nie stało.

[niunia0929]

niestety...długo.U mnie mineło półtora roku,zerwał z nią zaraz jak zrobiłam mu
awanturę i..boli dalej.Nie tak jak wtedy.Ale huśtawki nastrojów są.Zarówno u
niego jak i u mnie.Ja już odpuszczam.Żałuje,że nie wywaliłam go z domu od
razu.teraz miałabym już spokój i jakoś by się ułożyło.A tak tkwie w czymś i nie
wiadomo co to jest.Za parę dni nasza rocznica ślubu.Mam to gdzieś

[argo40]

A naszą rocznicę ślubu spędził z nią
Muszę szybko nabrać do tego dystansu - pozbierać się. Koleżanka
powiedziała mi, że to ja muszę określić czego właściwie chcę - czy
chcę ratować małżeństwo - czy rozwieść się. Tydzień temu chciałam
ratować wszystko - dzisiaj zastanawiam się czy warto. Nie chcę tak
jak niunia0929 napisać za półtora roku - "A tak tkwie w czymś i nie
wiadomo co to jest." Tragiczne jest to, że moja wiara w Boga gdzieś
uleciała.

[xentia23]

Argo40 - jestesmy chyba na tym samym etapie przezyć!

A tobie naiwna zycze spokoju - najgorszy moment na takie przezycia...

[argo40]

wiele z nas piszacych tu jest na podobnym etapie. Nie chcemy aby dowiedziały się nasze rodziny, znajomi przyjaciele, aby ktoś pijąc kawę opowiadał "A wiesz on ją zdradził" dlatego tu piszemy szukamy zrozumienia. Mamy potrzebę wygadania sie wykrzyczenia co nas boli.

[marlena_mill]

jak widać jest nas wiele, i niestety nie można z tym iść do lekarza
i mieć receptę na tą "chorobę". To trzeba przeżyć, ale tak aby
wypaliło sie do końca i żeby człowiek już nic nie czuł...
to tak jakbyś wyrzuciła w końcu śmieci...

[aicha_fr]

Sama się nad tym zastanawiam... i myślę, że tak długo będzie bolało aż zdołam wybaczyć.
Ja chcę wybaczyć i wszystkim polecam taką ścieżkę. Szkoda życia żeby przez nie iść z takim ciężarem, poczuciem krzywdy, bólem, żalem itd.
To jest jak żałoba. Trzeba swoje przecierpieć, do końca. Ale najpierw się trzeba solidnie wyzłościć, wykrzyczeć, wypłakać żeby już nic nie zostało, tylko spokój i nadzieja.

Przy tym ja oddzielam kwestię wybaczenia od zaufania na nowo. Chcę wybaczyć, ale czy znów zacznę wierzyć i będę chciała dalej walczyć o ten związek? tego jeszcze nie wiem. Na pewno wiele też zależy od postawy partnera który zdradził.

Aha: mnie na huśtawki nastrojów pomaga psycholog.

Mam nadzieję, że coś z tego co napisałam Ci się przyda.
Trzymaj się!

[argo40]

Do tanga trzeba dwojga. Jak coś budować na nowo - samej, chociaż on
jest obok.

[aicha_fr]

Przede wszystkim zadbaj teraz o siebie! To Ty najpierw musisz odzyskać spokój i
równowagę.
Masz blisko kogoś, kto może dać Ci wsparcie? Przyjaciół?

Sama kiedyś nie byłam zwolenniczką takich rozwiązań, ale może czasowa separacja
i odpoczynek od siebie byłby dobrym pomysłem? Może jak się szanowny wyprowadzi
na jakiś czas byłoby Ci łatwiej się pozbierać i zastanowić, czego chcesz. Choć
przede wszystkim to on musi wiedzieć, na czym i na kim jemu zależy. A tak to
codziennie boli Cię sam jego widok, prawda?
U mnie to się sprawdza - M. mieszka na drugim końcu miasta i tylko widujemy się
od czasu do czasu. Dzięki temu na pewno jest między nami spokojniej.

[xentia23]

Z jednej strony jest pewnien spokój jak go nie trzeba oglądac
codziennie, ale powiem tak: i tak boli. Mysli w głowie i tak
szaleją, że pewnie z nia itp. Ja już wysiadłam - wczoraj spakowałam
resztę jego ciuchów do wora....Jego główna odpowiedź brzmi - NIE
WIEM. I podkreśla, że kocha mnie wglębi serca, a wg mnie jak w głębi
to tak jakby wcale...
To jak on nie wie co ma robić to sorry...na co tu czekać i ile....

EMOCJE.....

[argo40]

Twój "Mąż" to chociaż mówi, że cię kocha w głębi serca. Mój nie
odzywa się nic. Wyobraźnia działa-kłębią się pytania - czy się z nią
spotyka, czy dzwonią do siebie, piszą smsy. Brakje poczucia
bezpieczeństwa z jego strony, troski o mnie. Obojętność jest gorsza
od krzyków, kłótni - jego odwieczny tekst"żadnej granicy nie
przekroczyłem, a ze swoja wyobraźnią musisz sobie sama
poradzić".Kolejny raz zbieram się na poważną rozmowę z min. Już
podjęłam decyzję - tylko teraz muszę jego o niej poinformować. Może
wtedy poczuje sie lepiej.

[marlena_mill]

Argo, nie działaj zbyt szybko, może jak sie wyprowadzi to przemyśli
sobie wszystko, ale nie podejmuj jeszcze decyzji, to zawsze zdażysz
zrobić!
daj sobie trochę czasu i pomyśl czy TY chcesz być a nim, bo to jest
dla Ciebie najważniejsze.

[argo40]

Co z tego że ja chcę być z nim, kiedy on jest taki obcy wobec mnie. Żyć razem, ale obok sobie to jest straszne.

[kingas38]

Argo... facet się zakochał i tyle... trafił na poddatny grunt,nowe
ciało,wszystko nowe, inne, czułe... no i wzięło go...typowe
zachowanie znane z autopsji,stąd to zamyslenie,milczenie,huśtawki
nastrojów... bo jest na etapie ,,walki z sumieniem" a przynajmniej
resztkami które jeszcze mu zostały.Jedyne co możesz zrobić to
odpuścić,Twoja walka jak widzisz nic nie daje,szkoda
zdrowia...jeżeli chcesz cokolwiek uratować na tym etapie na
spokojnie powiedz mu co czujesz , daj mu czas na podjęcie decyzji i
zajmij się sobą, swoim życiem, rozwojem,zacznij rozpieszczać siebie
samą... tamta cizia wie czego chce i nie ustąpi więc nie łudz się że
ona czy on pomyślą o tym jak ty się czujesz... mają to głęboko w
d... liczą się tylko oni,on Ci nie pomoże pozbierać się więc musisz
sama...sama przez to przechodziłam i wiem jak to jest ...pozdrawiam

[xentia23]

Też bym radziła wyprowadzke, jak się nie chce zdeklarować. Ciężko
będzie, ale może cos zrozumie, a jak nie to przynajmniej wiadomo
będzie, że nie było warto....

[argo40]

Czasami myślę, ze taki stan jest dobry dla niego. Ja daję pocucie
bezpieczeństwa bytowego. Piorę, gotuję, sprzątam , niczego od niego
nie wymagam. Nie kłócę się. A ona zapewnia resztę. Wygodne życie dla
niego. Ale zastanawiam sie też, czy gdybym znalazła sobie
odskocznię - faceta, czy wtedy by sie obudził. Czy potrzeba podjąć
drastyczne działania wobec niego, aby przyszło przebudzenie.

[bi_chetny]

to samo podpowiedział seksuolog mojej żonie - żeby przeczekać.

[marlena_mill]

Jest niestety tak, że nikt nie lubi byc zawieszony w próżni,
wszystkie chciałybyśmy znac od razu odpowiedzi na nasze pytania,
zwłaszcza tak ważne i kluczowe dla naszego życia.
Co dalej, jak to będzie, co on myśli i co czuje.
Z mojego smutnego doświadczenie wynika jednak, że niczego na da się
przyśpieszyć, że facet za nic się nie chce otworzyć, nie odpowiada
na pytania a nas to zżera i dręczy.
Najlepiej jest to przeczekać, to juz wiemy, tylko nikt nie wie jak
długo to może potrwać, i czy w takich przypadkach długo to jest trzy
miesiące czy na przykład dwa lata ?
Ja trwam w takim stanie jak TY Argo już rok... rok na orbicie życia,
rok w próżni, w zawieszeniu, rok w czekaniu nie widomo na co... to
jest jak czekanie na wyrok !!! ja w każdym razie tak sie czuję, bo
moja sytuacja jest identyczna jak twoja i zadaję sobie codziennie
pytanie, jak długo ? kiedy w koncu coś się zmieni?
I wiesz co myśle, że jak sama tego nie zmienię, to się nigdy nie
skończy, bo mężczyźni to tchórze, nie potrafią podejmować życiowych
decyzji, nie potrafia wziąść odpowiedzialności za życie swoje i
swoich rodzin.

[argo40]

Ja już podjęłam decyzję. Taki stan mnie już przestał odpowiadać.
Patrzy na mnie i boi się. Ale najważniejsze, że ja już się nie boję.

[marlena_mill]

a ile czasu zabrało Ci podjęcie tej decyzji, i czy macie dzieci ?
sorki, że tak podpytuję, bo ja chyba coś za długo czekam, na
niewiadomo co, na zmianę jego zachowania, na jego deklarację...
która chyba nigdy nie nastapi!

[xentia23]

Wiesz co marlena cięzko cos radzić, ale ja bym tyle nie pociągnęla.
Czego się boisz??
Ja jak przestałam się bać samotności i tego czy sobie poradze to
jest mi dużo lżej.....Ja mam już cały plan co bede robiła jak sie
rozstaniemy, a prawda jest taka, że życie zmieni mi się całkowicie -
łącznie z przeprowadzką, zmianą miasta, pracy itp. i sie nie boję!!!
I mam małe dziecko.
Rok czekania na niewiadomo co?
Zachowujesz sie jakbys była na jego łasce - jak będzie chciał to
fajnie, jak nie to dramat.
Zacznij byc szczęśliwa bez niego.

Jak ja wywaliłam ciuchy męża z szafy to mi ulżyło na całego, a on
jaki był wsciekły jak to zobaczył. Dopiero pekło w nim coś - dopiero
jak zobaczył, że to nie przelewki....

[argo40]

Ja mam prawie dorosłych synów - "matura mnie czeka". Byłam w
kompletnym szoku jak sie dowiedziałam - jestem 20 lat po ślubie.
Podjecie decyzji zajęło mi półtora miesiąca i wiesz co - jak ją już
podjęłam poczułam się wolna, odważna - naprawdę bezpeiczna. Trudno
komuś radzić - ale mam cudowną koleżankę - pedagoga, która pomogła
mi podjąć decyzję - przyszłam do domu i odważnie zaczęłam rozmowę z
mężem - patrzyłam mu w oczy i uśmiechałam się z pogardą. Byłam na
tyle pewna siebie, że nie bałam się. Pozdr.

[endorfinkaa]

>Podjecie decyzji zajęło mi półtora miesiąca i wiesz co - jak ją już
> podjęłam poczułam się wolna, odważna - naprawdę bezpeiczna.<

To trzeba uciąć bardzo szybko. Inaczej łatwo się wykończyć. Ja od upewnienia się, że mąż mnie zdradził załatwiłam sprawę w 3 tygodnie. 2 tygodnie nosiłam się z decyzją, potem rozmowa - czy próbujemy poskładać nasz związek czy nie, i na jakich warunkach. 5 dni dla niego na odpowiedź.
I na razie próbujemy być razem.

Argo - życzę powodzenia, wytrwałości i wiary w siebie.

@argo

[xentia23]

to prawda strach jest w tym wszystkim najgorszy...

Argo wyslałam maila, ale skrzynka chyba Tobie nie działa:(

[marlena_mill]

Dzięki za wsparcie !
Na szczęście nie jestem na jego łasce, najgorsze to, ze to ja
zostanę w naszym domu (bo dom jest mój)i boje się bardzo tej pustki,
która pozostanie gdy on sie wyprowadzi. Prosiłm go juz o to, on nie
widzi powodu, nie chce. Właściwie nawet udaje, że nie usłyszał, gdy
go o to prosiłam bardzo poważnie.
Też wolałabym sie gdzieś przenieść, gdzie mogłabym zacząć wszystko
od nowa. Tylko to wiąże się ze zmainą wszystkiego, praca,dom...
Zaczęłam starania o wyjazd do pracy za granicą (placówka), może się
uda, tylko znowu dzieci nie chcą ... i jak to wszystko ugryźć?

[argo40]

Dziewczyno jestes w komfortowej sytuacji (dom jest twój) ja mam z
mężem wspólny dom, za który płaciliśy razem ale to jego rodzina
mieszkała tam wcześniej. "Pustka po nim" zastanów się, przecież - Ty
juz jestes samotna - co z tego że w związku. Czas nam wszyskim
zdradzonym nauczyć się żyć i korzystać z życia. Też mi jest ciężko,
ale zaczynam myśleć pozytywnie - zaczynam od małych kroków. Nigdy
wcześniej nie chodziłam do kościola a teraz zacznę. Ktoś na forum
napisał do tanga trzeba dwojga ja już tańczę sama, ty też. Pozdr.
Mój email gazetowy już działa gdybyś chciała to napisz.

[dagi80]

ja walcze ze swoimi uczuciami już póltora roku. Wtedy dowiedziałam się o zdradzie. Miesiąc zastanawiał się czy chce być ze mną czy z nią. Odpychał na każdym kroku, nie rozmawiał a ja spadałam coraz bardziej w dół: nie spałam, nie jadłam tylko płakałam. W końcu postanowił zostaje z nami i odbudowujemy naszą rodzinę. I tu zaczyna się problem bo mojego zawiedzionego zaufania i wiary nie da się tak łatwo odbudować. Nie ufam mu, nie wierze w jego słowa, cały czas tkwie na rozdrożu. Niby chce z nim być bo go kocham, ale cały czas sie zastanawiam czy jest wierny czy znów nie robi czegoś.
Ktoś tu proponował żeby na jakiś czas się rozstać, u nas sie to nie sprawdziło. M. musiał wyjechać do pracy na kilka miesięcy. już jakoś dochodziliśmy do porozumienia starał się, ja próbowałam zapomnieć oczywiście stale kontrolując sytuacje. Teraz on jest tam ja tu i ciągle zastanawiam się co robi, a on z nudów już kombinuje.
czasami myśle że dobrze byoby żebyśmy już wtedy się rozstali może do tej pory nasze życie ułożyłoby sie a tak zawieszeni w próżni, bo nikt mnie nie zapewni że na 100% będzie super i nic więcej takiego się nie zdarzy. Ale są dzieci, ja na jego utrzymaniu wieć oprócz tej miłości do niego jest strach o wszytsko. Pół zycia byliśmy razem i teraz to wszytsko przekreślić, ja nie potrafie już zyć inaczej niż z nim.