Depresja?

[rupiowa]

Od dluzszego czasu nie mam ochoty na nic. Jak moja mala zaczyna plakac
najchetniej bym ja udusila, jak nie moge jej uspokoic rycze razem z nia. Nie
mam ochoty na spacery, na zajmowanie sie dzieckiem a juz tym bardziej na
seks. Mam wrazenie ze jestem zla matka - czasem jak Zosia sie na mnie patrzy
od razu zaczyna plakac tak jakby sie mnie bala. Zaczyna mi sie robic malo
pokarmu - pije ziola mlekopedne i tylko dlatego starcza. Maz twierdzi ze
dramatyzuje i karze mi nie marudzic. Czy macie podobne doswiadczenia i jak
sobie z tym radzicie?

[kitka20061]

Tak, to niestety depresja. Dopada ją wiele matek w pierwszych miesiącach bycia
mamą.Jesli masz takie warunki, spróbuj wyjść na 2 godzinki sama z domu,
postaraj się nie myśleć o domu, córci i kłopotach. Wyślij tatę lub babcię s
dzieckiem na spacerek, a sama zrób coś dla siebie - weź prysznic, pomaluj sobie
paznokcie, poczytaj książke lub wyśpij sie. Na pewno jesteś dobrą matką, tylko
niestety zmęczoną nowymi wyzwaniami. Nie mozesz się stresować (hm, łatwo
powiedzieć), bo m.in. przez to masz mało pokarmu. Niestety męzom trudno jest
zrozumiec co my czujemy. Ja też nie miałam ochoty na sex (mąż mówił mi że już
go nie kocham), czułam się taką kura domową, zaniedbaną i wiecznie zalana
mlekiem (miałam niesamowite ilości). Uwierz to mija. Moja mała ma 8 miesięcy i
jest dużo lepiej. W moim przypadku do 6-go miesiąca było ciezko, bo mała prawie
nie spała, a nie mam żadnej pomocy w postaci dziadków.

[izabellaz1]

Witaj!
Miałam dokładnie to samo przez pierwsze trzy miesiące. Zawsze byłam bardzo
aktywną osobą. Lubiłam mieć napięty dzień od zajęć (studia, nauka, sklepy,
znajomi, wypady, treningi tp.). Jak zaczęłam siedzieć 24 na dobę z dzieckiem to
fioła dostawałam! A dodatkowo miałam wyrzuty sumienia, że karmię butelką więc
nie było ciekawie (później mi przeszło bo to wygodne i poczytałam na forum
doświadczenia innych mam "butelkowych"). Wprawdzie nie miałam ochoty żeby udusić
dzidzię;P ale było mi cięzko nawet przy pomocy męża. Jak niuńka miała 3 miesiące
zostawiłam ją po raz pierwszy z babcią a ja z mężem poszłam do kina. I to był
przełom. Córcia nie płakała za nami więc mogliśmy poprzebywać troszkę ze sobą.
Odstresować itp. Takie odczucia mijają. Teraz niunia ma 10 miesięcy a ja
uwielbiam z nią przebywać. Bawimy się cały dzień, czytamy, zajadamy, spacerujemy
i czekamy aż tatko do domku z pracy wróci Na wszystko wróci Ci ochota tylko
musisz próbować zostawiać dzidzię z babciami czy opiekunką. Kilka godzin relaksu
sprawi, że poczujesz się jak zupełnie nowa osoba. Będziesz miała więcj siły,
humoru A pamiętaj, że mama wypoczęta to mama szczęśliwa. I dziecko wyczuwa różnicę

Ps. jak mała bardzo marudzi w nocy to może dawaj jej mieszankę na noc a sama
odciągnij spbie pokarm na następny dzień. Nie jest to może prolaktacyjne ale
pomoże odetchnąć w nocy. I może weź malutką do iebie do łóżka to będzie lepiej
spała.

Pozdrawiam
Iza

[smellson]

dobre rady...dodam tylko, żebyś przestała zadręczać się, że jesteś złą matką,
niewystarczająco kochasz dziecko itd. przerabiałam taki stan, kiedy moja córcia
miała ok 7 tyg, było tak kiepsko, że jak tylko Mała zaczynała płakać to ja razem
z nią a na myśl o pozostaniu raezm przez cały dzień pod nieobecnośc męża
dostawałam spazmów. mnie przeogromnie pomogła moja mama, nieocenione i
niewyczerpalne źródło miłości i cierpliwości, nie wiem jak bez niej dałabym
radę. może powiedz otwarcie, że masz problem i potrzebujesz każdej pomocy-
choćby spaceru z dzieckiem 2x w tyg a Ty odetchniesz sobie w domciu. jeśli nie
możecie liczyć na rodzinę warto rozważyć opiekunkę raz na jakiś czas-musisz mieć
odskocznię )
będzie dobrze ))

[aga55jaga]

jesteś najlepsza mamą dla swojego dziecka! Ale jesteś tez człowiekiem i to, co
przechodzisz jest stanem jak najbardziej naturalnym. Właśnie często nas, mamy
gubi dążenie do perfekcyjności w macierzyństwie. A depresja poporodowa i stan z
nią związany zupełnie zwala nas z nóg. Po pierwszym dziecku niewiele brakowało
aby rozpadło się moje małżeństwo.
Rada jakiej mogę ci udzielić to (z racji posiadania już drugiego dziecka) -
przytul swojego mężą, bo nawet nie wiesz jaki czuje się niezdarny w nowej roli.
Jest bardzo niepewny siebie a widząc dodatkowo i twoje rozbicie
próbuje "nadrabiać miną", że to on jest twardzielem a ty histeryzujesz.
Postaraj sie wykroić z napiętego dnia, kilka minut tylko dla was, miłe słowa,
jakaś szybka ulubiona jego potrawa. Potem staraj się rzeczowo i bez łez,
wyrzutów (że on z domu wychodzi, ze mu tak dobrze, obraca się wśród ludzi a ty
tylko ciągle to samo - pieluchy karmienie, spacery) wytłumaczyć, że jesteś
zmęczona, że wydaje się tobie, iż nie radzisz z nadmiarem obowiązków. Staraj
się uświadomić mu że jest fajnym tatą, że poradzi sobie np z kąpielą dziecka
itd. Postaraj się urwać na godzinkę na małe zakupy, jakąś kawkę z koleżankami -
mąż przy odpowiednie motywacji z twojej strony - da sobie świetnie radę a ty
zyskasz zastrzyk pozytywnej energii. Popatrz na swoją córę - zobacz jaka jest
śliczna, jaka zapatrzona w ciebie, jak bezgranicznie ci ufa i jak
bezinteresownie kocha - wybaczy tobie wszystkie potknięcia na drodze bycia matką

[sloneczko_02]

przeżywasz coś, co przezywało wiele kobiet
A Twoj mężulek niech poczyta sobie nieco o stanie kobiet po porodzie...
dla twojej malutkiej jesteś jedyną i najwspanialszą mamą na świecie...

[katrint]

Nie jestes wyjątkiem.Mąż nie rozumie, bo pewnie chodzi do pracy i w jakis
sposób odrywa się od tego.Ja co prawda nie mam jeszcze depresji ale bywa,że
łapię mega doły.Mimo że mój synek raczej z tych spokojnych to i tak wracam
wspomnieniami do czasów,gdy nie miałam takich obowiązków.Co dzień tylko czekam
aż mąż wróci z pracy i szlag mnie trafia,gdy on np ma coś do załatwienia i musi
wyjść.Ostatnio bywało między nami nieciekawie,bo wkręciłam sobie,że on
specjalnie wychodzi,żeby nie zajmować się małym.Ostatnio znalazłam taki sposób
na poprawę nastroju-jak najmniej siedzieć w domu.Pogoda sprzyja więc albo na
cały dzień jedziemy nad jezioro i tam małym zajmuje się już cała ekipa-
mama,siostra itd w zaleznosci kto jedzie,poza tym mały wtedy śpi calutki dzień
jak aniołek a ja mogę się poczuć prawie jak za dawnych czasów i naładować
akumulatory.A w tygodniu praktykuję bardzo długie spacery albo ktoś z rodziny
bierze małego na spacer a ja mam czas dla siebie.Nic tak nie poprawia mi humoru
jak ładnie się ubrać,pomalować i wyjść między ludzi z wózeczkiem,w międzyczasie
mozna zaliczyć kilka sklepów,solarium(oczywiscie trzeba miec towarzysza ktory w
tym czasie popilnuje wózka).Dobrze,że jest lato, bo gdyby mój urlop
macierzyński przypadał zimą to depresja murowana.No i pierwszy raz w życiu bedę
się cieszyć z powrotu do pracyPP
Tak więc głowa do góry, znajdź jak najwięcej pomocników i wychodź z
domku.Wyrzutów sumienia nie miej,bo twoje odczucia sa normalne i przeżywa je
wiele kobiet tylko nie każda sie do tego przyznaje.

[rupiowa]

Mam pod reka moja mame ale jakos tak nie pasuje mi zostawianie dziecka z nia. W
koncu to moje dziecko. Poza tym niestety jakikolwiek wypad graniczy z cudem -
mieszkam pod Warszawa i kazdy powazniejszy plan wiaze sie z ciagnieciem dziecka
ze soba. W takie upaly nie mam serca wyciagac malej z domu zwlaszcza w
samochodzie. Ale postaram sie wyluzowac, skorzystac z czasu kiedy ona spi i
rzeczywiscie zajac sie troche soba. Dobrze wiedziec ze nie tylko ja mam takie
odczucia...