jak trudno być samej

[teofila2006]

gratuluje wszystkim Pania któtym się udało, które po latach jeśli
one odeszły nadal wiedzą że dobrze zrobiły.
We mnie coś pęka po trzech latach kiedy odeszłam. nadal była
sama. Nie chce się przyznać, że z kimś jestem. Nie zdobyłam się na
rozwód, żyjemy w separacji. Mamy cudną córkę, która dorasta,
zadaje dużo pytań, teskni za tatą, płaczę- i to mnie wyrzuca,
wytrąca. I nie potrafie budować tego nowego zycia przy boku
innego. Czuję się nie ok w stosunku do dziecka, do obecnego faceta
i byłego męża.
Jak widze kiedy przyjeżdża do dziecka, jak ona się cieszy we mnie
coś pęka, wraca dawne.
Znajomi odeszli kiedy sie dowiedzieli że rozwaliłam małżeństwo,
powiedzieli że to trudna dla nich sytuacja, inni zamilkli.
Zostałam sama z dzieckiem i moją rodziną.
Domem, kredytem i spłatą męża.
Finansowo daje sobie rade ale emocje mnie zabijają.
Nie umiem zostawić tego co było, wraca za każdym razem kiedy on
przyjeżdża.
Pomieszało się w tym moim życiu.

[lejla81]

Można spytac, czemu się rozstaliście z mężem?

[migata]

a twój były mąż ma kogoś? właśnie dlaczego się rozstaliście? i co na
to wszytsko obecny partner?
córeczka zawsze będzie kochała swojego ojca, ale chyba trzeba dużo
rozmawiać o sytuacji która was spotkała i powoli powinna zacząć
rozumieć, ale musisz zacząć od siebie.

[teofila2006]

dlaczego? sama ciągle zadaje sobie to pytanie.
Zawsze wszystko mi w nim przeszkadzało ale go kochałam. Wkurzało
mnie, że od urodzenia dziecka nie chciał zmian w życiu. Przed
narodzinami, każdy weekand spedzalismy ze znajomymi, wyjeżdżaliśmy
to tu tam, zawsze z kimś. Zabawa na całego. Po narodzinach, ja
chciałam się wyciszyć, skupić na dziecku, na sobie(właściwie
musiałam pracować do końca rozwiązania ciąży i właściwie po porodzie
też) dziecko spało a ja zamiast odpoczywać to kompa, jak się budziłą
to oddawałam się jej, zakochana zapatrzona mama. Chciałam, żeby
chociaż wstał raz w nocy, ale nie. Po 3 miesiącach odmówił kąpania
dziecka, czytana na dobranoc. Właściwie spędzał z dzieckiem godzinie
dziennie, dac jeść, spacer i finito. A w weekand oczekiwal że znowu
gdzieś z kimś się spotkamy, wyjedziemy lub ktos nas odwiedzi.
Zaczelo sie we mnie wszystko buntowac. Powiedziałam dosyc.
Ostateniego weekandu doszlo do wypadku corki pod opieka taty. Wtedy
powiedzialam dosyc. 3 tygodnie spedzilam z corka w szpitalu. Nie
moglam do niego wrocic, do tego zycia. Byl przy mnie kolega, ktory
mnie wspieral, pomagal. Znajomi zamilki. Rodzina wspierala.
Minelo duzo czasu, emocje opadlo, zlo wymazuje sie z pamieci,
zostaja radosne chwile uwiecznione na zdjeciach, wspomnieniach.
I jest ona- cale moje zycie.

[lejla81]

Typ wiecznego Piotrusia Pana, mój był taki sam, chociaż odeszłam z
innego powodu. Gdyby chodziło tylko o to, pewnie bym nie odeszła.
Jeśli ciągnie Cię do niego z powrotem i nie było żadnych innych
bardziej drastycznych powodów (sądzę, że wypadek może zdarzyc się
każdemu, nawet najbardziej uważnej osobie), to może spróbujcie
jeszcze raz?

[teofila2006]

odp na pytania dalej:
Tak mój były mąż ma kogoś, choć jakiś czas temu twierdził, ze to nic
takiego. Ale ma, cały czas się z nią spotyka.
Co na to obecny partner- hm, akceptuje moje humory, jest b.
wyrozumiały, ma wspaniały kontakt z moim dzieckiem, uwielbiają się.
Mają fajne pomysły na zabawę.
Ale mi jakoś zaczyna przeszkadzać, że to nie "tata", to magiczne
słowo. A skoro mi, to ONA też się buntuję czasami.
Wszystko zaczyna być b. trudne.
Pani psycholog mówi, uporządkuj życie. Pozamykaj sprawy, ale nie
umiem, nie umiem iść do sądu i złożyć papierów rozwodowych. Nie
umiem zamknąć tamtego etapu.

[kasiek281]

hm... ja wiem jak trudno pozamykac takie sprawy sama jestem w trakcie choc juz
pare razy próbowałam a tak naprawde wiazały sie one z nadzieja ze jeszcze
wszystko mozna bedzie posklejac ale w moim przypadku to była tylko obłuda i
załuje ze nie zlozylam wniosku wczesniej byłabym juz po

[endzi11]

Doskonale to wszystko rozumiem. Ja długo nie mogłam się pogodzic z tym że mój
były sie odkochał i odszedł do innej. Było to o tyle trudne że jak pytałam co
zle zrobiłam to On mówił ze nic ,że jestem wspaniała i że to on zawinił,po pół
roku jak sie wyprowadził była sprawa rozwodowa,sama złożyłam pozew,i na niej po
prostu wymiękłam,zaczęłam strasznie płakać i powiedziałam że nie chce
rozwodu,rozprawe zawieszono,minęło kolejne pół roku i już byłam na to
gotowa.Teraz mi lżej,ulga że już po wszystkim ,a on nadal przychodzi do córki i
mamy dobre kontakty. W tym całym czasie też się z kimś spotykałam,i też miał
dobre relacje z moim dzieckiem ale też przeszkadzało mi to że to nie "tata" też
miałam humory i zadręczałam się. Wiec nie wyszło z tamtym facetem.
Teraz nie szukam na siłe faceta ale nie jestem zamknieta,teraz jest lepiej bo
mam jasną sytuacje.
Musisz cośz tym zrobić,jeśli nie ma szans na powrót do męża(ja długo walczyłam)
to sobie odpuśc i sie rozwiedz, i wez pod uwage to że twój obecny partner może w
końcu tej sytuacji nie wytrzymać.
Wiem jak trudno sie pogodzic z porażką,ja do tej pory chwilami mam ukłucie w
sercu jak on do nas przychodzi odwiedzic małą ale za chwile mi to przechodzi bo
ciesze się z tego ze jestem wolna
życze dużo siły i uśmiechu na codzień,pozdrawiam