Czy mozna pokochac "cudze" dziecko??

[flavia5]

Mam pytanie do wszystkich- niegdyś samotnych- mam,którym sie udało. Jak
układaja sie relacje waszych dzieci z ich nowymi "tatusiami". Czy jest
wyczuwalne ,że nie jest tak jak w standardowej rodzinie? Czy facet moze
pokochać dziecko kobiety, która kocha mimo, iz nie nie jest jego
biologicznym ojcem? A jak wyglada sytuacja na późniejszym etapie, kiedy
dziecko zdaje sobie sprawe z sytuacji? Jak to jest w wieku nastu lat-
w "wieku buntu?" Czy zdarzają sięczęsto przypadki odrzucenia takiego
przybranego rodzica przez dziecko?
Czy jakas mama ma jakies doswiadczenia wynikajace z autopsji, obserwacji albo
chociazby "ze słyszenia"?
Pozdrawiam.
F.

[kruszynka301]

U mnie nie jest wyczuwalne, że to nie jest biologiczny ojciec - na wakacjach, w hotelu, kiedy ludzie obserwują jeden drugiego, zdarzały nam się komentarze typu "pan to się tego dziecka nie wyprze, cały tatuś". Agusia jest fizycznie podobna do mnie, ale zachowanie, spontaniczność, i sposób śmniechu całkowicie przejęła od Arka.
Arek się jednak do nas wprowadził, kiedy maluch miał niecały roczek. Agusia ma teraz 4 latka, jeszcze nie zdaje sobie sprawy, że Arek jest "nowym tatusiem". Był przy niej zawsze, odkąd pamięta.
Arek, jego mama, i babcia (to też jest ważne) uważają Agusię za jego córę, a swoją ukochaną wnusię.
Nie mam pojęcia, jak będzie w przyszłości. Pewnie podczas okresu buntu będą się zdarzać nieporozumienia, ale na razie nie ma się czym martwić.
Mąż też ma ojczyma, który traktował go tak jak swojego syna, to też musiało mieć wpływ na nasze stosunki. W okresei "buntu" Arek co prawda wyprowadził się z domu do swojego biologicznego taty, ale nie było to absolutnie związane z ojczymem, raczej z nadopiekuńczością mamy i babci. Zawsze o ojczymie wypowiada się ciepło, lubią się.
Myślę, że wszystko też zależy od charakteru partnera, ważny jest też wpływ jego rodziny.
pozdrawiam Gosia

[chalsia]

Doświadczeń własnych - zero. Ale jedno podsumowanie mi sie nasuwa po długiej
obecności na forum - dużo lepiej i łatwiej jest, gdy dziecko nie zna albo ma
totalnie minimlany kontakt z ojcem biologicznym. Jednak gdy ojciec często ma
kontakt z dzieckiem, wtedy juz nie jest łatwo - zwłaszcza partnerowi matki.
Niby jest z dzieckiem na codzień, ale .......

Pozdrawiam,
Chalsia

[amfenix]

Ja też szczerze powiedziawszy zastanawiam się jak to będzie kiedyś.Wprawdzie na
razie nikogo nie mam i przekonałam się że nie mam na to jeszcze siły ani
ochoty, ale syn pyta się kiedy kogos poznam, kiedy będę miała nowego męża bo
przecież tata już ma narzeczoną...Obawiam się jednak że entuzjazm
dziewięciolatka w przypadku mojego ewentualnego partnera może się szybko
skończyć.Mały kocha ojca bardzo.Minęło półtora roku a on juz nie pamięta lania
pachem,targania za uszy,szarpania...Tatuś widywany dwa razy w tygodniu (jak Bóg
da) staje sie idealnym tatusiem.
Pamiętam za to historię swojego pierwszego chłopaka.Ojciec odszedł z
przyjaciółką mamy, gdy chłopak miał 6 lat.Wyprowadzili się z Warszawy na
mazury.Przeżył to strasznie.Tam matka chłopaka poznała i zakochała się w sporo
starszym mężczyżnie.Pamiętam,że przyjaciel nie akceptował ojczyma.Ryczał całe
noce nie pozwalając mamie spać w jednym łóżku z obcym panem.Tłukł młotkiem
prezenty od niego,Wył całe noce zmuszając mame aby poświęcała całą uwagę tylko
jemu.W okresie dojrzewania tez podobno było nie lepiej.Panowie nie walczyli ze
sobą ale się ignorowali.Przeważył rozsądek i inteligencja wszystkich
trojga.Przyjaciel dorósł i zrozumiał jakoś tak koło 17 nastki.Do końca życia
bardzo szanował swojego ojczyma.Wspomina go do tej pory jako inteligentnego,
mądrego człowieka który dał jego matce szczęście.Z ojcem żyje w przyjażni ale
pamięta krzywdę wyrządzoną w dzieciństwie.Ojczym,mimo tego że nie żyje pozostał
mimo wszystko większym autorytetem.

pytanie

[mikawi]

ostatnio sporo padło na temat tego, jaki stosunek powinna mieć macocha do
dziecka swojego męża - mam pytanie do was: czy ojczym powinien również odnosić
się do dziecka tak jak opiekunka-przedszkolanka, czyli z życzliwym dystansem
czy też powinien kochać dziecko tak jak własne, troszczyć się o niego jak
ojciec i cerować przysłowiowe rajstopki? czy takie same wymagania jakie macie
wobec drugich żon waszych eksów jeśli chodzi o stosunek do dziecka, będą
obowiązywały waszych nextów? bo z tego co czytam cenicie sobie właśnie to, że
ojczym traktuje wasze dziecko jak własne, ale macosze odbieracie to prawo

[konkubinka]

Mikawi , ty chyba nie w pracy?Urlop?Ale uzaleznienie pozostalo?
W sumie dobre pytanie zadalas.Ja jednak nie potrafie odpowiedziec na to
pierwsze zas co do pytania o relacje dziecko - ojczym wiem ze marze aby byli
dla siebie kumplami , przyjaciolmi.Jak narazie sukcesami w tej dziedzinie nie
moge sie podzielic.

[amfenix]

[amfenix]

Rany julek tyle się napisałam i mi zeżarło.

[amfenix]

Spróbuję jeszcze raz.Może mi nie wywali tekstu.
Wiesz Mikawi ja sie juz oswoiłam z sytuacja.No trochę się oswoiłam.Staram sie
nie komentować nowej przyjaciółki męża.Doszłam do wniosku że to sprawa między
mną a mężem.Nasza wina i nasze konsekwencje.I najważniejsze żeby to co sie
dzieje teraz miało jak najmniejszy wpływ na mojego syna.
Młody spędza czas w jej domu podczas spotkań z tatą,jedzą wspólne obiady,jeżdżą
czasem do kina byli cztery dni na nartach.I powiem ci że chciałabym aby ta
dziewczyna zaprzyjażniła się z młodym.Żeby o niego dbała tak jak robię to ja
gdy jest ze mną.Mój mąż nie jest zbyt odpowiedzialnym człowiekiem.Mam nadzieję
że to ona podczas czasu spędzanego wspólnie z moim dzieckiem będzie tą bardziej
odpowiedzialną stroną.
Jeśli tak już musi być to niech tak będzie.Nie mam zamiaru mścić się za swoją
krzywdę buntując syna przeciwko nowej.Bo skrzywdzę tylko dziecko.
Nie będę się miotać kiedy krzyknie na niego, jeśli będzie zachowywał sie
niewłaściwie.Chcę żeby wyrósł na normalnego człowieka ,nie na rozpieszczonego
bachora wykorzystującego rozgrywki między rodzicami i ich emocje.
Jeśli będzie miała życzenie "cerować mu skarpetki" to proszę bardzo.
Nie boje sie o swoją pozycję w jego sercu,ani o utratę autorytetu.
Nie mam zamiaru z nią rywalizowac.
CHcę, żeby traktowała mojego syna jak własne dziecko.
Żal mi jej.Żal mi bo po ubiegłym tygodniu wiem,że jej pozorne szczęście będzie
jej największa karą.
Mam nadzieję że widzi co rodzina męża robi teraz ze mną i moim dzieckiem i
wyciągnie z tego wnioski,bo boje się myśleć że bierze w tym udział.
To tyle.

[chalsia]

Mikawi, jeśli jesteś na urlopie, to dobrze Ci to zrobi, bo chyba przemęczona
bardzo jesteś, skoro zadajesz takie pytanie/tak stawiasz sprawę.
Jest zasadnicza różnica między next-kobietą, która widuje dziecko raz na dwa
tygodnie (średnio statystycznie) a next-facetem, który z tym dzieckiem mieszka
na codzień. I w związku z tym oczekiwania są różne. Od takiego faceta - więcej
zaangażowania, troski, ciepła (cóż, z postów na macochach wychodzi, że tylko
wyjątkowo trafiała by się miłość ze strony ojczyma). Tak samo, gdyby next-
kobieta stała się 100% macochą (bo matki nie ma).
I w sumie taki ojczym to ma gorzej niż "statystyczna" macocha, jeśli ojciec
biologiczny ma częsty kontakt z dzieckiem, zwłaszcza w domu tegoż dziecka.

Pozdrawiam.
Chalsia

[mikawi]

dzięki chalsiu za troskę, ale mój urop wynika nie z przemęczenia ale z
polecenia służbowego gdyż mam jeszcze mnóstwo zaległego, a mój stan
psychofizyczny jest jak najbardziej o.k.

pytanie nie jest znowu takie dziwne, dlaczego matka dziecka może się czuć
nieswojo wiedząc że w danym momencie o jej dziecko dba nie tylko ojciec ale i
jego druga żona, a ojciec dziecka - też ma prawo czuć się nieswojo, wiedząc że
o jego dziecko dba drugi mąż jego eks żony, dba, karci, troszczy się, etc. I
fakt, że na codzień ojciec dziecka z nimi nie mieszka to marne wytłumaczenie,
bo to nie znaczy że ojca nie ma (i wtedy mógłby go w 100% zastąpić ojczym),
ojciec jest i zawsze będzie ojcem i też może sobie nie życzyć, żeby jakiś OBCY
w końcu facet cerował jego dziecku rajstopy lub co gorsza krzyknął.

Ale to takie teoretyczne dywagacje bo ja szczerze mówiąc nie widzę nic złego w
tym aby dziecko było kochane przez i rodziców i ojczymów i macochy, bo chyba
lepiej mieć kogoś kochającego w domu ojca i matki (poza nimi samymi) niż
wrogów? Cieszę się że amfenix podchodzi do tego podobnie jak ja.

[judytak]

mikawi napisała:

> mam pytanie do was: czy ojczym powinien również odnosić
> się do dziecka tak jak opiekunka-przedszkolanka, czyli z życzliwym dystansem
> czy też powinien kochać dziecko tak jak własne, troszczyć się o niego jak
> ojciec i cerować przysłowiowe rajstopki?

moim zdaniem wymagania takie same: czyli jeśli ojczym jest "praktycznie
jedynym" ojcem dziecka, bo biologiczny ojciec nie żyje lub nie ma kontaktu, to
dobrze, jesli jest "ojcem zamiast ojca"

natomiast jeśli kontakty ojca z dzieckiem są w miarę normalne, to ojczym nie
powinien "zastępować ojca", bo nie ma takiej potrzeby

najtrudniejsza jest sytuacja ojczyma, który mieszka z dzieckiem, ale nie
powinien zastępować ojca, bo z ojcem wszystko w porządku - tak sobie wyobrażam,
że najklepiej, jeśli zachowuje się w stosunku dziecka, jak wujek, bliski kuzyn,
mieszkający w jednym gospodarstwie domowym brat matki - czyli ktoś bliski, ale
jednak nie ojciec

macochy rzadko stoją przed takim wyzwaniem

pozdrawiam
Judyta

[serengetti]

Hej, ja właśnie teraz mam taką sytuację. Moja córka ma 12 lat i przez 11 lat
miała mnie wyłącznie dla siebie. Jej tatuś bywał nieregularnie, ale jak robił
dłuższą przerwę, to mamusia (czyli ja) chowała dumę do kieszeni i dzwoniła do
niego. Tak więc starałam się, żeby moja Ania miała systematyczny kontakt z
ojcem. 8 miesięcy temu pojawił się w moim życiu Grzegorz. Wspaniały, dobry,
opiekuńczy, kochający, no i wolny – bez przeszłości. I wtedy się zaczęło.
Dopóki trzymałam związek z dala od córki, było OK. Potem zaczął przychodzić do
domu. Niestety, moja Ania nie toleruje go prawie wcale. To znaczy
jest „poprawna”, ale nic ponad to. Czasem, jak chcemy się z Grzesiem po prostu
przytulić, czy porozmawiać o naszych sprawach, nie chce zostawić nas samych w
pokoju (a ma swój pokój, gdzie jest komputer, telewizor, DVD i inne rzeczy i w
którym stale przesiaduje kiedy jesteśmy same). Oczywiście nie wyrzucam jej z
pokoju, często przesiadujemy razem, we trójkę, ale czasem są takie chwile,
kiedy chcemy zostać sami... Muszę przyznać, że czuję się jak w balecie –
lawiruję pomiędzy nimi na czubkach palców. Grześ jest bardzo spokojnym
człowiekiem, stara się nie wtrącać, a jednocześnie pomaga, gdzie i kiedy może.
A to przepyta ją z historii, a to pomoże z angielskiego czy matematyki – jednym
słowem „dobry wujaszek”. Tyle że moje dziecko traktuje go chłodno i z rezerwą.
I zawsze, kiedy on ma przyjść, jęczy, że nie życzy go sobie w domu. Chociaż
parę razy jej się wymknęło, że go lubi – ale na odległość...
Na razie nie mieszkamy razem, bo to chyba byłoby niemożliwe. Ile razy się
zdarzy, że on zanocuje, to moja córka jest tak obrażona i tak pełna pretensji,
że ręce mi opadają. A staram się z nią rozmawiać, tłumaczyć, że to, że jest
wujek, nie znaczy, że kocham ją mniej. I że ona kiedyś ułoży sobie życie i
odejdzie, a ja zostanę sama. I mówię jej, że wszyscy mamy prawo do szczęścia, a
to, że będzie z nami wujek, nie wpłynie ujemnie na jej sytuację, wręcz
przeciwnie. Niestety – niewiele do niej dociera. Albo ona nie pokazuje, że
dociera. Może dożyję dnia, kiedy moja córka stanie przede mną i powie: „mamo,
cieszę się, że masz wujka, rozumiem, że mnie kochasz i nie przeszkadza mi to,
że wujek z nami zamieszka”. No cóż – wychodzi na to, że muszę poczekać jeszcze
dobre 5 lat...
Pociesza mnie jedno – o ojca jest tak samo chorobliwie zazdrosna...

[burza4]

Serengetti - jakbym widziała moją córkę na poczatku mojego związku z obecnym!
Dokładnie to samo, dokładnie ten sam motyw. Wszystko było świetnie, dopóki nie
było mowy o wspólnym mieszkaniu itd. a potem "ty mi zabierasz mamę". Robiliśmy
dokładnie to co ty, duzo rozmów, tłumaczenia itd. Różnica była jedna - ja na
nic nie czekałam, po prostu zakomunikowałam, że on się do nas wprowadza...
stety-niestety, ale ja jej nie pytałam o zgodę, czy mogę ułożyć sobie życie...
musiała po prostu przyjąć to do wiadomości i się przystosować. Podchodzę do
tego w podobny sposób, jak do wielu spraw, na które dziecko nie ma najmniejszej
ochoty - choćby wizyty u dentysty - ja wiem, że jej to wyjdzie na dobre, nawet
jeśli ona się broni rękami i nogami...

Teraz do Justus - mój mąż wychowuje moją córkę na codzień, mimo że młoda ma z
ojcem świetny kontakt. Ale to nie on jej kaze wynieść śmieci, czy sprzatnąć w
pokoju. Na pewno są różnice w podejściu, mój mąz nie jest po prostu zaślepiony
w stosunku do niej. I nie wyobrażam sobie, że mógłby stać na uboczu, mieszkając
pod jednym dachem. Ale ja też nie oczekuję czegoś nierealnego - że będzie ją
traktował jak własne dziecko, bo to według mnie po prostu fizycznie niemożliwe.
W związku z tym "zadowalają" mnie ich obecne relacje - ogólnie pozytywne, raz
gorsze, raz lepsze. W naturalnej rodzinie też jest sinusoida zgrzytów i fajnych
momentów. Draki są, kiedy mój mąż wymaga porządku, po czym to z nim siada w
kącie i pytluje godzinę o szkolnych sprawach, to jego podpytuje o różne damsko-
męskie sprawki, to on ja namówił na fryzjera (?), to z nim pojechała do
chirurga szczękowego na zabieg...

[serengetti]

O rany, pocieszyłaś mnie. Ale dzięki za wskazówkę. Pytanie tylko, czy dziecko
łatwiej zniosło postawienie przed faktem dokonanym, czy nie lepiej by było
wcześniej chociaż częściowo to z nią uzgodnić. No nic - zobaczymy, jak Grześ
dojrzeje do zamieszkania z nami. Narazie chyba się trochę obawia reakcji ze
strony Ani. Rozumiem go doskonale, bo ja się tego bardzo boję. Nie chcę
skrzywdzić nikogo, a jednocześnie wiem dobrze, że bez bólu się nie obejdzie.
Pozdrawiam cieplutko i trzymajcie za nas kciuki.
Kasia

[burza4]

Serengetti - u mnie jest tak, że ważne życiowe decyzje podejmuję sama i zawsze
tak było. Wydaje mi się, że mam wystarczająco zdrowego rozsądku, żeby te
decyzje były tez dobre dla mojego dziecka ) - ale są przecież pewne sprawy,
którymi dziecko zachwycone nie będzie, a dostosować się musi...
albo wydaje jej się, że nie będzie, a jak przymusisz, to na dobre wychodzi.
Wysyłam swoją na kolonie - afera!!! nie chce i już, po 2 dniach jest
zachwycona. Żeby było lepiej - sytuacja się cyklicznie powtarza! Córę masz w
podobnym wieku, sama wiesz... no i dlatego nie zawsze pytam o zdanie wprost. To
znaczy biorę ją pod uwagę ale jej opinia nie jest wiążąca, moja ma pewną
przewagą zdroworozsądkową. W tym przypadku tez tak było.

Po prostu mój przyszły zagadnął, że chcielibyśmy razem
mieszkać, naszkicował plusy tej sytuacji, było wielkie "nie, to moja mama!";
sama za chłopakami się ogląda, a tu jakby 3 latka miała )) - cos na zasadzie -
to moja zabawka! gadaliśmy, tłumaczyliśmy, ale jednocześnie mój przyniósł
szczoteczkę do zębów...

A najlepszą metodą na odsunięcie tych strachów jest stopniowe zadomowienie się
faceta. Mój w ogóle przepada za dziećmi, zawsze w towarzystwie robi za dyżurną
opiekunkę ), włączył się w nasze życie dość płynnie - nie tylko wpadał na
kolację, ale i poszedł do sklepu, doradził małej nową fryzurę, zaprowadził do
dentysty, jednoczesnie coraz więcej czasu spędzaliśmy we trójkę... Widziała, że
nie taki diabeł straszny jak go malują i te protesty cichły. Za to mi przybyło
wrażeń, bo przedtem wracałam do cichego domku, potem wieczory zrobiły się dość
hałaśliwe - "maaamooo, a on mi rozbił meldunek!!! ja z nią nie gram, ona znowu
oszukuje! maamoo a on mi źle rozdaje! A ona sobie karty podmienia!!! itd. po
czym moje dziecko jak wygrało to przychodziło uśmiechnięte od ucha do ucha, jak
przegrało, to przychodziło usmarkane i zryczane "buuu, ja z nim nie gram! nie
odzywaj się do mnie! nie lubię go" następnego dnia po jego powrocie z pracy
oczywiście "zagramy w tysiąca???" i abarot to samo. Dzieci mi przybyło w
domu ))

Naturalnie nie obejdzie się bez zgrzytów, moje dziecko swój charakterek ma, mąż
zasadniczo też określone poglądy na wychowanie i nie zawsze jest różowo. Ale
przeciez z jej biologicznym ojcem też mieliśmy zupełnie inne podejście do
wychowania! i wiem na pewno, że zgrzyty też by były. A teraz czasem się ciskam,
czuję się między młotem a kowadłem, starszy ma rację, młodsza się krzywi, a ja
pośrodku... Ale mimo tego, że docieranie się trwa i grzmi do czasu do czasu,
wiem, że mąż ma z nią dobry kontakt, choćby dlatego, ona jest z natury dość
skryta, a z nim rozmawia na różne drażliwe tematy chyba chętniej niż ze mną.
Onegdaj to jego wypytywała o różne damsko-męskie sprawy...

na pewno się wam ułoży, nie poddawaj się łatwo, ale weź pod uwagę, że jej opór
z czasem może narastać, bo po prostu wyobraźnia wyolbrzymia problem... może
wspólne wakacje będą dobrym wstępem? kciuki rzecz jasna trzymam.

[serengetti]

Dzięki! Uff, ja też wiele rzeczy forsuję "na siłę" - tak jak obozy i kolonie,
których moje dziecko organicznie nie znosi do momentu wyjazdu. Potem świetnie
się bawi - zupełnie tak, jak Twoja córa. No cóż - uzbroję się w cierpliwość i
spróbuję przeforsować swoje plany mimo sprzeciwów. Chociaż ostatnio zauważyłam
zmianę - powiedziałam, że "wujek" zanocuje. I po raz pierwszy zamiast
gwałtownego sprzeciwu było: "to świetnie". Ciekawe, czy to zmiana frontu, czy
chwilowy kaprys...
Pozdrawiam i trzymaj kciuki, byle mocno. Co ma być, to będzie.
Kasia

[serengetti]

Dzięki za radę. Uff, moje dzieciątko też na kolonie i obozy jeździło częściowo
pod przymusem, a potem było zachwycone. Tak więc chyba nasze córy mają ze sobą
sporo wspólnego. Charakterek pewnie też... (moja ma go po mamusi).
No nic - co ma być, to będzie. Myślę, że jak już zdecydujemy z Grzesiem o
przyszłości, to porozmawiam o tym z Anią. Tyle że nie dam jej dużego pola
manewru - tzn. nie dam jej prawa veta. Myślę, że tak będzie najlepiej.
Pozdrawiam cieplutko, trzymaj mocno te kciuki (najlepiej wszystkie 4).
Kasia

[serengetti]

O rany, wiecznie wyskakuje Error, a jednocześnie posty są wysyłane. Sorry,
zamieszanie się lekkie zrobiło...