Jakubik: "Nie cierpię Warszawy i nie mogę bez n...

[black_garters]

Potwór i trzecia prędkość - wszystko zależy od punktu odniesienia. Gdy wracam do Warszawy z Mediolanu, Moskwy, Berlina, to nasza stolica wydaje się spokojna, cicha, prowincjonalna. Bez przesady z tą potwornością. Zresztą cała ta dyskusja o warszawskości jest po prostu śmieszna. Prawdziwy facet powinien mieć coś z pioniera (WW się kłania) i budować dom tam gdzie jest w danej chwili, a zachowywać się tak jakby miało to trwać 100 lat! ;-)

Jakubik: "Nie cierpię Warszawy i nie mogę bez n...

[asperamanka]

"Stąd wynika ten paradoks, że nie mogę bez Warszawy żyć, ale też zupełnie szczerze, od serca, jej nie cierpię."

Jak czytam takie rzeczy, to szczerze i od serca mam ochotę odpowiedzieć panu jakubikowi - to wypierd@laj stąd i swoją kasę też zarób w takim miejscu, którego mniej szczerze nienawidzisz.

[czechy11]

Ma to robić bo ty tak każesz i masz taki kaprys? Iście wileka warszawska tolerancja dla odmienności pogladów fuhrerze.

[asperamanka]

Moja tolerancja nie obejmuje przypadków osób, które chcą żyć z mojego miasta, i publicznie deklarują, jak bardzo od serca go nienawidzą.

[w_a_w_a_s_a_w_a]

Tacy ludzie jak Jakubik są najlepsi - po 5-ciu latach z Warszawy się wyprowadził, bo jak sam przyznaje nie cierpi tego miasta i związany jest z nim wyłącznie poprzez pracę. Mimo to jego synowie to prawdziwi "warszawiacy". Czemu? No bo co prawda mają po kilkanaście lat więc mieszkają razem z rodzicami po za stolicą, ale przecież URODZILI się na Inflanckiej więc są "rodowici". Pan Jakubik nawet wspomina, że są oni związani z "historią" tego miasta - śmiech na sali. Kiedyś takie sformułowanie oznaczało walkę w PW, dzisłlność w jakiejś organizacji społecznej itd., a dzisiaj oznacza przebywanie w McDonaldzie na Marszałkowskiej lub robienie zakupów w Arkadii - bo to "nowa historia miasta"... Dla mnie to jest kwintesencja całego tego zamieszania z Warszawa.

[Gość: golec007]

To w takim razie jak mam sie identyfikowac z historia tego miasta? majac 25 lat? mam wspominac ze moj pradziadek i dziadek walczyli w PW czy może jak strajkowali na hucie? Zacznijmy patrzyc do przodu i przy okazji szanujmy historie, a nie tylko rozpamietujemy...

[Gość: kim]

Pan wypowiadajacy sie w artykule nie jest zadnym warszawiakiem, nawet nie jest warszawskim sloikiem. Jest jastrzebiakiem, mieszkancem wsi mazowieckiej i z nia zwiazany (oraz chyba takze ze Strzelcami Opolskimi). Rozmowa z nim o Warszawie to jakas pomylka.

[Gość: wawiak]

dokładnie. sprawozdanie z drapania się po plecach redaktora też tu kiedyś będzie.

panie aspermanka...

[Gość: sensu]

eee cfaniak, po ile bilety wstępu do twojego miasta? hehe konie na starówce by się mogły nieźle obśmiać gdyby furman zacytował im wypowiedź pana ważniaka:> ja na przykład uważam, że nasz kraj to pomyłka i nie cierpię go a nie mogę bez niego żyć. .czekam na połajankę od właściciela polski:>

[asperamanka]

Bilet wstępu do mojego miasta nie ma ceny wyrażalnej w pieniądzu. Wystarczy chcieć się w tym mieście zintegrować, i nie pluć na nie, a jeżeli się coś nie podoba, to przynajmniej starać się robić coś, żeby to poprawić, a nie ujadać, że się nienawidzi z całego serca, ale kasę ciągnąć.

[robertmatycz]

asperamanka napisał: Witam, większośc broni Warszawy, ja nie będe, mimo, ze jestem tutaj urodzony i mieszkam od 52. lat, kiedyś kochałem moje miasto, teraz go nie cierpię, za chałas, spaliny, szum i Wielki pęd do wszystkiego, ale nie mam gdzie uciec, niestety. Duże miasta mają tylko 1. duży plus.....urzedy i sporo sklepow, kin, itp. oraz pracę, ale brak im Spokoju i Ciszy, niestety.

> Bilet wstępu do mojego miasta nie ma ceny wyrażalnej w pieniądzu. Wystarczy chc
> ieć się w tym mieście zintegrować, i nie pluć na nie, a jeżeli się coś nie podo
> ba, to przynajmniej starać się robić coś, żeby to poprawić, a nie ujadać, że si
> ę nienawidzi z całego serca, ale kasę ciągnąć.

O, typowy słój w końcu dostał twarz :)

[Gość: gh67]

Zawsze coś pośród zalewu tych bzdetnych przyjezdno-wyjezdnych artykułów w Stołecznej...

Jakubik: "Nie cierpię Warszawy i nie mogę bez n...

[Gość: sky_fifi]

"Największą bolączką przyjezdnych z małych miasteczek jest świadomość, że muszą dwa razy więcej niż ci z dużych miast, a pięć razy więcej niż rodowici warszawiacy. Mam na myśli pracę, wysiłek, jaki muszą włożyć, żeby coś osiągnąć. To rodzaj traumy, z którą każdy, kto pochodzi z małego miasta, musi się zmierzyć. To też jednak kwestia wieku, kompleksów, których z czasem się pozbywamy, i świadomości, którą trzeba zdobyć, żeby zrozumieć, że miejsce pochodzenia nie ma najmniejszego znaczenia. Widzę to po dziesiątkach czy nawet setkach ludzi, z którymi pracuję, pochodzących z najróżniejszych części kraju."
Wielokrotnie spotkałam się z kompleksami przyjezdnych, którzy sami siebie uważają za gorszych tylko dlatego, że nie są z Warszawy. Dla mnie to postawa bez sensu, gdyż liczy się wartość danej osoby, co sobą prezentuje, a nie to, z jakiej miejscowości pochodzi.

Jakubik: "Nie cierpię Warszawy i nie mogę bez n...

[san59]

Panie Jakubik, jest Pan normalnym "słoikiem". Albo coś się kocha albo nie. Warszawy nie można kochać na chwilę, nie można robić przerwy w kochaniu. Niech Pan nie wstydzi się miłości do swojego miasta Strzelec Opolskich bo to miasto Pana dzieciństwa.Warszawa to przeżyje.

Jakubik: "Nie cierpię Warszawy i nie mogę bez n...

[Gość: amadeusz_prometeus]

Urodzilam się we Wrocławiu.
W Warszawie mieszkam od 20 lat.
We Wroclawiu mieszkałam 17 lat.
Czy czuję się warszawianką? Tak!
Kocham to miasto, tu mam przyjaciół, dom, pracę, tu płacę podatki.
Kocham to miasto w całej jego chaotycznej architektonicznej brzydocie i pięknie zarazem, zgiełku, korkach ( które w porównaniu z korkami Moskwy nie są korkami a tylko lekkim utrudnieniem).
Każdorazowo wracają do Warszawy, czy to z wakacji, czy też z podróży służbowych, czuję, że wracam do domu, lądowanie na Okęciu znaczy dla mnie - DOM JEST TUŻ ZA ROGIEM :-)
Czuję się warszawianką, choć nie tutaj się urodziłam.
Jeśli ktoś chce się czuć przyjezdym, to tak jest. Zawsze będzie 'przyjezdnym', bo ma to w sercu i w głowie.
Ja kocham Warszawę całym sercem, to jest moje miejsce na ziemi, kocham park Morskie Oko, Skaryszak, kanałek na Żoliborzu i wiele innych miejsc.
To moje miasto i nie chcę mieszkać w innym.
Tak, nie urodziłam się tutaj, ale sercem jestem warszawianką :-). Nigdy nikt w Warszawie nie deprecjonował mnie, że nie jestem URODZONA w Warszawie.
Nigdy nie czułam się z tego powodu gorsza ani nie musiałam udowadniać, że jestem lepsza niż jestem.
Najwspanialszych przyjaciół poznałam tutaj. I tak... przez przypadek, są to rodowici warszawiacy.

[Gość: wawiak]

Bo rzeczywiście jesteś warszawianką, tacy to chluba dla miasta (a nie pasożyty z pretensjami, jak co poniektórzy)

a tak właściwie po co było robić wywiad z tym wieśniakiem z powołania? Powołanie poczuł, to na wieś wrócił. Czym jest Warszawa, dla niego i ogólnie. Ani nie jest w temacie ani nic ciekawego do powiedzenia nie ma.

[Gość: wawiak(prawdziwy)]

no to se doktor misio
nagrabił pod pokrywkie.
niech spada do swojego Klawiszowa,
razem ze swoimi synkami arkadii i klifa.
www.youtube.com/watch?v=VHN--P5Hce4&feature=share&list=PL249C2A2053408B39

[Gość: warszawianka]

Droga amadeusz_prometeus - dziękuję w imieniu warszawiaków - bo to nie wpis w dowodzie ale w sercu...
Urodziłam się w Warszawie, ale jako dziecko przez kilka lat mieszkałam we Wrocławiu (przy Sępa-Szarzyńskiego).
Kocham to miasto (jak ty Warszawę) i wierzę, że kiedyś w nim zamieszkam znowu.
P.S. Skaryszak jest the best!!! I wrocławski ogród botaniczny - tam głównie rezydowałam :)))