Pyskujacy siedmiolatek - co robic ?

[Gość: guest]

Moje drogie..Poradzcie mi jakie stosowac metody na pyskowanie siedmiolatka?Nic mnie tak nie wyprowadza z rownowagi jak odszczekiwanie mojego syna, co robic jak zaczyna w ten przemadrzaly sposób odpowiadac i dyskutowac?Czy nie dyskutowac z nim wtedy wcale i poczekac az zacznie normalnie mowic ? Co poskutkuje ? Probowalam roznych metod ale jakos ten nawyk u niego trwa. Bez przerwy rzada, domaga się czegos, dyskutuje wypominajac mi lub komus innemu np.„ a ty to zjadlas tyle...a ty obejrzalas to....” Co robic , przeciez nie mogę się ciagle ze wszystkiego tlumaczyc dziecku ? Czasem czuje sie jak uczennica wywolana do tablicy, gdzie moja prywatnosc ?

[Gość: mimika]

cześć ! też mam w domu siedmiolatka i jak przeczytałam to co napisałaś pomyślałam sobie - przecież to o moim Michałku, zachowuje się bardzo podobnie jak twój syn. Może więc trzeba to jakoś przetrzymać. A ja mam jeszcze jeden dodatkowy problem, że ostatnio mój syn (myślę że naśladując tatusia z którym nie układa się nam dobrze) jak mówi o mnie to mówi bo matka to... matka tamto ...strasznie mnie to boli, bo brzmi to bardzo lekceważąco,jest to pierwszy syn i kocham go bardzo (drugiego oczywiście też) i myślę że przede mną bardzo ważne zadanie - nauczyć go szacunku i miłości co zresztą zawsze starałam się moim synkom przekazywać - mam nadzieję , że uda mi się w ich serduszkach zakorzenić miłość i szacunek do mamy .Przepraszam że tak długo wyszło, i może spodziewałas się bardziej rad dla siebie ale tak jakoś ze mnie te żale wyleciały ...Monika

mimika...

[Gość: guest]

Dzieki za odpowiedz...Ja mam tylko jedno dziecko i moze dlatego zwracam bardzo uwage na takie rzeczy ale mnie to naprawde wyprowadza z rownowagi.Probuje to przetrzymac od jakiegos czsu ale czasem mnie krew zalewa, mam wrazenie ze w domu rzadzi dziecko a nie dorosli, ze mojej prywatnosci nie ma w ogole bo nie raz zostaje sprowadzona do tlumaczenia sie dziecku, mojej mamie z mojego postepowania i wychowywania w koncu mojego dziecka. Ja tez kocham mojego syna ale czasem ciezko mi to przychodzi..Chetnie bym kontynuowala wymiane pogladow ...to moj adres [e-mail] masz ochote..Dzieki.

[Gość: guest]

Moja córka (6,5 roku) zachowuje się tak samo. Obawiam się że tak to już będzie - zwłaszcza kiedy przypominam sobie siebie w jej wieku . Element rozwoju!Spróbuj potraktować "wymądrzanie się" synka z poczuciem humoru. Moja metoda - jak do tej pory najskuteczniejsza - to dawanie "śmiesznych" odpowiedzi. Śmiesznych tzn. bezsensownych (w sposób od razu widoczny dla 7-latka) albo nie na temat albo ewidentnie nieprawdziwych. Moją córkę zawsze potrafię tym rośmieszyć i z nadętej, aroganckiej, pyskatej panienki robi się znowu moja kochana przylepa Nawet zrobiłyśmy z tego rodzaj zabawy - ona ze srogą miną się"czepia", ja daję głupie odpowiedzi a potem obie się śmiejemy i narzekamy: ja na czepialską córkę a ona na zwariowaną mamę.Powodzenia!

[Gość: agniesia1]

moja 8 letnia córka też się tak zachowuje i nie wiem co mam zrobić tłumaczenia nie pomagają a przecież bić za każdym razem nie będę.nie wiem co ci doradzic bo sama mam ten problem .pocieszam sie tylko ,żę z biegiem czasu z tego wyrośnie

[Gość: Gosia1]

Przede wszystkim musisz sobie zdać sprawę z jednego faktu - Ty nie musisz się tłumaczyć przed swoim synem z niczego. Nie jest to Twój partner do kłótni, do przepychanek słownych, do ostrych dyskusji. Jeśli zwraca się do Ciebie w sposób urągający Ci, bez szacunku - nie rozmawiaj z Nim poproś o wyjście z pokoju i powrót wtedy gdy będzie w stanie normalnie z Tobą rozmawiać. Potrzebny Ci jest spokój i cierpliwość, nie wolno na dziecko krzyczeć, ani tym bardziej bić. Ale konsekwentnie i rzetelnie przestrzegać pewnych reguł - do siebie zwracamy się z szacunkiem, nie krzyczymy na siebie, nie poniżamy się, nie rozliczamy się z niczego. Pamiętaj, że aby to odniosło skutek to przede wszystkim Ty musisz przestrzegać tych reguł. Potem możesz zastosować metodę Tarki. Nie wiem, czy jasno wytłumaczyłam Ci o co mi chodzi, nie mniej jednak u mnie to zadziałało. Z córką nadal to stosuję - ma 14 lat i dopiero to jest trudny wiek. Ale jakoś sobie radzimy. Wiem, że nie mogę Jej łamać i naginać do siebie, ale jednocześnie nie pozwalam wchodzić sobie na głowę. Życzę Ci wytrwałości.Pozdrawiam GosiaP.S Jeśli potrzebne Ci będą szczegóły napisz. Postaram się jakoś lepiej wytłumaczyć.