Co czeka wojenne dzieci

[dziewczynazpiwnicy]

Jak myślicie, jakie będzie życie dzieci z takimi traumami? A co z osobami, które im pomagają? Prawdziwe historie wojennych dzieci tu:

www.gdynia.pl/nauka-2,7718/jeszcze-bedzie-przepieknie-jeszcze-bedzie-normalnie,563972

[angazetka]

Jakie będzie życie tych dzieci... Możemy spytać dziadków.

[alicia033]

a co się stało z europejskimi dziećmi po 1945? Potrafiły żyć z traumami, jakich doznały?

[g.r.uu]

Nie bardzo potrafili. Ogromna skala alkoholizmu, samobójstw. Trauma dzieci wychowywanych przez pokolenie wojenne. To się ciągnęło bardzo długo przecież

[triss_merigold6]

Dwa pokolenia? Urodzeni w czasie wojny lub tuż po wojnie rodzice dzisiejszych 45+ latków byli często fatalnymi rodzicami, uwikłanymi w duszne zależności, podającymi dalej swoje lękowe kody. Pewnie z 70% ojców dzieci z moich roczników nie nadawało się rodzinnie do niczego.

[daniela34]

Masz rację. Ale jestem tu trochę bardziej optymistycznie nastawiona. Mimo wszystko trochę lepszą opiekę zapewniamy małymofiarom wojny dziś niz w 1945 roku. Kto wtedy miał dostęp do psychologa? A teraz widzę, że ludzie się starają nawet na własną rękę, oddolnie, trochę po partyzancku szukać i organizować pomoc i wsparcie.

[triss_merigold6]

Dokładnie, też jestem bardziej optymistycznie nastawiona, bo stosunek do dzieci i wrażliwość na ich potrzeby jest inna niż 70 lat temu.

[daniela34]

O to też.

[milupaa]

Też tak uważam, był wywiad w tvn z kobietą, która napisała książkę bestseller światowy Dziewczynka w czerwonym płaszczyku, rozpoznała siebie w filmie Lista Schindlera. Mówiła o traumie z którą się zmaga całe życie, chorowała na depresję w wyniku traumy wojennej, mówiła ze te dzieci będą ten ciężar nosić przez całe życie jak plecak ☹️ Ale wspominala tez, ze wtedy nie było mowy o jakiejś pomocy psychologicznej, lekach, nikt tego nie znał. Może teraz dzieci mają szansę na normalne życie po wojnie mimo strasznych przeżyć.

[daniela34]

Roma Ligocka

[alicia033]

g.r.uu napisała:

> Nie bardzo potrafili.

owszem, potrafili wystarczająco dobrze, żebyś sama zechciała się rozmnażać.
Bo chyba nie zamierzasz twierdzić, że te twoje trzy córki to błąd w matrixie?

[g.r.uu]

Jaki widzisz logiczny związek? Sugerujesz, że jak komuś się na przykład dziadek żalił na śmierć z traumy wojennej albo popełnił samobójstwo to ta osoba nie będzie miała dzieci?

[alicia033]

g.r.uu napisała:

> Jaki widzisz logiczny związek?

logiczny związek jest taki, że większość rozmnaża się bez względu na to, jakie traumy odziedziczyło ich wcześniejsze pokolenie po swoich, bezpośrednio doświadczonych wojenną traumą rodzicach.

[g.r.uu]

To że ktoś się rozmnaża nie znaczy, że sobie radzi w życiu. Chyba że "umieć z czymś żyć" rozumiemy literalnie jako utrzymywać się przy życiu.

[alicia033]

g.r.uu napisała:

> To że ktoś się rozmnaża nie znaczy, że sobie radzi w życiu.

oczywiście, patrz: hamerykanka.
Natomiast nie ma to nic wspólnego z tematem tego wątku.

[kryzys_wieku_sredniego]

Moja babcia ma 95 lat, jak mówi o mamie która zmarła z wycienczenia w trakcie wojny to płacze, płacze zawsze mówiąc, że wtedy nie rozumiała tego panicznego strachu w oczach matki gdy odchodziła i zostawiala 6 dzieci w tym troje poniżej 10 lat.
Strasznie tak umierać nie wiedząc, co będzie z twoimi dziecmi, bo wojna i głód.
Babcia była za mała, żeby mysleć co z nimi będzie, w jej głowie było tylko to co dzieje się w danej chwili a nie co będzie jutro.

[extereso]

Nie sposób powiedzieć. Życie na przykład moich rodziców jest szczęśliwe. Mama wyciągnięta z domu odesłana na Syberię, dziadek po obozie, rodzina ojca że stratami, wsadzona do obozu śląskiego już po sobie. A jednak.
Dziś widziałam ukraińską dziewczynkę tańczącą na ulicy i wygłupialjaca się z pieskiem. Nie chcę zaprzeczać wpływowi traumy, no ale pamiętajmy też o ludzkiej odporności.

[folivora]

Też widzę dużo radosnych dzieci. Wzrusza mnie to bardzo.
Z moich obserwacji, sporo mniejszych dzieci na szczęście w ogóle nie kuma, co się dzieje. Na dworcu robimy wszystko, żeby im zapewnić jak najlepsze warunki i dać im dalej być dziećmi. Łącznie z tym, że chodzą ludzie w kostiumach i rozdają im słodycze i przybijają piątki. Wśród zestresowanych dorosłych dzieci bawią się w berka. Przy punkcie załatwiania noclegów stoi wielka torba ze słodyczami i kiedy dorośli załatwiają sprawy, wolontariusze chodzą i częstują dzieci. Ostatnio chwilę pilnowałam chłopczyka lat 6, był zupełnie nieprzejęty, a wiem od jego rodziców, że siedzieli w schronie kilka dni, następnie spędzili 4 dni w podróży.

[kandyzowana3x]

z moich obserwacji, dzieci kilkuletnie ogromnie, ale to ogromnie przezywaja smutek i rozpacz swoich rodzicow. Gdy widzisz siedmiolatke pocieszajaca swoja placzaca matke, oczy same zachodza lzami.
Ale poza tym dzieci to dzieci, ogladaja filmy, smieja sie, bawia, w zdecydowanej wiekszosci sa bardzo grzeczne . Za to w nastolatkach widze duze poklady ukrywanej zlosci .

[triss_merigold6]

Złość bardzo często maskuje depresję, zwłaszcza u nastolatków.

[kandyzowana3x]

to tez, ale oni maja realne powody do zlosci. Wydaje mi sie ze na razie ja dusza w sobie bo nie moga sobie pozolic na jej okazanie bedac 'goscmi" u kogos. tutaj na prawde za chwile moze byc powazny problem i jednak przydalaby sie fachowa opieka nad tymi dzieciakmi starszymi.

[chococaffe]

Wiesz, wczoraj "rozmawiałam" z małym chłopcem. Rozrabiaka i żartowniś. Tydzień wcześnie odrywano go siłą od ojca w Ukrainie, nie chciał go zostawiać.

[daniela34]

Dzieci maskują na różne sposoby, wiecie to lepiej ode mnie. Ale mimo wszystko jest we mnie tu nadzieja. Jest większa świadomość tego, jak funkcjonuje psychika dziecka, większa koncentracja na potrzebach dzieci, inne podejście.

[ichi51e]

Dzieci tez nie do końca rozumieją co się dzieje - jedne bardziej inne mniej. dobrze jest to opisane w Asiuni gdzie właśnie jest wojna oczami małego dziecka.

[ga-ti]

Gdy ewakuowano domy dziecka w relacji tv opiekunki mówiły, że najmłodszym dzieciom powiedziały, że jadą na wycieczkę, daleko, dzieci były zmęczone, ale w sumie nie bardzo wiedziały, co się dzieje. Za to starsze i młodzież, widać, że to ich bardzo przeorało.
Tak, złość, bunt pewnie się pojawią, teraz nie wypada, nowi ludzie dookoła, nowa szkoła, nowi sąsiedzi, matka przytłoczona problemami... ale to w nich siedzi. Oby dostali jak najszybciej potrzebną pomoc i wsparcie.

[milupaa]

W którejś relacji z Ukrainy w tv była matka z małym dzieckiem chłopcem, mówiła że nie wiedziała jak dziecku wytłumaczyć to, co się dzieje i powiedziała mu, ze teraz sa w grze komputerowej... 😳 Może to dla dziecka lepiej. Przypomniał mi sie tez film Życie jest piękne.

[ga-ti]

O mamo, tak, ten film...
Ja się ciągle zmagam z pytaniami i spostrzeżeniami mojego dziecka, które chronię jak mogę przed info z telewizji, internetu, z rozmów, a jednak pytania ciągle ma. A co dopiero dzieci, które były w centrum wydarzeń, nie widziały tylko w tv?

[milupaa]

Moje na szczęście jest tak małe, ze nie orientuje się, ze w ogóle coś niepokojącego się dzieje. Nigdy nie usłyszało ode mnie słowa wojna bo świadomie unikam, nigdy nie pytalo. Mówi tylko, że mama znów ogląda wiadomości.

[ela.dzi]

Przypomina mi się historia Marcela Marceau, który przeprowadzał żydowskie dzieci przez granicę szwajcarską i cały czas wmawiał tym dzieciom z uśmiechem na ustach, że to tylko wycieczka.

[aqua48]

Moja Mama do końca swego życia była naznaczona traumą II wojny, zamordowaniem swego ojca w Auschwitz (miała wtedy 11 lat) głodem i biedą jakie przeżyła. Zwłaszcza, że pamiętała dobrze wczesne dzieciństwo przed wojną. Może nie bogate, ale spokojne i radosne.

[klaramara33]

Moje babcie i dziadkowie to wojenne dzieci. Babcia miała traumę, strasznych rzeczy doświadczyła podczas wojny, jeszcze na łożu śmierci wspominała. Dziadkowie nieiwiee mówili, mimo że obydwaj byli w obozach pracy-jedne u Niemców, a drugi w Gułagu u Ruskich.

[konsta-is-me]

Dzieci są b.odporne w tym sensie, że błyskawicznie się regenerują.
I zapominają o traumach.
Gorzej z tymi, które straciły rodziców, ale skoro powojenne (z drugiej wojny światowej) pokolenie jakoś przeżyło ,to one też.
Nie umniejszając krzywd.
Pocieszające jest że dziś życie i warunki ogólnie są dużo lepsze
I oby takich dzieci było jak najmniej...p

[klaramara33]

Zbyt optymistyczne.

[panna.nasturcja]

I nie mające nic wspólnego z psychologią rozwojową dziecka i realizmem.

[flo-bo]

Bzdura. Dzieci owszem przyjmują sytuację taką jaka jest dostosowują się do życia np. w obozie koncentracyjnym. Ale nie zapominają o traum ach, nawet jeśli rodzeństwo i rodzice przeżyli. Wiem o czym mówię, moja babcia jako dziecko była w obozie i to nie w jednym. Jej rodzice przeżyli. Za chwilę będzie miała 90 lat, a obrazy i przeżycia ciągle do niej wracają i dopiero po 80-tym roku życia pomalutku zaczęła o tym mówić. Wcześniej nie była w stanie. To co przeżyła to gorzej niż koszmar, koszmar który był przez całe życie z nią, który kierował jej życiem i stosunkami z innymi ludźmi

[kloi0505]

Żyją jeszcze ci, którzy przeżyli rzeź wołyńską. Zastanawiam się często co oni czują w ostatnich dniach, bo zapewne wspomnienia wracają ze zdwojoną siłą.

[janja11]

Często o tym myślę. putler sieje nienawiść na wiele następnych pokoleń.
fantazjował o wielkiej rosji, a zrobił z rosji wielkie szambo.

[milupaa]

Owszem, widzi to cały świat poza Putlerem. Nadzieja właśnie w tym, ze na szczytach władzy tam, też to niektórzy widzą.

[rb_111222333]

Co czeka? Mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze. Chciałabym, żeby te dzieci będą otoczone dobrą i profesjonalną opieką i poniesione straty będą jak najmniejsze, chociaż to pewnie zależy od indywidualnych przeżyć tych dzieci

[gris_gris]

Mam nadzieje, ze nie czeka ich los syryjskich dzieci www.unicef.org/press-releases/syria-children-struggle-physical-and-psychological-scars-after-11-years-war

[kicifura]

Zależy które: te z mamą, dziadkami w Polsce czy te z Mariupola

[no_name33]

Przeczytałam kawałek... Nie mogę więcej. Nie dam rady.

[dziewczynazpiwnicy]

To teraz coś bardziej pozytywnego: www.gdynia.pl/nauka-2,7718/witajcie-w-gdyni-mali-przybysze,564113

[ichi51e]

Statystycznie są bardziej narażone na traumę i wykorzystanie (jak każda sierota co ciekawe). Trudno powiedzieć - jedni będą mieć szczęście inni pecha jeden sobie mimo wszystko poradzi drugi załamie. Za dużo zmiennych.

[ela.dzi]

Jakoś się odnajdą, ale na pewno będzie to w nich siedzieć do końca życia. Tak jak w pokoleniu naszych rodziców, dziadków czy pradziadków.

[nieeznaajoomaa]

U mojej mamy w szkole 12-letni chłopiec zrobił sobie pistolet z papieru, a następnie zaczął strzelać do kolegów i koleżanek z klasy...

[nieeznaajoomaa]

Chłopiec z Ukrainy, zapomniałam dodać

i oczywiście "strzelał"

[ga-ti]

Tak jakby polskie dzieci nigdy nie robiły sobie pistoletów i nie strzelały. Dzieci bawiły i bawią się w wojnę, tylko wróg się zmienia.
Rolą dorosłych jest tłumaczyć, rozmawiać i zapewnić poczucie bezpieczeństwa, zwłaszcza w tych popieprzonych czasach.

[milupaa]

Dzieci tylko naśladują świat dorosłych.

[71tosia]

Jezeli doświadczyły działań wojennych krótko to pewnie sobie z trauma poradzą nawet lepiej niż dorośli.

[tryggia]

Trauma powstaje gdy zawiodą dostępne środki radzenia sobie. Więc nie tyle zdarzenie, ile wewnętrzne zasoby dziecka i to co da mu otoczenie decydują o tym czy i w jakim stopniu będzie coś traumą.
Miejmy nadzieję, że te dzieci niemal natychmiast są zaopiekowane, wtedy sobie poradzą.
Mam znajomych Bosańców, którzy byli dziećmi kiedy bombardowali Sarajewo, kiedy Serbowie szlachtowali wszystkich po 12-15 r.ż. W większości wyszli z tego bez traum. Niestety, ich rodzice gorzej.