ZIEMIAŃSKA

[baata2]

Drodzy Państwo,
Była przed wojną w okolicach dzisiejszego Hotelu Europejskiego taka
restauracja o nazwie Ziemiańska. Wydaje się wam, że "warszawka" to grono
intelektualistów, poetów, aktorów, gucio prawda,tacy to chodzili do
Ziemiańskiej przed wojną. Oni tworzyli ducha Warszawy. To byli rdzenni
Warszawiacy, którzy prowadzili długie dysputy, w oparach absyntu i bulionu z
żółtkiem. Ale ci aktorzy, aktorkowie, pisarzyny, pseudointelektualiści, moga
takiemu Gombrowiczowi buty czyścić. Tek. Tek.
Beata

[niech]

Przepraszam, a ty nawiedzalas Ziemianska jako poetka, aktorka czy gucio?

[baata2]

Kochany i Drogi Niechu,
Jako Gucio, przede wszystkim. Beata

[niech]

Eeeech te przedwojenne gucie! To juz nie to samo co dzis!

[zakompleksiony]

Też jestem Guciem. Powojennym i po denominacji.

[baata2]

No to mamy nowe określenie. Porozmawiajmy dzis o 'Guciach"
Pozdrawiam. Beata vel warszawski Gucio

[kwik]

gucio prawda.

[Gość: niezorientowany]

A gdzie ta Ziemianska byla?

[niech]

Mazowiecka 6/8.

[Gość: Beata]

Najczęściej powtarzanym filemm przedwojennym sa siedzące za okragłymi
stoliczkami panie i panowie vis a vis Ogrodu Saskiego, często spotykany widok
przedwojennej Warszawy. To właśnie słynna Ziemiańska, najlepsze pod słońcem
miejsce dla międzywojennego literata. W Ziemiańskiej kawa nie była
najsmaczniejsza, ale to właśnie Ziemiańska stała się w Dwudziestoleciu Kwaterą
główną współczesnej literatury polskiej. Cukiernia Ziemiańska, a właściwie Mała
Ziemiańska w odróżnieniu od "dużej" mieściła się przy ulicy Mazowieckiej i
wcale nie była taka mała: na paterze, w ogródku i na piętrze mogła pomieścić
około 200 osób. (...)
Swoje stoliki miało tu kilka ugrupowań, ale najważniejszy był "stolik na
pięterku". Tak go nazywano, choć w istocie znajdował się - jako jedyny - na
półpiętrze schodów łączących dolną i górną salę. "Pięterko" należało
do "Skamandra". Codziennie wczesnym popołudniem można tam było zobaczyć
Lechonia, Tuwima, Słonimskiego... Prawie codziennie Iwaszkiewicza,
Wierzyńskiego czy Wieniawę. "Stolik" miał swoją, niepisaną rzecz jasna,
etykietę, której rygorystycznie przestrzegał. Być zaproszonym "na pieterko"
było dla gości z innego kręgu towarzyskiego wyróżnieniem. Być zignorowanym -
klęską. (...)

Kawiarniane stoliki, nie tylko ten na półpiętrze, pełniły czasem również rolę
swoistych warsztatów literackich. Nie tylko żarty, bon moty i szmoncesy tutaj
powstawały, by nieraz, po literackiej obróbce trafić do kabaretu w postaci
monologu, dialogu, piosenki czy konferansjerskiego dowcipu. Zdarzało się także
czytanie kolegom fragmentów prozy. O tej nowej funkcji swoich przyjaciół ze
Skamandra pisze Iwaszkiewicz: "Każdy nowy wiersz Tuwima czy Słonimskiego musiał
przejść przez - czasem zbyt wyrozumiałe - sito ich sądów natychmiast po
napisaniu. Najczęściej działo się to w Ziemiańskiej..." Podobno tutaj Witold
Gombrowicz czytał w swoim kółku wyimki z "Ferdydurke".
Redakcja "Wiadomości Literackich", najlepszego pisma poświęconego kulturze,
mieściła się rano przy ulicy Złotej, czyli w mieszkaniu Mieczysława
Grydzewskiego, od południa w Ziemiańskiej, a wieczorem w Astorii czy w Adrii.
Beata

[Gość: zorientowany]

Pamiec u czcigodnej pani jeszcze calkiem calkiem...
pogratulowac wypada, szacuneczek!

[niech]

Beata byla tam fordanserka!

[baata2]

Jak to byłam ... jak to byłam. Ja do dziś wystepuję w Ziemiańskiej ...
jako "gucio warszawski".
Szacuneczek. Padam do nóżek.
Beata

[Gość: redi]

A teraz w Ziemiańskiej jest Paparazzi, nawet jak na Wawę
to miejsce trzyma poziom i nie sili się na ten prowincjonalno-warszawski
clubbing.

A czy koleżanka baata2 pamięta inne cudowne miejsca: Qui pro quo? Morskie OKo?
Perskie Oko? Cyrulika? Adrię? A babeczki śmietanowe w Bristolu?