Więźniarka

[virtual_moth]

Dzisiaj wpadła mi do głowy myśl: może zrobiłam błąd, że mu nie wybaczyłam...
Może życie nie byłoby takie złe, nawet gdybyśmy żyli osobno - jak
lokatorzy...

Poczułam, że jest ze mną źle. Nic nie jest w stanie mnie wystarczająco
upodlić i unieszczęśliwić niż utracona wolność i niezależność. Zniosę zdradę,
zniosę samotnosć, zniosę niekomfortowe warunki życia. Nie mogę natomiast
znieść ciągłej obecności mojej matki, jej kontroli, jej "nie pozwalam".
Przypomniałam sobie powody, dla których wręcz uciekłam z domu na studia do
innego miasta.
Od tamtej pory nic się nie zmieniło. Nadal jestem tą samą 19-latką w jej
oczach.
Nie mam własnych pieniedzy, wszystko jej oddaję. Od kilku miesięcy nie
kupiłam sobie kompletnie nic. Nie mogę nigdzie wychodzić bez dziecka.

Teoretycznie za 2 lata mogę iść do pracy, mogę dać Małą do przedszkola. Mogę
jakoś zacząć żyć. Tylko że ja nie wytrzymam tych dwóch lat, a póki otrzymuję
zasiłek wychowawczy komletnie mi się nie opłaca pójście do pracy. Nie chcę
Małej oddawać do żłobka.

Czuję się jak więzień w klatce. Mogłabym pracować w domu, ale przy Małej jest
to niemożliwe. Całe dnie spędzam na opiece nad nią i na ślęczeniu przy kompie
(jednym okiem zresztą), który jest moją jedyną furtką na świat.

Mogłabym ścierpieć jego zdrady. Moglibyśmy żyć osobno... Ale żyłabym swoim,
niezależnym życiem. Mimo że go nie kocham, mimo że mi na nim nie zalezy...
Mimo że mnie skrzywdził, powróciłabym do poprzedniego życia z pochyloną głową.

Jestem żałosna. Nie mam nawet do kogo gęby otworzyć i wyżalam się jak debilka
na forum. Ale już po prostu nie widzę innego wyjścia jak załamać nad sobą
ręce. Nie mogę nic zrobić. Mogłabym pozanc kogoś przez net, ale to
niemożliwe - przecież nie mogę wychodzić sama z domu, bez dziecka.
Mogłabym wziąć opiekunkę, ale kasę trzyma mama. Nie mam nawet na bilet
tramwajowy. Nie chce mi się chwytać fuch, bo i tak całą kasę by przechwyciła
(nie mogłabym sobie czegokolwiek zostawić, bo i tak by zauważyła).

Mogłabym stanąć okoniem, ale to byłby początek wielkiego konfliktu... Ona
musi mieć kontrolę nade mną. Jestem więźniem w jej domu.

Może do niego wrócę...

[gabsiella]

co ci do głowy przychodzi??? dac soba pomiatac sukinsynowi???????? sory, ale
jestem w niemal identycznej sytuacji, tyle, ze mnie mój luby po prostu chciał
traktowac jak worek do bicia.
tez jestem na utrzymaniu sodziców, tyle, ze nie mam zadnych!!!! pieniędzy,
nawet zasiłku! dziewczyno, nawet dzis myslałam nad kolejna ucieczką! ) robie to
odkad skończyłam 18.) ale teraz z dzieckiem??? wybieram mniejsze zło...z
pewnościa nie wrócę do zakłamania ze strony kogoś, kto nie ma najmniejszego
prawa do mnie, mojego ciała, umysłu, uczuć! a jeszcze wybaczyć/ zapomniec
zdradę??????????????????????? NIGDY! dałabys mu tylko satysfakcję, a on dalej
ujeżdzałby po tobie jak po łyse kobyle!
pozdrowienia dla ciebie, dzieciaka i bądz co badz matki...

[gabsiella]

co ci do głowy przychodzi??? dac soba pomiatac sukinsynowi???????? sory, ale
jestem w niemal identycznej sytuacji, tyle, ze mnie mój luby po prostu chciał
traktowac jak worek do bicia.
tez jestem na utrzymaniu sodziców, tyle, ze nie mam zadnych!!!! pieniędzy,
nawet zasiłku! dziewczyno, nawet dzis myslałam nad kolejna ucieczką! ) robie to
odkad skończyłam 18.) ale teraz z dzieckiem??? wybieram mniejsze zło...z
pewnościa nie wrócę do zakłamania ze strony kogoś, kto nie ma najmniejszego
prawa do mnie, mojego ciała, umysłu, uczuć! a jeszcze wybaczyć/ zapomniec
zdradę??????????????????????? NIGDY! dałabys mu tylko satysfakcję, a on dalej
ujeżdzałby po tobie jak po łyse kobyle!
pozdrowienia dla ciebie, dzieciaka i bądz co badz matki...

[virtual_moth]

Jestem zdesperowana po prostu.
Oczywiście nie byłoby mowy o dzieleniu łoża. Wyobrażałabym sobie to jako układ
partnerski z rozdzielnością życia uczuciowego... Zresztą przez ostatni rok tak
właśnie żyliśmy, tylko ja się oszukiwałam, że jeszcze wyjdziemy na prostą. Nie
doświadczałam jakiś strasznych upokorzeń od niego. Teraz widzę, że kierowane od
czasu do czasu epitety w stylu "jesteś debilką" to po prostu pryszcz w
porównaniu do tego, czego teraz doświadczam. Jemu przynajmniej mogłam
powiedzieć "ty też", a matce muszę przytakiwać... nie mając komletnie żadnych
praw i żadnych szans na własne życie.
Jezu, nie przeszkadzałoby mi to, że lata na panienki. Pewnie zgodziłby się na
to, abym i ja mogła ułozyć sobie życie. Może pomógłby mi w wynajęciu później
jakiegoś mieszkania... Boże, ja chyba wariuję. Przypominam sobie jak mówił
niedawno, że chciałby mieć nas blisko siebie... Boże, chroń mnie, bo chyba
znowu się nabieram!!!

Dzięki za miłe słowa. Na pewno nie będę pochopnie podejmować decyzji.

[pelaga]

Wspoczuje Ci strasznie (((
Tez mieszkam z rodzicami, wyprowadzialam sie do nich, potem wynajmowalam
mieszkanie (cudownie mieszka sie samemu, tylko z dzieckiem... wiem), potem
znowu musialam wrocic do rodzicow ze wzgledow finansowych.
Tez czasem zalowalam, ze wyprowadzilam sie od exa wlasnie do rodzicow,
zastanawialam sie, czy nie lepiej byloby wrocic. Ale dzis wiem to na pewno, ze
to byla dobra decyzja i nie zaluje jej, choc nadal mieszkam z rodzicami. I choc
ingeruja w moje zycie (pewnie nie az tak jak Twoja matka), choc wielokrotnie
narzucaja mi swoja wole, choc miewam doly z tego powodu, wiem, ze to bylo to
lepsze rozwiazanie.
Przetrwasz ten najgorszy okres, a jak sie usamodzielnisz poczujesz sie naprawde
wolna )) A faceta przez net da sie poznac i na randke z dzieckiem tez da sie
umowic )) Pamietaj, ze musi zaakceptowac Cie "z dobrodziejstwem inwentarza",
sorki za ten tekst, ale moj kolega tak mi zawsze powtarzal, jak mialam doly i
mial racje ))))
Zycze duuuuzo wytrwalosci!!!
Pozdrawiam

[chalsia]

Kubeł zimnej wody na głowę Ci się należy.....

Czy Ty myślisz, że jak bys była z nim to miałabyś wolność i niezależność ??????
Matce kasę oddajesz - na Boga, nie rozumiem, przeciez matka nie ma absolutnie
wpływu na to ile TY jej chcesz dać, dawaj tyle, ile uważasz, że powinnaś na
wspólne utzrymanie. Czy Ty myślisz, że matka Cię z dzieckiem z domu wyrzuci,
jak sobie zatrzymasz jakąś część pieniedzy ???!!!!!
A jak byś była z nim to co - nie miałby dojścia do Twoich pieniędzy ?????
O jakiej wolności i niezalezności mowa gdy OBCY, NIEKOCHANY i NIECHCIANY facet
ma prawo spać razem z Tobą i sięgać po Twoje ciało w dowolnym momencie ????!!!!

> Teoretycznie za 2 lata mogę iść do pracy, mogę dać Małą do przedszkola. Mogę
> jakoś zacząć żyć. Tylko że ja nie wytrzymam tych dwóch lat, a póki otrzymuję
> zasiłek wychowawczy komletnie mi się nie opłaca pójście do pracy. Nie chcę
> Małej oddawać do żłobka.

Słuchaj - albo rybka albo akwarium tudzież nie można zjeśc ciastka i miec
ciastko. To Ty sama musisz wybrać !!! Albo siedzisz w domu z małą z wszelkimi
tegoi konsekwencjami ALBO idziesz do pracy (nawet za małe pieniądze) i
zaczynasz jakoś (jak piszesz) żyć. Nie rozumiem czemu Ci się teraz nie opłaca,
a akurat za dwa lata już Ci się będzie opłacać ???? A babcia nie może się zająć
małą gdybyś wróciła do pracy ????

Sama z siebie robisz więżnia w domu. Postaw jasne granice własnej matce.

Trzymam kciuki (i sugeruję udanie się do psychoterapeuty - naprawdę Ci to
pomoże).

Pozdrawiam,
Chalsia

[virtual_moth]

No cóż, Chalsiu, wszystko się rozbija o moje stosunki z matką...
Ona wie, co dla mnie jest najlepsze
Pójście do pracy nie opłaca mi się ze względów finansowych no i oczywiście ze
względu na Małą, którą musiałabym oddać do żłobka (mama pracuje). Za dwa lata
kończy mi się urlop wychowawczy i wtedy normalną koleją rzeczy idę do pracy i
daję Małą do przedszkola. Niestety to dopiero za dwa lata, a już czuję, że po
prostu nie wytrzymam. Moja matka kazałaby mi iść nie do psychoterapeuty, ale od
razu na oddział zamknięty szpitala psychiatrycznego, gdybym chciała teraz iść
do pracy...
Mama oczywiście mnie nie wyrzuci z domu, ale dobrze wiem, co oznacza
sprzeciwienie się jej. Już teraz, cokolwiek powiem (nawet na neutralnym
gruncie), jest obracane przeciwko mnie.
O psychoterapeucie nie ma mowy. Moja matka jest prostą kobietą i zaśmiałaby mi
się w twarz, gdybym zasugerowała, że potrzebuję takiej pomocy... A muszę mieć
jej zgodę we wszystkich decyzjach, które podejmuję. Ktoś przecież musi zostać z
dzieckiem... W zasadzie wszystko się do tego sprowadza.

Moja kasa... oddawana w całości nie pokrywa oczywiście naszego utrzymania. Nie
ma mowy o jakimkolwiek zostawianiu czegoś dla siebie, bo to co daję, to tylko
kropla w morzu potrzeb. Zresztą, nie mam co "pyszczyć", przecież mam opłacany
internet (45 zł!!!).

Może tak trudno mi się z tym pogodzić, bo od 10 lat żyłam poza domem rodzinnym,
a od 4-5 lat byłam niezależna finansowo (pracowałam w innym mieście) i to ja
utrzymywałam siebie i exa (w większości). Wplątana w obecny układ finansowo-
emocjonalny z matką po prostu się duszę.

Walczę pomiędzy moją chęcią odzyskania własnej tożsamości a oczekiwaniami mojej
matki wobec mnie. Ona uważa, że całe moje życie było gówno warte, skoro
skończyłam tak, jak skończyłam. Mam siedzieć w domu. O co mi chodzi poza tym???
Mam co jeść, mam w czym chodzić, moje dziecko ma gdzie mieszkać, a reszta to
jakieś fanaberie rozpuszczonej "wielkoświatowym" życiem panny z prowincji.

Boże, w zasadzie wystarczy mi tylko wyjście z domu wieczorem raz na jakiś czas.
Nawet na to nie mam żadnych szans.

Nie wiem, może jestem jakaś nienoramlna. Rzeczywiście, mam co jeść, mam gdzie
mieszkać. Może z nudów mi odwala???

Pozdrawiam

[fobia21]

znam to to co masz i co czujesz i co przezywasz naprawde i juz tez niedam rady
zeby nie mala to niewim pewnie.....(zkad jestes)pozdrawiam sama mama

[chalsia]

Nienormalne !!!!! jest wszystko to, co dotyczy Twojego uzależnienia
emocjonalnego od matki.
Jesteś chorobliwie od niej uzależniona i to należy leczyć. No jak czytam, że Ty
nie pójdziesz do psychoterapeuty bo się mama nie zgadza, to mnie szlag trafia i
cisną mi się na usta słowa "w takim razie cierp, bo to na własne zyczenie, ale
i nie narzekaj w takim razie". To weź dziecko na wizytę u psychologa i tyle,
skoro dezaprobata Twojej matki może się wyrazić tym, że nie będzie z małą
chciała zostać.
Twoja matka ma prawo miec jakieś oczekiwania wobec Ciebie a Ty masz prawo je
spełniac ALBO NIE. Nie musisz, i to jest najważniejsze. I nic Ci matka nie
zrobi, najwyżej się trochę bardziej przez jakiś czas będziecie kłócić. A na
takie ciągłe gderanie też są metody - zamknąć uszy i nie słuchać, recytować
sobie w myślach wiersz, etc.

Pozdrawiam,
Chalsia

[virtual_moth]

Chalsiu, powiem Ci szczerze, że nie wierzę w psychoterapię. Tym bardziej taką z
rozbieganym roczniakiem w gabinecie
Jeśli wierzyć Twoim słowom, psycholog pomógłby mi odzyskać równowagę
emocjonalną i uświadomiłby mi moją zależnosć emocjonlaną z matką. Pewnie też
nauczyłby mnie asertywaności, ble, ble, ble (bez obrazy). Problem w tym, że ja
jestem niesłychanie asertywna i nigdy nie miałam z tym problemów. Wiem
doskonale czego chcę i w jaki sposób mam to osiagnąć. Zawsze uparcie dążyłam do
celu. Jestem cholernie zrównoważona emocjonalnie i to mnie właśnie gubi, bo
zdaję sobie w pełni sprawę z mojej sytuacji. Nawet, cholera, nie mogę nikogo
obwiniać za taki stan rzeczy, bo jest to zupełnie normalny stan rzeczy. Studia,
praca, dziecko, płatny urlop wychowawczy. Tylko ja nadal jestem traktowana jak
cholerna 15-latka...
A ja dawno przestałam nią być właśnie EMOCJONALNIE. Wbrew matce i bez żadnego
wsparcia finansowego z jej strony podjęłam prestiżowe studia w prestiżowym
mieście.
Teraz jest jednak diametralnie inaczej, bo nie jestem sama. Bez wsparcia matki
trafiłabym "pod most" i muszę się liczyć z jej zdaniem, jakiekolwiek by ono nie
było (teraz np. marudzi mi nad uchem, żeym poszła się kąpać, skoro Mała śpi).
Mogłabym się "postawć", ale byłoby to skrajnie nieuczciwe. Wiele razy już
próbowałam uświadomić mamie, że dobiegam trzydziestki. Tylko jakie to ma
znaczenie, skoro nie mam kasy??? Mogę sobie być zrównoważona i poukładana, ale
bez kasy będę nadal tylko 15-latką.

Jest to zatem nie tylko kwestia mojej zależności od matki, ile mojej
niewydolności finansowej. Mogłabym pójść do pracy, ale to kompletnie nieczego
by nie zmieniało oprócz tego, że Mała łapałaby choróbska, a ja zapieprzałabym
za taką samą kwotę, jaką teraz otrzymuję od państwa. I tak wszystko lądowałoby
w bezdennej kieszeni mojej matki i byłoby to jak bajbardziej uczciwe.

Oczywiście mogłoby być tak, jak u mojej bliskiej znajomej. Jej mama grzecznie
opiekuje się jej synkiem 8 godzin dziennie i nie wtrąca się do jej życia. Taką
ma po prostu matkę. To, że ja mam inną nie jest niczyją winą i żaden cholerny
psycholog niczego tu nie zmieni.

Mogę tylko siedzieć i wyć. Tęsknić za utraconą wolnością. Ktoś, kto powie -
ponoś odpowiedzialność za własne postępowanie - będzie miał cholerną rację.
Więc siedzę, ponoszę odpowiedzialność i wyję. Jak długo tak można??? Czy życie
właśnie na tym tylko polega - na noszeniu tego cholernego krzyża, bez prawa do
odpoczynku? Poza tym - za co ja tak właściwie noszę ten krzyż? Za to, że
próbowałam z powodzeniem ułożyć sobie życie, urodziłam dziecko i próbuję być mu
matką? Za to tylko, że jakiś palant zrobił mnie w konia?

Wszystko to, czego mi potrzeba w tym momencie to kasa. Smutne, obrzydliwie
banalne i pragmatyczne. Z kasą miałabym pełne prawo powiedzieć matce - daję
tyle na nasze utrzymanie, bo tyle ono wynosi. Reszta dla mnie. Biorę opiekunke
na 3 godziny tygodniowo i mam wszystko w nosie, ładuję akumulatory, chodzę na
siłownie, na basen i poznaję nowych ludzi, mam własne życie.

Zaczynam coraz poważniej zastanawiać się nad powrotem na MOJE śmieci,
jakiekolwiek by one nie były...

[chalsia]

Niestety, jedno zdanie pokazuje, że NIE jesteś dojrzała emocjonalnie do końca
(bo został Ci aspekt układu między Tobą a matką):
>Tylko ja nadal jestem traktowana jak
> cholerna 15-latka...
> A ja dawno przestałam nią być właśnie EMOCJONALNIE

Gdyby było, jak Ci się wydaje, to miałabyś do takiego podejścia matki stosunek
RÓWNO OLEWCZY. Bo dorosłego (czytaj dojrzałego emocjonalnie człowieka) takie
zachowanie nie doprowadzało by do takiej deprsjii jak u Ciebie (i do tal
beznadziejnych pomysłów jak chęć powrotu do byłego by żyć w zakłamaniu ze
olbrzymią szkodą dla dziecka).
MOja mama też nie traktuje mnie jak dorosłej (już bardzo) osoby. Zawsze będę
dla niej małą córeczką, której trzeba na każdym kroku radzić, etc. Ale mnie to
najwyżej od czasu do czasu złości, albo od czasu do czasu przypominam mamie, ze
jestem dorosła i nie życzę sobie nieproszonych rad (nawet tych dawanych z
troski i miłości). Ale to co mama mówi nie wpływa na to co robię (no chyba, że
pytam się jej o zdanie i uznam, że warto zrobić jak radzi). Ja po prostu robię
swoje.

>Wbrew matce i bez żadnego
> wsparcia finansowego z jej strony podjęłam prestiżowe studia w prestiżowym
> mieście.

To akurat nie jest dowód ani przykład na dojrzałośc emocjonalną. Tylko na to,
że zrobiłas coś matce na złośc, co równiez nie świadczy o dojrzałości. Ale
efekty tego działania były z korzyścią dla Ciebie i matka powinna być z tego
dumna.

>Bez wsparcia matki
> trafiłabym "pod most" i muszę się liczyć z jej zdaniem, jakiekolwiek by ono
nie> było (teraz np. marudzi mi nad uchem, żeym poszła się kąpać, skoro Mała
śpi).

Ja tez wysłuchuję takich tekstów od mamy. I puszczam je mimo uszu, albo
odpowiadam, ze za chwilę jak skończę robić to co robię, albo, że wykąpię się
kiedy indziej, albo mówię spokojnie "mamo, nie jestem dzieckiem i wiem co mam
robić".
Musisz matkę wysłuchać i nic ponad to. Nie z każdym jej zdaniem musisz się
liczyć, masz prawo do własnego zdania. Dlaczego uważasz, że "postawienie sie"
było by skrajnie nieuczciwe???????? I dlaczego "postawić się"?? Są inne metody
wyrażania odmiennego zdania (ale tu właśnie wychodzi asertywność).

No i sama sobie przeczysz w 100% w poniższym fragmencie.

> Mogę sobie być zrównoważona i poukładana, ale
> bez kasy będę nadal tylko 15-latką.
>
> Jest to zatem nie tylko kwestia mojej zależności od matki, ile mojej
> niewydolności finansowej. Mogłabym pójść do pracy, ale to kompletnie nieczego
> by nie zmieniało oprócz tego, że Mała łapałaby choróbska, a ja zapieprzałabym
> za taką samą kwotę, jaką teraz otrzymuję od państwa. I tak wszystko
lądowałoby
> w bezdennej kieszeni mojej matki i byłoby to jak bajbardziej uczciwe.

To staraj się o pracę, która Ci da choć o 100 zł więcej niż to co teraz
dostajesz od państwa. Tyle tylko, że musisz chcieć podjąć decyzję o oddaniu
małej do żłobka (i wcale nie musi non-stop chorować). Ja wiem, ze to niełatwo.
Ale gdybym była w Twojej sytuacji, to jednak chyba tak bym zrobiła, bo
długofalowo dla dziecka wazniejsze jest Twoje dobre samopoczucie, a jak widać
zależy ono od tego czy będziesz pracować i mieć kasę (nie wnikając już tu w
mechanizmy).

A psychoterapeuta może Ci pomóc w inny sposób niż opisałaś. W jaki? W taki,
który będzie adekwatny do Twojej sytuacji. (Może się mylę, ale mam wrażenie, ze
nie do końca wiesz, co to asertywność. Bo na pewno nie jest to "Wiem
> doskonale czego chcę i w jaki sposób mam to osiagnąć. Zawsze uparcie dążyłam
do> celu. " )
Owszem rozbiegany roczniak to problem - a nie masz tam jakiejś znajomej mamy z
podwórka, która by mogła pomóc na godzinkę np. wziąć małą do siebie??

Pozdrawiam,
Chalsia

[virtual_moth]

No cóż, Chalsiu, spodziewałam się właśnie takiego postu

Trudno mi wytłumaczyć te wszystkie zależności między mną a moją matką.
Musiałabym wydać książkę.
Twój post jest odpowiedzią na tę prawdę, którą tu przedstawiłam, a przecież to
niecała prawda. Ja też nie wymagam od nikogo wydawania recept na życie i to
tylko na podstawie tego, co w tak chaotyczny sposób napisałam. Mimo wszystko
dziękuję, że odpowiadasz na moje posty - brakuje mi kogoś, kto by mnie
wysłuchał, pogłaskał po głowie lub zbeształ.

Z chęcią popolemizuję z Tobą, choćby dla zabicia kretyńskich myśli krążących mi
w głowie, a może przy okazji coś do mnie dotrze oprócz poczucia beznadziejności
sytuacji...

Oczywiście olewczy stosunek do matki nie jest świadectwem dojrzałości. Takim
świadectwem jest jak zawsze w każdej sytuacji - złoty środek.
Jeszcze do niedawna z moją matką mieszkała moja siostra. Za każdym razem gdy je
odwiedzałam słuchałam narzekań siostry na matkę. Wtedy lekko przychodziły mi
rady w stylu: a nie możesz po prostu OLAĆ tego jej marudzenia? Haha. Siostra
się w końcu wyprowadziła (w atmosferze ucieczki, zresztą), a jej miejsce
zajęłam ja. Teraz ja słucham rad...

Nawet dojrzały człowiek ma prawo do chwil załamania. Zresztą, w moim przypadku
nie chodzi o załamanie ani stan depresyjny. Jest to raczej bezsilna WŚCIEKŁOŚĆ
i poczucie niesprawiedliwości.

Od miesiąca, czyli od momentu, kiedy zaczął kiełkować we mnie bunt, tłumaczę
matce: nie mam 5 lat, szanuj moją zniezależność, mam prawo żyć własnym życiem.
A ona na to: nie ma pieniędzy na twoją niezależność, hahaahahah. Koniec gadki.
Zresztą, gdy słyszy słowo "niezalezność", "własne zdanie", to nawet nie
polemizuje, tylko macha ręką i karze mi z dzieckiem wyjść na spacer, bo
przecież "nie myśl o bzdurach, tylko opiekuj się dzieckiem".

Chalsiu, pewnie niezamierzenie zrobiłam matce na złość wyjeżdżając na studia.
Jednak moją jedyną świadomą intencją była UCIECZKA. No i oczywiście chęć
uniezależnienia się. Nie jest to oczywiście żaden dowód na dojrzałość, ale na
pewno dowód tego, że nie łączy mnie żadna pępowina z matką. Już od dawna... To
ona tę pępowinę mi próbuje przyszywać biorąc mnie na kasę. Uważa, że skoro
jestem od niej zależna finansowo, to może kierować moim życiem i postępowaniem.
Nie wyjdziesz wieczorem, bo nie ma kasy. Nie wyjdziesz na godzinę na basen, bo
nie ma kasy. Jeśli wymyślę, że niepotrzebna mi kasa do tego, aby wieczorem
wyjść, ona stwierdza, że nie ma zdrowia do opiekowania się Małą (to nic, ze
śpi, każdy powód jest dobry, aby nie pozwolić mi na odrobinę własnego życia).
To właśnie cała ona: wymyśliła sobie jak ma wyglądac moje życie i wykorzystuje
moją niewydolność finansową.

Boże, nie ma szans, abym, nawet pracując, odzyskała tę niezależność. Musiałabym
się od niej wyprowadzić, ale nie wiem co jest gorsze: jej kierowanie moim
życiem czy obraza majestatu w związku z moim jawnym pokazaniem jej, że nie
pasuje mi życie z nią

Wyprowadzkę "na stare śmieci" jakoś by zaakceptowała (jej zdaniem facetowi
należy wybaczać zdrady, śmiechu warte). Zresztą, jeśli wyprowadzka, to tylko do
innego miasta. Leczy mnie albo złapanie księcia z bajki, albo zawarcie układu
partnersko-handlowego z exem. Nie kocham go, on mnie nie kocha, cóż stoi więc
na przeszkodzie, abyśmy zamieszkali (przynajmniej tymaczasowo) na zasadzie
współlokatorstwa? A może już mi na mózg padło, że w ogóle biorę pod uwagę takie
rozwiązanie... Należy przecież mieszkać z kimś, kto nigdy nie zwiódł, kogo się
kocha, ble, ble, ble. Tylko ja chyba jestem za stara i zbyt cyniczna, aby
wierzyć w takie bajki. Biedak nie ma kasy, ale to akurat może dać mi upragnioną
wolność...

Psychoterapia. Mam wyrobione zdanie na ten temat - przydaje się, owszem, ale w
przypadkach skrajnych (depresja z myslami samobójczymi, alkoholizm). Mnie jest
potrzebny Pan i Wybawca z Pełną Sakiewką, hehehehe. Stałam się starą,
wyrachowaną i cyniczną materialistką. Pewnie zawsze nią byłam... Na to chyba
nie ma lekarstwa?

Pozdrawiam, dziś już w lepszym nastroju (mama pracuje do późnego wieczora

[chalsia]

> Psychoterapia. Mam wyrobione zdanie na ten temat - przydaje się, owszem, ale
w
> przypadkach skrajnych (depresja z myslami samobójczymi, alkoholizm).

Otóż nieprawda. Potwierdzi Ci to wiele osób (łącznie ze mną), którym terapia
pomogła a daleko na jej poczatku im było do podanych przez Ciebie stanów.

> innego miasta. Leczy mnie albo złapanie księcia z bajki, albo zawarcie układu
> partnersko-handlowego z exem. Nie kocham go, on mnie nie kocha, cóż stoi więc
> na przeszkodzie, abyśmy zamieszkali (przynajmniej tymaczasowo) na zasadzie
> współlokatorstwa? A może już mi na mózg padło, że w ogóle biorę pod uwagę
takie
>
> rozwiązanie...

NA MÓZG CI PADŁO i to potwornie. Weź sobie wałek do ciasta i walnij się mocno
parę razy, to Ci się może naprostuje w głowie. Co innego mieszkać z obcą dla
siebie i dziecka osobą, a co innego gdy rodzice mieszkają razem ale jako obcy
sobie ludzie. To (oprócz braku ojca w ogóle) największa krzywda jaką możesz
zrobić swojej córce.

A trzeciej opcji, która Cię leczy, w ogóle jakoś nie rozpatrujesz - czyli
pójścia do pracy i zarobienia kasy. Ciekawe dlaczego? Nie chce Ci się (i nie
pisz o żłobku, bo to tylko wymówka)? Za trudne??

Pozdrawiam,
Chalsia

[virtual_moth]

Ostro powiedziane, ale cóż, biorę na Ciebie poprawkę, Chalsiu

Masz rację z tą pracą. Powinnam ruszyć tyłek i sobie coś znaleźć, mimo zasiłku.
Najbardziej mi jednak szkoda Małej... Nie jestem pewna czy moja chęć uwolnienia
się od matki usprawiedliwia wysyłanie jej do żłobka Poza tym co to byłoby za
uwolnienie się - jestem w stanie zarobić najwyżej tyle, ile wynosi mój obecny
zasiłek (po odjęciu opłat za żłobek). O braku pracy w ogóle nawet nie
wspominam, bo pewnie i na to znajdzie się jakiś "naukowy" termin i okaże się,
że bezrobocie w regionie to wina mojej niedojrzałej psychiki

Cóż, tak czy inaczej się rozejrzę.

Pozdrawiam

[ma.pi]

virtual_moth napisała:

...
> A ja dawno przestałam nią być właśnie EMOCJONALNIE. Wbrew matce i bez żadnego
> wsparcia finansowego z jej strony podjęłam prestiżowe studia w prestiżowym
> mieście.

A skonczylas te studia?
I co po takich prestizowych studiach mozesz miec prace tylko za niewiele wiecej
niz zasilek wychowawczy? A przedtem to mialas dobrze platna, ze utrzymywalas
siebie i chlopa. I starczylo? A przy dziecku nie starczy?
A zlobek z tego co wiem to wcale nie taki duzy wydatek. 200zl, na miesiac? czy
cos podobnie.

Cos bez skaldu l ladu te Twoje posty i argumenty.
Chyba lubisz sie nad soba uzalac i odpowiada Ci taka sytuacja.

Pozdr.

[virtual_moth]

ma.pi napisała:

> A skonczylas te studia?
> I co po takich prestizowych studiach mozesz miec prace tylko za niewiele
wiecej niz zasilek wychowawczy? A przedtem to mialas dobrze platna, ze
utrzymywalas siebie i chlopa. I starczylo? A przy dziecku nie starczy?
> A zlobek z tego co wiem to wcale nie taki duzy wydatek. 200zl, na miesiac?
czy cos podobnie.
> Cos bez skaldu l ladu te Twoje posty i argumenty.
> Chyba lubisz sie nad soba uzalac i odpowiada Ci taka sytuacja.


Nie rozumiem skąd ten protekcjonalny ton. Od razu zakładasz taki scenaiusz,
który pozwoli ci na formułowanie takich a nie innych wniosków... Dowartościować
się chcesz?

Studia skończyłam. Nie słyszałaś, że absolwenci studiów wyższych w tym kraju
stanowią spory odsetek bezrobotnych? Nawet ci z doświadczeniem? Odsyłam na
forum praca.
Po tych studiach byłabym w stanie na początek zarobić ok. 1000 zł. i jest to
bardzo optymistyczna prognoza (jeśli oczywiście dostałabym pracę). Po
odliczeniu kasy na żłobek zostaje mi 800 zł. Odjąć dojazdy, zostaje mi niewiele
ponad 700 zł. Tyle będę dostawać zasiłku. Nie jestem pewna czy powinnam
pozwolić sobie na komfort pracowania kosztem oddania Małej do żłobka.
Przedtem miałam dobrze płatną pracę, ale oczywiście nie od razu! Minął rok
zanim z marnych 800 zł zaczęłam dostawać o wiele więcej... i tak uważam, że
szybko mi poszło.
Pracowałam w innym mieście, teraz mieszkam u mamy. Moje stanowisko
zlikwidowano, zasadniczo nie mam po co tam wracać, no chyba że nastawiając się
na budowanie "kariery" od nowa na nowym stanowisku - o ile zostałabym przyjęta.
Czy za 800 - 900 zł można wynająć mieszkanie na wolnym rynku, zapłacić rachunki
i jeszcze przeżyć?

Wracając do meritum - mogłabym starać się o mieszknie z gminy. Hahahah. Nawet
nie przysługuje nam dodatek mieszkaniowy))

Ogólnie więc siedzę, mam mieszkanie, jedzenie, opłacone rachunki ijeszcze
marudzę. Pewnie marudzę, bo lubię - to chciałaś powiedzieć?

[gabsiella]

co ci do głowy przychodzi??? dac soba pomiatac sukinsynowi???????? sory, ale
jestem w niemal identycznej sytuacji, tyle, ze mnie mój luby po prostu chciał
traktowac jak worek do bicia.
tez jestem na utrzymaniu sodziców, tyle, ze nie mam zadnych!!!! pieniędzy,
nawet zasiłku! dziewczyno, nawet dzis myslałam nad kolejna ucieczką! ) robie to
odkad skończyłam 18.) ale teraz z dzieckiem??? wybieram mniejsze zło...z
pewnościa nie wrócę do zakłamania ze strony kogoś, kto nie ma najmniejszego
prawa do mnie, mojego ciała, umysłu, uczuć! a jeszcze wybaczyć/ zapomniec
zdradę??????????????????????? NIGDY! dałabys mu tylko satysfakcję, a on dalej
ujeżdzałby po tobie jak po łyse kobyle!
pozdrowienia dla ciebie, dzieciaka i bądz co badz matki... :0

głowa do góry

[gabsiella]

zrób sobie dobrej herbaty, zjedz wielkie ciach i spojrzysz na świat inaczej

[nilka13]

tak, genialny masz pomysł- z deszczu pod rynnę. A dokąd pójdziesz od męża?
Sorry za ton, ale to nie wymądrzanie, tylko gorzka refleksja z odniesieniem do
mojego życia "małżńskiego".
Ja mam takie pomysły, może z czegoś skorzystasz:
- weź pod opiekę dziecko- skoro i tak zajmujesz się córką, możesz i dwojgiem;
córka będzie mieć towarzystwo, a ty pieniądze;
-poszukaj w okolicy lub wśród znajomych mamy z dzieckiem w podobnym wieku i
zróbcie "opiekę wymienną"- zyskasz czas dla siebie;
-ja nie znam twojej historii, czy tatuś nic nie płaci? Czyżby, biedaczek, nie
pracował? To może w zamian niech przyjdzie wieczorkiem czuwać przy śpiącym
maleństwie pod okiem teściowej? Byłbyż to jakiś ekwiwalent alimentów.
- a siostra daleko? Może ona z godzinkę zostałaby z Małą raz na jakiś czas?
Jeśli coś jeszcze wymyślę, to napiszę. POzdrowienia, Nilka

[cynamoon6]

Skarbie, Ty masz "syndrom wyuczonej bezradnosci".
To on Cie wiezi.
Dokladnie wiem, jak ci trudno (mam troche podobnie, a raczej mialam, bo sie
zskutecznie zbuntowalam).
Polecam Ci psychologa. Oni nie gryza.
Tylko wiem, trudno trafic na dobrego.
ja mailam sczescie.
7 lat temu trafilam do swietnej babeczki ( z zupelnie innym problemem)
potem odnowilam "znajomosc". Z tym, ze akurat nie jestem traktownana jak
pacjentka, tylko chodze sie wygadac. Wypada z raz na miesiac, dwa lub trzy
Czasem czesciej. I za darmo
Zycie jest w TWOICH rekach.
Nawet, jezeli chwilowo sa zwiazane.

[virtual_moth]

nilka13 napisała:

> tak, genialny masz pomysł- z deszczu pod rynnę. A dokąd pójdziesz od męża?

No cóż, ex mieszka w mieście, gdzie ja miałam pracę, dobrze płatną pracę.
Myślałam nad terminowym przemieszkaniu z nim, moim powrocie do pracy (o ile
będą mnie chcieli) i późniejszym wynajęciu mieszkania dla siebie i Małej. Nie
wiem czy to dobry pomysł... Praca 6 dni w tygodniu, nieraz po 10 godzin,
również w weekendy. Pomyślałam jednak, że przecież wiele samotnych właśnie tak
żyje, bierze opiekunki...

> - weź pod opiekę dziecko- skoro i tak zajmujesz się córką, możesz i dwojgiem;
> córka będzie mieć towarzystwo, a ty pieniądze;

Konkretny pomysł wart rozważnia Ja jednak myślałam nad jakimś długofalowym
rozwiązaniem...

> -poszukaj w okolicy lub wśród znajomych mamy z dzieckiem w podobnym wieku i
> zróbcie "opiekę wymienną"- zyskasz czas dla siebie;

Gdzie mam szukać takich mam? Leżą na półce w pobliskim supermarkecie? (Tak,
wiem, mam "zespół niemożności wykonania rzeczy najprostszych" i nadaję się do
leczenia)

> -ja nie znam twojej historii, czy tatuś nic nie płaci? Czyżby, biedaczek, nie
> pracował? To może w zamian niech przyjdzie wieczorkiem czuwać przy śpiącym
> maleństwie pod okiem teściowej? Byłbyż to jakiś ekwiwalent alimentów.

Tatuś mieszka w innym mieście. Na razie pracuję nad tym, a by zachciał coś
zapłacić, ale jest raczej pod górkę (póki co "robi mi na złość", ale myślę że
to minie i w końcu oprzytomnieje). Będziemy się widzieć za tydzień i wtedy z
nim porozmawiam. Może zaproponuję mu ten układ, o którym myślę...

> - a siostra daleko? Może ona z godzinkę zostałaby z Małą raz na jakiś czas?
No cóż, siostra wyprowadziła się od nas między innymi ze wględu na Małą. Nie
mogła znieść obecności dziecka w domu. Taki typ... Od tamtej pory z nią nie
rozmawiam. Przerąbane, nie?

Dziękuję Ci za te pomysły, na pewno wezmę je pod uwagę.

Pozdrawiam

[paradise_lost]

A ja Ciebie dobrze rozumiem i nie popieram większości wypowiedzi. Jak ktoś nie
przeżył na własnej skórze toksycznej matki to łatwo udzielać rad ... no ale nie
o tym miałam pisać. Nie wiem jakie masz stosunki z ex jeżeli nadal w pewnym
sensie się lubicie, dałabyś radę pomimo tego co było z nim pomieszkać żeby
osiągnąć cel w postaci usamodzielnienia się to układ partnersko handlowy nie
jest złym rozwiązaniem (oczywiście w założeniu, że to byłoby tymczasowe
rozwiązanie). Musisz jednak wziąć pod uwagę odczucia własnego dziecka i tego co
dla niego jest najlepsze mieszkanie z toksyczną babcią (dziecko patrzy jak
matka Cię traktuje) czy pomieszkanie przejściowo z ex ...
A teraz na poparcie powyższego co by się na mnie gromy nie posypały ja właśnie
mieszkam z taką mamusią która wszystko wie nigdzie nie mogę wyjść (bo masz
dziecko i nim się musisz zajmować i nieważne jest że chciałabym wyjść jak mała
już dawno śpi i nie budzi się w nocy) a zarobki moje nie pozwalają na pełne
usamodzielnienie się. Poprzednio mieszkałam w takim układzie partnersko
handlowym z moim nadal mężem i u nas było ok. Co prawda nie było między nami
miłości bo ta zdechła już dawno ale potrafiliśmy ze sobą współżyć, w sumie to
my się lubimy dziwne to się może wydać niektórym ale czasem tak bywa ...
Niestety z nami mieszkała teściowa która wyczuła nosem że coś nie gra no i się
zaczęło piekiełko ale to inna historia ) Także sama oceń co jest dla Ciebie
i dla dziecka najlepsze ... Poza tym żłobki nie są takie straszne i wcale nie
musi dziecko chorować to jest bardzo indywidualne.
Pozdrawiam
P. S. To nie jest wszystko co bym mogła napisać odpowiedz jak masz ochotę )

[virtual_moth]

Dziękuję Ci za przemiły post Równowaga w przyrodzie zachowana

Mój ex... Rozstaliśmy się dość kulturalnie i bez rzucania garnkami, bo na
odległość, przez gg. Ja wtedy już mieszkałam u mamy, bo tak wspólnie
zdecydowaliśmy - miałam się do niego przeprowadzić po uregulowaniu spraw
finansowo-lokalowych. Wszystko pięknie ładnie, ale akurat wtedy dowiedziałam
się, że przez rok mnie zdradzał. Im bardziej wnikam w sprawę, tym liczba
kochanek rośnie (teraz wiem o pięciu). Dodam, że przez cały ten rok nie
współżyliśmy - najpierw przez moją ciążę, potem przez połóg, a potem to już
siłą rozpędu, bo ex wyładowywał na mnie swoje frustracje - choć nie mogę tu
mówić o jakimś szczególnym upokarzaniu... Nie jestem jednak osobą, która
kłótnie rozwiązuje w łóżku

Teraz mam oczywiście etap usprawiedliwiania exa, bo akurat tak mi wygodniej...
Boję się, że za bardzo go usprawieliwiam, aby utwierdzić się w swoich obecnych
planach.
Mimo wszystko jednak już wtedy byłam gotowa mu wybaczyć. Dał mi jednak powody
sądzić, że bardziej zależy mu na jednej z kochanek niż na mnie.
Klapki z oczu mi spadły: zobaczyłam słabego, nieodpowiedzialnego faceta. Jakoś
nie mam ochoty na powrót do niego w pełnym tego słowa znaczeniu, nie wierzę w
jego deklaracje zmiany itp.
Nie jest jednak typem agresywnym, daleko mu do mszczenia się na mnie, do
kłócenia się, wywlekania brudów itp. Jest raczej cienkim krętaczem, kłamiacym i
oszukującym ze zwykłego strachu o własny tyłek. Ma nawet tego świadomość

Nie rozmawiamy obecnie ze sobą na nasz temat - wolałam uciąć grzebanie się w
tej intrydze, tym bardziej że jedna z jego kochanek (ta najważniejsza
zaczynała nas ze sobą skłócać (typ psa ogrodnika). Ostatnio rozmawialiśmy o
naszym dziecku, bez jakichś specjalnych rewelacji - nie zgodził się na płacenie
alimentów póki ja się nie zgodzę na to, aby uznał Małą. Sprawa jest jeszcze
otwarta.

Oczywiście ne wiem jak on by się na to wszystko zapatrywał... Istniej duże
prawdopodobieństwo, że odnalazł się w "odzyskanej wolności", w której może już
bez żadnych obciążeń psychicznych zaliczać panienki. A może nie...

Jest we mnie tyle sprzecznych uczuć co do niego. Co najdziwniejsze - zupełnie
mnie jego zdrady nie bolą, może to jest dowód na to, że naprawdę go nie kocham?
A może dlatego mnie nie bolą, bo tych zdrad było tyle, że trudno uznać, aby
którąkolwiek z tych kobiet traktował powaznie?

Muszę to jeszcze wszystko przemyśleć...

Pozdrawiam

Taaaa....

[virtual_moth]

Witajcie.

Dziękuję Wam za pomoc i opinie. Dziękuję zwłaszcza tym dziewczynom, które
uświadomiły mi, że nie ja sama borykam się z problemem zależności od rodziców.
Wiem, że to dziecinne rozumowanie, ale trochę podbudowało mnie, że takich jak
ja jest więcej. To daje mi nadzieję, że może sytuacja, w której się znalazłam
nie jest winą mojego rozmemłania życiowego...

Teraz wiem, że należałby mi się niezły łomot. No i w sumie się go dorobiłam,
hehe. Napisałam maila do exa z pytaniem czy nie zgdziłby się na udzielenie mi
pomocy w usamodzielnieniu się. Odpisał oschle, że nie mam co marzyć o
reaktywacji naszego związku, bo pewnie o to mi chodzi (!!!). W sumie
spodziewałam się tego, nawet jakoś mi ulżyło, ale zastanawia mnie jedno... Ex
jeszcze 2 miesiące temu prosił mnie o wybaczenie, kajał się, ubolewał nad tym,
że przez własną głupotę stracił nas obie... A teraz, z jakichś enigmatycznych
przyczyn, światopogląd wywrócił mu się o 180 stopni. Rozumiem, że mógł znależć
sobie już jakąś kobietę, ale skąd ta nagła niechęć do mnie?!

Może to jest jakiś stały mechanizm u exów? Nie potrafię jak na razie
racjonalnie wytłumaczyć tej jego nagłej do mnie niechęci. Nie chce ze mną
rozmawiać (jeszcze 1,5 miesiąca temu normalnie rozmawialiśmy), nie chce niczego
wyjaśniać, wręcz robi mi na złość (nie chce płacić alimentów). O co chodzi???
Do tego wczoraj, po tym jak mi odmownie odpowiedział (mam za swoje) po godzinie
wysłał mi wiadomość na gg, że przeze mie stracił jedyną kobietę którą kochał
(tutaj robię wielkie, wyłupiaste oczy ze zdziwnia) okrasiwszy to kur...mi i
wykrzyknikami. Na moje pytanie, o co, mu, do cholery, chodzi, nie odpowiedział.
Normalnie zgłupiałam. Zdziwienie nie opuszcza mnie do tej pory. Czuję, że za
moimi plecami rozgrywa się jakiś dramat, o którym ja nie mam pojęcia, w którym
nie uczestniczę, a za który ponoszę odpowiedzialnosć (!!!!!!!).

Ech, oczywiście nie przejmuję się tym jakoś specjalnie. Mam ochotę na dobre
zakończyć te przepychanki (w których nawet nie wiem o co chodzi) i zacząć
myśleć jakby tu NAPRAWDĘ się usamodzielnić. Byłam głupia, że myślałam o exu,
ale przynajmniej mam 100% pewności, że mogę sobie spokojnie o nim zapomnieć

Tak więc, Chalsiu, miałaś rację z tym łomotem

Teraz myślę jakby tu wynająć mieszkanie dla mnie i Ali...

Pozdrawiam

[nilka13]

nie wiem, czy to cię pocieszy, ale ja też mam toksycznych staruszków, a w
związku z tym -do tej pory "syndrom wyuczonej bezradności". Ale skoro już o tym
wiem, to jednak PRÓBUJĘ coś robić. Chociażby tylko w sferze samoświadomości. I
tylko mi głupio, że odkryłam ten fakt tak późno, żyjąc dotąd w przekonaniu, że
samostanowię o sobie ja, a nie moja przeszłość.
Spróbuj, szukając rozwiązania, wyrwać się z kręgu rozważań "mama-mąż", nie
bierz pod uwagę ich w rozmyślaniach, co chciałabyś osiągnąć. Bo chyba wiesz, CO
CHCIAŁABYŚ OSIĄGNĄĆ? Pozdrowienia.

[cynamoon6]

To ja jeszcze polece Ci lekture: "Toksyczni rodzice" Susan Foreward
Bardzo, bardzo warto. Chociazby dlatego, zeby samamu nie robic toksycznie.
No i pomaga zrozumiec jak sie wyplatac z wiezienia.

[carlafehr]

Virtual_moth, czytając Twoje posty nachodzą mnie różne myśli i w sumie nie
wiem, czy jasno się wyrażę, ale przynajmniej spróbuję.
Twoja mama sprawuje władzę nad Tobą i Cię kontroluje - wynika to, jak sądzę, z
zależności finansowej, z charakteru Twojej mamy ale i z Twojego przyzwolenia na
to i wewnętrznej zależności od niej. Co więcej Ty nie tyle zastanawiasz się nad
tym, jak uniezależnić się wewnętrznie od niej, co raczej, jak zmienić osobę, od
której będziesz dalej zależna ( ex, lub jakiś inny raczej majętny facet).
Tymczasem sądzę, że zależność od innej osoby będzie Ci smakować za jakiś czas
tak samo, jak od matki, po prostu dlatego, że to czym nasiąkliśmy w
dzieciństwie, wraca do nas w życiu dorosłym, o ile świadomie sami tego nie
zmienimy. Czyli jeśli matka nauczyła Cię, że ma prawo kierować Tobą i Twoim
życiem według swojego uznania, tylko dlatego, że jesteś od niej zależna np
finansowo, to będziesz trafiać też na podobnych ludzi, którzy będą Cię podobnie
traktowali, jeśli tylko staniesz się od nich zależna. Dlatego zmiana obiektu,
od którego będziesz zależna niewiele Ci pomoże.
Również uniezależnienie się finansowe jest tylko połowicznym rozwiązaniem, bo w
gruncie rzeczy prędzej czy później każdy z nas jest w jakimś stopniu zależny od
innych. I dlatego głównie od Ciebie i Tojej zgody bądź niezgody na
rodzaj "zapłaty" za tę zależność będzie zależało to, czy będziesz w takiej
relacji traktowana z szacunkiem czy też jak osoba ubezwłasnowolniona. I dlatego
moim zdaniem warto jest się zmierzyć w ten sposób ze swoją matką, od której się
wszystko przecież zaczyna, niż całe życie uciekać.

[carlafehr]

Acha, nie piszę tego, żeby Cię krytykować, po prostu problem zależności mnie
samą b. nurtuje i Twoje posty uświadomiły mi to, co powyżej.

pozdrawiam
MonikaS

[virtual_moth]

Carlafehr, dzięki

Ja bym postawiła inną diagnozę: od paru lat nie byłam od nikogo zależna
finansowo (emocjonalnie od paru osób, ale tego chyba nikt nie może uniknąć) i
obecny stan zmusza mnie do powzięcia jakichś kroków. Dodam, że mieszkam z mamą
od 4 miesięcy i dopiero od 2 czuję ciśnienie na zmianę układu. Jestem raczej za
złotym środkiem: usamodzielnienie finansowe i przeprowadzka, ale w obrębie tego
samego miasta. To oczywiście nie uchroni mnie od kontroli matki i chęci
decydowania o moim życiu, ale będzie mi łatwiej walczyć. Tak mi się
przynajmniej wydaje...
Póki co spróbuję zastosować środki doraźne - przede wszystkim spróbuję pogadać
z matką. Tylko ile razy już rozmawiałam... Z nią się nie da rozmawiać!!!
Chyba leczy mnie tylko ucieczka.

Pozdrawiam

[judytak]

oczywiście, że najlepsze jest "długofalowe rozwiązanie - którą sobie widzisz za
dwa lata...

warto by jednak się nastawić na "rozwiązania pośrednie", na "ułatwienie sobie
przeczekania" - kto wie, może z tego w końcu się wykiełkuje samo "rozwiązanie"?

rozumiem, że nie chcesz być uzależniona finansowo - wcale się nie dziwię, ja
też tego nie lubię, wolę nic nie mieć, niż dostać od kogoś :o)

700 zł (mówisz, że tyle dostajesz zasiłku) nie jest wcale mało, jeśli nie
liczymy opłat mieszkaniowych (które twoja mama miałaby też, jakby mieszkała
sama), to raczej wystarczy dla rocznej dziewczynki plus jej mamy, która nic
ekstra sobie nie kupuje
myślę, że uda się osiągnąć z mamą układ, że to, co uzyskasz ponadto, dzielicie
pół na pół?
będąc na urlopie wychowawczym, można zarabiać (są tu ograniczenia, w których
się nie orientuję, musiałabyś się dowiadywać), zawsze można też brać umowę-
zlecenie lub umowę o dzieło nie na siebie (wiem, że to przekręt, ale robi się
tak - wypisuje się tę umowę na siostrę, na matkę...)
można też pracować na czarno, nie jest to rozwiązanie "przyszłościowe", ale
pomaga przeżyć :o)
opieka nad dzieckiem,
dawanie korepetycji (może jeszcze przed końcem roku szkolnego da się załapać?)
robienie tłumaczeń
przepisywanie prac na komputerze,
pisanie podań, życiorysów,
itp. itd. - wszystko to można robić w towarzystwie rozbrykanego roczniaka :o)
w ostatecznej rozpaczy można nawet razem z dzieckiem roznosić ulotki,
sprzedawać kwiaty czy okulary słoneczne...

zresztą, jak mama się zorientuje, że masz zarobić konkretne pieniądze, chyba
nie sprzeciwi się, żeby zostawać z wnuczką np. wieczorami lub w weekendy? (mam
na myśli oczywiście mało ambitne zajęcia - praca kelnerki, sprzątanie,
wprowadzenie danych, telemarketing itp., ale kto wie, może trafi się coś
lepszego?)

mieszkasz teraz u mamy, może masz koleżanki z lat szkolnych, może warto odnowić
znajomości? albo poznać inne mamy w piaskownicy, w parku, na spacerze, w
sklepie itp. itd.
ja też nie mam zbytniej łatwości w nawiązaniu kontaktów, ale jak trzeba...
potraktuj to jako pracę, zadanie, na pewno się uda :o)
samo wyjście "do kogoś" dużo ci pomoże, a i "opieka wzajemna" samo się wtedy
nasunie...

jest wiosne,
co prawda zimno, ale ma się porawić :o)
a w słońcu wszystko łatwiej pójdzie :o)

moja rada: myśl tylko o dniu jutrzejszym, zostaw na razie plany długofalowe :o)

pozdrawiam
Judyta

[virtual_moth]

Dziękuję za konkretne rady

Mam możliwość pracy na czarno w domu, ale jest to praca wymagając cholernego
skupienia i nie ma mowy o tym, abym pracowała w towarzystwie roczniaka
Jedyny sposób to pracowanie gdy śpi, czyli akurat w momencie, kiedy mam czas
tylko dla siebie (wieczorem). Pewnie wiecie jak trudno z tego zrezygnować...
Cały dzień niańczenie i nawet wieczorem nie można sobie odpocząć.
No ale cóż, życie nie bajka - chcę niezależności - muszę tak zrobić. Dotarło do
mnie

Pozdrawiam

[judytak]

virtual_moth napisała:

> Jedyny sposób to pracowanie gdy śpi, czyli akurat w momencie, kiedy mam czas
> tylko dla siebie (wieczorem).

czas dla siebie i wyspanie się - właśnie z tego przychodzi zrezygnować przy
małym dziecku... i jest to raczej normalny kolej rzeczy :o)
dobrze, że tylko na jakiś czas :o)

> No ale cóż, życie nie bajka - chcę niezależności - muszę tak zrobić. Dotarło
do mnie

o, udało się bez psychoterapii ;o)

pozdrawiam
Judyta