mąż a zero pożytku :(

[ella2111]

Dziewczyny czy wasi mężowie też na niewiele się w domu zdają? Ja wszystko
rozumiem, że mają urwanie głowy w pracy, stresy, te codzienne dojazdy i
stanie w korkach może człowieka wykończyć ale to samo tyczy się prowadzenia
domu i siedzenia w nim z maluchem. Mój syn ma w tej chwili 6 tyg. i przyznaje
bez bicia,że są chwile po których czuje się wyrodną matką bo najzupełniej mam
dosyć. Czuje się zamknięta w domu jak w więzienniu a mój kolega małżonek
chyba nie chce tego zrozumieć. Chciałabym np. bez pośpiechu, bez targania
fotelika z dzieckiem przejść po sklepach, wyrwać się choć na chwilę ale mój
mąż jedzie ze mną (twierdzi, że do pomocy i towarzystwa) i kończy się to
awanturą przed witryną sklepową i szybkim powrotem w cztery ściany. Pomijam
już fakt pomocy w czynnościach domowych, bo to są babskie rzeczy ( czasami
zdarza mu się pozmywać po obiedzie i poodkurzać ale robi to z wielkim bólem
serca)Czy ja mam zbyt wygórowane wymagania? Odrobina zrozumienia i
współpracy! To wszystko!Przecież nie chce z niego zrobić gosposi albo super
pedanta, ja tylko chce, żeby wrzucił skarpetki do pralki albo zmył kubek w
którym przed chwilą wypił herbate. Jak mu o tym mówie to się według niego
czepiam, gderam...itd. ale ja mam co robić przy naszym synku, mimo że jest
mały to strasznie absorbujące dziecko ciągle u mamy na rękach, a nie daj Boże
matka wyjdzie z pokoju do kuchni albo do łazienki wrzask jakbym mu
niewiadomo jaką krzywde robiła a ja chce zrobić siusiu czy ugotować obiad (
jak twierdzi mój mąż są kobiety, które potrafią łączyć to wszystko-
piorą,gotują,prasują zajmują się dzieckiem i nie narzekają. ja jak widać nie
potrafie, ciągle brakuje mi czasu a śniadanie jem na raty o 13.00 jak dobrze
pójdzie, ratunku ja nie wiem ile tak jeszcze wytrzymam ) Prosze napiszcie czy
jestem sama?Czy to naprawde ja nie potrafię zorganizować tak poukładanego do
tej pory życia? Czy nie słusznie domagam się pomocy ze strony męża?

[pimenta]

zamiencie sie na jeden dzien niech on tak z malym posiedzi i zobaczymy czy da
rade to wszystko polaczyc!
moj tez nic nie robi(jak ma mi podac cos do picia to robi obolala mine, albo
jak go wolam do pomocy to mowi"nie moge,ogladam")ale za to placi za gosposie bo
inaczej bym chyba umarla...nie mam nikogo bliskiego w promieniu 12 tysiecy km
zeby w razie czego pomogl...Za to jesli chodzi o podejscie do Zosi to jest
super! no i u nas jest cieplo wiec czesto wychodzimy.
pozdrawiam i nie daj sie!

[magdalenamk]

czy
> jestem sama?Czy to naprawde ja nie potrafię zorganizować tak poukładanego do
> tej pory życia?

Pocieszę Cię. Na tym etapie to norma. U mnie życie zacżęło się normować po 2
miesiącach od porodu. Dokładnie myślałam to samo co Ty. Jadłam śniadanie
wieczorem, po południu itd... Mąż mnie też wkurzał, mimo, ze pomagał. Meża
zagoń od razu do pracy, bo się przyzwyczai, ze dziecko to tylko Twój obowiązek.

[mamaszymona2]

nie jestes sama
ja tez szczerze mowiac nie potrafie sie pozbierac szymon tez ma 6 tygodni ale
na przekor twojemu jest niekłopotliwy spi je i robi w pieluche czsami steknie
za to ja czuje sie zamknieta jak w wiezieniu a moj maz tego nie rozumie wogole
mysli ze jest mi super skoro nie musze chodzic do pracy, on wstaje o 4 i tezo 4
wraca do domu wiec zadko zdarza sie ze ma na cos ochote on marzy po powrocie o
tym zeby sie przespac za to ja czekam na niego w nadziei na jakas odskocznie od
codziennych zajec domowych wprawdzie nadazam ze wszystkim ale czsami nie mam
ochoty na nic!!! do tego mam takiego wielkiego dola bo przytylam 27kg i
niestety jeszcze 17 mi zostalo a silnej woli mi brakuje!!
no postanowila zaczac nowe zycie od jutra ale nie wiem czy mi sie uda!! zycze
sobie i tobie wszystkiego naj!!

[ella2111]

Mateusz nie jest kłopotliwy to tylko taki mały mami synek który wręcz kocha jak
jestem przy nim Super ale troche męczące zwłaszcza jak chce się zrobić coś w
domu a z dzieckiem przy cycu nie daje rady
Poza tym ja też postanowiłam coś robić dla siebie tym bardziej, że co tu dużo
gadać kilogramy same się nie zgubią. Mam niecny plan zostawiania w soboty męża
z synem a sama będe chodzić na fitness. Może się uda?! Tobie również życze
wytrzymałości i powodzenia. Pozdrowienia dla Szymonka!

[em_em71]

Pewnie, że pięknie i kolorowo mogłoby być, gdybyś była np. Mandaryną (kiedy
jeszcze nią nie była, zresztą) - opiekunka śmiga przy dziecku a ty zajmujesz
się sobą. Dziecko, a zwłaszcza niemowlę, to mnóstwo radości, ale też pasmo
wyrzeczeń. Do tej sytuacji należy przywyknąć, im szybciej się z tym pogodzisz,
tym mniej nerwów stracisz.
A swoją drogą, nie zajmuj się wszystkim naraz, bo wpadniesz w niepotrzebną
frustrację i małe problemy będą urastać do kolosanych. Jest ci siebie żal i tu
cię rozumiem, też miewałam takie stany i też się buntowałam. Z czasem wszystko
się ułoży, możesz mi wierzyć.

A co do męża, też potrzebuje przywyknąć do nowej roli, chyba głowy ci nie urwie
jak nie zastanie obiadu czy błysku w chałupie... a może właśnie wtedy zauważy,
ze opieka nad maleństwem jest tak absorbująca, że na inne czynności brakuje
czasu, siły, chęci...

Pytasz, ile jeszcze wytrzymasz... Wytrzymasz i nawet zapomnisz

I jeszcze jedno. Spróbuj bardziej angażować męża w opiekę nad dzieckiem, może w
tych sprawach będzie się czuł bardziej doceniany i potrzebny. Powodzenia

[mama500]

em_em71 napisała:

> Pewnie, że pięknie i kolorowo mogłoby być, gdybyś była np. Mandaryną (kiedy
> jeszcze nią nie była, zresztą) - opiekunka śmiga przy dziecku a ty zajmujesz
> się sobą. Dziecko, a zwłaszcza niemowlę, to mnóstwo radości, ale też pasmo
> wyrzeczeń. Do tej sytuacji należy przywyknąć, im szybciej się z tym
pogodzisz,
> tym mniej nerwów stracisz.
> A swoją drogą, nie zajmuj się wszystkim naraz, bo wpadniesz w niepotrzebną
> frustrację i małe problemy będą urastać do kolosanych. Jest ci siebie żal i
tu
> cię rozumiem, też miewałam takie stany i też się buntowałam. Z czasem
wszystko
> się ułoży, możesz mi wierzyć.
>
> A co do męża, też potrzebuje przywyknąć do nowej roli, chyba głowy ci nie
urwie
>
> jak nie zastanie obiadu czy błysku w chałupie... a może właśnie wtedy
zauważy,
> ze opieka nad maleństwem jest tak absorbująca, że na inne czynności brakuje
> czasu, siły, chęci...
>
> Pytasz, ile jeszcze wytrzymasz... Wytrzymasz i nawet zapomnisz
>
> I jeszcze jedno. Spróbuj bardziej angażować męża w opiekę nad dzieckiem, może
w
>
> tych sprawach będzie się czuł bardziej doceniany i potrzebny. Powodzenia




wiesz, ale to nie prawda ze mąz musi przywyknąc do nowej roli. A ile to ma
trwać lat? bo u mnie juz ze 4, 5 lat. To nie prawda! Jak jest leniem, to nim
będzie.Niezależnie ile minie czasu.

[em_em71]

Coż, przykro mi, tyle...

[edytkus]

ella2111 napisała:
> czasami
> zdarza mu się pozmywać po obiedzie i poodkurzać ale robi to z wielkim bólem
> serca)

ale jednak cos tam czasem zrobi? dobre i to. Ja jak nie pracowalam i siedzialam z dzieckiem robilam
wiekszosc rzeczy w domu i przy dziecku, ale moj maz czasem przygotowywal obiad, robil zakupy i
zajmowal sie dzieckiem. Najlepiej ustalic jakis harmonogram, np. w ciagu tygodnia to ja w nocy
wstawalam do dziecka ale w weekendy sie zmienialismy a w niedizele moglam juz sie porzadnie
wyspac. Poza tym zmienialsimy pieluchy i kapalismy dziecko na zmiane itp.

Czy ja mam zbyt wygórowane wymagania? Odrobina zrozumienia i
> współpracy!

przeciez to jego dziecko tez, zostaw go na dzien bez pomocy i niech sie przekona jaki to relaks


> jak twierdzi mój mąż są kobiety, które potrafią łączyć to wszystko-
> piorą,gotują,prasują zajmują się dzieckiem i nie narzekają.

he he, niech wskaze jedna ) i nie moze to byc bohaterka mydlanej opery!

[mika_p]

Mój mąż sprząta (ja tylko z grubsza z wierzchu), gotuje częśc obviadów w
tygodniu, a w weekendy oba, praktycznie w całości przejął zmywanie (ja mam
paskudne uczulenie na rękach), robi większość zakupów i czasami wyjdzie z Małą
na spacer lub posiedzi z nią kilkanascie minut.
Ja zajmuję się dzieckiem, ale za to 24 h na dobę. Raz na kilka dni zdarza mi
się zbudzic męza w nocy, zeby potrzymał babę, jak idę do toalety, ja ja kąpię,
karmię, przewijam, zabawiam, pilnuję. Jak razem wychodzimy, ja ją ubieram.
Głownie ja z nią spaceruję. Ja nie dosypiam. Ja włączam pralkę, wieszam pranie,
zdejmuję pranie, sprzątam łazienkę, robię część zakupów (z wózkiem) i gotuję
karmę dla Małej.
Do tego ekspediuję Juniora do szkoły, czyli budze sie 3 razy w ciagu 45 minut
zeby jego obudzic, przypilnowac czy je i sie ubiera, i zamknac za nim drzwi -a
potem go wpuszczam z powrotem.
Marzę o wyspaniu sie.

[sakada]

Mój mąż zajmuje się dzieckiem w takim samym niemal stopniu jak ja (po pracy).
Ugotuje obiad, wyjdzie z synem na spacer, posprząta, utuli do snu, wykąpie,
przewinie. Nigdy nie zrozumiem podejścia: "Ja pracuję a Ty siedzisz w domu,
więc rób co do Ciebie należy, nie marudź i w ogóle lepiej podaj mi kapcie
kobieto." Nie powinnaś się na to godzić. Ja się wysypiam i jestem wypoczęta
nawet. Mąż także wbrew pozorom nie umiera ze zmęczęnia i wszyscy są szczęśliwi:-
D

[bertoldzik]

Nareszcie moge sie wyzalic na meza.Moj absolutnie mnie pozbadł.A ja nie
potrafie go "wychowac".Wczoraj wyzwal mnie ze nie myje podlogi na
kolanach,tylko mopem.Sam nic nie robi.ABSOLUTNIE NIC.Nawet talerza po sobie nie
odniesie,skarpetki zbieram po calym domu,gazety tez wszedzie leza.Ubrania rzuca
tam gdzie sie rozbierze.Nie mam juz sily codziennie chodzic i sprzatac tego
wszystkiego,tym bardziej ze praktycznie sama wychowuje dziecko.On,gdy ma go
popilnowac chociaz po to abym pozmywala zostawia malego w innym pokoju i gra w
gierke komputerowa.moj syn ma 8 mies.a ja nie mam juz nadziei zeby cokolwiek
sie zmienilo,macie jakies rady?

[izabela_741]

-wyjechac do rodziny na wakacje a on niech zgnije w tym syfie
- zostawic z dzieckiem na co najmniej pol dnia
itd itp

[malgra]

no to ja w takim razie muszę swojego męża pochwalić.Oczywiście większość prac
domowych wykonuję sama, ale często się zdarza, że mąż z wlasnej inicjatywy
pozmywa naczynia lub zrobi obiad czy kolację.Dziecku poświęca również dużo
czasu. Jeśli chodzi o porozrzucane skarpetki, to kilka lat temu znalazlam na to
sposób:pralam tylko to ,co znajdowalo się w koszu na brudną bieliznę.Kiedy raz
czy drugi zmuszony byl zalożyć brudne skarpetki czy nieświeżą koszulkę,bo
czystych już nie mial ,to się nauczyl.

[gruba-buba]

Najzabawniejsze jest to pojęcie większości chłopów, że kobieta powinna być mu
wdzięczna za .... to zamknięcie w bezpiecznych czterech ścianach. Ostatnio
powaliła mnie na kolana propozycja, że skoro chcę sobie podszlifować anglik
(wiadomo, narząd nieużywany zanika) to może by ktoś przychodził do nas na
konwers w do domu, nie będzie kłopotu komu dzieci podrzucić na ten czas i
wogóle wygodnie. Takie lekcje z dostawą do domu. Matko!!!! Czy on nie jest w
stanie zrozumieć, że ja tęsknię za ludźmi????? Ja chcę wyjść z domu bez żadnych
ogonów. Sama! Wolna i swobodna!!! No, ale to tak jakby gadać ze ślepym o
kolorach, a z głuchym o Chopinie.

A pomijam kwestie mam pracujących, ltóre najpierw na równi z mężami zap...
zawodowo, a potem powrót do domku na drugi etat do tzw babskich prac. I też nie
poczuwają się do pomocy, bo to przecież od wieków zajęcia iście babskie.
No to tyle spostrzeżenień.

[triss_merigold6]

Ja wolę krótkie piłki:
- to również jego dziecko i ma obowiązek się dzieckiem zajmować
- mieszka więc brudzi, kurzy, chlapie, je itd. więc jego obowiązkiem jest
współpraca w domowych czynnościach.
Na tekst, że to są babskie zajęcia... eee, nie... nikt mi nie powiedział
jeszcze face to face że coś jest babskim zajęciem.

[wesolek11]

Mój jak mi ostatnio powiedział, że coś mi pomaga zrobić w domu (wszystko robimy
wspólnie, tylko tak gada, że pomaga), to mu odpowiedziałam, że ja mu pomagam
utrzymać rodzine, bo to jego OBOWIĄZEK, a ja pracuję. Zamknął się i więcej nie
mówi, że mi pomaga.

[triss_merigold6]

Podejrzewam, że z tym pomaganiem to taki nawyk językowy. Klisza. Facet nawet
jak gotuje obiad, sprząta, zmywa a drugą ręką zabawia dziecko to powie,
że "pomaga".D

[wesolek11]

[wesolek11]

A z tymi walającymi się skarpetkami i koszulami zrobiłam szybko porządek. Ciach
nożyczki poszły w ruch i od paru lat wszystko co brudne ląduje w koszu, bo się
boi, że nie będzie miał w czym wyjść!

[edytkus]

triss_merigold6 napisała:

>
> Na tekst, że to są babskie zajęcia... eee, nie... nikt mi nie powiedział
> jeszcze face to face że coś jest babskim zajęciem.

a rodzenie dzieci to co?

jak twierdzi ...

[izabela_741]

jak twierdzi mój mąż są kobiety, które potrafią łączyć to wszystko-
piorą,gotują,prasują zajmują się dzieckiem i nie narzekają.

NIech taka zatrudni!!!!!!! A Ty wracaj/idz do pracy!!!!

[mynia_pynia]

Ze swojej strony już dawno zrozumiałam ż gadki typu mógłbyś mi pomuc są nie na
miejscu. Ja też pracuje (dzieci nie mamy) i czasami jak zostane w domu i zajmę
się "obowiązkami domowymi" to jestem tak wyrąbana jak po 8 h w pracy.
I tak źle i tak nie dobrze nie mam ochoty nic nadprogramowego robić po pracy
tak samo jak po "siedzeniu w domu" i pewnie tak samo ma mój facet.
Wniosek przestaliśmy się czepiać, jak nie mamy siły to gary stoją brudne i w
domu panuje syf, jak któreś ma siłe to samo coś sprząta. Albo robimy dzień
porządków razem, i tyle na ten temat.
Nie czepiam się o nic i on nie czepia się o nic.
Powiem jeszcze że to ja jestem straszną bałaganiarą, w kuchni mogę robić
wszystko, bo lubie, ale na samą myśl o odkurzaniu ciary mnie przechodzą - a że
mój facet lubi mieć czystą podłog więc sprząta sam.

Kiedyś mi wyrzucił że koty (tłumany kurzy) wylatują spod łóżka - to
powiedziałam że super, i niech złapie mi persa bo bym chciała takiego kota
I się odczepił

[dorotaifilip]

Witaj! Przeżyłam to samo. Mąż nie zmienia nastawienia. Ja nadal wymagam, kłócę
się. Udało mi się również spokojnie z nim porozmawiać, że jak tak dalej to nie
widzę szansy dla naszego dalszego mieszkania razem (bo na 100% tak myślę i nie
był to z mojej strony szantażyk). To pomogło na jakiś czas. Dało mu do
myślenia, zaczął się starać. Ale jak już napisała tutaj jakaś babeczka,jak ktoś
jest leniem to nim będzie. Przed pojawieniem się dziecka stosowałam strategię
też już tu w wątku opisaną. Gary stały, koty latały. Teraz jednak jest dziecko,
niania przychodzi do dom i głupio mi, żeby ogarniała dom zamiast zajmować się
dzieckiem. To zaiwaniam sama, pracując oczywiście, kłócę się nadal ale
zdecydowanie mniej. A dzidek mały też coraz mocniej domaga się uwagi męża i
zajmowania się nim. Mąż kocha dziecko i coraz bardziej angażuje się w życie no
jeśli nie domowe, to w życie i sprawy dziecka.
Jednak podzielę się z Tobą, ella2111 promyczkiem nadziei. Czas leci i
dzieciaczki się zmieniają. Moje ma teraz niecałe dwa lata i już nie wisi tak
mocno na mnie, jest bardziej samodzielne. Można już z nim ugotować obiad,
wstawić pranie, a odkurzanie wręcz uwielbia. Ogólnie mam wrażenie, że (dopiero
teraz)ogarniam i panuję nad swoim życiem. I zaczynam myśleć, że nie byłoby
takie szalone mieć drugie dziecko.
Jak siedziałam w domu do 14 miesiaca dziecka to nie krępowałam się prosić o
pomoc rodzinę. Przyjedżała moja mama, siostra męża. Ja jechałam na wakacje do
dziadków.
Ja akurat wróciłam do pracy. Mam jednak dobrą znajomą, która miała podobnie
przemyślenia jak ja, a była w domu ze swoim szkarabem.
pozdrawiam - dorota

da się chłopa zmienić

[cruella]

Do tych, których mężowie wyręczają w połowie spraw:

Nie wiem, co Wasi panowie robią w pracy, jakie stanowiska zajmują. Mój mąż wraca
ledwo żywy, wstaje (sądząc po budziku) 5.30, czasem ledwo na oczy patrzy, na
własne zajęcia czasu mu nie wystarcza, hobby poszło w kąt, ledwo udaje mi się
wypchnąć na basen. Powiem Wam, że cieszę się, że jego zarobki pozwalają mi na
siedzenie w domu. Wystarczy, że popatrzę na jego zmęczoną twarz...i odechciewa
mi się pracy na pewnych stanowiskach.
Co nie oznacza...że sama wszystko robię.

Do pozostałych)

Jest kilka rzeczy, które pomogły mi zaciągnąć męża do lżejszych prac domowych.

1. nic nie osiągniecie wrzeszcząc od progu "mam tego dość, w niczym mi nie
pomagasz, ja sama..." lepiej zacznijcie małymi kroczkami "możesz wykąpać małą?
ty tak świetnie robisz", "zrób zakupy, tobie ta baba nie wciśnie byle czego"
nic nie działa lepiej na faceta jak pochlebstwa))

2. udało mi się wypchnąć męża na zebrania szkolne, tu też pomogły pochlebstwa o
lepszych więzach między dorastającym synem a ojcem (a ja nie znosze zebrań!!!!)

3. udało mi się to, że mąż uczy syna wierszyków, piosenek (tych szkolnych) i
j.angielskiego (znów pochwały, jak to dziecko lepiej przyswaja wierszyki z tatą,
co zresztą jest prawdą)

4. udaje mi się czasem wypchnąć męża na basen z synem, powód j.w. (a ja mam
chwilę dla siebie)

5. zamiast krzyczeć "ale tu bałagan, nic nie zrobiłeś" powiedzcie "czy mógłbyś
odkurzyć dywan a ja w tym czasie wytrę kurze"

Polecam książkę "Musimy porozmawiać" S.Shem, J.Surrey )

[kosmitos]

nie widzę powodu, żeby stwór silniejszy ode mnie 10 razy wykonywał lżejsze
prace domowe, poza tym on mnie nie wyręcza tylko robi czynności porządkowe we
własnym domu; a co do formy dialogu to pewnie, że lepiej grzecznie niż z
awanturą, ale jakbym miała pasożyta co tylko śmierdzi, brudzi, żre i zostawia
syf w zlewie to raczej ta opcja by odpadła; tylko, że ja pracuję i jestem w
stanie się sama utrzymać, więc argument, że on ciężko zarabia na dom odpada; o
prace domowe się nie kłócimy (są ciekawsze tematy do kłótni)

[lolinka2]

Po porodzie 6 tygodni.... ja latałam na uczelnię na 8 godzin nieraz, czasem na
krócej, małż siedział z młodą (i tak do skończenia przez nią 3 lat)-
wymienialismy się jak on miał zajęcia na których musiał być. W domu nie robiłam
nic...phi, obiadu się zachciało?? no- litości- ja mam dziecko, odpoczywam i się
uczę, a bo co?? Gotował i to jak pysznie, do tej pory przechowuję fotkę którą mu
cyknęłam- jak robi chińszczyznę z córą w nosidełku, gdy ja podle taplałam się w
wannie. Do pracy wróciłam jak młoda miała pół roku (czyli macierzyński się
skończył), a oni zostali we dwójkę- obiad ugotowany, sprzątanie kulało
(dzieliliśmy sie po połowie robotą w weekendy), pranie zrobione i jeszcze miał
czas instalować coraz nowsze wersje linuxa na dysku przy okazji dojeżdżając 3
dni w tygodniu na uczelnię i dowożąc mnie do pracy codziennie. Złoto nie mąż )
i chociaz operatywny mniej niż ja (żeby nie było że słodzę i same zalety
dostrzegam)- ba, nawet znacznie mniej niż ja, to cenię go niezmiernie i
wychwalam pod niebiosa, bo mam takie życie o jakim marzyłam, a małż się
niesamowicie angażuje w moją karierę i sukcesy w tejże dziedzinie.

[ella2111]

Dzięki dziewczyny. Nie czuje się dzięki temu taka sama w tym co przeżywam.
Postanowiłam wyrwać się na weekend do mamy, też cztery ściany ale inna
atmosfera i luz bo zostaje tylko opiekować się małym. To super uczucie
zapomnieć, że w domu czekają gary do umycia, sterta koszul do poprasowania itp.
prace domowe. Myśle też,że moja rozmowa z mężem również wpłynie pozytywnie na
to wszystko ( zwłaszcza jeśli jeszcze przez kilka dni poprzychodzi do tego syfu
w domu a za 3dni skończą mu się czyste koszule ) Wszystkim nam życze
większzego wsparcia ze strony naszych Panów, tym co już je mają niech tak
będzie i się nie zmienia i abyśmy w tym zabieganiu, zapracowaniu znajdowały
chwile dla siebie. Pozdrawiam. e.

[magda236]

Ja mam tak samo. Jak jeszcze chodziłam do pracy to troche pomagał przy
porządkach w domu ale odkąd jestem w domu (nawet w 9 miesiącu ciąży) nic nic
nic wszystko muszę sama nawet z worami śmieci muszę latać bo juz niemam
cierpliwości prosić bo i tak usłyszę "zaraz" - które trwa wieczność. Gdy go
porsiłam o pomoc w czasie urlopu 12 dni to on na to że zajmie sie dzieckiem a
ja pozmywam - dziecko do bujawki elektrycznej a sam przed komputer- i tak jest
non stop. Dzisiaj jak nie pozmywa po obiedzie to sie tak wydrę,ze usłyszą mnie
na całej ulicy

[matkamichala]

nie jest tak źle,naprawde czasami mam ochote go udusić, bo kubka po kawce do zlewu nie zaniesie, ale na ogół pomaga- mamy jasny podział obowiązków-a.ja karmię on kąpie,ja gotuję on zmywa,ja piorę (czyt.pakuję rzeczy do pralki i wieszam na strychu) on prasuje... na ogół sie sprawdza...
aha- jestem kochana i robię śniadanka do pracy wyłącznie z tym co lubi

[weronikarb]

Pamietam jak rozmawialiśmy jeszcze przed ślubem, że mamy być partnerami w
obowiązkach.
Oboje pracujemy w zakładach oboje w domu.
Sprawdza sie, nawet jak siedzialam w domu na macierzyńskim to bardzo duzo
pomagal.
Teraz coraz czesciej slysze "już", "zaraz", "za moment" i w tych momentach mam
ochotę uderzyć go czymś baaaaaardzo ciężkim.
Jednak na ogól sporo pożytku mam z mojego męża
Najlepszym sposobem na nauke gotowania - nie gotować.
Do dzis mój mąż sie śmieje że jak chce zjeść coś porządnego to musi sobie sam
ugotować (wg teściowej nie potrafil nawet zieniaków wstawić - ciekawe co nie?)
Ze sprzataniem troszke gorzej - tylko centrum, ale zawsze cos.
Synka moge zostawić nawet na tydzień, jest bardziej nadopiekuńczy niż ja.

Co do poukładania sobie wszystkiego to 6 tyg. to malo.
Nim doszłam do jako takiej zaradności to minęlo prawie macierzyńskie.

Najważniejsze to wrzucić na luz i sobie wyznaczyć priorytety.
Np. nie sprzatam, bo lepiej zjeść cos dobrego.
Np. musze posprzątać bo zarosne - nie gotuje.
Male spi ja odpoczywam itd., itd.
Nie musisz być idealna tylko zadowolona i wypoczeta

[camilcia]

mój M dużo potrafi zrobić w domu, ale i tak mnie wkurza nieraz maksymalnie,
potrzeba czasu, ja się ostatnio śmiałam (chociaż mało to śmieszne) że 'chwilowo
zamienie męża na dobrą gosposię' na szczęście już jest coraz lepiej, córcia
uwielbia braciszka, mały ma 3 miesiące, idą ferie i nie będę musiała chodzić do
pracy, niedługo będzie wiosna

[paparazi1]

Jasne,z męzów nie macie kompletnie nic,narzekacie ze jestescie kurami
domowymi.Bo ja doskonale wiem,ze jak sie wam pomaga troszke,to chcecie coraz
wiecej i wiecej pomocy.Wiem ,bo doswiadczylem to na wlasnej skórze.Teraz
brakuje tylko zebym jeszcze pral,bo do tego jakos jeszcze sie nie zabralem i
nie zabiore.A co wy nam pomozecie w naszych obowiązkach? Twierdzicie ze sie na
tym nieznacie lub to zajecie nie dlawas.To faceci pomalutku przejmują obowiązki
domowe,a wy zaczynacie nas do tego coraz bardziej zmuszac,bo tak wam wygodniej

[camilcia]

o biedaku

a serio - mój mąż pranie wstawia i jakoś nie ma z tym problemu, nie rozumiem
dlaczego nie, skoro oboje pracujemy, mamy dzieci WSPÓLNE i dom też WSPÓLNY to
chyba normalne że dzielimy się obowiązkami, czy nie???
a o jakich obowiązkach typowo męskich piszesz?
mi się wydaje, że jak żona pierze to znaczy że pomaga, bo inaczej by facet
musiał sam, to samo z obiadem, sprzątaniem itp. to jest bardzo duża pomoc

[wi0la]

Moj syn ma teraz skonczone 3 miesiace .Jeszcze podczas ciazy przeprowadzilismy
sie z mezem do innej miejscowosci ponad 300km od naszej rodzinnego miejsca
zamieszkania. Po bardzo wyczerpujacym porodzie i 5 dniach w szpitalu chcialam
jak najszybciej znalezc sie w domu.I gdy tylko moje marzenie sie spelnilo
poczulam sie samotna jak palec z malym brzdacem,ktory byl grzeczny w sumie,
tylko chcial jesc co pol a czasami co godz.Maz w tym czasie byl w pracy.A mi w
domu nerwy puszczaly.Nie moglam zniesc tej samotnosci w czterech scianach,ze
nigdzie nie mozemy wyjsc, ze jeszcze nie mamy zadnych znajomych--KOSZMAR.Maz
widzial co sie dzieje i pomagal mi jak tylko mogl,nawet udalo sie pare razy
wyrwac do miasta na godzinke Wiem ze to moze glupio zabrzmi ale moje leki i
frustracja minley gdy zaczelam karmic butelka( maly zaczal tracic na wadze bo
mialam za malo pokarmu).MIalam wiecej czasu w domu na zrobienie
czegokolwiek,moglam spokojnie wyjsc z domu bo wiedzialam ze maz sie zajmie
malym.Od samego poczatku kapal synka, przewijal (choc czasami zle mu to szlo bo
maly przy zle zalozonej pieluszce byl caly mokry to nigdy nie krytykowalam
meza)W nocy to maz zrywal sie do synka mimo ze rano szedl do pracy.
Dla mnie jest to normalne ze maz uczestniczy w zyciu naszego w koncu dziecka,ale
czytajac Wasze wypowiedzi mam wrazenie ze to jakis wyjatek.
Porozmawiaj z mezem ,razem kąpcie moze to cos zmieni
Pozdrawiam

[kosmitos]

idź dzybko po macierzyńskim do pracy a obowiązki domowe są wspólne i tyle-
koniec dyskusji

[brygida111]

To jest chyba problem kobiet od wieków. Nie znam rodziny z małym dzieckiem,
gdzie obowiązki sa dzielone na pół. Ja jestem na wychowawczym mąz pracuje, u
nas podział jest taki: mąz spi z małą ja osobno, cały dzień zajmuje sie później
dzieckiem, sprzątam , gotuje, piore, prasuje. Nie jestem z tego zadowolona, ale
chyba lepiej się nie da Czasem robie sobie dzień wolnego, i zostawiam tatusia
z córunią, ja jade na zakupy, do koleżanek na pogaduchy. W między czasie jest 5
tel. co podać, co zrobić, jak to zrobić Oczywiście jak przychodze do domu to
nie ma obiadu , nie jest posprzątane!!!! no bo przecież ON zajmował się
dzieckiem. A jak zapytam czemu ja to potrafie pogodzić a on nie to słysze: że
jestem niesamowita !!!!! Tylko że ja nie chce taka być ale za to chce mieć
niesamowitego męża. Ale to już marzenie ściętej głowy
Pozdrawiam wszystkie niesamowite żony i mamusie

[kosmitos]

to ja mam chyba ideała za męża; podział równy i jak on zostaje z małą to inne
rzeczy też zrobi np. obiad; tylko, że u nas taki podział to konieczność bo ja
też pracuję; a jak dziewczyny są na wychowawczym to najczęściej słyszą od męża,
że przecież siedzą w domu więc mogą sprzątać, gotować itp

[mamamonika]

brygida111 napisała:

> Nie znam rodziny z małym dzieckiem,
> gdzie obowiązki sa dzielone na pół.

A ja znam - naszą