Dobre Usypianie

[mrs.t]

czyli cieszymy sie z artykulu, i rpzpowszechniamy..rozpowzechniamy..
www.edziecko.pl/pierwszy_rok/1,79407,7873391,dobre_usypianie.html
Dobre usypianie
Tekst Magda Szczypiorska-Mutor
2010-05-17, ostatnia aktualizacja 2010-05-12 14:47
W ostatnich latach coraz popularniejsza staje się metoda, która ma na celu
naukę samotnego usypiania niemowląt. Sprawdziliśmy, czy jest skuteczna, a
zwłaszcza, czy nie zaburza harmonijnego rozwoju dziecka.
Niektóre niemowlęta spokojnie zasypiają tylko wtedy, gdy czuja bliskość mamy.

Niektóre niemowlęta spokojnie zasypiają tylko wtedy, gdy czuja bliskość mamy.



Decydując się na dziecko, decydujemy się także na wiele uciążliwości
związanych z jego wychowaniem - zmęczenie, niewyspanie i dyskomfort wynikający
z tego, że to my musimy dostroić się do potrzeb i wrażliwości malucha, a nie
on do naszych. To bardzo trudne, czasem męczące i wyczerpujące. Chciałoby się
jakoś zachować dawną niezależność, dyktować maluchowi własne warunki. Łatwo
wtedy pomylić to, co wygodne dla nas, z tym, co dobre dla dziecka.

Święty spokój?

W taką pułapkę szczególnie łatwo wpaść, kiedy zasypianie staje się problemem.
Gdy jesteśmy zmęczeni, sfrustrowani, zaczynamy walczyć o sen i święty spokój.
W takim stanie chętnie korzystamy z metod, które obiecują szybkie i skuteczne
zlikwidowanie problemu. Stąd popularność rozmaitych sposobów mających
"nauczyć" dziecko zasypiania, jak metoda Richarda Ferbera, który w swojej
książce "Solve your child's sleep problems" proponuje wieloetapowy system
przyuczania malucha do samotnego i sprawnego zasypiania we własnym łóżeczku.
Istotą tej metody jest założenie, że nie należy reagować na płacz dziecka,
należy natomiast zostawiać je samo w pokoju, pozwalając na coraz dłuższe
(5,10,15 minut) okresy płaczu w samotności.

Wątpliwy sukces

"Udało się" - entuzjazmują się mamy - "ta metoda naprawdę działa", "wczoraj
płakał półtorej godziny, a dzisiaj już tylko pół". Warto przyjrzeć się temu,
co tak naprawdę dzieje się z dzieckiem "uczonym" samodzielnego zasypiania w
tak bezsensowny sposób. Dlaczego ta metoda przynosi więcej szkody niż pożytku?

[mrs.t]

1. Wyobraźmy sobie, jak czuje się dorosły, który jest smutny, samotny,
rozpaczliwie potrzebuje bliskości i poczucia bezpieczeństwa, a ci, którym chciał
ufać, mówią mu: radź sobie sam, twoje potrzeby nas nie obchodzą? Taki dorosły
czuje się fatalnie. Ale opanował sztukę szukania wsparcia, potrafi, lepiej lub
gorzej, zadbać o swoje samopoczucie. Małe dziecko nie umie się pocieszyć.
Rozpacz samotnego płaczu, nadzieja i rozczarowanie w jego wołaniu o bliskość
mamy to coś, co warto sobie wyobrazić i uświadomić, zanim zdecydujemy się nie
wchodzić do pokoju szlochającego dziecka.

2. Wieczorne zasypianie to moment, w którym dziecko szczególnie potrzebuje
naszej bliskości i obecności. Zasypianie to takie małe rozstanie, a sposób, w
jaki maluch je przeżywa, może stać się modelem reagowania na późniejsze
rozstania. Malutkie dziecko, które traci mamę z pola widzenia, nie wie, że ona
wróci. Dorosłemu trudno to sobie wyobrazić, że za każdym razem odchodzimy od
malucha "na zawsze". Zostawiając go płaczącego w pokoju, narażamy dziecko na
samotne przeżywanie rozpaczy, której głębi nie potrafimy sobie wyobrazić.

3 Metoda Ferbera i metody podobne są skuteczne - szybko przynoszą wymierny efekt
w postaci świętego spokoju rodziców. Pamiętajmy jednak, że dziecko, które nie
chce spać, ma jakiś ważny powód. Skuteczna metoda wychowawcza pomogłaby ten
powód dostrzec i rozwiązać problem w sposób respektujący potrzeby i wrażliwość
dziecka. Metoda Ferbera nie rozwiązuje problemu, tylko tłumi objawy. Jest
skuteczna, jak każda tresura. Mamy, które cieszą się, że maluch "nauczył się"
zasypiać, każdego dnia płacząc krócej, tak naprawdę powinny być poważnie
zaniepokojone. Dziecko poddało się - nie płacze, bo i tak nikt nie przyjdzie.
Czy to jest wychowawczy sukces?

4. Warto przyjrzeć się językowi, którym operuje metoda Ferbera. Choćby
tytułowemu sloganowi, czyli "nauce zasypiania". Te metody nie są "nauką". Nie
uczą zasypiać, bo zasypianie nie wymaga uczenia, jest naturalnym stanem
przejściowym miedzy czuwaniem a snem. Nie uczą też dlatego, że nauka zakłada
współpracę i świadome nabywanie pewnych umiejętności, o czym w tym wypadku nie
ma mowy. Jeśli metoda ta czegoś "uczy", to tego, że potrzeby dziecka są
nieważne, że nie zasługuje na zainteresowanie i szacunek, że bliscy rozczarowują
i nie można im ufać.

5 Inne sformułowanie, charakterystyczne dla całej idei "zimnego wychowu", to
zwrot: "pozwolić się wypłakać", który poprawia samopoczucie rodzicom
odliczającym 5, 10 i 15 minut po drugiej stronie zamkniętych drzwi. "Pozwolić
się wypłakać" - to jednak na coś pozwolić. Ten zwrot sugeruje, że maluch o
niczym innym nie marzy, tylko o płaczu, w którym nikt nie będzie mu
przeszkadzał. Warto nazwać rzecz po imieniu: nie reagując na płacz dziecka,
pozwalamy s o b i e - na pozorny spokój.

6 Małe dziecko płacze, bo to jedyny język, w którym komunikuje swoje potrzeby.
Nie dlatego, że chce nami manipulować czy dokuczyć. Płacze, bo nas potrzebuje.
Głód, smutek, nuda, samotność, nadmiar bodźców, mokra pielucha, niewygodne
ubranko, pragnienie czułości i bliskości, tęsknota za mamą, strach przed jej
utratą - każdy z tych życiowych problemów malutkiego dziecka dorosły może
rozwiązać jednym gestem, przytuleniem, chwilą uwagi. Jeśli tylko zareaguje na
wołanie.

[gosiasprezynka]

Świetny tekst.

[monniqque]

rozpowszechniać, rozpowszechniać, rozpowszechniać!!!
dobra robota mrs.t .

swoją drogą czy nie wydaje się wam się to potwornie smutne, że we współczesnym
świecie trzeba aż artykuły i inne naukowe opracowania na ten temat pisać, żeby
matki dowiedziały się tego, co wiedziałyby gdyby tylko zechciały posłuchać
siebie i dziecka?

Ja o tych chorych metodach usypiania z wypłakania, po raz pierwszy przeczytałam
na forach w internecie. I napiszę wam, że byłam przerażona!!! Włosy mi się
zjeżyły tak samo jak ja. Normalnie nie wiem co bym zrobiła gdybym była świadkiem...

[klarciak]

Ale mi się smutno zrobiło
Ale z drugiej strony to dość tendencyjny ten artykuł. Taka totalna krytyka bez
żadnej propozycji w zamian. Co nie znaczy, że samą opinią o takich metodach się
nie zgadzam.

[aphoper1]

Pamiętam jakim pozytywnym szokiem było dla mnie to, co napisali Searsowie w
"Zasypianiu bez płaczu" - że w nocy rodzice sprawują "opiekę nocną" A zatem
celem nie jest samodzielne zasypianie czy spanie dziecka napchanego kaszką po
uszy bez przerwy 10h, tylko dalsze okazywanie uczuć, kochanie i wspomaganie
rozwoju maluszka... To bardzo pocieszające.
I nie rozumiem, czemu mamy bardzo dużo "inwestujące" w dzieci za dnia, upierają
się, że w nocy maluch musi spać i już. Najlepiej we własnym łóżeczku i bez
dłuższych ceregieli z usypianiem

[ursus_arctos]

o, dokladnie to stwierdzenie searsow! "night time parenting". swietne jest.
przeciez dziecko jest naszym dzieckiem nie w godzinach "od-do" z wylacznikiem na
godziny nocne. w nocy tez (a moze nawet przede wszystkim) taki maluch potrzebuje
naszej milosci, uwagi itd.
pamietam rozmowe z kolezanka o samodzielnym zasypianiu i jej tekst o tym, ze
corcia "plakala tylko poltorej godziny". zmrozilo mnie totalnie.

[monniqque]

klarciak napisała:

> Ale mi się smutno zrobiło

ale, że co? że przeze mnie? klarciaaaaaczku, no cooo ty?!

monniqque

[klarciak]

Nie przez Ciebie, tak generalnie po lekturze i jak sobie takie smutne płaczące
bobo i znikąd pomocy wyobraziłam .

A jeśli chodzi o Ciebie, moja droga, to się nawet uśmiałam... jak przeczytałam o
leżeniu na brzuchu Igusi w wątku niżej, bądź wyżej

[abigail_23]

Lektura obowiązkowa każdej przyszłej mamy.
Szkoda, że ja takiego tekstu nie przeczytałam przed porodem, nie czułabym się dziwnie, że chcę mieć moje maleństwo przy sobie w takich oto sytuacjach:
- w szpitalu, córeczka ze mną w łóżku, pielęgniarka na to "co pani robi, po to są łóżeczka, żeby dzieci w nich spały"
- już w domu, położna widząc, że mała nakarmiona śpi na mojej piersi "jak nakarmisz to od razu odkładaj, bo się tak przyzwyczai i nic w domu nie zrobisz"
- inne osoby: daj smoczek i wyjdź z pokoju, jak wypluje to wróć i znów daj, aż do skutku...,itp. parę razy tak zrobiłam(((

Obecnie córeczka "nauczona" zasypiać wtulona w mamusię i przy piersi.
A Ferber i inni pseudo naukowcy powinni tresować co najwyżej psy, byliby w tym świetni.

[asjula1]

> A Ferber i inni pseudo naukowcy powinni tresować co najwyżej psy, byliby w tym
> świetni.

Ej, daj spokoj psom, pogryzl Cie jakis, czy co?

[irima2]

Tytuł trochę nietrafiony. Rzecz nie jest o dobrym usypianiu tylko
złym.
A ja bym chętnie poczytała o dobrym. Sama usypiam Stasia przy piersi
albo noszeniem i śpiewaniem. Ale powiem szczerze że czasami jestem
po prostu zmęczona. Nakłada się też na to krytyka wszystkich wokół
o "nieprzyzwyczajaniu" itd. Więc są momenty że się zastanawiam - czy
na pewno dobrze robię? Jaki jest najlepszy sposób? Bo co będzie jak
mnie nie będzie? To ostatnie pytanie zadaję sobie teraz co 5 minut
bo w sobotę jedziemy na wesele a chłopaki zostają z dziadkami. Już
wprawdzie z nimi uzgodniłam, że w razie czego będą po prostu nosić
Stasia do mojego przyjazdu i nie ma mowy o "wypłakiwaniu" ale i tak
serce mi pęka jak pomyślę, że będzie za mną tęsknił...

[aphoper1]

Polecam serdecznie Searsów "Zasypianie bez płaczu" - nie ma tam jednej
skutecznej "metody", ale sporo pożytecznych wskazówek. Nam pomogło.

[mrs.t]

> Tytuł trochę nietrafiony. Rzecz nie jest o dobrym usypianiu tylko
> złym.
> A ja bym chętnie poczytała o dobrym.


ooo kurcze
za to uwielbiam fora
super uwaga
to inna sprawa ktora mocno mnie irytuje w dzisiejszym swiecie.
podobnie jak ktos ostatnio zauwazyl o 'zastrzeleniu ciemnoskorego handlarza' w w
awie- czy gdyby byl bialoskory to tez by to napisali

[pondo_81]

A mnie też smutno, jak sobie wyobrażę, a mam bujną wyobraźnię, płaczące dydki co
uczą się samodzielności...
Przychodzi mi tylko jedna myśl do głowy, jak po porodzie w szpitalu, tylko jedna
młoda położna nie fukała na to ze śpię z Balbi, tylko przyszła i zapaliła
dyskretne światło, żebym widziała co i jak

Jednak dużo rodziców nie traktuje dzieci jak dzieci, tylko małych dorosłych, a
przeciez i potrzeby i psychika inna, delikatniejsza..

[green_naranja]

dobre, dobre...
ja rowniez uwazam, ze "nauka" zasypiania popzez placz jest pomylka i
porazka.

a jednak sa dzieci, ktorym latwo przychodzi samodzielne zasypianie,
rowniez w lozeczku...

ja z dzieckiem nigdy nie spalam- w tym sensie, ze od poczatku miala
ona swoje lozeczko w naszej sypialni.
oczywiscie, bralam ja do lozka nad ranem, bardziej zeby razem
podrzemac, poprzytulac sie , itp.
ale spala od poczatku w swoim lozeczku, powiem wiecej-podczas kilku
epizodow spania z nami, miala ogromne trudnosci ze spaniem jako
takim, wybudzal ja kazdy najmniejszy ruch, szelest, dotyk nawet.

a na dobre zaczela spokojnie spac, gdy przenieslismy -najpierw na
probe-jej lozeczko do jej pokoju...oczywiscie jestem na jej kazde
zawolanie rowniez w nocy, ale teraz zdarza sie jej "zawolac"
naprawde rzadko.

tak wiec uwazam, ze nie ma co dramatyzowac nad kazdym przypadkiem
dziecka niespiacego z rodzicami w jednym lozku.