Gość: erik
IP: *.bielsko.cvx.ppp.tpnet.pl
08.04.03, 14:12
Panowie i Panie! Polecam lekturę obszernych fragmentów "oszołomskiego"
artykułu Pawła Szałamachy z Centrum im. Adama Smitha.
***
CZY JEST MOŻLIWY WYSOKI WZROST GOSPODARCZY W EUROPIE?
Lata 90- te poprzedniego stulecia to okres przeciętnego wzrostu gospodarczego
w krajach UE, który oscylował wokół 2 procent rocznie. Kraje Unii nie
zdołały siê włączyć w okres „boomu” gospodarczego opartego na nowych
technologiach. Europa koncentrowała się na ambitnych celach politycznych – na
traktacie z Maastricht, na rozszerzeniu o Austrię, Szwecję i Finlandię. W
przypadku niektórych krajów jest to okres stracony jeśli chodzi o tempo
wzrostu gospodarczego. Takim przykładem jest Francja, w której wzrost w ciągu
ostatnich 10 lat wynosił 1.5 procenta rocznie. Te 1.5 procenta to cyfra która
wskazuje na ciężką pracę statystyków rządowych, a nie odzwierciedla realne
procesy gospodarcze.
W ciągu tej dekady w większej części krajów UE rządzili ludzie o poglądach
wybitnie lewicowych – socjalistycznych bądź socjaldemokratycznych.
(...) Na tle UE zdecydowanie odróżnia się Irlandia, stosunkowo mały kraj o
ludności niespełna 4 mln. osób, w której wzrost gospodarczy przekraczał
wielokrotnie średnią unijną. W pierwszej połowie lat 90 - tych wzrost ten był
prawie dwa razy szybszy, w drugiej połowie dekady Irlandia rozwijała się aż
trzy razy szybciej niż przeciętny kraj UE. W niektórych latach wzrost ten
przybrał nawet wymiar dwucyfrowy (w 1997 i 2000).
Przez szereg lat Irlandia tradycyjnie była uważana za kraj tzw. "trzeciego
świata" w "pierwszym świecie". I rzeczywiście takim była (...). W OBLICZU
KRYZYSU ISTOTNE JEST, ABY POLITYCZNE I INTELEKTUALNE ELITY PAŃSTWA BYŁY W
STANIE SKONSTRUOWAĆ WIZJĘ ZMIAN. W POLSCE TAKIEJ WIZJI NIE WIDZIMY,
natomiast w Irlandii w dramatycznej sytuacji doszło do strategicznego manewru,
do zmiany polityki gospodarczej. Wpływ na decyzje państwa irlandzkiego
uzyskała grupa ekonomistów szkoły podażowej (supply side economics)
z obecnym ministrem finansów Irlandii – Charlesem McCreevy’m.
Począwszy od połowy lat 80–tych Irlandia przeprowadziła głęboką zmianę systemu
finansów publicznych. Zmiana polegała na radykalnym obniżeniu obciążeń
publiczno - prawnych. Zmian tych dokonała partia o nastawieniu tradycyjnie
centro-prawicowym, która została zresztą wynagrodzona przez wyborców
kolejnym zwycięstwem w ostatnich wyborach parlamentarnych.
(...) W połowie lat 90 - tych coraz częściej Irlandię nazywano „celtyckim
tygrysem”. Było to określenie ze wszech miar słuszne. Ze względu na
sprzyjający klimat inwestycyjny Irlandia przyciągała bowiem od połowy do 1/3
wszystkich inwestycji amerykańskich w Europie (przy ludności zaledwie 3.8
miliona osób) (...). Pod względem wysokości PKB na osobę Irlandia
prześcignęła nawet Wielką Brytanię – jej odwiecznego rywala przez szereg lat.
(...) Jaka była reakcja części partnerów Irlandii w UE, a także Komisji na
ten bezsprzecznie wielki sukces? Otóż Na PRZEŁOMIE 2000 i 2001 KOMISJA UE
WYRAZIŁA SWOJE ZANIEPOKOJENIE Z POWODU POLITYKI PODATKOWEJ IRLANDII,
oskarżając ją o nieuczciwą konkurencję podatkową. Oskarżenie sprowadzało się
do stwierdzenia, że TAK KORZYSTNE WARUNKI GOSPODAROWANIA ZAKŁÓCAJĄ ZASADY
WSPÓLNEGO RYNKU, tym samym naruszając unijny pakt stabilizacji i wzrostu.
Komisja ostrzegła przed przegrzaniem się gospodarki Irlandii, czyli chciała
ratować Irlandię przed nią samą i przed jej sukcesem. Twierdzono też, że
sukces gospodarczy tego kraju został spowodowany przez dotacje unijne.
Istotnie, nie sposób nie przyznać, iż Irlandia w ciągu 30 lat członkostwa
otrzymała fundusze od UE oceniane na prawie 30 miliardów dolarów. Fundusze
te, trafiły głównie do rolnictwa, a JEGO WPŁYW NA IRLANDZKI SUKCES BYŁ RACZEJ
ZNIKOMY, JEŚLI NIE ZEROWY.
(...) Na zarzuty UE wyrażane przez komisarza ds. gospodarki i polityki
monetarnej, Irlandia ustami swojego ministra finansów – Charlesa McCreevy’ego
odpowiedziała, iż wynikają one z zazdrości. Można pokusić się o stwierdzenie,
iż CZĘŚCI POLITYKÓW W CENTRUM UE ZALEŻAŁOBY RACZEJ NA UTRZYMANIU KRAJÓW
UBOGICH W STANIE TRWAŁEGO UZALEŻNIENIA OD CENTRALI, TAK ABY MOŻNA BYŁO
POŚREDNIO WPŁYWAĆ NA ICH POLITYKĘ WEWNĘTRZNĄ. Ze strony europejskich
socjalistów była to próba wyprzedzenia czy też uniknięcia zasadniczego
przemodelowania sceny politycznej i myślenia o gospodarce w innych krajach
Unii. I tak też należy patrzeć na niedawny kryzys austriacki czy bardzo
negatywną opinię o planach gospodarczych i programie wyborczym obecnego
premiera Włoch - Berlusconiego. Jednocześnie coraz częściej UE promuje pogląd
o konieczności harmonizacji podatków, co de facto oznacza równanie w tylko
jednym kierunku: w górę. Skutek tego może być tylko taki - przedłużanie
status quo. KRAJE BOGATE BĘDĄ NADAL BOGATYMI, NATOMIAST KRAJE BIEDNE NIGDY
SIĘ NIE WZBOGACĄ. Albo więc Europa odrzuci to myślenie i jako całość nabierze
wigoru gospodarczego wstępując tym samym na ścieżkę trwałego wzrostu, albo
jako całość zharmonizuje swoje podatki, ulegając starczej sklerozie i będzie
gigantycznym, luksusowym, domem starców.
(...) To czy w przypadku wejścia do Unii Polsce przypadnie rola Irlandii czy –
Grecji, zależy od elit naszego kraju i rozstrzygnie się w ciągu kilku
następnych lat.
Paweł Szałamacha
***
Od siebie dodam tylko, że dzisiejsze "elity" naszego kraju oczywiście nie są
zdolne do przeprowadzenia owego "strategicznego manewru" prowadzącego
do "głębokiej zmiany systemu gospodarczego". Dlatego ZADANIEM NA DZIŚ JEST
OBRONA NIEPODLEGŁOŚCI PRZED AGRESORAMI Z BRUKSELI I ICH AGENTAMI ULOKOWANYMI
WE WŁADZACH RP !!!
