Dwulatek a nazywanie uczuć

[asbu]

No i chyba mojego 2-latka dopadł słynny "bunt", czyli wszystko na "nie", dobrze jest tylko jak jest tak jak on chce. OK, taki etap, rozumiemy i staramy się nie wyjść z siebie i nie zwariować. Ale dziwi mnie, że Syn nigdy nie mówi, że jest zły, zawsze stwierdza że Mu smutno i powiem szczerze - generuje to we mnie poczucie winy (smutno Mu, czyli czuje się skrzywdzony). Przesadzam? Bo może tylko nie umie jeszcze nazwać wszystkich uczuć, które Nim z taką intensywnością targają. Przytulam, tłumacze, czasem ulegam (M. twierdzi nawet, że często) i non stop mam poczucie, że coś zawalę w wychowaniu Młodego. Pewnie ta moja niepewność wcale nie pomaga. Jak pomóc Synkowi i sobie?

[aphoper1]

Asbu, przede wszystkim zaufaj sobie i nie doszukuj się we wszystkim swojej winy! A On ma prawo być i zły, i smutny, niezależnie od tego nie musisz się katować! Ma fajowską Mamę, która się troszczy o Niego i pozwala Mu na trudniejsze uczucia, i to jest najważniejsze. Tylko niech się ta Mama nie zadręcza

[luliluli]

Być może jedyne, co mu przychodzi do głowy, to powiedzieć, że jest smutny. Może wystarczy, że mu pomożesz nazwać inne uczucia
I gdy się złości, powiedz np. "widzę, że jesteś zły" itd.
Ja staram się tak robić, u nas to sam dopiero początek drogi, ale gdy Radzik płacze, staram się pamiętać, o tym, by za niego nazwać to, co czuje - "płaczesz, bo się uderzyłeś i Cię boli?", "płaczesz, bo jesteś zły, że chcę już wracać do domu", "płaczesz, bo jesteś smutny, że tatuś wyszedł". Mam nadzieję, że to dobra droga

A sobie pomożesz najlepiej, uznając, że nie musisz nigdy być Alfą i Omegą Szukasz, próbujesz, starasz się.
Bywasz czasem zła przy dziecku? Bo z tym poczuciem winy może zaszłaś tak daleko, że zamiast czasem pozwolić sobie na złość, bywasz po prostu już tylko smutna - i tak robi Twój synek

[asbu]

> Bywasz czasem zła przy dziecku? Bo z tym poczuciem winy może zaszłaś tak daleko
> , że zamiast czasem pozwolić sobie na złość, bywasz po prostu już tylko
> smutna - i tak robi Twój synek

A może i masz rację? Bywam zła, czasem krzyknę, czasem muszę wyjść i ochłonąć, ale jestem tak skonstruowana, że wszystkie uczucia i tak wychodzą mi przez oczy. Tzn. jak jestem wściekła to też płaczę - może Młodemu wydaje się że to smutek?

[dzikiedzieci]

Ja bym była ostrożna z określeniem "jesteś zły" bo ono w języku polskim ma niestety podwójne znaczenie
wolę mówić, zezłościłeś się, zdenerwowałeś się, jesteś wściekły itp.
to ćwiczenie, żeby szukać różnorodnych określeń na emocje a nie tylko zły/smutny

a druga sprawa jest taka, że złość to poważne uczucie, związane z poczuciem zagrożenia, jak dziecko mówi, że jest smutne to widocznie tak to odbiera i już
na naukę rozpoznawania emocji też potrzeba czasu, najważniejsze tak naprawdę jest w tym wieku to, że dziecko czuje się akceptowane i wysłuchane a nie to jakich słów używa

[m_laczynska]

asbu napisała:

) Ale dziwi mnie, że Syn nigdy nie mówi, że
> jest zły, zawsze stwierdza że Mu smutno i powiem szczerze - generuje to we mnie
> poczucie winy (smutno Mu, czyli czuje się skrzywdzony). Przesadzam?

Mi się zdaje, że trochę tak. W sensie takim, że być może jakieś Twoje własne myśli i uczucia się na to nakładają. Bo nazwanie ma być też pretekstem dla rodzica do "zaakceptowania" uczuć dziecka. A z tego, co tu piszesz o poczuciu winy, to jakoś jesteś winna temu smutkowi? Żeby to zilustrować to podam banalny przykład - dziecko chce się bawić ostrym nożem, a Ty mu zabierasz i jemu jak najbardziej może być smutno (mój starszak mam wrażenie bardziej się robi smutny niż zły - tak ja to czytam jak na niego patrzę). I prawdę powiedziawszy to jest ok - widzę, że jesteś smutny, jednak nóż nie jest dobrą zabawką dla dziecka. Akceptujesz taką reakcję, bez zaprzeczania, mówienia "nie płacz", wkurzania się na dziecko - jednak granice stawiasz Ty. A jemu może potem odwalać co zechce - to jest właśnie fajne, żeby mu dać do tego prawo. I też bez obwiniania siebie.

[fiamma75]

a mnie wczoraj mój 2-lak zastrzelił, oznajmiając "jestem smutna". Pierwszy raz nazwał sam te uczucia