Wątek do ponarzekania

[tadziewczyna]

Zaczne pierwsza.
Mam dosc zimy, klimatow mnie otaczajacych, czarnych mysli. Nie moge nic
ruszyc, bo cos sie wydarza. Juz dawno nie mialam takiego fatalnego czasu.
Od listopada mieszka z nami babcia meza. I niby wszystko ok. Babcia ma swoj
pokoj, niby nikomu nie przeszkadza. Ale mam juz dosc sluchania od rana radia,
po pracy calej porcji seriali, ktorych opuscic ona nie moze. Od poczatku
naszego malzenstwa mieszkalismy sami - teraz widze jak ciezko jest przebywac
w domu ze starszymi ludzmi. Na szczescie juz wkrotce wyjezdza. Malpa ze mnie,
co?
Ale najbardziej przybila mnie wiadomosc od mojej przyjaciolki, ktora zostala
opuszczona przez meza. No nie moge sobie z tym dac rady. Slucham jej
codziennie, doradzam. Ale co z tego? Postanowil byc szczesliwy ..... z inna.
Live is brutal......

[tadziewczyna]

A! i dodam, ze nie moge zadomowic sie u wrzesniowek 2007 - jakos to forum mnie
na razie przytlacza.
Bryndza panie

[aniaszew]

Eee tam, zaraz małpa.Każda baba musi sobie czasem ponarzekac.Mój mąż , a nawet
mój rehabilitanyt mówili "ile ty gadasz! jak ty marudzisz!".A takie narzekanie
dobrze robi .Ponarzekasz sobie a potem będzie dobrze- babcia wyjedzie, zima się
skończy, pójdziesz do sklepu i kupisz sobie coś fajnego, albo obejrzysz jakiś
fajny film.Bryndza odejdzie w niepamięć ,aż do następnego razu.Ja jak mam zły
dzień to każę mężowi kupywać sobie ciastka.Kurczę ale nie powinnam, czas
powalczyć o linię , bo potem może byc za późno.
Pozdrawiam serdecznie

[paulinka84]

Witam po długiej przerwie. Nie było mnie tu od początku grudnia. Jak pisałam -
moje małżeństwo wisiało na włosku i to ja zwatpiłam w męża. Zawiodłam się na
nim raz, drugi..... piaty. Miałam dośc, nie mogłam na niego liczyć. Teraz nie
jest idealnie, ale doszłam do wniosku, że być może warto walczyc. Odejść można
zawsze. No i walczę. Nie jest mi z tym dobrze. Od dłuższego czasu źle się czuję
fizycznie i psychicznie. Schudłam nie odchudzając się - ważę zaledwie 42kg.,
rozmiar ciuchów 34 jest na mnie za wielki, więc nawet nic do ubrania mi nie
pasuje Często krew mi leci z nosa, robi mi się słabo i kręci mi się w głowie.
Wyniki badań jak u zdrowego człowieka, więc nikt z lekarzy nie powiedział co mi
jest. A ja sama z dzieckiem na spacer wyjśc nie mogę, bo padam gdzie popadnie.
Teraz to ze mną wychodza na spacery
Po tym jak teściowa prawie udusiła mi dziecko ciastkiem i zafundowała synkowi
zapalenie gardła (zabrała go w środku zimy rozgrzanego i spoconego na taras - w
rajstopkach, paputkach i sweterku........ sama ubrała kurtkę i owinęła się
szalem) postanowiłam, że u niej dziecka nie zosatwię nawet na 5 minut. Poszłam
do pracy i popracwałam......... jeden dzień, bo maż został z dzieckiem i
zafundował mu odparzenie pupy......... Podejrzewam, że tak jak zmieniłam mu
pieluszkę przed wyjściem tak do mojego powrotu tatuś mu nie zmienił I jak tu
zostawić dziecko pod opieką ojca, który, no coz..... do odpowiedzialnych też
nie nalezy
Tym sposobem siedzę w domu i mam wrażenie, że cały czas tylko zajmuję
siędzieckiem i sprzatam. I tak w kółko.
I za to wszystko usłyszałam, jaka to ja jestem niedobra matka, bo izoluję
dziecko, bo nie pozwalam się innym (czyt. teściowej) dzieckiem zająć, bo chcę
zrobić ze swojego synka dziecko gazetowo - ksiązkowe. Do cholery czy to takie
złe, że czytam gazety i ksiązki o opiece i wychowaniu dziecka? Że rady, które
uważam za słuszne próbuję wprowadzić w zycie? Czy to takie złe, że zanim kupię
zabawkę czytam 763987349 opinii w necie? Może faktycznie coś ze mną jest nie
tak
Ps. stęskniłam się za Wami. Mogę wrócić?

[iva30]

Paulinka, super, że jesteś! A skoro się pojawiłaś, to chyba jakoś sobie
radzisz? Trzymam kciuki za Ciebie. A z tym chudnięciem, to ja niby stresów tak
dużo nie mam, ale też schudłam do 45kg i często 34 za duże na mnie
Ja też raczej wychowuję książkowo, nie słucham głupich rad z poprzedniej epoki.
Myślę, że to może się niektórym nie podobać, ale mam to w nosie, bo u mnie się
to sprawdza i jestem przekonana do swoich racji. Gorąco pozdrawiam i zaglądaj
tu jak najczęściej

paulinka84

[tadziewczyna]

Co to za pytanie? Fajnie, ze jestes
Buziaki

[ania2425]

paulinka fajnie ze jesteś
miło cię znowu poczytać )

[efka30]

Paulinka,witamy znowu!!!
Głowa do góry.Nie tylko Ty zaczytujesz sie w radach dotyczących dziecka.Ja
też...I nie uważam tego za nic złego.Też czytam opinie zanim mu kupię zabawkę,
bo chcialabym żeby byl z niej zadowolony.Nic się nie przejmuj i rób
swoje.Wszystko się unormuje.Zobaczysz...

[asmi7]

Paulinko, miło Cię znów widziec na forum!!!

Mam doła

[alfa36]

Wyszłam za mąz za faceta po przejściach. Moim rodzicom bardzo cieżko bylo to przyjąc a jeszcze trudniej przyjeli moją wyprowadzkę z rodzinnego domu. Zastali sami w dużym domu i widzę, że coraz bardziej sie boją samotności. Ja czuję sie za nich odpowiedzialna. Rodzice wlasciwie caly czas mają nadzieję, że zmieszkamy z nimi. Mojemu mężowi natomiast marzy sie mały domek i wcale nie ma zamiaru wyprowadzac sie do teściów. Ja póki co też nie widzę konieczności zamieszkania z rodzicami ale patrząc w przyszlość musze brac pod uwage to, że kiedyś oni będa potrzebowali mojej pomocy. Wciąz o tym myśle i już nawet doszlam do wniosku, ze zrobilam straszny błąd zgadzając sie na wyprowadzkę do męża. Tak sie sklada, że te kilka lat temu moj maz bral pod uwagę to, ze kiedys w dalekiej przyszlosci (byla mowa o 10 latach a minęło juz 5) zamiszkamy z nimi, teraz juz nie widzi takiej opcji. Bardzo mi z tym źle...

[katarzynasg]

to naturalne,że rodzice chcą mieć dzieci jak najbliżej siebie...ja nadal
mieszkam ze swoimi,ale moi bracia już się wyprowadzili,ale rodzice bardzo by
chcieli,żeby przyjeżdżali jak najczęściej na jak najdłużej, nie da się
uszczęśliwić wszystkich...
A prawda jest taka że musimy myśleć o sobie,rodzice są dorosłymi ludźmi i na
pewno dadzą sobie radę sami przynajmniej dopóki ich zdrowie nie opuści,tak do
końca pewnie nigdy się nie godzą z tym,że ich dzieci już są samodzielne i
niepotrzebują ich pomocy(bo przecież to niemożliwe...)
ja wiem że nam dzieciom też nie jest łatwo i często myślimy że nasi rodzice już
teraz potrzebują naszej pomocy a jak nie widzimy ich codziennie to nam się
wydaje że o siebie nie zadbają...zadbają tak samo jak my dbamy o siebie, a życie
jest krótkie i nie należy martwić się tym czego nie ma.... Wierzę w to że Twoi
rodzice jeśli będą potrzebowali pomocy to poproszą Cię o nią, a na pewno
zauważysz że w jakiś sposób trzeba im pomóc,a póki co ciesz się tym że mieszkasz
sama ze swoją rodziną(mąż+dziecko) i unikasz w ten sposób wielu nieporozumień,
które pojawiają się kiedy wszyscy mieszkają razem-niezależnie od ilości
posiadanych metrów kwadratowych
więcej uśmiechu

[paulinka84]

Ja tez mam doła Jakoś tak nie mogę sobie znaleźć miejsca, mam wrażeie, że maż
cały czas patrzy mi na ręce i tylko szuka powodu aby mnie skrytykowac. Dzisiaj
z rana mnie wyzwał, bo synej zdjął papcia (nawet tego nie zauważyłam) i maz
próbował mi uświadomić jaka krzywda mogła mu się stać, gdyby się przewrócił (w
całym domu sliskie parkiety:/)/