Rudolf

[iwa_ja]

Nie wiem, co napisać. Rudolf po prostu nie zyje. Umarl na moich kolanach. Ma
grob w Lasku Wolskim, ktory tak strasznie lubił. Umarl przedwczoraj, a ja się
nadaję do reanimacji. Jak ja teraz będę żyć bez niego? Bez zatrzyków z
insuliny o 6.45 i o 18.45? Bez wyciągania przez Rudiego mojego buta z szafy z
prośbą / groźbą, że pora na spacer? Bez codziennego sprawdzania glukozy w
siuśkach.
Coś mi się zawaliło...
PS. Przeczytałam, co napisałam. Brzmi egocentrycznie. Ale to nie tak miało
być. Miało być, że wyprowadziłam Rudiego na prostą, mimo jego cukrzycy, mimo
ślepoty. I był szczęśliwym psem. Az do momentu, kiedy się zatruł. Przez
jakiegoś s... sna, który wysypał truciznę. Nie zauważyłam. W sobotę był
radosnym, chociaż ślepym psem. W środę umarł. W okropnych męczarniach...

[scindapsus]

iwa_ja trzymaj sie.
niestety na tym swiecie oprocz takich dobrych ludzi jak ty, sa tez sq...syny
mam nadzieje, ze ten co to zrobil, kiedys tam odpowie za to.

[romanska.3463]

tulę do serca. Wiem co przeżywasz.
A temu sq......... z pewnością los też zgotuje "niespodziankę"

[iwa_ja]

Dzisiaj minął tydzień od śmierci Rudiego. Dzisiaj o 13.30, po tygodniu kiedy
umarł, siedziałam koło jego grobu... Wypaliłam prawie paczkę fajek. Nagle sobie
skojarzyłam, że umarł 23 maja, w imieniny mojej największej przyjaciółki, która
już nie żyje. Umarła też w Krakowie. A Rudolf miał imieniny w moje urodziny, 17
kwietnia...
Grób Rudiego odwiedza masa moich studentów, więc nie jest samotny... Mam cały
czas otwarte dzrwi od balkonu mojego pokoju w Lasku Wolskim. Na byle
szczeknięcie lecę na grób Rudiego. A tam jest tak okrutnie spokojnie. Odwiedzam
go w godzinach jego spacerów, pięc razy dziennie. A tam jest tak okrutnie
spokojnie....
Na grobie ma wiązkę patyków, które nosił, przewiazane wstążęczką. Dzisiaj
położyłam bladoróżową piwonie. Czy ja wariuję?
Ale to przecież odszedł mój największy przyjaciel. Są momenty, kiedy się z tym
godzę, ale są i takie, że nie daję rady, po prostu nie daję rady.
Jak sobie przypomnę Rudiego w torbie, którego zgarnęłam do tej torby z podłogi w
przedziale w pociągu, jak sobie przypomnę, jak jechałam taksówką, jak jakiś
automat, a z torby wystawała jego biedna łapka z wenflonem, jak usiłowałam go
wsadzić do worka, żeby był jakoś otulony w tym grobie, a on mi się wysuwał...
Nie daję sobie rady ze sobą.

[misia007]

Iwa ściskam Cie mocno,wiem jak to boli ale coz, to jest cena jaka musimy
zaplacic, za to,ze byly z nami.W sierpniu mina dwa lata od smierci naszego
Rudego, mamy inne koty ale ja ciagle tęsknię za nim.Wierzę, ze sie spotkamy,
chce wierzyc.

[iwa_ja]

Boli jak cholera. Parę razy dziennie chodzę na jego grób, który się powoli
zapada, a mnie wyobraźnia pracuje. Czasami boję się, że tęskniąc za nim ten grób
odkopie. Zeby zobaczyc, jak on wygląda. Wariuję...

[scindapsus]

iwa_ja ja wiem ze to moze dla ciebie zabrzmieć gruboskórnie. ale moze daj
szansę innemu futrzakowi
może poszukaj jakiejś psiej bidy, z adopcji lub schroniska
która to bida potrzebuje domu i pani
to nie będzie zdrada Rudolfa, a może i tobie pomoże się pozbierać.

[iwa_ja]

scindapsus napisała:

> iwa_ja ja wiem ze to moze dla ciebie zabrzmieć gruboskórnie. ale moze daj
> szansę innemu futrzakowi
Nie dam tej szansy...

> może poszukaj jakiejś psiej bidy, z adopcji lub schroniska
> która to bida potrzebuje domu i pani
> to nie będzie zdrada Rudolfa, a może i tobie pomoże się pozbierać.

Nie dam tej szansy, bo mam pracę w Krakowie, a mieszkam w Warszawie. Bo nie
chcę skazywać kolejnego zwierzątka na ciągłe przemieszczanie się w czasie i
przestrzeni. Co z tego, że Rudi miał w Krakowie cudownie (mieszkanie w lesie,
co trzy godziny spacery, bo praca tuż obok), kiedy raz na jakiś czas ta moja
kochana ślepota musiała przeżywać stres podróży?
Jestem teraz w Warszawie. Trzy tygodnie temu zmarł. Dzisiaj jeszcze o 14.00
byłam na jego grobie w Lasku Wolskim. Ma tam pięknie, ale dlaczego już???? Po
raz pierwszy w jego zyciu zostawiam go zupełnie samego...
Co prawda studenci chodzą do niego, przynoszą kolejne kamyki na jego grób,
maskują okolicę, żeby nie było widać grobu od szlaku, ale...
Nigdy w życiu nie bylam przy niczyjej śmierci. Aż do Rudiego, mojego
najukochańszego. Może to lepiej jednak, że zmarł mi na rękach. Nie był
sam...Boże, jak on wywalił język, jak się zsikał i skupał na mnie... A ja
trzymałam mu rękę na sercu, które jeszcze biło. I nie wierzylam...
Jutro rano jadę do wetki, zeby zawieźć jej te wszystkie ampułki insuliny, te
strzykawki, te kroplówki, a także kaganiec, miski...
Musze to zrobić, tak chcę, ale pewnie jutro też będę galareta.
Niedaleko Lasku Wolskiego, gdzie mieszkam, jest schronisko dla bezdomnych
zwierząt. Strasznie wyją po nocy... Jeżeli kiedyś psychicznie przeskoczę samą
siebie, pójdę wlaśnie tam i wezmę najbrzydszego i najstarszego kundla. Ale na
razie (a może nigdy) nie mam na to siły...

[madame_l]

iwa_ja, przypomniałaś mi mój "obłęd" sprzed wielu lat, kiedy straciłam Abiego,
który zginął pod kołami samaochodu. Tuż po wypadku przyniosłam go do domu- juz
nie żył. Dopiero nastepnego dnia odwiozłam jego ciałko do lecznicy na
Brodowicza, niestety- do kremacji (niestety nie miałam "swojego" miejsca na
grób). Po kilku dniach zaczęłam obsesyjnie myśleć, że może on jeszcze żyje.
dzwoniłam nawet do schroniska i pytałam, czy nie trafił tam spaniel. Do dzisiaj
dręczy mnie ta niepewność. Ale chyba jestem mimo wszystko normalna (no, z
zastrzeżeniem, że pojęcie normy jest względne). Od 10 miesięcy próbuje godzic
sie z odejściem mojej suni. Miała nowotwór, nie obudziła się po nieudanej
operacji. Tym razem już nie mam wątpliwości, że jej tu nie ma. W zamian
zadręczam się poczuciem winy i myśleniem co by było gdyby. Nie zadaję sobie juz
pytania, czy to normalne. Wiem, że śmiało mogę pisać o moim bólu tutaj, na
forum dogomanii. przekonałam się, że wśród tych którzy pożegnali swoich
przyjaciół, mój stan psychiczny mozna określić jako przeciętny.
Bardzo Ci współczuję.

[iwa_ja]

Dziaja mijają dwa miesiące bez niego. Na szczęście (?)jestem przy nim, bo
dzisiaj przyjchałam do Krakowa, więc od razu pobiegłam, żeby sprawdzić, czy
wszystko w porządku z grobem...
Smuuuutno....

[iwa_ja]

W sobotę przyplątało się dwumiesięczne kundlę.... Strasznie podobne do Rudiego....

[scindapsus]

A jeśli ktoś mi zarzuci,
Że świat widzę w krzywym lusterku,
To ja powtórzę:
On wróci
Choć może i w innym futerku...

[iwa_ja]

Jutro odbieram dwumiesięczną Stefkę, czarniutki kłębuszek...

[bojkot79]

iwa_ja napisała:

> Jutro odbieram dwumiesięczną Stefkę, czarniutki kłębuszek...

i jak ????
mam nadzieję, że wszystko ok :)
ja byłem teraz na uropie i moi sąsiedzi z kwatery obok mieli ze sobą
16 letniego wilczura
podobno kochał jeździć z nimi nad morze
właśnie w to miejsce
niestety ostatniego dnia skonał
przewidywali, że to będzie jego ostatnia podróż
jednak już dużo wcześniej wzieli do siebie kolejnego psa
żeby mógł sie uczyć od starego....

po tym jak musiałem uśpić swojego foksteriera, wytrzymałem tylko 2
tygodnie
po prostu trzeba mieć jakiegoś futrzaka do kochania

mam nadzieję, że pokohcacie sie ze Stefką :))))))))

[iwa_ja]

Stefcia jest ze mną drugi dzień. Miała za sobą traumę (pijak, właściciel, ktory
nia rzucał po ścianach). Wczoraj się strasznie jeszcze mnie bała. Odrobaczyłam,
zastrzyczyłam, odklesczowilam. Dzisiaj Stefcia jest cała moja. Wywala sie na
grzbiet, chodzi za mną, jest rozanielona. Wącha i wącha zapachy domu (może Rudiego?)
Biedna dziewczynka, ale już szczęśliwa (a ja też!).
Po prostu, i to wszystkim zrozpaczonym po stracie piesia powiem, trzeba mieć psa.
Nie przypuszczałam, że będę jeszcze kochać piesia po odejściu Rudiego, ale ta
mała bida...

[bojkot79]

a duży piesek z tej Steffci ???
moze jakieś fotki zamieścisz
miło by było "podglądać" na forum jak dorasta
z doświadczenia wiem, że drugiego psa kocha sie jeszcze mocniej niż
pierwszego - po prostu pozwala mu się na więcej bo pamięta się jak
bolało gdy odszedł pierwszy

tylko jej nie rozpieść za bardzo :)

[iwa_ja]

Bojkto, przepraszam, ale to forum nie jest na moje oko do się chwalenia
zwierzątkami. Pomaga raczej (mnie przynajmniej pomogło) ogarnąć trochę ból.
Pamiętam, jak się wkurzałam (na innym forum, jak ludzie (którzy też stracili
zwierzątko) brali nowe i chwalili się fotkami (a wiedzieli, że płaczę po Rudim).
Uważałam, że to brak empatii.
Niemniej jednak, wyjątkowo teraz wklejam Funię:
fotoforum.gazeta.pl/72,2,631,67630494.html
Funia (wazy dwa kg) mi dzisiaj dała do wiwatu i myślałam, że to... koniec.
Traciła przytomność. Okazało się, ze ma straszne robale. Ale teraz juz lepiej.
No, dobra, to jest wątek Rudolfa, po którym ciągle beczę (mimo faktu, że jest
Stefania), więc tutaj nic więcej o niej.

[iwa_ja]

Bojkot, Twoje pisanie było dla mnie balsamem, myślę, że się nie obrazileś. Po
prostu, to nie jest forum do chwalenia się zywymi i sprawnymi zwierzątkami.
Pozdrawiam serdecznie!
PS. Nie jest pewne, czy Stefci jednak za bardzo nie rozpieszczę...

[bojkot79]

iwa_ja napisała:

> Bojkot, Twoje pisanie było dla mnie balsamem,

miło mi to słyszeć /czytać/ :)

> myślę, że się nie obrazileś.

i dobrze myślisz - nie mam o co

> to nie jest forum do chwalenia się zywymi i sprawnymi zwierzątkami.

Fakt - rozpędziliśmy się za bardzo :)

> PS. Nie jest pewne, czy Stefci jednak za bardzo nie rozpieszczę...

trochę rozsądku do serca dodaj i będzie ok :)

Pozdrawiam serdecznie!
Bojkot

Rudolf

[iwa_ja]

Wczoraj minęło pół roku jak odszedł...

[iwa_ja]

Jestem teraz w Warszawie i trochę sie boję, czy sie przyjmie ten jałowiec, co go
posadziłam przy grobie. Ostatni raz w Krakowie podlewałam go przedwczoraj. Ale
mam nadzieję, że ten jałowiec sie rozpleni na cały grób i okolice.

[annb]

w krakowie dzisiaj chłodno
a wczoraj padał deszcz
bedzie dobrze
nie martw sie

[iwa_ja]

Ale tujkę musiałam wyrzucić. Mimo łagodnej zimy. Dzięki Aaaaa....
PS. Czy ja jestem nienormalna?

[annb]

nie, nie jestes
trzymaj sie

[wiewiorka76]

Iwa, jak ja świetnie rozumiem co przeszłaś... Dwa tyg temu
pochowaliśmy naszą jamniczkę ;(( Właściwie to rodzice pochowali, bo
to ich psina, a ja od kilku lat już z nimi nie mieszkam. Była
bardzo bliska nam wszystkim, była członkiem naszej rodziny. Sara
też miała cukrzycę, więc dobrze wiem co to znaczy mierzenie cukru,
zastrzyki z insuliny, organizowanie specjalnej diety. Też
kompletnie nic nie widziała, tuż przed śmiercią miała nawet problem
ze zlokalizowaniem dźwieku. Były też problemy z serduchem, ale to
rak nam ją zabrał. Kiedy jasne było, ze to już naprawdę końcówka i
widać było, że cierpi, rodzice zdecydowali się na uśpienie, żeby
nie przedłużać jej cierpień. Miała 11 lat, to piękny wiek biorąc
pod uwagę stan jej zdrowia.
Rok temu straciliśmy świnkę morską, którą sama kupiłam i
odchowałam, uczyłam pić z pojemniczka z kulką i wszystkiego
innego.I do dzisiaj bywa mi ciężko, że już jej nie ma :(( Złapała
zapalenie oskrzeli, które mimo zastrzyków i atybiotyków przeszło w
zapalenie płuc. W naszej rodzinie zawsze były zwierzaki, a teraz
jest tak pusto. Rodzice nie chcą się zdecydować na następnego
psiaka, nie chcą przechodzić znów tego co teraz. Zastanawiam sie
jak pomóc mamie, która przeżywa odejście Sarci najbardziej i nie
umiem jej pomóc, chociaż bardzo chcę. Sama też nie mam odwagi wziąć
następnego zwierzaka, za bardzo się przywiązuję.
Musiałam to z siebie wyrzucić, mam wrażenie, że zdecydowana
większość ludzi wokół mnie nie rozumie żałoby po zwierzakach....

popłakałam się...

[long.and.winding.road]

mimo, że od śmierci moich dwóch ukochanych zwierząt minęło już sporo czasu. Jeden psiak moich rodziców, którego wychowałam od malucha, miał raka kości i mimo, że od paru lat już nie mieszkałam z rodzicami, płakałam chyba tydzień po jego śmierci (i jeszcze przed).
Już całkowicie moja sunia miała chłoniaka mając mniej niż 2 lata :( Kto usypiał psa wie, jakie to straszne. Wtedy mieliśmy 2 sunie i ta, która została, dostała traumy, myśleliśmy, że już z tego nie wyjdzie. Ale powoli, powoli, dzięki naszej cierpliwości (nie zawsze była...) i kolejnej suni wyszła z tego. Teraz znów mam dwie sunie i mam nadzieję, że będą żyły razem długo i szczęśliwie :) Bo nie mogą żyć bez siebie i my bez nich też. Ale zawsze mi łza sie w oku kręci na wspomnienie moich poprzednich psiaków...
Trzymajcie się wszyscy wielbiciele tych czworonogów :)

[iwa_ja]

Dzisiaj minął rok... Na szczęście, jestem w Krakowie i mogłam pójść do Rudiego
na grób. I niespodzianka: na grobie leżały świeże niezapominajki.
Mam pewne podejrzenia, kto to położył.
Tak mi się ciepło koło serca zrobiło...
Pytam dzisiaj studentkę: co z Rudiego tam zostało?
- pamięć-. Odpowiedziała

[iwa_ja]

bojkot79 napisał:
Co napisał.

a ja przyszpilam Funię roczną już:
fotoforum.gazeta.pl/3,0,1161331,2,1.html
Z ciepłymi myślami dla wszystkich, którym zwierzątko odeszło.

[iwa_ja]

Niedawno dowiedziałam się, że Rudi spi przy tzw. chodniku Lea. A ja niedługo
będę tam mieszkać.

[iwa_ja]

Właśnie się dowiedziałam z telewizora, że popełniłam przestępstwo i grozi mi za
to 5 tysiaków. Że Rudi jest w Lasku Wolskim. A gdzie go miałam pochować? A to
już półtora roku.

[iwa_ja]

Dokładnie za miesiąc miną dwa lata... Już dwa lata?

[iwa_ja]

Właśnie minęły dwa lata. Poszłam na grób Rudiego z Funią. Grób, niegdyś spory
kopczyk zapadł się, jest teraz płaski i zarośnięty. Nawet nie chcę myśleć, co
jest pod kopczykiem.
Śpij spokojnie, Rudeusz...

[annb]

to już dwa lata

[handzia55]

Czytam Twoje wpisy o Rudolfiei o Funi i płacze za moim Lordem.
Minęło już 3 miesiące a ja tak strasznie cierpię . Grób Lorda mam w
ogrodzie. Posadzona na nim wierzba japońskaładnie rośnie...a tylko
moja rana w sercu i w psychice nie chce sie zarosnąć. Wywołałam
zgorszenie i oburzenie zapalając mu znicz -symbol pamięci. Ale mam
to gdzieś, 7 lipca zapalę mu znicz i położę kwiatki, które tak lubił
wywlekać z flakonu i obgryzać w kącie. I tak mnie maja za wariatkę.
Iwa-ja jestes cudownym człowiekiem. Myslisz tak jak ja, napisałaś
dobre słowo dla mnie po stracie Lorda, a ja Ci nawet nie
podziękowalam.

[iwa_ja]

Za co masz mi dziękować? Najważniejsze, że przez piesę zmieniłam
całe moje życie, kupiłam bowiem mieszkanie w Krakowie i w Krakowie
głównie mieszkam i pracuję. Decyzja była Rudiego i Funi.
Nawet nie myślałam, że te moje pieski (jeden pod ziemią) tak
zawłaszczą moje życie.
Ale przecież muszę odwiedzać Rudiego, a w Warszawie się nie da. A
Funia się w Warszawie też nie wybiega.
Psiaki więc mi wyrzeźbiły życiorys...

[iwa_ja]

Byłam dzisiaj w Lasku Wolskim, gdzie pochowany jest Rudi. Grób jest bardziej
wklęsły niż płaski, przykryty warstwą liści. Z Funią byłam. Zaczynam ją powoli
kochać, mam z tego powodu wyrzuty sumienia (że "powoli"). Ale taka jest kolej
rzeczy.
A Rudiemu jest TAM chyba dobrze...

[iwa_ja]

Niedługo miną trzy lata, a przypomniałam sobie o tym, bo Funia jest chora, chyba
coś zżarła na spacerze. I tak jak Rudi, jak był chorszy, schowała się pod
łóżkiem i nie chciała wyjść.

[iwa_ja]

I trzy lata minęły. Byłam dzisiaj na jego grobie. Zrównany z ziemią. Ale nadal
leżą patyki, które gryzł, przewiązane trzy lata temu przeze mnie wstążeczką. Nie
wiem, jakie mam teraz uczucia. Żal, ulgę? Jednak chyba żal.
Poszłam na jego grób od Przegorzał na odpust u Kamedułów. Droga cała płynie po
powodzi. Ale u mojego kochanego Rudiego spokój, chociaż już prawie wcale grobu
nie widać.
.............. Rudi...........
I to nas wszystkich czeka.

[iwa_ja]

Rudeusz, nie bedę po raz pierwszy u Ciebie na rocznicę Twojego odejscia, bo musze byc w Warszawie na Komunii św. mojej wnusi, wybaczysz mi?
Ten Twój grobek już taki płaski, tęsknię za Tobą. Ale będę w czwartek, oporządzę. Tęsknię za Tobą..

[iwa_ja]

Dzisiaj czwarta rocznica Twojego Odejścia...
I Funia, Twoja młodsza siostra, ma już cztery lata.
Kocham Cię, Rudeusz.

[katja]

Slicznie piszesz o swoim przyjacielu, poplakalam sie przy czytaniu bo dzisiaj mija 6 miesiecy od odejscia mojego Felixa, srebnowlosego grzywka :-(
Niestety nie moge ukoic mojego bolu innym pieskiem, bo jeszcze za wczesnie. Nie wyobrazam sobie abym mogla pokochac innego...jeszcze na razie nie.

[iwa_ja]

katja napisał(a):

> Slicznie piszesz o swoim przyjacielu, poplakalam sie przy czytaniu bo dzisiaj m
> ija 6 miesiecy od odejscia mojego Felixa, srebnowlosego grzywka :-(
> Niestety nie moge ukoic mojego bolu innym pieskiem, bo jeszcze za wczesnie. Nie
> wyobrazam sobie abym mogla pokochac innego...jeszcze na razie nie.

Kochana, nie dbam o to, żeby było ślicznie albo mniej ślicznie. Ja po prostu całym ciałem (tak!) czuję obecnośc Rudiego. Całym ciałem dlatego, że po czterech latach od odejścia Rudiego i obecnosci Funi nadal podwijam nogi w spaniu, żeby Rudi się wyspał. Rozumiem, że jesteś jeszcze nie gotowa. Rozumiem, że do tego trzeba czasu. Ale ten czas na pewno nadejdzie. Na pewno.

[iwa_ja]

Nie ma go już pięć lat... Jutro go odwiedzę. A potem z Funią znowu pojadę do Warszawy, której to Warszawy Funia strasznie się boi.
Tęsknię za Rudim, ale coraz bardziej kocham Fuńkę.
Nie wiem, co napisać...

[rezurekcja]

iwa_ja napisała:

> Nie ma go już pięć lat... Jutro go odwiedzę. A potem z Funią znowu pojadę do Wa
> rszawy, której to Warszawy Funia strasznie się boi.

Ja moge tylko na tę naszą łączkę wspomnień przybiec.
Alex został spopielony w Krakowie, en masse.

> Tęsknię za Rudim, ale coraz bardziej kocham Fuńkę.
> Nie wiem, co napisać...

No, to normalne, że po 5 latach darzysz uczuciem zwierze, ktore mozesz przytulic.
Ja tez coraz bardziej lubie Lapusia.

[iwa_ja]

Sześć lat dzisiaj mija. Nie byłam na jego grobie, nie złożyło się. Pójdę w poniedziałek.

[iwa_ja]

Nie miałam dostępu do Internetu, ale to nie znaczy, że nie myślałam o Rudim. Siedem lat. Śpij spokojnie, Rudeusz.

[iwa_ja]

Dzisiaj mija dziewięć lat.... Byłam parę dni temu u niego. Kopczyk jest płaski i zarośnięty, jest spokojnie. To już dziewięć lat? To znaczy też, że Fuńka ma dziewięć lat, bo urodziła się mniej więcej w tym czasie, kiedy umarł Rudi. I taka słabiutka jest.
Ale najfajniejsze są poranki, bo Funia śpi ze mną i jak się budzę, to nie ma końca machaniom ogońskim i lizaniu. Funia to takie przedłużenie Rudiego...
Jak będę miała trochę więcej czasu, to się z nią wybiorę na grób Rudeusza. I są to moje ostatnie chwile w Krakowie, bo niestety muszę wracać do Warszawy, a Funia Warszawy nie lubi.

[iwa_ja]

A dzisiaj okrągła rocznica - 10 lat. Parę dni temu go odwiedziłam. Ledwo, ledwo znalazłam grób...

[jaa25]

Piękna pamięć Iwo, piękna historia miłości, do Rudiego, do Fuńki potem... Trzymaj się ciepło, bardzo dzielna jesteś.