jestem wolna!!!

[rayenne]

To, co napisze nie jest prowokacja, nie stoi tez za tym gorzka ironia, czy
marzenie o raju utraconym czy "samooszukiwanie sie" terapeutyczne (itp) Po
raz pierwszy to poczulam. Po raz pierwszy to zwerbalizowalam i napisze i
nawet przez chwile nie bede miala wyrzutow sumienia czy lekow przed ocena
spoleczna. Wiele razy miotalam sie po roznych forach starajac zanalizowac
rozne relacje w moim zyciu, odpowiadalam na niektore watki, pytalam. Dzis
wiem, ze wszystko sprowadzalo sie do prostej kwestii, na ktora z przyczym
spolecznego ostracyzmu jakos wpasc nie moglam. To co napisze dotyczy rodziny
w ktorej sie urodzilam i wychowywalam (NIE TEJ KTORA TWORZE Z MEZEM I
DZIECMI), wcale nie patologicznej (w sensie potocznym), rzekomo wspierajacej
sie, spedzajacej razem swieta, wyksztalconej. NIE KOCHAM ICH. Nie kocham
swojej rodziny. Nie czuje sie zwiazana z zadnym jej czlonkiem. I choc
formalnie bede odbywac niekiedy (przynajmniej do smierci Babci, z ktora pewna
epoka skonczy sie definitywnie) spotkania z minimalnie odmierzona i
wycyzelowana do granic mozliwosci informacja na temat tego "co u Ciebie",
choc usmiechne sie tym grzecznym okolicznosciowym usmiechem, czuje sie wolna
i szczesliwa. Czysta. I wcale nie - ogolocona - z jakichs wartosci, ktore
moglabym przekazac moim dzieciom (raczej zas wolalabym ich nie przekazywac).
Czuje sie jakbym spalila dom z uwiezionym w srodku demonem. Teraz postawie
nowy, z nowym stolem, przy ktorym rozpoczna sie zupelnie nowe dzieje,
historie, zapachna inne potrawy, potocza sie inne rozmowy. Powiesze na
scianach nowiutkie lustra, ktore odbija moje - nasze zycie. Zupelnie tak,
jakbym uwolnila Kolo Czasu. Tak sie po prostu chcialam podzielic nad ranem.
Pozdrawiam serdecznie.

[maxima10]

A co ci psychiatra na to powiedzial?

[anna_geras]

I dobrze. Wydaje mi sie,ze rozumiem co czujesz. Kiedy ja zamknelam za soba
drzwi swojego wlasnego mieszkania tez poczulam ulge. Fajnie jesli jestes
szczesliwa.

[elza78]

w pelni oddajaca to co dzieje sie zwykle na tym forum wypowiedz - dowalenie dla
samego dowalenia
maxima, bo moze to ty potrzebujesz pomocy specjalisty zastanawialas sie nad
tym ??

[lila1974]

Elza to nie wina FORUM,
tylko NIEKTÓRYCH osób.

[elza78]

lila okreslenie ban sie wzielo od wyrazu banicja, i niektorym to by sie
przydalo
skads to sie bierze ze takie zachowania jak powyzsze sa zwyczajem juz niemal na
emamie i nikogo to nie dziwi ze:
- moze zostac odeslany do psychiatry
- moga mu zostac wytkniete wszystkie ort'y w poscie lacznie ze znakami
interpunkcyjnymi
- ze nie napisze o "znizaniu sie do poziomow" i w ogole innych slynnych juz
przytykach...
fajnie by bylo gdyby mozna bylo cos z tym zrobic, nie mozna - no coz, niestety
bedzie to zawsze kojarzone z forum na ktorym sie czesto zdarza...

[be.em]

fajnie, że się odnalazłaś. grunt, to życie w zgodzie ze sobą. nieczego tak nie
cenię jak wolności ducha, więc cieszę się razem z Tobą

[julia246]

Ja również Cię rozumiem, cieszę się że miałaś odwagę zmienić coś w swoim życiu,
mi niestety tej odwagi brakuje
Pzdr.

[elza78]

Wazne sa podejmowane w zyciu decyzje, nie wazne czego one dotycza, wazne zeby
zmienialy nasz swiat na bardziej szczesliwy, jesli ty i twoja rodzina jestescie
teraz szczesliwi, to nie ma czego roztrzasac - zwyczajnei zmienilo sie u was na
lepsze
powodzenia

[mieszkowamama]

Podziwiam, gratuluję, życzę powodzenia.

[iwles]

Pilnuj się, abyś podświadomie nie powielała odrzuconych wzorców.
Powodzenia !!!!!!

I dobrze.

[nisar]

wbrew obiegowym opiniom i temu "co wypada oraz co ludzie powiedzą" fakt
spokrewnienia z kimś nigdy nie będzie wystarczający do tego, by tę osobę kochać
lub szanować. Niestety, te uczucia wymagają jeszcze czegoś innego, niż tylko
bycia czyjąś córką, czy siostrą.
Nigdy nie kochałam i nie szanowałam mojego ojca. Nie było to dla mnie
problemem, bo nigdy z nim nie mieszkałam, ale przyznaję że dostawałam szału na
argument "przeciez jaki by nie był to twój ojciec". No i co z tego, pytam?

[janowa]

Ja sie jeszcze od tego "przeciez to twoj ojciec..." jeszcze nie uwolnilam, nie
wiem czy mi sie kiedykolwiek uda. I niestety musialam z nim mieszkac, a czuje to
samo co ty. W dodatku uswiadomil sobie, ze ma corke i ze z ta corka mozna
rozmawiac dopiero jak bylam prawie dorosla... Wolalabym, zeby o mnie zapomnial,
a raczej, zeby sobie nie przypomnial. Najgorsze jest to, ze ma teraz druga
corke, 15-letnia, i robi z nia dokladnie to samo. Ech...

---
"Pogląd, że mężczyzna nie może stale kochać tej samej kobiety, jest tak samo
fałszywy jak pogląd, że skrzypek dla odegrania tego samego utworu musi mieć
kilka instrumentów" Aleksander Spoerl

[spacey1]

Mamchyba podobną sytuację do twojej. Moja rodzina praktycznie już nie żyje
(ojciec - prawie nie znałam), mama (zmarła rok temu), babcia (ukochana, zmarła
25 lat temu), dziadziuś (ukochany, zmarł 16 lat temu).
Z rodzicami nie byłam związana, z wielu różnych względów. Miotałam się całe życi
pomiędzy brakiem uczuć a powinnością. dziś mogę powiedzieć, że jestem wolna. nie
ma żadnych zobowiązań, nie muszę niczego udawać.
Ale nie jestem wolna od jednego: od myslenia, że jednak bardzo, bardzo szkoda,
że nie miałam rodziny, którą MOGŁABYM kochać.
Jeśli teraz jesteś szczęśliwa, to dobrze, ciesz się tym. Jednak ja myślę, że
mimo wszystko każdy powinien mieć taką rodzinę, taki dom rodzinny, aby nie
musieć mówić o osbie, że się nareszcie uwolnił.
W życiu sa różne kryzysy, tak że w tych naszych "nowych" rodzinach. Mnie jest
czasme ciężko, że nie mam matki, do której mogłabym się zwrócić. jak żyła, to
też nie miałam, w tym właśnie problem....

pozdrawiam

[betty_julcia]

Teraz pozostaje "tylko" zadbać o takie stosunki i relacje we własnej rodzinie
żeby za kilkanaście lat dziecko nie postrzegało jej w takim sam sposób.

[annak07]

gratuluje Ci

[cyborgus]

tez sie przylaczam do gratulacji. wyglada na to ze odnalazlas w koncu siebie, i
to co naprawde dla Ciebie wazne.