Teatr offowy vs t. instytucjonalny a t. prawdziwy?

[Gość: Alergia]

W okresie "zaborow", czyli przed 1989 r. teatr offowy mial bardzo duży sens
istnienia.
Teatr instytucjonalny i działający w nim ludzie zawsze musieli iśc na takie
czy inne kompromisy, chcąc nie chąc byli utrzymywani i w pewnym sensie
korumpowani przez władze.
Chcąc pozostać w pełni szczerym i bezkompromisowym, artystą - trzeba było
cos poświęcić.
Ale;
lata sześdziesiąte i siedemdziesiąte to czas, z ktorego mozemy byc dumni i
podstawa nie majacego juz pokrycia pogladu, ze polski teatr jest jednym z
najlepszych w Europie.
Ale po zmianach, po wielkim przełomie politycznym, co dalej?
Dlaczego teatr instytucjonalny nie przytulił swoich męczenników?
Dlaczego ludzie prawdziwie oddani sprawie pozostają nadal tak daleko poza, a
osoby nie kończące szkół teatralnych lub z lekka odbiegający od
warszawskiego modelu łatwo receptywnego talentu, wyglądu i gazetowej kariery
w wieku lat dwudziestu paru są z ironią traktowani jak amatorzy, z miejsca
wykluczani jako liczący sie konkurenci?
A ich praca traktowana lekceważąco, choc to oni sa spadkobiercami Kantora,
Grotowskiego i teatru prawdziwego, który rozsławił polaków w Europie.

[Gość: transza]

uff...
konkurencyjnośc polega na tym, ze się staje w szranki i idzie łeb w łeb.
więc jesli jesteś konkurencyjna, to nie liczysz się z teatrem instytucjonalnym,
tylko robisz swoje i wygrywasz- jesli rzeczywiście masz cos do zaproponowania.
teatr offowy z definicji nie jest instytucjonalny i dlaczego niby mialby nim
byc.
teatr offowy nie ma monopolu na prawdę - nie ma go też teatr instytucjonalny.
męczennik w instytucji z definicji przestaje byc męczennikiem - no, chyba że
się go wyświęci - i to pod warunkiem, że nie jest już groźny i można mu
bezpiecznie stawiać ołtarzyki.
przemyśl to wszystko raz jeszcze, założ nowy wątek i nie wycieraj sobie ust
Grotowskim, Kantorem i Wszystkimi Świętymi teatru.

i jeszcze jedno

[Gość: transza]

Polaków przez wielkie "P" poproszę.
taki np. Grotowski lub Kantor chyba na to zasłużyli...

[Gość: Alergia]

Widzę, że się zrobiło gorąco.
Krótki zwrot do poprzedniczki na początek; kimkolwiek Transzo jesteś w cywilu
i jakkolwiek zirytowana jesteś przez wątek, ortografię i moje zestawienie
nazwisk "wszystkich świętych" z podobnym tekstem - właścicielką ich nie jesteś
i uprawnień do rzucania dorosłym ludziom uwag "nie wycieraj sobie ust", "załóż
nowy", "pisz - nie pisz" nie masz. Jakkolwiek twoje kompetencje i pewnie
wiedza, większe - to Forum jest tak samo moje, jak twoje i świadomie czy
nieświadomie mogę tu sobie pisać każdą bzdurę, jaka mi do głowy przyjdzie.
Przywileje intermetu ;)
A wiadomość, że "Polak" pisze się dużą literą bardzo przyda mi się na
przyszłość ;).

Ale do Tematu;
Rzeczywiście to pewnie walka z wiatrakami
sześć lat temu będąc w Paryżu, dokładnie przestudiowałam sobie stoisko Comedie
Francaise - ich wydawnictw i pamiatek - umieszczone w Luwrze. Bylo praktycznie
okupowane przez Kantora, jego zdjęcia, książki o nim i jego spektaklach itd.

W Rzeszowie, mieście, z którego Grotowski pochodzi pamięć o nim praktykowana
jest w wielkiej konspiracji i chyba jedynie, przez krewnych, on sam na żadnej
tablicy, na żadnej uliczce w żadnej eksponowanej księdze pamiątkowej czy
spisie wybitnych mieszkanców - o ile mi wiadomo nie istnieje.
Łącznie z gimnazjum, do którego uczęszczał.

Ale to wszystko ma się i tak jak kulą w płot do tego, co naprawdę chcę
powiedzieć.
Nie chodzi mi o integrację teatru offowego i instytucjonalnego, może nie
jestem osobą wybitnie biegłą w temacie, ale potrzebę tego rozgraniczenia znam.

Chodzi mi o to, że zanim Ci wielcy stali się tym, czym są dziś w naszej
pamięci - a używam ich nazwisk jedynie jako przykładu, wcale nie chcę, by ta
dyskusja zamieniła się w obrzucanie się perełkami z ich życia i twórczości -
działalność ich i osób pozostających poza głównym nurtem, poza uwagą
największych mediów i łatwym dostepem do nich publiczności była lub jest w
jakimś stopniu nadal, miała conajmniej momenty - zwalczana, otoczona ironią i
lekceważeniem.
Kiedy jednak czyjaś praca po czasie zostaje rozpoznana jako wybitna - w tych
samych środowiskach niedawnych ekspertów pojawia się wartewka trudnego do
pozbycia wstydu i mała aura kompromitacji i megalomanii, kiedy to duszna
atmosfera, którą otaczano outsiderów i rzucane im pod nogi kłody stają się
sercem obiektywu i fachowego artykułu.
Tu jako przykład może posłużyć Swinarski.
Tylko dalej nic z tego nie wynika, nic dla dnia dzisiejszego.

W kampanii na rzecz przyjęcia Polski do Unii Europejskiej Beata Ścibakówna na
tle Narodowego puszy się i twierdzi, ze w Polsce mamy najwybtniejszych aktorów
w Europie, z czego chciało mi się śmiać, jako, że na taką opinię chyba nie
zespół dzisiejszego Narodowego zapracował.

Osoby najmniej uprawnione do tego najczęściej przypinają sobie plakietki
misionarzy i niewinnych dzieci sztuki i arogancko podpisują się pod opinią, na
którą nie oni i nie ich poprzednicy zapracowali.

Szkoda, że to Karolina Gruszka i Anna Gryszkówna dostają angaż w Narodowym, a
nie Agnieszka Czerkieda z Teatru Konsekwentnego.

Szkoda, że osoby z większą osobowością i determinacją mają w twórczości
trudniej w którymkolwiek nurcie się znajdują i szkoda, że
praca "niezrzeszonych" nie jest objęta szacunkiem, włączeniem w środowisko i
zachętą teraz, a większość z nich musi liczyć na sławę w małym gronie, za
granicą lub po śmierci.

[transza]

owszem, masz prawo pisać tu każdą bzdurę
a ja mam prawo na każdą bzdurę się obruszać
i narzucać swoje widzimisię.
przywilej internetu.
Z Twoimi wywodami się nie zgadzam zdecydowanie,
bo przeczysz sama sobie.
Nie od dziś wiadomo, ze sztuce
- szczególnie tej w polskim sosie -
bardzo dobrze robi, gdy ma przeciw czemu oponować i z czym walczyc.
Czy jest to wyjście jedyne i czy w pełni zasadne - nie podejmuję się tu
rozstrzygać. Z pewnością nie jest to zasada generalna.
Z Twojego wywodu wynika ponadto, ze nie jest tak kiepsko - prawdziwi
artyści doceniani są "po fakcie", że użyje lapidarnwego skrótu - ależ o tym
własnie wieszczył wieszcz nasz wielki.
Czyli wszystko idzie zwykłym torem i nie demonizowalabym.
Po wtore - wejście w tryby oficjalne (nazwijmy je na użytek tej debaty
instytucjonalnymi) implikuje konformizm artysty. Artysta niezależny albo tworzy
w pólcieniu dla grupy wybranców, albo ma - szczególnie w dzisiejszej dobie -
kupę kasy.
Nie zlośc się na układy gazetowo-telewizyjne.
Przecież prawdziwy artysta w taki układ - wedle Twych sugestii -wejśc nie
bedzie chciał.
A układ gazetowo-telewizyjny jest układem gazetowo-telewizyjnym i albo kupujesz
te zasady, albo się od nich odżegnujesz. Sad but true.
Jeśli Agnieszka Czekierda jest rzeczywiście dobra - to wygra. Dziś albo w
pamięci potomnych. A wy twórzcie w opozycji. Bo nie rozumiem - chcecie być
artystyczną opozycją, czy mieć ciepłe posadki i popularność? jedno albo
drugie. "Jestem artystą, a nie chcą mnie w telewizji!!!" a za
chwilę: "Telewizja jest be!!!"
zdecyduj się.
Ja rozumiem Twoje rozgoryczenie, tylko nie rozumiem jednego - takie głosy jak
Twój słyszę od lat i wybrzmiewały one jeszcze przed moimi narodzinami - jak
mniemam.
A dlaczego nie potraficie się zjednoczyć, stworzyć unii teatrow / artystów
niezależnych, wlasnej siły?
wierzycie w siebie, czy nie? jesli wierzycie, to okażcie siłę zróbcie jakąs
rewolucję, czy coś, a nie tylko biadolicie.
w gruncie rzeczy, gdzieś pod tym gniewem i poczuciem niesprawiedliwiści jest
ukryta tęsknota do wygodnego życia - bez wysiłku. Dlaczego mnie nie podają
wszystkiego na tacy, mamusiu?

podkreślam - nie oceniam poziomu aktorstwa niczyjego w tym wywodzie, tylko
trafia mnie kolejny rozpaczliwy głos buntownika konformisty.