Moja córka jest bardzo lękliwa - co robić?

[malgosiacy]

Witajcie,
od samego urodzenia Monika była bardzo lękliwym dzieckiem. Pierwszym jej
lękiem była kąpiel w wodzie. Wrzeszczała jakby ją ze skóry obdzierano,
podczas kiedy inne dzieci - z tego co słyszałam - uwielbiają sie kąpać. Potem
bała się już wszystkiego: odkurzacza, robota kuchennego, maszynki do mielenia
mięsa, suszarki, radia, wszelkich zabawek, które wydają z siebie jakikolwiek
dźwięk. Teraz doszedł jeszcze paniczny lęk przed ludźmi. Nie przejdzie sama
koło obcych ludzi, choćby 5 metrów dalej czekała na nią z wyciągniętymi
rękami jej ukochana babcia Lola (czyt: Jola). Zaczęłyśmy chodzic na
rehabilitację związaną z jej stanem po dysplazji bioder i tam to już daje
popis. Nikt nie może z nią obcy ćwiczyć, nie da się dotknąć rehabilitantce,
odmawia jakiejkolwiek współpracy, choć bardzo dużo poleceń rozumie jak na jej
wiek, a było to już jej trzecie spotkanie. Dostaje spazmów i prawdziwej
histerii. Rehabilitantka poleciła mi, abym skonsultowała ją u psychologa, bo
stan ten będzie się tylko pogarszał. Poza tym jest dzieckiem bardzo
rezolutnym, dużo wie, bardzo dużo mówi, śpiewa całe piosenki i w domu lub na
spacerze kiedy idziemy same jest bardzo wesoła. Dopiero kiedy dochodzi do
konfrontacji z innymi osobami lub dziećmi to się zaczyna wstydzić, chować, w
piaskownicy siedzi i obserwuje dzieci. Mam wrażenie, że ten lęk jest
silniejszy od chęci poznawania świata i radości zabawy. Co robić, bo już mi
jej szkoda. Dodam, że nigdy nie byłą niczym, ani nikim straszona, zawsze jest
delikatnie zachęcana do kontaktów z ludźmi, do samodzielnej zabawy i
puszczania się mamusinej spódnicy. Może ktoś ma doświadczenie z takimi lękami?

[mamalgosia]

Czasami takie zachowania lękowe mają źródło w życiu płodowym (jak znosiłąś
ciążę?). A czasem dziecko dziedziczy to po rodzicach.
U mnie niestety też tak jest. Synek jest lękliwy, bo ja taka jestem. Ozcywiście
nie płaczę gdy mam iść do sklepu, ale myślę, ze rozumiesz, o co mi chodzi.
Ciążę pzrechodziłam kiepsko, też w ciągłym lęku. Tak więc nie ma się
szczególnie czemu dziwić.
Ale jak pomóc dziecku?
moze ktoś się odezwie?

[sizi1]

no właśnie - wydaje mi się, że wiele naszych lęków zupełnie podświadomie
przenosimy na nasze dzieci. (Absolutnie nie bierz tego do siebie, bo ja nie mam
pojęcia jacy jesteście nie mam prawa nikogo oceniać!) Ja jestem osobą
straaaaasznie lękliwą z rozbudowaną fantazją (same straszne rzeczy.....). Wiem,
że z czego to wynika i powiedzialam sobie, że nigdy nie bede mojej małej
straszyc, itp itp... a mimo to misia boi sie roznych rzeczy (pies, ciemny pokoj
itp..) Ale mysle, że jej to minie i ze to normalne lęki 2-latka.
Sprobuj ocenić sytuację obiektywnie i jezeli uwazasz, że pomimo tego sytuacja
Cie niepokoi to przejdz sie do jakiegos dobrego "specjalisty" - tylko uwazaj,
zebys nie trafila do jednego jakich wiele, czyli takiego po ktorego radach
będziesz jeszcze bardziej zanipokojona! Nie porownuj dziecka z innymi
dzieciakami bo kazde jest inne...

Ania

[sizi1]

Aha! Ogromnym źródłem lęku u dzieci jest TV (rozne programy) i bajki, których
po prostu nie rozumieja ... no i rozmowy dorosłych (nawet nie wiemy ile taki
szkrab potrafi załapać..i po swojemy zrozumieć).

PS: Rozpisalam sie... ale babcia, ktora sie mna opiekowala moglaby wydac hitowa
książkę"jak wychowac lekliwe dziecko i skutecznie nastraszyc (tak zeby
pamietalo do konca zycia" ha ha!! I dlatego ten temat mnie bierze!!!!!!!

[mamalgosia]

Coś w tym jest! MOja babcia tez sie wszystkiego bała, a ponieważ byłąm
wychowywana przez nią, to "podłapałam". Ale tak poza tym to miałąm
najcudowniejszą Babcię na świecie
Babcia mojego synka lękliwa nie jest

[kaha1]

zanim zaczniesz zmieniać córę odpowiedz sobie na pytanie czego ty się lękasz. A
później spróbuj zrobić coś wbrew temu lękowi. Ona czuje się podobnie kiedy
wymagasz od niej żeby przestała się lękać.
Jej lęk jest dosyć rozbudowany i myślę, że tak jak radził rehabilitant,
warto skonsultować ją u psychologa. Dodam jeszcze, że w leczeniu takiego
maluszka ważne jest aby w terapii była cała rodzina -a przynajmniej mama,
inaczej efekty będą mierne. Lęk jest racjonalizacją nieświadomego problemu,
którego osoba sama nie potrafi rozwiązać. Ponieważ jest nieświadomy, córka nie
powie ci o co tak na prawdę chodzi. Z tego samego powodu nad lękiem pracować
może tylko specjalista.

[edytast]

Małgosiu, to co napisałaś to jakby o mojej córci (24 m-ce). Jedyne czego nie
mogę powiedzieć, to żeby bała się hałasów. Ale ten lęk przed ludźmi, to kurczowe
trzymanie się spódnicy (dosłownie). Idziemy np. po schodach, ona śmiało przodem
sama, nagle słychać z góry kogoś z sąsiadów i od razu histeria, "przykleja" się
do mojej nogi. Mam wielki problem gdy muszę ją z kimś zostawić, zawsze strasznie
to przeżywa, i jest smutna gdy mnie nie ma, choć wiem że babcie "wychodzą z
siebie", żeby jej dogodzić. Ostatnio uczyłam starszą córkę jeździć na rowerze,
więc małą miał zająć się dziadek na ławce. Niestety cały czas płakała i biegała
za mną, powtórzyliśmy to dwa razy i dałam sobie spokój. Poza tym tak jak twoja
córcia bardzo dużo rozumie i mówi, również śpiewa całe piosenki wszystko
dobrze, pod warunkiem, że mama jest blisko.
Dziewczyny sugerowały tutaj, że może przyczyna tkwi w lękliwej matce, ale ja ani
nie jestem, ani nie byłam lękliwa, więc to nie to. Też już czaem myślę, że jak
jej nie przejdzie to chyba będę musiała skorzystać z pomocy psychologa, ale na
razie jest jeszcze za mała. Jak będę miała okazję to zapytam psychologa czy
takie zachowanie jest normą.
Pozdrawiam. Edyta.

Do: edytast

[malgosiacy]

Witaj,
my idziemy na wizyte we wrzesniu. Najpierw sami rodzice tzn ja z mężem na tzw.
wywiad rodzinno-środowiskowy, a innego dnia idę juz sama z Moniką. W rozmowie
telefonicznej p. psycholog zapytała od razu czy mała nie miała jakichś silnych
przeżyć w swoim życiu. I rzeczywiście miała: na samym początku operację, potem
te aparaty ortopedyczne (dysplazja bioder) i niekończące się konsultacje u
ortopedów (w pewnym momencie badało ją 10-ciu lekarzy w ciagu miesiąca!!!, bo
sparawa nie była jasna), 2 badania cystografii, z których ostatnie zprzed około
miesiąca było istnym horrorem (na szczęście reflux jest wyleczony i z
nefrologią przygodę kończymy uffff). Było to dla niej do tego stopnia przykrym
przeżyciem, że teraz nie daje sobie prawie zmienić pieluszki poza domem, bo
krzyczy, że będzie badanie i wpada w panikę. I to przerażenie w oczach. Dlatego
musimy iść z nią do tej pani psycholog, żeby ustalić czy jest to swego rodzaju
trauma po wspomnianych przeżyciach i być może jest jakiś sposób na pozbycie się
tych lęków i wymazaniu ich z pamięci tego naszego cudownego "ufoludka". Wszak
pewne rzeczy dzieci szybko zapominają i w tym cała nasza nadzieja. Mój mąż jest
typem odważnym, a ja cóż, nie jestem zalęknioną sarenką, ale znowu do
najodważniejszych nie należę. Mam nadzieję, że pani psycholog nas oświeci.

[kaha1]

no widzisz i sprawa w toku! Gratuluję. Może niedługo będzie lepiej

[edytast]

Witaj Małgosiu,
przeczytałam to, co napisałaś o rozmowie z psychologiem i tak myślę że moja
córcia też trochę przeszła. Bardzo wcześnie (ok. 3 m-cy) zaczęła mieć problemy z
drogami oddechowymi, lekarze nie mogli znaleźć przyczyny, ciągle jeździłam z nią
do lekarzy, przeszła kilka zapaleń oskrzeli i jedno zapalenie płuc (pobyt w
szpitalu), miała robione testy skórne i testy z krwi, dwa razy miała robiony rtg
płuc (jakbyś nie wiedziała: dziecko wkłada się do takiej rury, ściska mocno
pasami żeby nie wypadło i wiesza na haku w pozycji pionowej). Gdy miała 1,5 roku
pediatra przepisał jej prawie 2 tygodniową kurację antybiotykiem w zastrzykach
domięśniowych (mała zaczynała płakać na dźwięk domofonu rano i wieczorem, a gdy
widziała pielęgniarkę w drzwiach to dostawała histerii) - na szczęście zmieniłam
już pediatrę.
Ja będę w tym roku u psychologa, ale ok. października i właściwie w innej
sprawie i chciałam przy okazji zapytać o zachowanie córci. Jakbyś chciała się
podzielić odczuciami z wizyty u psychologa to możesz do mnie napisać na
[e-mail]
Pozdrawiam. Edyta.
P.S.
W moim pierwszym poście pisałam, że córcia ma 24 m-ce, sprostowanie 26 m-cy

nic na siłę

[gioja]

Witam.
Sądzę, że wizyta u psychologa to najlepsze rozwiązanie. Do września już bardzo
niedaleko, ale myślę, że już teraz możecie pomóc swojej Niuni. Na pewno nie
zmuszajcie jej na siłę do żadnej aktywności, ani nie starajcie się przełamywać
za wszelką cenę jej lęków ("rzucanie na głęboką wodę" może tylko pogorszyć
sprawę). Nie zachęcajcie dziecka do czegoś słowami "nie bój się", bo to od razu
sugeruje, że jest się czego bać. Warto dać wybór: np. zamiast: "no, idź do
babci", spytać: "chcesz iść do babci?", jeśli kiwa głową, że tak - zachęcić "no
to idź", jeśli nadal stoi, bo się boi: "chcesz, żebym poszła z tobą?". Dzięki
takiemu nastawieniu dziecko ma szansę na podjęcie samodzielności, ale też wie,
że w trudnych dla siebie sytuacjach może liczyć na pomoc rodziców. Co do
hałasów itp. możesz pokazać córeczce, że głośny mikser można "zaczarować",
czyli po prostu wyłączyć go przyciskiem, a potem, kiedy jest niegroźny -
dokładnie go obejrzeć. Można o nim wymyśleć jakąś bajkę, wtedy przestanie być
taki straszny.
Warto pamiętać też o tym, że ludzie różnią się między sobą wrażliwością układu
nerwowego (np. różnimy się między sobą wrażliwością na hałas itp.) To, co dla
jednej osoby jest już "przeciążeniem", dla drugiej - wieje nudą. Być może Wasza
córeczka ma właśnie taki wrażliwy układ nerwowy i na wszystkie bodźce będzie
reagowała silniej niż inne dzieci. Jeśli jest to uwarunkowane genetycznie
(niekoniecznie odziedziczone po rodzicach, ale np. po dziadkach), to należy
przyjąć to do wiadomości, pomóc dziecku w radzeniu sobie z trudnymi sytuacjami,
szczególnie mocno podkreślać mocne strony dziecka i każdy, nawet najdrobniejszy
sukces i nie starać się robić z niej "przebojowej gwiazdy".
Pozdrawiam ciepło.