chyba depresja...:(

[baby.2]

niedawno urodzilam sliczne i zdrowe dziecie. niestety ja czuje sie
fatalnie, ciagle w stresie, nadal boje sie, ze nie sprostam (dziecie
ma juz 2,5 miesiaca...) itd.
najgorsze jest to, ze dziecko to czuje i tez jest marudne, a gdy ja
mam lepszy dzien to i dziecko sie usmiecha i jest
spokojniutkie...czy myslice, ze to naprawde ma az taki wplyw, czy
moze to sa zbiegi okolicznosci? czy macie jakies przyklady ze
swojego zycia gdy wasz nastroj odbijal sie na dziecku?
ponadto co byscie radzily- karmic dalej i tak trwac czy lepiej
odstawic i wziac leki (kiedys juz bralam niestety...)?

[elzbieta_1983]

Jeśli masz pokarm i dzieciaczek ssie to nie żałuj mu jesteś najlepszą matką
dla swojego dziecka, serio. Też miałam dość długo takie odczucia o jakich
piszesz, ale u mnie doszły problemy z laktacją, chlustaniami, niespaniem,.
kolkami etc. Małą ma prawie 11 miesięcy i nadal zdarza mi się mieć gorszy dzień-
a po niej widać jak choroba ona staje się niespokojna, nerwowa.. ale jak się
wezmę w garść i wiem, że to moje jedyne szczęście mnie potrzebuje, i kocha tak
jak nigdy nikt nie pokocha to powera dostaję
Spróbuj pokarmić skoro laktacja u Ciebie ok, a na leki zawsze jak będzie trzeba
zdążysz. Wiedz, że jesteś świetną mamą i takiej całej Ciebie maluszek potrzebuje.

[carolinecat]

współczuję, bo na pewno jest Ci trudno. chciałam jednak odradzić sięganie po
leki - one nie są metodą na depresję, tylko fachowa pomoc w postaci terapii.
Twój nastrój ma ogromny wpływ na malucha, dzieci są jak barometr. jeżeli
zajmiesz się tym w odpowiedni sposób, pomożesz nie tylko sobie, ale i dziecku, i
to zaprocentuje w przyszłości.

[elzbieta_1983]

zainspirowana wypowiedzią carolinecat, może zapytam- może sama jesteś z małym
dzieckiem? w sensie wielu godzin dziennie i nocnie? jeśli tak to może uda Ci się
zorganizować jakieś wyjście- coś co sprawi Ci przyjemność choćby 2 razy w
tygodniu? Oprócz tego co ona napisała, bo ma rację. A psycholog to żaden wstyd,
serio, sprawdziłam

[baby.2]

tak, tylko ze terapia trwa i trwa, a ja nie chce zeby moje dziecko
bylo nerwowe od pierwszych miesiecy swojego zycia i boje sie ze juz
mu tak zostanie i taki charakter sie wyksztaltuje...zanim mamusia na
kozetce dojdzie do siebie

[elzbieta_1983]

hm.. racja, no trwa. Możesz zorganizować sobie jakąś pomoc (mama/teściowa
etc)żeby odetchnąć po trudach porodu i pierwszych tygodni? bez kozetki będzie
a trochę złapiesz psychicznego oddechu

[carolinecat]

terapia nie musi trwać i trwać, to zależy od tego jak "głębokie" są problemy, z
którymi się zmagasz. depresja poporodowa, jeżeli w ogóle jest to depresja w
Twoim przypadku (a nie na przykład mieszanka zmęczenia, niewyspania, burzy
hormonów itd.), ale to musiałby już określić specjalista, to nie to samo co
"zwykła" depresja, czasami wystarczy kilka spotkań.
a jeżeli czymś się trzeba zająć dogłębnie, to leki problem jedynie "przyklepią",
ale sprawa tak czy siak wyjdzie i tak odbije się na maluchu.

[mruwa9]

mozna porozmawiac z lekarzem na temat leczenia antydepresantami
dopuszczalnymi w okresie karmienia. A moze , po prostu,
sprobowac "autoterapii", proby oderwania sie od codziennego kieratu,
wyslanie meza/partnera z dzieckiem na spacer, wyjscie samej z domu
na godzinke-dwie, do kolezanki, na zakupy, na basen, do kina. Dla
naladowania baterii. Z tym,ze sama wiesz najlepiej, jak sie czujesz,
czy jestes po prostu zmeczona, czy masz baby blues, czy jest to
autentyczna depresja, z ktora sama, bez pomocy z zewnatrz, sobie nie
poradzisz. Sytuacja idealna, to utrzymanie karmienia i mama
pogodzona z takim a nie innym obrazem Waszego wspolnego z dzieckiem
zycia (akceptacja potrzeb dziecka, rezygnacja z buntu przeciw
nieustannej dyspozycyjnosci i chodzenia na krotkiej smyczy) czesto
ulatwia zycie i sluzy ogolnemu spokojowi w rodzinie. Ale Twoja
dobra kondycja psychofizyczna jest rownie wazna. Z tym, ze butla z
mieszanka wcale nie musi byc recepta na Twoje problemy, nie ma
zadnej gwarancji, ze dziecko bedzie spokojniejsze, ze zacznie lepiej
spac, ze nie pojawia sie dodatkowe problemy, chocby z alergiami.

[carolinecat]

Sytuacja idealna, to utrzymanie karmienia i mama
> pogodzona z takim a nie innym obrazem Waszego wspolnego z dzieckiem
> zycia (akceptacja potrzeb dziecka, rezygnacja z buntu przeciw
> nieustannej dyspozycyjnosci i chodzenia na krotkiej smyczy) czesto
> ulatwia zycie i sluzy ogolnemu spokojowi w rodzinie.

zgadzam się z mruwą. mnie przerobienie tego, o czym pisze zajęło ładnych kilka
tygodni, czasem trzeba sobie po prostu dać czas.

[baby.2]

dzieki za wasze rady, tylko ze ja od dawna zmagam sie z
nerwica...to nie jest chwilowy baby blues i wyjscie do kina nie
zalatwi sprawy. ja po prostu nigdy nie sadzilam, ze dziecko az tak
bedzie reagowac na moje wewnetrzne samopoczucie- pisze wewnetrzne bo
na zewnatrz staram sie nic nie okazywac, usmiecham sie itd,, ale
dzieci sa jednak super madre

mruwa, a wiesz cos o tych lekach przy ktorych mozna karmic- bo to
rzeczywiscie byloby nahjlepsze..tylko boje sie czy nie zaszkodze
dziecku lekami!!!

O lekach

[semi-dolce]

www.laktacja.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=408&Itemid=119
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=570&w=89766774&v=2&s=0
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=570&w=65388100&v=2&s=0
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=570&w=74673245&v=2&s=0

[mruwa9]

Wejdz na forum Karmienie piersia
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=570
pogadaj z wyszukiwarka, tam temat leczenia depresji,
antydepresantow i karmienia piersia wraca calkiem regularnie. Mozesz
w czasie dyzuru zadzwonic do pani Moniki (eksperta na forum
Karmienie piersia), ktora moze polecic psychiatre, leczacego
(leczaca) mamy karmiace, o ile jestes z Warszawy. Sprobuj, nie
rezygnuj z pomocy lekarskiej. Moze sie uda pogodzic leczenie z
karmieniem, a jesli nie- nie miej wyrzutow sumienia. Czasem trzeba
podjac trudna czy malo atrakcyjna decyzje, zeby koncowy bilans
wyszedl na plus.

[leneczkaz]

To nie jest tak, że jeśli mamusia dużopłącze, czy się denerwuje czy okazuje inne
emocje 'złe' dziecko będzie patologią. Wręcz przeciwnie, będzie znało więcej
emocji. Ważne żebyś nie udawała przed dzieckiem uśmiechniętej i szczęśliwej
kiedy tak nie jest. Dziecko będzie odbierało sprzeczne sygnały.
Trochę tego dużo wiec nie wiem jak poukładać myśli.
Generalnie do psychologa, ale nie po leki, tylko na rozmowę.
I najlepiej do prywatnego któremu będzie się chciało robić cokolwiek innego niż
wypisac receptę. Chyba, że masz zaufanego państwowo.
Masz prawo czuć się teraz gorzej. To normalne, jednak musisz być pod opieką,
żeby to się nie przerodziło w coś poważnego.
Dziecko może płakać dlatego że jest małe, głoden, mokre, ma kolki i milion
innych powodów. ONO NIE PŁACZE PRZEZ CIEBIE. Miliony dzieci marudzi. Od tego są
dzieci
Bateria mi się rozładowuje, ale jak chcesz pogadać namisz na [e-mail]

[semi-dolce]

Branie leków przeciwdepresyjnych nie wyklucza karmienia. Jest wiele leków, które
można brac karmiąć. Najlepiej zapytaj na forum karmienie piersia pania Monike o
lekarza w twojej okolicy, który zajmuje się kobietami karmiacymi (tzn umie
dobrać owe leki jesli sa potrzebne). Osobiście jestem zwolenniczka karmienia
piersią, ale uważam, że gdybyś miała brać takie leki, które wykluczają karmienie
to wybór jest prosty - leczenie. Jak dla mnie bez żadnych wątpliwości i nie daj
Boże wyrzutów sumienia. Jeśli czujesz się źle nie bagatelizuj tego, depresji nie
wolno lekceważyć, depresję trzeba leczyć. Jesli już miałas epizod depresyjny to
pewnie doskonale to wiesz.

Tak, ja myslę, że twój nastrój ma ogromny wpływ na nastrój twojego dziecka.

Zaraz tu mnie znowu zabiją. No ale trudno - napiszę to. U mnie ogromna poprawa
nastroju nastąpiła w momencie, gdy zaczęłam dziecko długo nosic w chuście (a
pytasz o chustę w sąsiednim wątku). Długotrwała, bezpośrednia, fizyczna bliskość
z moim dzieckiem ma fantastyczny wplyw na mój nastrój, samopoczucie, psychikę.

[zefirekk]

moim zdaniem, to udaj się do jakiegoś psychologa - niech określi co się z Tobą dzieje, jak stwierdzi, że trzeba po leki do psychiatry to iść i się nie przejmować. Jeśli będziesz musiała brać tablety, to dziecko dostanie butlę i świat mu się z pewnością nie zawali. Butelka to nie jest koniec świata dla niemowlaka - dla niego końcem świata będzie jak się załamiesz całkiem, albo wylądujesz gdzieś w zakładzie.

baby ...

[demonsbaby]

baby, dziewczyny mają naprawdę dobre pomysły, a i tu mruwa z
odizolowaniem się na moment od codzienności. Niekoniecnie musisz
gerzeszyć depresją, ale MACIERZYŃSKIM PRZEMĘCZENIEM. Poza tym
pamiętaj o tej burzy hormonów - która trwa i trwa do czasu
uregulowania miesiączkowania etc.
I tak, tak nasz nastrój wpływa na samopoczucie dziecka. Będzie
odzwierciedlać identycznie twój nastrój, co nie oznacza, że nie masz
prawa do chwili słabości - takie eomcje nie rzutują negatywnie na
rozwój twojego dziecka i wcale nie oznacza, że będzie znerwicowane
czy gorzej rozwijające się bo masz płaczliwe dni.
Generalnie - co do antydepresantów (wiesz na czym polega działanie
takich leków?) i takie powinien ZAWSZE zaopiniować ci lekarz
specjalista - najlepiej twój ginekolog w oparciu o opinię
psychologa - jeżeli jesteś przekonana, że to co przechodzisz ma
związek z urodzeniem i opieką nad dzieckiem.
Mamę w każdym wieku potrafią napaść "złowrogie" myśli, że nie
sprosta, że jest złą mamą, że dziecko płacze przez nią ... no nie do
końca. Płacz to też jeden z sygnałów emocjonalnych dziecka (no
przecież jeszcze nie mówi)
Spróbowalabym od zasadniczej rady mruwy - daj sobie odpocząć.
Podziel się racjonalnie obowiązkami np. z partnerem i wyznacz dzień,
dwa czy więcej kiedy opieka będzie spoczywac na drugich brakach
(owszem nasza obecność nie jest unikniona). Zdaje się, że
przechodziłam podobny okres podczas karmienia - bo dziecię wiecznie
wisiało mi na cycu - a ja sama tak na[prawde nie mogłam stwierdzić o
co mi chodzi. W głównej mierze odpowiedzialne są za to hormony i
zmęczenie.
Po jakimś czasie taki stan się wycisza. Jeżeli natomiast twierdzisz,
że zdradzasz neipokojące objawy i całkowicie nie umiesz sobie z tym
poradzić - to tak - farmakologia jest rozwiązaniem. Tylko nie samej -
a przez lekarza.

[zosia9]

Znam ten stan. To pewnie babyblues (u mnie trwał do 4 miesiąca potem
było już z dnia na dzień lepiej).
Ja mam oparcie w mężu, więc mogłam sama gdzieś wyskoczyć (poczatkowo
odciągałam pokarm, potem butla) 2 razy w tygodniu chodziłam na joge-
to wyjście pomaga. I mimo ogromnych wyrzutów sumienia brałam dziecko
pod pache i szłam do centrum handlowgo, tam przeszłam się po
sklepach i wypiłam kawe (bez mleka bo do 4 mieś. dokarmiałam
piersiąalergika Teraz masz ładną pogode więc wychodź soptykaj się
z ludźmi. Jeżeli to nie minie to idź do psychologa. A co do leków to
podobno po prozacu mozna karmić (jeżeli chcesz oczywiście karmić, bo
może wystarczy odstawić od piersi jak tego nie akceptyjesz)

[naomi19]

Zgadzam się z demonsbaby, z tymże... nie zapominajmy, że depresja
jest chorobą śmiertelną... Leczenie- jeśli już się ktoś zdecyduje na
leczenie- jest trudne, długotrwałe. Moim zdaniem jeśli autorka czuje
się źle (choć potwierdzam, że to być może burza hormonów, być może
zmęczenie itp) to powinna udac się do lekarza. Może jakoś pomoże,
może warto - jesli rzeczywiście to depresja- zacząć leczenie jak
najszybciej?
Ja pamiętam, że pierwszy kryzys miałam właśnie po takim okresie- po
ok. 2 miesiącach nie-spania, byłam wykończona, dosłownie na skraju
wycieńczenia. Więc to być może normalny objaw...

[naomi19]

acha, u mnie ZAWSZE jest tak, że moje dziecko wyczuwa mój nastrój i
reaguje podobnie. I zawsze mnie to zaskakiwało, do dziś a ma juz 15
m-cy

[beliska]

Myslę, że tu nie ma co się zastanawiać. Znasz siebie, swoją chorobę i wiesz, że potrzebujesz w tej chwili pomocy farmakologicznej, a skoro tak, to albo wybierzesz leczenie lekami dozwolonymi podczas karmienia/nie wiem, czy ja sama zdecydowałabym sie na branie jakichkolwiek antydepresnatów podczas karmienia, chyba nie/, albo odstawisz malucha i tyle. Liczy się nie tyle sposób karmienia, a stan matki w Waszym przypadku, bo modyfikowane dziecku absolutnie nie zaszkodzi, natomiast sama zauważasz, że dziecko odczuwa nastroje matki. Jak moja mała była tak malutka, nie zauważałam tego, teraz natomiast widzę doskonale, ze moje emocje odbijają się na niej.
To co najlepszego mozesz dac malcowi, to nie Twoje mleko, a spokojna, radosna mama. Masz dziecko i szkoda czasu na zmaganie się samej z depresją, bo to powinien byc czas radości. Lekarz, leki i życzę szybkiego powrotu do formy!

[baby.2]

owszem znam siebie doskonale i wiem, ze leki to jest cos co teraz
powinnam wziac. ale szkoda mi malutka odstawiac bo ona ladnie ssie,
ja mam duzo mleka- no poprostu szkoda...A myslicie, ze jak poczekam
jeszcze do ok. 5-6 miesiąca to malej zaszkodze- tzn. czy gdyby nadal
bylo tak, ze bedzie czuc moj zly nastroj to jej sie to jakos odbije
na dluzej czy potem "nam" minie gdy juz ja odstawie i wezme lek?
jednym slowem czy taki nastroj przez pierwsze pól roku zycia dziecka
jakos moze zdeterminowac dalszy charakter, rozwoj itd. Jak uważacie?

[rulsanka]

Mnie przy depresji bardzo pomogło noszenie dziecka w chuście, a potem w nosidle
ergonomicznym. Ta bliskość dała mi dużo siły, może ty też spróbujesz? To jest
coś unikalnego, innego od zwykłego noszenia i nawet przy karmieniu piersią nie
czułam takiego spokoju i szczęścia. Mnie psychiatra dała alternatywę leki albo
karmienie, czytałam też trochę o lekach i ja bym się raczej nie odważyła karmić
biorąc leki. Powiedziała też, że do pół roku po porodzie (czasem dłużej) trwa
poporodowa huśtawka hormonalna i rzeczywiście po 6 miesiącach od porodu było już
wyraźnie lepiej. Po pierwsze hormony się uspokajają a po drugie dziecko robi się
bardzo kontaktowe. Mnie pomogła świadomość, że w każdej chwili mogę się
zdecydować na leczenie i dzięki temu nie było ono konieczne. Mój synek niedługo
kończy roczek i jeszcze się cyckujemy. Myślę, że jeśli czujesz się na siłach, to
warto doczekać do pół roku. Karmienie piersią ma wiele zalet, które na pewno
znasz. Nie martw się, że dziecko przejmuje Twój nastrój, to nie zostawia
trwałych śladów. Staraj się często uśmiechać (nawet na siłę), Przytulaj córkę
jak najwięcej, śpiewaj, wygłupiaj się. I spróbuj czerpać siłę z bliskości ze
swoją córeczką (chustowanie). Powodzenia , a jeśli zdecydujesz się na leki, to
się nie obwiniaj. Depresja to choroba, podstępna, bo niszczy radość życia w nas
i naszej rodzinie.

[naszaheidi]

U mnie niestety karmienie spowodowalo gorsze
samopoczucie,nerwice,depresje.Drugiego dziecka nie karmilam
naturalnie,od razu podalam sztuczne i mam nieporownywalny komfort
spychiczny.Wiecej czasu dla siebie,nianie,czas na cwiczenia,zajecie
sie starszakiem,posprzatanie czy nawet ugotowanie w spokoju.
Zrobisz jak chcesz,ale pewnie juz wiesz,ze depresja szybko sie
poglebia i moze nie byc az takim latwym problemem do pozbycia sie.

[leneczkaz]

Ja także źle się czułąm karmiąc. Hormony które się wydzilają podczas karmienia
sprawiały, że czułam się jak pijak z dołem ;|. Zawroty głowy, wybuchy płaczu itd.
Dlatego już nie karmię

rulsanka

[baby.2]

bardzo mi pomogl Twoj wpis. mi tez sama perspektywa mozliwosci
leczenia daje poczucie bezp., sama swiadomosc ze jest cos co moze
pomoc gdy bedzie naprawde zle.
tez postanowilam doczekac do 6 lub min. 4 miesiecy. musi sie udac...

[987ania]

karmię piersią i brałam antydepresanty w ciąży i w czasie karmienia piersią.

do 987ania

[baby.2]

jakie leki bralas? ile ma teraz Twoje dziecko? jak sie czulo?

[marina0706]

hej Baby! byłam w identycznej sytuacji jak Ty, przetrwałam do 6
miesiąca wlasnie, juz konczy się laktacja. Początki były straszne.
równiez mam problem z nerwicą, jak chcesz mozemy czasem na gadu
pogadac albo napisz na mail gazetowy jesli chcesz pogadac, zawsze to
razniej , bo niestety wydaje nam sie ze jestesmy jakies niezwykle
dziwne ze swoją depresją czy nerwicą, a inne mamy naokoło są zdrowe
i usmiechnięte a tylko my nieszczesliwe , okazuje się ze jest nas
sporo. Trzymaj sie ciepło !!!

do marina

[baby.2]

hej, masz racje, dokladnie wydaje mi sie ze tylko ja mam
klopot...moje gg 11017204

[rulsanka]

Cieszę się i wiesz co ci powiem, zapomniałam wcześniej napisać, ale teraz
jest lepiej niż kiedykolwiek. Przez wiele lat żyłam przygnębiona i w lęku i
nawet nie zdawałam sobie sprawy, że to nie jest norma. A teraz czuję się dobrze,
wiele prostych spraw, które były dla mnie problemem, stało się rzeczywiście proste.
A ten okres kiedy dziecko ma 2-3 miesiące jest dla każdej mamy ciężki. Jak się
masz pierwsze dziecko, to z każdej strony bombardują cię sprzeczne informacje, o
karmieniu, pielęgnacji itp. Łatwo poczuć się niekompetentną i zagubioną. I to
poczucie, że ta mała istotka jest zależna tylko od ciebie, bo nikt inny tak
dobrze jej nie zna. Czasem są kolki (może dlatego twoje dziecko płacze, a nie
dlatego że ty masz zły nastrój). Poza tym jak się za mało śpi, to jest mała
odporność na depresję. Tak więc są duże szanse, że jakaś część twojej depresji
to jednak czynniki zewnętrzne, które miną, jak przejdzie burza hormonalna,
kolki, niewyspanie itp.

[atucapijo]

czesc,ja przez pierwsze 2 mce nie umialam sie zorganizowac, wszystko
mi przelatywalo rpzez palce. M nie pomagal, bo nie wchodzilo mu do
mozdzku, ze siedzenie w domu nie jest rowne drapaniu sie w tylek. i
jak go prosilam o pomoc w sprzataniu, itp to mnie wysylal do
psychiatry, ze jestem nienormalna... ale to moja wina, ze mam wlocha
maminsynka, korego nieopatrznie przyzwyczailam do czystego,
ugotowanego, itp bez proszenia pomoc. mi to to najbardziej
dokopalo. ale jak maly mial 3.4 miecha wywalilam na miesiac do
Polski, bez niego, i sie zreflektowal, ze bez nas jeszcze
gorzej,hahahaha.
na taki stan - pomoc rodziny, wychodzenie z domu i .. lece, bo dziec
wyje...

[patrice7]

Skoro masz podtawy by sadzic ,ze to depresja,nie wachalabym sie wziasc
lekow(oczywoiscie po konsultacji z lekarzem) nawet kosztem odtawienia od piersi.
Ty bedziesz lepiej sie czula i dziecko rowniez bo nie bedzie widzialo
zmartwionej matki.A to lepsze niz karmienie cyckiem ze łzami w oczach.

[m_laczynska]

To chyba nie jest zbieg okoliczności. Dziecko wyczuwa napięcie mamy. Zamiast od
prochów zacznij trochę od zmian dnia. Wynegocjuj z kimś - mąż,babcia itp., że
przynajmniej przez 30 minut dziennie zajmą się dzieckiem. A Ty w tym czasie idź
i zajmij się tym czym chcesz. Czytaj, śpij, kąp się, idź na rower, cokolwiek.
Taka przestrzeń dla siebie pozwala trochę "przypomnieć" sobie o dawnej Tobie i
pomaga wrócić do równowagi. Idź do psychologa/psychiatry - skonsultuj. Pomaga
też jak możesz się wygadać -np. innej mamie na spacerze, albo koleżankom/kolegom.