moje małżeństwo się rozpada...:-(((

[june26]

prawie 3 lata po ślubie, roczny cudny synek.narzeczenstwo krótkie ale
szczęśliwe po 8 m-cach znajomości ślub.2 lata dobrego małżeństwa.wydawało sie
ze jestesmy zgraną parą.Teraz sa pretensje, zal, mówienie tego czego sie
później załuje,chamstwo,kto komu wiecej dowali, saczenie jadu,
złośliwości.niebędę dalej wyliczać bo to bez sensu.historia jest
skomplikowana, uwikłane są w nią moi rodzice i matka meża.p.ma problemy
emocjonalne ja zresztą też.ogladałam teraz kasete z naszego wesela o ironio
bralismy slub 26.12.2002.ryczałam bo go bardzo kocham, przysięgałam przed
Bogiem, sobą ze na zawsze z nim bedę.wtedy był inny, wesoły, spontaniczny.
teraz jest nadęty, smutny-oboje wiemy dlaczego-chodzi do psychologa.
męcze sie a nasz synek za m-c ma operacje na przepukline.
kilka razy juz chciał odejść - zatrzymałam go bo niechce byc sama, boje sie
tego.dziecko bez normalnych rodziców, ja bez pomocy i wsparcia faceta.
gdzie podzialo sie to co nas łączyło?
niechce go stracic ale niechce tez tak żyć.
prosze o pocieszenie,wyjscia mam dwa albo pozwolic mu odejsc albo probowac
cos skleic z tych resztek co zostały z naszego związku.
mam doła ((((((((

[g0sik]

a może wspólna wizyta u psychologo coś by pomogła?

[june26]

ja chodze osobno i p. tez osobno,narazie niewidac u niego efektów tych wizyt
ale moze masz racje

[umasumak]

june26 napisała:

> ja chodze osobno i p. tez osobno,narazie niewidac u niego efektów tych wizyt
> ale moze masz racje

Przede wszystkim powinniście sie wybrać do dobrego psychiatry. Jeżeli sama
terapia nie pomaga, to może konieczne jest leczenie farmakologiczne.
Wspólna terapia też byłaby wskazana. Właściwie to kto Wam doradził osobną?

[june26]

nikt nie doradzal ja kiedys wczesniej chodziłam do jednej psycholog i nadal
chciałam bo kobitka mnie zna. mąż poszedł na chybil trafił i chodzi do innej. w
sumie dopiero był 3 razy i zaczyna terapie, moze to musi potrwac,zreszta u mnie
tez nie było efektów od razu.sama juz niewiem co robic, mecze sie

no i najważniejsze

[umasumak]

Koniecznie odizolujcie rodziców od swoich problemów.
Piszesz, że macie 8 miesieczne dziecko i że przez pierwsze dwa lata, czyli
przed jego urodzeniem, było między Wami dobrze. Może po prostu nie jesteście w
stanie sprostać nowyn rolom?

[june26]

pewnie nie doroślismy do roli rodziców-i to jest przykre, jak byłam w ciąży to
dogadywalismy sie choc były tez kłótnie, głównie o mojego ojca-jest aktualnie
niepijącym alkoholikiem a wtedy pił, dając nam w kość(mieszkamy z moimi
rodzicami- niedługo mielismy zacząc budowe naszej czesci domu)teraz jest adas a
jak jest dziecko to są nowe obowiązki i problemy tez.

[kafka03]

Nie wiem czy Cię pocieszę. Przechodzę podobną sytuację, z tym ,że mój mąż
przestał się leczyć, a ja od tego uzależniałam dalszą walkę o nasze małżeństwo.
Jest już tak ciężko, że ja marzę żeby on odszedł, ale jego syndrom (DDA)napewno
mu na to nie pozwoli. Różnica polega na tym, że moja córka ma już prawie 3
latka i tak bardzo widać jak na nią chora sytuacja naszego małżeństwa wpływa.
Powiem Ci jedno- pomyśl o sobie, a pszede wszystkim o Swoim synku, bo dla niego
Wasza rodzina będzie wzorem do naśladowania.

[g0sik]

Dobry psycholog powinien zaproponować wspólną wizytę. Tylko wtedy ma to sens i
mozna obiektywnie spojrzeć na problem i pomóc. Jeśli mąż nie zgodzi się na
wspólną terapię może zapisz się do tego psychologa do którego on chodzi?

[mamamarka]

Za wszelką cenę próbuj uratować związek. Myślę, że to kryzys. My też taki sam
przechodziliśmy, jeszcze są kłótnie i wyzłośliwianie się ... ale jest coraz
lepiej. Zaczęliśmy o tym rozmawiać, znowu się przytulamy. Zobaczysz, Będzie
lepiej. Postaraj się być silna. Trzymam kciuki.

[monia323]

musi byc jakaś przyczyna.
Jak tam strona finansowa,i imtymna?

[edytkaq]

a jak wygląda terapia u psychologa? pytam tylko z ciekawości? tylko rozmowy,
tak?
a moze ktoś kto chodzi się wypowie?

[june26]

ze stroną intymną wszystko ok, gorzej z finansową, nonstop kłócimy sie o kase
której ciągle brakuje na wszystko....

[pade]

To jak w większości małżeństw
Tylko wspólna wizyta u psychologa. Przecież Twój mąż inaczej przedstawia
sytuację (subiektywnie), a Ty patrzysz na to z innej strony. Aby rady
psychologa poskutkowały muszą się najpierw wypowiedzieć obie strony, takie jest
moje zdanie.
Musicie się przede wszystkim uniezależnić od rodziców, a potem powolutku
układać sobie życie od nowa.
To chwilowy kryzys, jeżeli jesteście dojrzałymi ludźmi dacie sobie radę.

[sheer.chance]

wyslalam Ci maila, moze pomoze...