nauczyciel gnebący dzieci

[Gość: Monika]

pomocy!!!syn uczy sie w gimnazjum w Warszawie o bardzo dobrym poziomie. Uczy
się b.dobrze(4,85 średnia).Jednak nauczycielka matematyki to istny potwór.
Gnebi dzici, krzyczy, wyżywa się nad nimi. Wynikiem tego jest nerwic szkolan
u syna- wymioty,obgryzanie pznokci, silny lek przed lekcja matematyki. W
kuratoriu powiedzieli, że najlepiej zmienić szkołę. Nie skomentuje tego. Taki
sam poziom jak i matematyczki.Co zrobić, nie chce rezygnowac z dobrej szkoły.

[Gość: Molestator]

A jake jest zdanie dyrektora?

forum.edu.pl/

[gaika]

Czy inne dzieci i rodzice tez się skarżą? Jest szansa na wspólny front?

Poprosiłabym, aby na lekcjach matematyki był obecny dyrektor lub pedagog, a w
razie braku efektu, rodzice.

[zuchna]

Najpierw - wyznanie z głębi: szlag mnie jasny trafia, kiedy słyszę o takiej
matematyczce, czy innym typie psychicznie pastwiącym się nad nieletnimi (przy
zdrowych zmysłach trzyma mnie jedynie zdanie powtarzane czasem wspaniałomyślnie
przez pewną Forumowiczkę: nie wszyscy nauczyciele są tacy)! Zakładam tu, że
historia nie jest zmyślona i to ja, na przykład, jestem dzieckiem, które na
myśl o swojej pani wymiotuje i gryzie palce. W moim LO też "jedna pani" miała w
życiorysie kilka ładnych lat takich szaleństw - doszła do perfekcji i NIKT jej
nie mógł dać rady. W stosowaniu rozmaitych "chwytów psychologicznych" doszła do
maestrii (sama zaznaczała, że bardzo interesuje się psychologią). Z lubością
stosowała je na upatrzonych jednostkach - raczej uczniach, ale nauczyciela też
umiała "psychologicznie" zmieszać z błotem. Kilka ostrych słów, które jej
czasem ktoś z nas czy rodziców powiedział, nie robiło na niej ŻADNEGO wrażenia.
Przyjmowała wszystko ze stoickim spokojem, patrząc człowiekowi w oczy wzrokiem
węża. Myślę, że naszym błędem było to, że te próby "powiedzenia jej do słuchu"
miały charakter incydentalny. Czyli: ktoś wybuchał, a potem znowu było cicho -
znowu do czasu. Toteż przyjmę stanowisko Gaiki: niech rodzice założą wspólny
front. Niech ktoś z nich w końcu wstanie na wywiadówce (rozumiem, że
wychowawczynią jest inna pani) i powie: "Jestem matką X. Moje dziecko... (tu
opis objawów, które podała w poście matka + opis wybranych zdarzeń). Kto z
państwa też uważa, że matematyczka dręczy także jego dziecko?" Muszą paść
wypowiedzi - konkretne (patrz: nawias). Trzeba iść do kobiety (nie wyobrażam
sobie, żeby pominąć ten etap) kupą i jasno jej przedstawić sprawę. Jeśli
pójdzie tylko ojciec Zdzisia, to Zdzisio nie będzie miał życia na lekcjach tej
pani. Reagować zbiorowo trzeba na każdy kolejny akt przemocy w klasie: znowu
uderzyć do tej pani. Dręczenie za dręczenie. Nachodzić choćby co trzy dni.
Pytać, dlaczego znowu pani odniosła się do Jasia tak a nie inaczej. Nie życzyć
sobie. Głosem zdecydowanym.
Nasza "pastwiąca się" w końcu wylądowała na leczeniu u psychiatry. Oficjalnie -
z innych przyczyn. Ale co to nas obchodziło?