Miała któraś z Was depresję?

[zebra12]

Jak to się zaczęło? Jaki był powód? Jak odkryłyście, że coś jest nie tak?

[deela]

tak. ja mam kilka razy w roku, ale nie chce mi sie na ten temat rozpisywac
wlasnie rpzechodze kolejna

[lilka69]

to juz rozumiem dlaczego zlosliwisz mi i innym przy okazjach spotkania w necie.
innym tez chcesz popsuc humor skoro sama masz kiepski?

lilka69

[lila1974]

Szczerze mówiąc Ciebie można zapytać o to samo.

[deela]

ROTL
lila niezle :F

[lilka69]

w swojej depresji troche sie rozerwalas

[deela]

myslisz ze jak ma sie depresje to czlowiek sie nie smieje?
depresje to ty tylko w ksiazce widzialas, nie poznalabys jej nawet dybys sie o
nia potknela i wybila sobie zeby
nawet u siebie

[lilka69]

czyzbys miala teraz lepszy okres w zyciu( okres dobrego nastroju po ktorym
nastepuje okres dolu psychicznego?)

[deela]

nie wglebiaj sie w to, to za trudne zagadnienia dla ciebie

[lilka69]

eeee, zle mnie oceniasz. jednak udalo mi sie skonczyc o czasie studia na
akadem.medycznej. i cos tam pamietam z psychiatrii mimo, iz to nie moja "dzialka".
jak sie myle, to mnie popraw.

[deela]

wybacz,ale w depresyjnym nastroju oddale sie popracowac

[lilka69]

ok, nie musisz chciec ze mna rozmawiac ale nei sciemniaj- widze, ze na innym
forum tez jestes

[lilka69]

komu zlosliwie? pani moderatorko( o ile dobrze pamietam) to publiczne forum i
moge wypowiadac SWOJE zdanie.

kasuj mnie jakby cos ci nie gralo

[nutka07]

Deela napisalas, ze masz kilka razy w roku. Moze Ty z niej nie 'wyszlas' i masz
poprostu lzejsze okresy.

[deela]

prawde mowiac to sa faz depresyjne zupelnie innej przypadlosci
przewleklej, ale to zupeeeelnie inna bajka

No właśnie Deela...

[zebra12]

Ostatnio coraz częściej czuję, ze nie mam siły zmagać się z codziennością. Nie
chce mi się. Zmuszam się do każdego kroku i ruchu. Czasem myślę, że dobrze
byłoby uciec od tego wszystkiego. Nic mnie nie cieszy, bo moje życie wydaje mi
się do niczego - nieudane, zmarnowane, szare. Nie widzę też perspektyw.
Skąd wziąć siłę do życia?
Skąd Ty bierzesz Deela?

[lila1974]

Depresje są różne - siebie nigdy w życiu bym o nią nie podejrzewała,
bo jestem wulkanem energii i optymizmu. Poszłam do psychiatry
dlatego, ze widziałam, że brakuje mi cierpliwości do dziewczynek.
Bardzo na nie krzyczałam.

Po długim wywiadzie, ku mojemu zaskoczeniu, padła diagnoza -
depresja (jakaś tam).

Wywaliłam na lekarkę zszokowane oczy - jak to JA? DEPRESJA? Przecież
mnie chce się żyć, lubię ludzi, jestem wesołą, szczęśliwa w
małżeństwie, miałam szczęśliwe dzieciństwo, żadnych zawodów
miłosnych ... JAKIM CUDEM?

Ano czasami nie musi być przyczyn w środowisku, czasami depresja
jest wynikiem chemicznych (hormonalnych) zmian w organiźmie, czasami
jest obronną reakcją u "silnej baby" itd. itp.

Jesli dostrzegasz coś niepokojącego, idź. Psychiatra krzywdy Cinie
zrobi, a kto wie, może rzeczywiście jest Ci potrzebny?

Ja się cieszę, że poszłam. Dzięki odpowiedniemu leczeniu moje dzieci
nie muszą się już mnie bać.

[sebaga]

> Jesli dostrzegasz coś niepokojącego, idź. Psychiatra krzywdy Cinie
> zrobi, a kto wie, może rzeczywiście jest Ci potrzebny?

krzywdę może zrobić, jeśli terapia jest prowadzona przez kogoś kto nie ma
pojęcia co robi( co się często zdarza) to może być więcej problemów niż
korzyści.. Latwo jest rozgrzebać to co siedzi w głowie pacjenta, potem zaczynają
się schody..

[lucerka]

czyli co? nikomu nie ufaj?

[sebaga]

nie sprecyzowałam.. Jestem za terapią u psychologa, ale cięzko o dobrego.
Dlatego sama jeszcze nie poszłam a chcialabym, boję się po prostu skutków. Z
mojego najbliższego otoczenia na 5 terapii każda była do bani. No może poza
jedną, częsciowo, podczas której lekarka robiła wrażenie zainteresowanej
autentycznie. Niestety po kilku sesjach stwierdziła, ze "to ona nie wie" ... Ale
nie generaluje, na pewno są świetni psycholodzy, którzy potrafią pomóc, tylko
gdzie ich szukać..

Wulkany energii i optymizmu

[ledzeppelin3]

> Depresje są różne - siebie nigdy w życiu bym o nią nie
podejrzewała,
> bo jestem wulkanem energii i optymizmu. Poszłam do psychiatry
> dlatego, ze widziałam, że brakuje mi cierpliwości do dziewczynek.
> Bardzo na nie krzyczałam.

Ano właśnie- te wulkany energii, co to każdemu dadzą dobre słowo,
każdemu pomogą, czesto robią to kosztem siebie. Mam dwa takie
przykłady w najbliższym otoczeniu- tacy ludzie często na zewnątrz są
postrzegani jako opoka, silni ludzie, wspaniali koledzy, a dla
siebie/najbliższych- już im nie starcza siły, chęci
Kończy się depresją/wrzodami żołądka/niewydolnością wątroby (serio)

zebra

[deela]

po prostu nie ma wyboru, czasami zdarzaja sie dibre rzeczy ktore stawiaja na
nogi, poza tym zauwazylam ze NAPRAWDE nie ma tego zlego co by na dobre nie
wyszlo tym zyje

[lucerka]

Lila ma racje, warto przejsc sie do psychiatry lub do psychologa. Trzeba tez
pamietac, ze psychiatrzy sa od tabletek a psychologowie raczej od terapii.
Ja dziesiec lat temu, z dnia na dzien, stalam sie innym czlowiekiem. Obudzilam
sie po prostu ktoregos dnia i nie moglam wstac z lozka. Zawalilam studia itd.
Przyczyna czysto somatyczna. Nie mialam zadnej traumy.

Bralam przez jakis czas leki i jest ok, moge funkcjonowac. Ale juz nigdy nie
doszlam do siebie.

[nutka07]

Zebro ja bym proponowala wizyte u psychologa. Jezeli nawet nie masz depresji
moze wplynie to jakos konstruktywnie na Twoje zycie. Na Twoje postawy, decyzje.

Czytajac Twoje posty wcale sie nie dziwie Twojemu samopoczuciu. Moze
skorzystanie z profesjonalnej pomocy bedzie mialo oddzwiek w tym co robisz.
Pojawi sie ta sila. Spojrzysz na wiele spraw inaczej.

Najgorzej nic nie robic i trwac w zawieszeniu.

[szyszunia11]

dokładnie. To nie tylko kwestia depresji jako jednostki klinicznej, ale można zyskać dużo cennych porad na zycie i jak radzić sobie ze swoimi emocjami.

[mathiola]

chciałam wejść tu żeby napisać, że nigdy nie miałam.
A teraz to już w sumie sama nie wiem...
Wiecie co, chyba też się przejdę do psychologa.
Jakoś za dużo ostatnio dźwigam na barkach.

[zebra51]

Miałam.
To był straszny, ponury okres w moim życiu. Siostra zochorowała na
chorobe nowotworową, ja byłam wtedy bez pracy, miałam bardzo złe
stosunki z moja Mamą i Bratem. Wpadłam w swoisty letarg. Płakałam,
jeśli w sklepie chciałam kupić smietanę, a jej nie było. Miałam
głupie myśli, żeby zakończyć to wszystko.

[przeciwcialo]

Moja koleżanka walczyła z depresja ponad rok od zdiagnozowania.
Zaczęło sie od wyszukiwania problemów zdrowotnych.

[kicia031]

Bol istnienia tak przerazliwy, ze nie dawal sie wytrzymac. SEnnosc
wieczorem, bezsennosc od 4 rano, brak apetytu - stracilam 9 kilo.

Bralam leki i pomoglo, ale wiem, ze nie na zawsze.

[selavi2]

Tak.
Ale leczona farmakologicznie dopiero 2 lata temu - przez rok.
Okazalo sie ,ze wogole przez cale zycie mialam epizody depresyjne zwiazane z
moim dziecinstwem i ojczymem alkoholikiem ( szanowanym nauczycielem, tyranem,
despota i sadysta)i ojcem, ktory njchetniej gumka "myszka" wymazalby mnie z e
swojego zycia.
Potem przyszly-rozwod, i rozstanie z kolejnym partnerem, utrata legalnej pracy
na 8 lat,zabicie swojego dziecka(ciaza mimo srodkow anty) i po tym ostatnim
fakcie nastapilo wielkie BUM. Najwieksze ze wszystkich.
Zaczelam od mitingow i terapii dla Doroslych Dzieci Alkoholikow 6 lat temu, 2
lata temu byl psychiatra i leczenie, zeby doprowadzic do normy chemie mozgu.
Jest ok., ale klasycznie jesienia i zima ciezej mi sie zyje.
A depresje mialam tzw."z usmiechem".
Objawiala sie ona miedzyinnymi totalna agresja wyrazana przez krzyk, najgorzej
ze do moich dzieci, po paru tyg. takiego funkcjonowania tak mialam go dosyc i
tak bylo poza mozliwoscia zmiany, ze poszlam do lekarza. Okazalo sie , ze ta
agresja to tak naprawde paniczny lęk, na dodatek zupelnie irracjonalny.
Inne objawy to: bezsennosc - zasypianie na 3-4 godziny nad ranem, niechec do
wychodzenia z domu, siedzenie godzinami przy kompie, placz z byle powodu,
poczucie, ze sie ma w sobie "czarna dziure",
zero mysli o przyszlosci, beznadzieja, wrazenie, ze dluzej juz tego nie
wytrzymam (wtedy poszlam do lekarza) i jeszcze poczucie, ze wszystko dookola
jest jakby za szybką.
Dla mnie najgorsza byla bezsennosc i agresja, frustrowaly mnie jeszcze bardziej.
I sama terapia (w ktorej zreszta uczestnicze dalej) nie wystarczyla - potrzebne
bylo okresowe leczenie.
Dodam, ze cale zycie bylam osoba tzw.silna, zawsze dawalam sobie rade, jestem
wesola, szczera i otwarta, lubie ludzi i kontakt z nimi.
Ale kilkadziesiat lat walki robi swoje i nastepuje zmeczenie materialu.

[gemmavera]

U mnie tak jak u Deeli depresja to wynik innej przypadłości, więc nie wiem, czy
się powinnam wpisywać.
Ale się wpiszę, bo pozytywne jest to, że po farmakoterapii i psychoterapii jest
dużo, dużo lepiej. Czyli zdecydowanie warto szukać pomocy, no i dobrze by
było przypuścić na deprechę zmasowany atak. Czyli po pierwsze leki (o ile
psychiatra uzna je za konieczne), po drugie znalezienie dobrego terapeuty.

[anetuchap]

Też miałam depresję,niestety
Podobnie jak u Lucerki spadła ona na mnie nagle i niespodziewanie.
Pewnej nocy nie mogłam spać aż mną telepało,a rano nie miałam siły wstać z
łóżka,a jeśli miałabym wstać,to po to,aby wyskoczyć przez okno.
Leczyłam się farmakologicznie i bardzo pomogło,ale moje życie nie będzie już
nigdy takie jak z przed depresji.

[figrut]

Od lutego leczę się z depresji u psychiatry. Mówiąc szczerze, mam zupełnie inne
odczucia niż większość z Was - chodzę na terapię do podobno bardzo dobrego
psychologa i leczę (a właściwie leczyłam) się farmakologicznie u bardzo dobrego
psychiatry. Moim zdaniem psycholog nie pomógł mi zupełnie nic, a psychiatra i
rozmowa z nim jak najbardziej tak. Moja depresja to wynik sytuacji w domu
podobnie, jak u Ciebie Zebra. Nie miałam ochoty na nic. Za sprzątanie strasznie
ciężko mi się było zabrać, dzieciaki bardzo często wyprowadzały mnie z
równowagi, nie chciało mi się zrobić nic dla siebie. Byłam zaskoczona diagnozą,
gdyż mimo wszystko potrafiłam jednak cieszyć się życiem i prawie zawsze byłam
wesoła, a jednak nie wszystko grało. Od lutego brałam Asertin50 i wszystko
zaczęło się zmieniać na lepsze. Nabrałam ochoty do życia, poszłam do fryzjera,
poczułam się dużo lepiej sama ze sobą, dzieciaki zrobiły się fajniejsze (ja nie
krzyczałam tylko przytulałam, one przestały reagować agresją na agresję ). Od
tygodnia nie biorę już tabletek i widzę, że radzę sobie już bez nich. Dzięki
tabletkom miałam okazję poznać efekty zmiany mojego zachowania i już ich nie
biorąc idę dalej tą nową drogą postępowania, którą miałam okazję poznać.

Figrut

[kicia031]

Mi tez pomogl psychatra i leki, a nie psycholog.

[gemmavera]

Różnica między lekami a terapią jest taka, że dobrze dobrane leki pomagają
niemal od razu - po kilku dniach czy tygodniach stosowania. Natomiast terapia
działa że się tak wyrażę długofalowo - nie ma spektakularnych i natychmiastowych
efektów, za to jest mozolna i trudna praca nad sobą. U mnie efekty terapii
zaczęły się pojawiać stopniowo, za to trwały jeszcze dłuuugo po jej zakończeniu.
Ale to nie było na zasadzie "dziesięć wizyt u terapeuty i pstryk - oto nowa ja".
Dlatego sądzę, że w przypadku terapii trwającej od lutego nie można jeszcze
orzekać, że poskutkowała albo nie poskutkowała.

[renkag]

Figrut, to pocieszające co piszesz, bo ja już niby wyszłam ale tak boję się
nawrotu, że nei mogę się cieszyć życiem. I jeszcze te posty, które mówią, że
nigdy nie będzie tak jak dawniej. Ja już chorowałam 2 razy, ale po pierwszym
epizodzie zaszłam w ciążę i zapomniałam co to depresja. Wróciła zupełnie
niepodziewanie wraz z moim popwrotem do pracy - nie mogłam się z tym pogodzić,
że to już koniec "siedzenia w domu" - mi było tam bardzo dobrze. Teraz już nawet
"mój" psycholog mówi, żebym już przestała chodzić na terapię tylkok zaczęła żyć
i przestała koncentrować na sobie. Ja sama jestem psychologiem i problem w tym,
że ciągle mam swoją teorię na temat swojego zdrowia psychicznego i problemów
Jestem też DDA i psycholog do którego chodziłam specjalizował się w tym temacie
- ale nawet ona nie odkryła u mnie tego syndromu, poza 1-2 cechami choć ja ze 3
razy się doszukiwałam i podchodziłam do tego tematu.

[asiula_3]

Ja u siebie podejrzewam. Mam objawy somatyczne...Ale boję się i
iść do psychiatry i nie iść... Na zewnątrz oczywiście gram twardą
ale w środku się rozpadam...Coraz częśćiej chciałabym zasnąć i nigdy
się nie obudzić...ale wtedy skrzywdzę dzieci...chociaż może tak
byłoby dla nich lepiej niż żyć z rozchwianą matką...? Raz umówiłam
się na wizytę u lekarza - odwołał z przyczyn rodzinnych. Drugi raz
nie miałam odwagi się umówić. Ale może znajdę kiedyś dość siły.
Pomożcie proszę znaleźć rozsądnego psychiatrę w Warszawie.

[pieskuba]

Tu jest fajna pani psychiatra(psychologowie zresztą też):

www.otep.pl/

[pieskuba]

Joanna Szewczyk, dla uściślenia.

[mma_ramotswe]

Wydaje mi się, że jak ktoś raz na to zapadnie, to sie już nie
pozbędzie. Będą lepsze okresy, ale predyspozycja zostaje Jak z
alkoholizmem.

[zebra51]

Chyba muszę się z tym zgodzić, mimo, że od dawna jest już (prawie)
dobrze, czasem "coś" kładzie się na mojej duszy.

[malila]

Wcale nie jestem przekonana, że z depresją jest jak z alkoholizmem,
pomijając nawet fakt, że alkoholizm może nieść ze sobą jakąś doraźną
przyjemność Depresja IMO pojawia się wtedy, gdy człowiek zaczyna
sobie uświadamiać, że bohater nie zawsze wygrywa. I nie mam na myśli
konkursów, stanowisk czy lotto. Chodzi o świadomość, że mnie też
może się "to" zdarzyć. Że mogę smiertelnie zachorować, może to
dotknąć moich dzieci, że moje życie nie będzie wyglądać tak, jak
sobie wymarzyłam, że dokonałam złego wyboru i sama zamknęłam się w
klatce, że z tej sytuacji nie ma wyjścia itd.Ale podkreślam chodzi o
świadomość, że to jest realne, nie o wiedzę, że coś tam się moze
zdarzyć. I ta świadomość zazwyczaj pozostaje już w człowieku na
zawsze, o ile nie uda się dość szybko znaleźć rozwiązania, które
pozwoli znów uwierzyć, że ze wszystkim zawsze sobie poradzę.

[malila]

Miałam depresję, ale nie wiem, co to znaczy mieć depresję
niewynikającą z czarnych myśli. Pomogła mi roczna psychoterapia.
Leków nie brałam, nie chciałam. Efekt jest taki, że mam dużo lepszą
świadomość tego, co czuję i dlaczego to czuję i mogę niemal
natychmiast zareagować zmieniając sposób myślenia.

[renkag]

Ale jak zmienić ten sposób myślenia - bo ja ciągle do niego wracam

[pieskuba]

W tym właśnie może pomóc terapia.

[renkag]

Ja już długo chodzę na terapię, a po terapii zawsze wracam do starego sposobu
myślenia Jak pisałam, już psycholog powiedziała, żebym zajęła się życiem a
nie tym przyglądaniem sie sobie.

[malila]

Trudno powiedzieć "jak", nie wiedząc, co to za myśl wywołuje
depresję. Jeśli wracasz do starego sposobu myślenia, to może
oznaczać, że ta nowa myśl nie jest "mocna", że ma słabe punkty.

[renkag]

U mnie to jest błędne koło - myśl wywołująca u mnie depresję, to ta, że na pewno
nadal jestem chora, a jak nie to zaraz znowu wróci ta depresja. Najbardziej
dołuje mnie myśl o nawrocie depresji i sprawia, że przez cały czas czuje się
"depresyjnie" - tak na wszelki wypadek.

[malila]

Znam to, znam) Tutaj rzeczywiście nie pomoże "niekoncentrowanie
się na sobie". IMO warto się pogodzić z tym, że nawrót depresji jest
możliwy, bo jest. Nie zapobiegniesz wszystkim wydarzeniom i
wszystkim czarnym myślom. Nie warto wmawiać sobie, że nic takiego
się nie zdarzy, bo jak wiadomo wszystko się może zdarzyć. Warto
natomiast skupić się na tym, że jak depresja wróci, to też sobie z
nią poradzisz.
Terapeutka zresztą na pewno zadawała Ci pytanie: a co się wtedy
stanie?

[renkag]

No tak - też to znam. Więc akurat z tym muszę już poradzić sobie sama, bo
wszystko w teorii wiem

[malila]

Jeśli teoria nie sprawdza się w praktyce, to oznacza, że to zła
teoria. Czyli, jeśli nie pomaga świadomość, że sobie poradzisz, to
oznacza, że albo wątpisz w to, że sobie poradzisz, albo boisz się
czegoś, co jest efektem depresji, albo kurna nie wiem, co

[renkag]

Ja się boję, że przy następnej depresji sobie nie poradzę I nie mogę
zaakceptować faktu, że to może wrócić. Ale to mi bardziej podpada pod nerwicę
niż depresję

[anetuchap]

Moja depresja nie była skutkiem "czarnych myśli".
Miałam jakieś problemy,ale nie takie,które by mnie przerastały czy
dołowały. Po prostu neuroprzekaźniki w moim mózgu się zbuntowały
i już. Nie wiem,co by było gdybym nie leczyła się farmakologicznie,
wolę nie myśleć. Próbowałam psychoterapii,ale niczego nowego o sobie
się nie dowiedziałam.
Uważam,że depresja powinna być leczona farmakologicznie i wspomagana psychoterapią.