[*] Mikuni, mojej Kruszynce

[gabiolka]

Dziś rano uśpiłam moją małą kundelkę;( To tak bardzo boli, że nie mogę
przestać płakać;( Mam jeszcze drugiego psa, jak pomyślę, że z Nim czeka mnie
to samo, to mam ochotę umrzeć już teraz!
Ona była taka radosna, merdała ogonkiem i wdrapywała się na kolana... Nie mogę
tego przeboleć! Tak mi źle;( Miała guzy nowotworowe w brzuszku, i od wczoraj
nie mogła już chodzić;( Wiem, że cierpiała i tak jest lepiej, ale trudno mi
przywyknąć do myśli, że już jej nie zobaczę;(
Błagam, niech mi ktoś powie, że zwierzęta mają duszę i kiedy umrę, to będę
miała swoje pieski z powrotem! Chociaż miałoby to być kłamstwo! Boję się, że
się z tego nie pozbieram;(
Jak byłam mała umarł mi Tata i jego rodzice, myślicie, że ona jest teraz Nimi?

[iwa_ja]

Gabiolka, w sumie nie wiem, co napisać, ale tyle tylko Ci powiem, że
kiedyś sie spotkasz ze swoją kundelką. Jak ja sie spotkam z moim
Rudim, który nie zyje przeszło pół roku. Jeszcze dzisiaj rano w
Krakowie widziałam jego grób. Na trzy tygodnie ten grób zostawiłam.
Ale jestem z Funią.
Dobrze, że masz drugiego piesa.
Chociaż odejscie zawsze boli.
Nie wiem, co napisać. Może tyle tylko, że po pół roku od odejścia
Rudiego myślę o nim spokojnie, a trzęsę się o Fuńkę.

[gabiolka]

Dziękuję za wsparcie. Minęło kilka dni, ale wciąż często płaczę. Mama jest na
mnie zła. Mówi, że przesadzam. W końcu to była jej pupilka, a ja według niej
mniej ją kochałam;( To nieprawda! Czy ja jestem nienormalna? Nie byłam w tym
tygodniu na uczelni, boję się, że jak powiem o żałobie po psie, to mnie
wyśmieją. Myślę, że ten kto nie miał i nie stracił zwierzątka nigdy tego nie
pojmie:(
Czasem myślę, że już nie mam po co żyć. Innym razem chciałabym, mimo wszystko,
zmienić jakoś swoje życie i przetrwać. Może rzucę się w wir nauki i pracy i to,
jakkolwiek, pomoże...
PS. Niech Twoja Funia żyje zdrowo i jak najdłużej. Swojemu psiakowi życzę to
tego samego.

[scindapsus]

bo to trzeba wypłakać
i jesteś jak najbardziej normalna
trzymaj sie no i dbaj o drugiego psa.

[iwa_ja]

Ja też powtórzę: jesteś jak najbardziej normalna. Czy wiesz, że ja,
osoba starsza od węgla kamiennego, rozjechałam się psychicznie po
odejściu Rudiego tak, że moi studenci (mieszkam w hotelu
asystenckim, będącym jednoczesnie akademikiem) trzymali przy mnie
wartę non stop przez przeszło dwa tygodnie, przypominali mi, że coś
trzeba zjeść (tzn. przynosili mi gotowe posiłki...!), chodzili ze
mną na grób Rudiego.
Jak napisałam w poprzednim mailu, widziałam się z Rudim wczoraj.
Staram się z nim spotykać codziennie, kiedy jestem w Krakowie. Ale
to już teraz są takie melancholijne spotkania, bo grafik dnia rysuje
mi Funia.
I wdzięczna jestem mojej córce, że właściwie postawiła mnie przed
faktem: nagle, chociaż nie chciałam, dostałam nową psią bidę do
opieki.
I jeszcze jedno: kiedyś przeczytałam, że psy żyją krócej niż ludzie
i że to dobrze, bo co by to było, gdyby było odwrotnie? Zadziałało
mi to na wyobraźnię... Wyobrażasz sobie, że to Ty najpierw
odchodzisz? A ona zostaje? I co?
I tak to sobie starałam / staram wyjaśniać.

[gabiolka]

Poczułam pewną ulgę. Dzięki. Właśnie, zawaliłam tydzień na studiach, nie mam
zwolnienia lekarskiego, a wcześniej już opuściłam kilka zajęć. Czy profesorowie
rozumieją takie rzeczy? Czy muszę koniecznie oddać usprawiedliwienie
nieobecności na papierze? Z jednej strony nie mam ochoty się uczyć (mówię tu
głównie o skupieniu), ale z drugiej myślę sobie, że coś i tak muszę robić. Być
może nauka pomoże mi przeżyć ten najgorszy czas, a potem już jakoś będzie.

[romanska.3463]

tulę Cię do serca.

[salimis]

Gabiolka,rozumiem cię w pełni.20 grudnia miną dwa miesiące jak nie ma mojej
ukochanej koteczki.Tez zmuszona byłam ją uspić i wiem jak to boli.Przez trzy
tygodnie ryczałam dzień w dzień,pózniej zaczęło przechodzić ale wystarczyło
jakieś wspomnienie i znowu płacz.Teraz trochę doszłam już do siebie ale jeszcze
zdarza sie chwila słabosci.Wiem że z czasem to minie,najwazniejsze abyśmy zawsze
pamiętali o naszym kochanym zwierzaczku.Tak więc twoja reakcja jest normalna tak
samo jak obawy przed tym czy powiedzieć komuś co cię trapi i czy nie zostaniesz
wyśmiana.Ja osobiście odradzam zwierzanie chyba że masz osobę godną zaufania
która będzie umiała zrozumieć twój problem.Z reguly są to osoby posiadajace
jakieś zwierzątko i kochające je nad życie.Osoba ktora nigdy nie miała
zwierzaka,nie zrozumie twojego bólu. Pozdrawiam cię gorąco. : )

[salimis]

iwa_ja napisała w jaki sposob przeżywała smierć swojego pupila,ja miałam
podobnie.W dniu kiedy uspiłam koteczkę,wieczorem wręcz wmusiłam w siebie
jedzenie.Na drugi dzień jakos tak żle sie czułam,miałam dreszcze a z samego rana
biegunkę i wymioty.Gdy zmieżyłam temperaturę na termometrze widniało 38,6. Nie
sądzę aby to był jakiś wirus gdyż nigdy mi się wcześniej to nie zdarzyło.Jestem
raczej odporna.Sądzę że był to efekt stresu związanego ze śmiercią mojej
ukochanej koteczki.Nawet teraz gdy to piszę zbiera mi się na płacz.I to by było
ode mnie na tyle.

[gabiolka]

Jestem naprawdę wdzięczna za tyle odpowiedzi. Mam przyjaciół, ale odkąd im
powiedziałam co się stało, nawet jedna osoba nie spytała jak się czuję;( Mama
jestem na mnie bardzo zła, bo ciągle bym spała, a przecież muszę pracować i
studiować. Nie mam z kim pogadać, dlatego tu napisałam. Nikt tego nie zrozumie,
jeśli sam nie przeżyje. Moja przyjaciółka jest wielką miłośniczką zwierząt, ale
raczej nie interesuje się tym, co się ze mną dzieje. Ja wiem, że ludzie mają
własne problemy i szanuję to. Gdyby nie to, że nawet mama mnie nie rozumie, choć
nasza psinka była jej pupilką, właściwie nie byłoby może tak źle. Dlatego
jeszcze raz dziękuję, że w ogóle mi odpisujecie. Musi jeszcze trochę czasu
minąć, zanim spojrzę na to z innej strony.
Pochowałyśmy jej rzeczy (tj. miseczkę i smyczkę), ale wciąż widzę ją w
miejscach, gdzie przebywała. Mój drugi pies też chyba nie może znaleźć sobie
miejsca. Jest niespokojny. Ciągle siada i podaje łapkę. Chciałabym to przespać.
A tu jeszcze święta idą. Wszyscy się cieszą, a ja czuję sie samotna jak nigdy.
Pozdrawiam wszystkich, którym los zwierząt nie jest obojętny.

[iwa_ja]

Przyjaciół rozgrzesz, jeżeli nie mieli zwierzątka. To trochę rozmowa
ze ścianą. Przestałam się rozumieć z moją przyjaciółką, kiedy
spodziewałam się dziecka, a ona z definicji dziecka nie chciała.
Ale to nie znaczy, że ci przyjaciele nie są przyjaciółmi.
Z mojego półrocznego doświadczenia (walki samej ze sobą) myślę, że
nie można skreślać ludzi, którzy nie rozumieją Twojej straty. Kiedyś
zrozumieją.
Buźka, trzymaj się. Fuńka śpi na moim łóżku, a mi wspomnieniowe oczy
podsuwają widok Rudiego, który już nie żył, a tak ładnie "spał" na
trawce. Z taką piękną sierścią.
I mam wyrzuty, że Fuńkę traktuję trochę "zastępczo". Bo Rudi był
moim pierwszym, niespodziewanym psem.

[salimis]

iwa_ja napisała:
Bo Rudi był
> moim pierwszym, niespodziewanym psem.

To tak jak moja koteczka.Nigdy nie zamierzałam mieć kota,znajoma wspomniała mi
kiedyś że ma małą koteczkę na wydaniu ale jakoś mi to obleciało.Gdy któregoś
dnia ni stąd ni zowąd przywiozła ją do mnie to...od razu się w niej
zakochałam.Ta kiciucha wprowadziła mnie w świat kotów,ich
nawyków,obyczajów.Dzięki niej pokochałam koty.I może dlatego była moim
najukochańszym zwierzątkiem za którym wciąż tęsknię.

[gabiolka]

Wczoraj rano minęło 2 tygodnie;( Ja wciąż nie mogę się pozbierać. Mam jej
zdjęcie na tapecie w telefonie, nie potrafię jej zmienić, dlatego wyłączam
telefon, żeby nie widzieć. Ale i to nie pomaga. Bo jak słyszę dreptanie mojego
drugiego psa, to od razy chce mi się płakać. Wspominam... Kiedyś będzie lepiej?!
Mam czarne myśli co do tego;(

[romanska.3463]

będzie lepiej - wiem, że trudno w to uwierzyć, ale tak się dzieje,
będziesz psiunia wspominała - to wiadome, ale bez tego nieznośnego
bólu w sercu

[salimis]

gabiolka dużo czasu upłynie zanim będzie lepiej.Mojej kici nie ma juz ponad dwa
miesiące a cały czas ją wspominam,nawet gdy jadłam dzisiaj sernik za którym ona
wręcz przepadała.Nigdy nie mogłam go spokojnie zjeść bo od razu wskakiwała albo
na kolana albo ramiona i wręcz nachalnie się domagała,zaczepiając moją rękę i
kierując w stronę swojego pyszczka.Trzymaj sie,wiem jak tęsknota bardzo boli,ale
z czasem ból będzie słabnął i pozostaną piękne wspomnienia.
Pozdrawiam