Dodaj do ulubionych

8 lat co z nią zrobić

03.02.14, 09:47
Opiszę sytuację z dzisiejszego ranka:
Moja córka nie może dzisiaj oglądać bajek (a więc rano po wstaniu tez nie zostały włączone). Budzę ją i idę przygotować śniadanie, po kilkukrotnych przyypomnieniach córka wstaje i je. Ja w tym czasie (aby było szybciej pościeliłam jej łóżko- a także, aby się do niego juz nie położyła). Zjadła i siedzi na krześle i przygląda się na to co robię. Mówię: ubieraj się.Poszłam do kuchni. A ona na to: z krzykiem: po co ścieliłaś łóżko, ja chciałam, rozbieraj je, nie mogą się położyć, jesteś okropna, wyjmij poduszkę. Położyła się na łózko i przykrywa kocem. Mówię: ubieraj się. Za chwilę, nie będę się ubierała, i nagle krzyk: wczoraj nie obejrzałam bajki, wyłączyłaś mi tv-nienawidzę cię, jesteś okropna. Mówię, wyłączyłam, bo zachowywałaś się niegrzecznie, teraz tez źle się zachowujesz. Nie będę się ubierała, biorę ją za rękę i podnoszę (nie szarp mnie, zdejmuje bluzkę od piżamy, oczywiście nie pasuje, bo ciągnę ucho.)
Założyłam bluzkę,podałam leginsy, a córka załóż mi skarpety. Mówię:załóż sama, brzydko się do mnie odzywasz, trzeba poprosić. Założyła sama. Mówię siadaj uczeszę cię, biorę za rękę(nie ciągnij mnie) itd. Gdy zakładałam jej przez glowę szalik - tez źle- mówi co robisz -chcesz bym była potargana. Mówię nie, chcę ci pomóc, aby było szybciej. To nie pomagaj.

I tak jestem wykończona, nie wiem co mam zrobić z tym dzieciakiem. Co robię źle?
Rano się spieszę, zawożę ja do szkoły. A ona, na wszystko nie, codzienne akcje, prośby, nagrody, obitnice, zabawianie jej, odwracanie uwagi. Matko, ten dzieciak ma 8 lat a nie 3 (bo tak się czuję jakbym miała trzylatka).

Z kazdej strony opór, mowię zakładaj buty - to stanie z zaczyna mi coś opowiadać, mówię spieszę się, to krzyczy ja cię w ogóle nie interesuje.

Nie wiem, czy może jestem za ostra dla niej, nie czuje się zauważona i stąd te jazdy?

Jak powiedzieć raz: wstań i ubierz się? Moje dziecko leży nie reaguje i każdego dnia ten sam taniec- co prawda dzisiaj było bardzo ostro (pewnie tez dlatego, bo nie mogła ogladać TV)
Obserwuj wątek
    • twojabogini Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 11:29
      a.ndzi.a napisała:

      >Matko, ten dzieciak ma 8 lat a nie 3 (bo tak się czuję jakbym miała trzylatka).

      I traktujesz jakbyś miała trzylatka. Pomoc w ubieraniu i czesaniu nie jest potrzebna dziecku w tym wieku. Rozumiem, że chcesz w ten sposób przyspieszyć sprawy? Sama już wiesz, że to się nie sprawdza.

      Córka ewidentnie opóźnia wychodzenie z domu. Dzieci nie robią nic bez powodu. Może to być kwestia tego, że nie najlepiej czuje się w szkole ma tam problemy - dzieci wtedy w odczuciu rodziców trzeba ciągnąć wołami (i to często jedyny sygnał jaki potrafią dać w tym wieku).
      Oczywiście może to być próba przyciągnięcia uwagi (dzieci nie potrzebują już pomocy w zabiegach pielęgnacyjnych, ale potrzebują przytulania i bliskości, gdy ich nie dostają - czasem stają się mniej "samodzielne").

      Przeorganizuj poranek. Z początku, zanim ustalisz nowy rytm daj sobie i dziecku przynajmniej półgodziny więcej - choćby na kłótnie o nowe zasady.
      Jeśli bajki są utrudnieniem i opóźniaczem - po prostu ich nie włączaj, tylko bądź konsekwentna. Wyjaśnij dziecku, że źle robiłaś do tej pory pozwalając jej oglądać bajki przed wyjściem, bo przez to tracicie rano dużo czasu i się kłócicie, a ty chcesz żebyście wychodziły uśmiechnięte. Nie przejmuj się protestami, miną.
      Dzieci w tym wieku czasem lubią mieć swój budzik i budzić się same. Dobrze się sprawdza 10 minutowy zapas na poleżenie, tak żeby nie trzeba było od razu wstawać. Umówcie się na określoną godzinę o której dziecko ma pojawić się na śniadaniu (śniadanie powinno być już wtedy gotowe). Na posiłek przeznacz przynajmniej 30 minut - wtedy dziecko będzie mogło też z tobą porozmawiać.
      Po śniadanku - mycie (oblicz ile czasu potrzeba dziecku na samodzielną obsługę w łazience, spytaj czy w niektórych rzeczach, np. ułożeniu włosów dziecko chce twojej pomocy). Potem ubieranie. Czas na wyjście dobrze określić z przynajmniej 10 minutowym zapasem - przyda się gdy w ostatniej chwili coś się przypomni, albo zachce się siku.
      Warto przygotować wiele rzeczy wieczorem - ubranie na jutro, plecak do szkoły, menu śniadaniowe - w naszym domu dzień wcześniej przygotowujemy tez posiłki na wynos - drugie śniadania, napoje itp. Przygotowanie obejmuje wszystkich, także dorosłych (przykład idzie z góry), rodzic biegający po domu w panice w poszukiwaniu kluczyków do samochodu, dokumentów do pracy nie wprowadza przyjaznej atmosfery i nie daje wzoru zorganizowanego życia porannego.

      Wydaje się z poczatku, że taka organizacja poranna to wiele zachodu i dużo czasu - ale to bardzo szybko wchodzi w rutynę, każdy wie co ma robić, jest zapas czasu, więc nie ma presji. Wszystko idzie sprawniej. Polecam. Poranki stają się miłym początkiem dnia a nie stresującym wyścigiem z czasem.
      Można pomyśleć też o innych umilaczach porannych. Syn przez parę lat dostawał zimą kakao do łózka, a gdy było gorąco - świeży sok. Do śniadania puszczam muzykę i żeby dzieciaki mi się nie rozpełzały to gramy w gry słowne -zagadki, wymyślanie dziwnych słów,przekręcanie słów - jest tego masa. Albo robimy przy śniadaniu konkurs na fajny sen (nie musi być "prawdziwy" smile Możecie razem powymyślać sobie umilacze przy okazji rozmowy o tym co zrobić, żeby rano nie było już tak nerwowo.
      Ośmiolatce łatwiej będzie rozpocząć dzień w atmosferze spokoju i zabawy.
    • budzik11 Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 11:34
      a.ndzi.a napisała:

      > Moja córka nie może dzisiaj oglądać bajek (a więc rano po wstaniu tez nie zosta
      > ły włączone).

      Dziś tv nie został włączony, ale rozumiem, że to codzienna praktyka? Właczanie tv dziecku zaraz po otwarciu przez nie oczu to nie jest dobry pomysł.

      > Nie wiem, czy może jestem za ostra dla niej,

      żartujesz? Prawie nosisz ją na rękach i włazisz w tyłek. Ubierać 8-latkę? Skarpety jej zakładać? Bez przesady. Śpieszy ci się, to ją budź wcześniej.

      > Jak powiedzieć raz: wstań i ubierz się? Moje dziecko leży nie reaguje i każdego
      > dnia ten sam taniec- co prawda dzisiaj było bardzo ostro (pewnie tez dlatego,
      > bo nie mogła ogladać TV)

      powiedz, że wychodzicie i ma wsiadać do samochodu, niezależnie od tego, w jakim jest stanie - chce jechać do szkoły w piżamie - jej prawo.
      Ew. możesz pokazać jej, jak to jest, kiedy człowiek nie robi tego, co się od niego oczekuje - nie zrób jej śniadania, nie ubieraj, nie zawieź do szkoły (jeden dzień nic nie zmieni, a ma cel "wychowawczy"). Zastrajkuj po prostu, niech zobaczy, jak to jest, kiedy ktoś robi tylko to, na co ma ochotę. Poprosi cię o coś, powiedz jej - nie, ty nie robisz tego, co do ciebie należy, ja też nie. Niech się przekona, jakie to ma konsekwencje i jak ważne jest dla rodziny żeby wszyscy ze sobą współpracowali i robili to, co muszą, czy chcą, czy nie.
      Sama mam 8-latkę i nie wyobrażam sobie tak się z nią cackać. Ubiera się sama kompletnie od przedszkola, podobnie jak młodszy syn. W ogóle niczego od niej nie wymagasz.
      • twojabogini Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 12:02
        budzik11 napisała:

        Pruska szkoła.

        >Prawie nosisz ją na rękach i włazisz w tyłek. Ubierać 8-latkę? Skarp
        > ety jej zakładać? Bez przesady. Śpieszy ci się, to ją budź wcześniej.

        To nie prawda. Większość ośmiolatków nie odbiera takiej obsługi jako przyjemności, tylko jako zamach na własną integralność. Jestem pewna, że dziecko z ulgą przyjmie, gdy mama przestanie pomagać w ubieraniu.

        >Właczanie tv dziecku zaraz po otwarciu przez nie oczu to nie jest dobry pomysł.

        Przy jednych się sprawdza, przy innych nie. Niektórym dzieciom pomaga rozładować stres,czasem pomaga rodzicom,których dzieci są typem katarynek i gdyby nie TV cały ranek nie mogliby nic zrobić,wciąż zagadywani przez pociechy. Tv się nie sprawdza, gdy staje się przyczyną kłótni, albo opóźnień w wyjściu z domu - a nie dla zasady.

        > powiedz, że wychodzicie i ma wsiadać do samochodu, niezależnie od tego, w jakim
        > jest stanie - chce jechać do szkoły w piżamie - jej prawo.

        Bardzo dobry pomysł - stosujmy przemoc, to bardzo wychowawcze. Następnym razem jak zaśpię na spotkanie pójdę na nie w koszuli nocnej i bez makijażu.na pewno nauczy mnie to punktualności. Nie wiedziałam, że tak łatwo można wdrożyć sobie dyscyplinę.

        > Ew. możesz pokazać jej, jak to jest, kiedy człowiek nie robi tego, co się od ni
        > ego oczekuje - nie zrób jej śniadania, nie ubieraj, nie zawieź do szkoły (jeden
        > dzień nic nie zmieni, a ma cel "wychowawczy").

        Co jest wychowawczego w pokazaniu, że dorosły może zachowywać się po gó...arsku? I olać swoje obowiązki z odwetu? I jak to wpłynie na stosunki między dzieckiem a matką?

        >ważne jest dla rodziny żeby wszyscy ze sobą współpracowali i robili to, co muszą, czy chcą, >czy nie.

        To nieprawda, nikt nie powinien robić tego czego nie chce. Jeśli dziecko chce iść do szkoły,to z radością się do niej wybierze w miłej atmosferze. Jeśli nie chce - to trzeba mu pomóc rozwiązać jego problem,a nie zmuszać.

        >W ogóle niczego od niej nie wymagasz.

        Nie ma sensu od dzieci "wymagać" - wystarczy zwiększać im zakres samodzielności, wtedy nowe obowiązki i wyzwania przyjmują z entuzjazmem.


        Nie podoba mi się twoja wypowiedź. Jest pełna propozycji takich rozwiązań w wyniku których córka autorki postu będzie czuła się źle i niekomfortowo. To nie poprawi relacji między nimi. Pruska szkoła może dobrze się sprawdza, jeśli chodzi o efekt: dzieci wychodzą na czas z domu i nie marudzą, ale słabo gdy chodzi o jakość życia - wolę gdy poranki są radosne niż szybkie i pod presją.

        Wiem, że wielu rodziców jest teraz zapracowanych, spieszy się. Ale nie może się to odbywać kosztem dzieci. Łatwo jest zagrozić 8 latce wyjściem w piżamie, trudniej zwrócić uwagę na jej problemy, pomóc zorganizować poranne czynności w zgodzie z jej potrzebami.
        Ale te maluchy zostaną nastolatkami. Jeśli będziemy je traktować po prusku -na trudne lata nastoletnie nie zostanie zbyt wiele bliskiej więzi, a dzieci będą pamiętać o każdym naruszeniu jakiego się dopuściliśmy - i nie będą nam ufać.
        • budzik11 Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 15:30
          twojabogini napisała:


          > Co jest wychowawczego w pokazaniu, że dorosły może zachowywać się po gó...arsku
          > ? I olać swoje obowiązki z odwetu? I jak to wpłynie na stosunki między dzieckie
          > m a matką?

          nie z odwetu, tylko żeby pokazać dziecku, jak konsekwencje naszego (dziecka też) zachowania wpływają na życie. Tak samo jej (córki) odmowa wykonania swoich obowiązków jest dezorganizująca, jak ta ze strony matki.


          > Nie podoba mi się twoja wypowiedź.

          Wcale nie musi.

          Jest pełna propozycji takich rozwiązań w wyn
          > iku których córka autorki postu będzie czuła się źle i niekomfortowo.

          Jeśli wierzysz w wychowanie bezstresowe, to twoja sprawa.

          Pruska szkoła może dobrze się sprawdza, jeśli chodzi
          > o efekt: dzieci wychodzą na czas z domu i nie marudzą,

          nie pruska szkoła, tylko klasyka - poczytaj sobie np. Gordona "Wychowanie bez porażek" - metoda naturalnych konsekwencji. Nie chcesz się ubierać - wychodzisz nieubrana. Nie wstajesz wystarczająco wcześnie, żeby zjeść śniadanie - idziesz do szkoły bez śniadania. Swoją drogą u mnie nigdy nie zdarzyło się, żeby dzieci faktycznie wyszły w piżamach - samo ostrzeżenie wystarczy.

          > tru
          > dniej zwrócić uwagę na jej problemy, pomóc zorganizować poranne czynności w zgo
          > dzie z jej potrzebami.

          Błagam cię, 8-latka to nie roczniak. Powinna rozumieć kolejność rzeczy, to, że jak sie chodzi do szkoły a rodzice do pracy, to trzeba odpowiednio rano wstać, ubrać się, zjeść śniadanie i wyjść. Powinna już dawno być do tego wdrożona i przyzwyczajona, a pora szykowania się do wyjścia to naprawdę nie jest czas na rozwiązywanie dziecięcych problemów. A ciuciuciu moje słodkie maleństwo, co się dzieje, czemu moja dzidzia nie chce zakładać skarpeteczek, czemu sobie włosków nie uczesze? To ma być poważne traktowanie dziecka? Owszem, od dzieci też trzeba wymagać a wymaganie od 8-latki żeby rano wstała i się samodzielnie ubrała to nie jest wymaganie ponad jej siły.


          • budzik11 Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 15:41
            A poza tym wychowanie dziecka nie polega na ciągłym dbaniu, żeby czuło się "dobrze i komfortowo". To właśnie typowe wychowanie bezstresowe. Odrobina stresu w życiu człowieka jest stymulująca. W wychowaniu nie chodzi tylko, aby było miło, ale żeby dziecko czegoś nauczyć (np. odpowiedzialności, punktualności w tym wypadku), a nie rozpieszczać. Nikt nie mówi, że to dla samych rodziców jest przyjemne.

            > To nieprawda, nikt nie powinien robić tego czego nie chce.

            Ile ty masz lat? Do pracy też nie chodzisz, jak nie masz ochoty?
            Pewnie, że wolałabym móc np. nie zawieźć swoich dzieci do szkoły, kiedy tego nie chcą (są niewyspane, marudne czy po prostu im się nie chce wstać), bo dla mnie to też uciążliwe. Ale ja mówię swojej córce wprost, że szkoła nie jest tylko dla tych którzy chcą do niej chodzić - jest obowiązkowa do 18rż. i ona ma obowiązek tam pójść a ja mam obowiązek ją tam dostarczyć, czy nam obu się to podoba, czy nie.

            • twojabogini Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 18:47
              > A poza tym wychowanie dziecka nie polega na ciągłym dbaniu, żeby czuło się "dob
              > rze i komfortowo".

              Nikt w swoim życiu nie czuje się zawsze dobrze i komfortowo. Nie piszemy o "zawsze", tylko o "rano". Moim skromnym zdaniem dobrze jest jeśli zadbamy o to, aby poranki w rodzinie były miłe i spokojne. Nikt nie lubi wychodzić zdenerwowany do pracy, dzieci też wolą trafiać do szkoły zadowolone.

              >To właśnie typowe wychowanie bezstresowe.

              Nie to jest normalna sprawa - zorganizowanie czasu dzieciom rano tak, aby mogły zjeść bez pospiechu, spokojnie się ubrać i wyjść z domu z uśmiechem.

              >Odrobina stresu w życiu człowieka jest stymulująca.

              W ramach stymulacji fundujmy zatem dzieciom co rano stresie. Ciekawe tylko dlaczego te zestresowane dzieci mają gorsze osiągi w szkole?I dlaczego dorośli, których stresuje poranne zachowanie ich dzieci szukają dla siebie pomocy i rady, ich "odrobina stresu" nie stymuluje?
              Bo przy twojej logice odpowiedź dla mamy z problemem powinna być taka:
              "Jak się nie wyrabiasz to idź do pracy bez makijażu i w piżamie. Poza tym nie narzekaj,odrobina stresu jest stymulująca.A zachowanie twojego dziecka jest naturalną konsekwencją tego co robisz ty." Budujące? To dlaczego tak traktować dziecko?

              >W wychowaniu nie chodzi tylko, aby było miło, ale żeby dziecko czegoś nauczyć (np. >odpowiedzialności, punktualności w tym wypadku), a nie rozpieszczać. Nikt nie mówi, że to >dla samych rodziców jest przyjemne.

              Ja tam swoich dzieci nie wychowuję. Po prostu żyję razem z nimi. Nie mam problemów z wychodzeniem z domu, organizacją życia, dzieciaki funkcjonują normalnie. Bez zastraszania.

              > Ile ty masz lat? Do pracy też nie chodzisz, jak nie masz ochoty?

              Oczywiście, że tak. Kiedy uznałam, że nie chcę chodzić do pracy to ją zmieniłam. A jeśli dotyczyło to jednostkowych dni - po prostu brałam wolne. A kiedy miałam dość pracy etatowej rozstałam się z pracą na etat i zaczęłam na własną rękę. Nie jestem robotem, a praca ma być dla mnie przyjemna.
              Osoby z osobowością "muszę" bywają ofiarami mobbingu, wszystko się w nich przewraca, ale dzień w dzień idą w kierat,zamiast rozwiązać problem. Pewnie rodzice kazali im chodzić do szkoły - czy chcą,czy nie i nie liczyli się z ich uczuciami...

              > Pewnie, że wolałabym móc np. nie zawieźć swoich dzieci do szkoły, kiedy tego ni
              > e chcą (są niewyspane, marudne czy po prostu im się nie chce wstać), bo dla mni
              > e to też uciążliwe.

              Ja pozwalam dzieciom na to samo, co sobie. Świat się nie zawali, jeśli dziecko czasem zostanie w domu. Każdy ma prawo mieć gorszy dzień. I nie zauważyłam aby jakoś nadmiernie to wykorzystywały. Kiedy syn zaczął się ociągać z wychodzeniem, wiedziałam, że ma kłopot w szkole,który go przerósł, a nie że jest niewychowanym gó.niarzem,któremu trzeba więcej drylu.

              >Ale ja mówię swojej córce wprost, że szkoła nie jest tylko
              > dla tych którzy chcą do niej chodzić - jest obowiązkowa do 18rż. i ona ma obowi
              > ązek tam pójść a ja mam obowiązek ją tam dostarczyć, czy nam obu się to podoba,
              > czy nie.

              Obowiązek szkolny tonie to samo co obowiązek 100% obecności. Po to rodzic ma prawo do usprawiedliwienia dziecka, żeby mógł je zwolnić z zajęć, gdy jest w gorszej kondycji. Dzieci, którym na to pozwalamy naprawdę nie nadużywają tego prawa. Dzieci, które nie mają prawa do dnia wolnego - często są jak w pułapce. Dorosłym ludziom dano aż 4 dni w roku na urlopy na żądanie.
          • twojabogini Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 18:27
            budzik11 napisała:

            > nie z odwetu, tylko żeby pokazać dziecku, jak konsekwencje naszego (dziecka też
            > ) zachowania wpływają na życie. Tak samo jej (córki) odmowa wykonania swoich ob
            > owiązków jest dezorganizująca, jak ta ze strony matki.

            Odmowa "wykonania obowiązków" ze strony dziecka jest dopuszczalna i najczęściej stoi za tym jakaś konkretna przyczyna. Dorośli to nie dzieci. Nie rozumiem, co dziecko miałoby wynieść z takiej "lekcji"? Taka odmowa to często sygnalizacja problemu (ociągam się z wychodzeniem do szkoły, bo: jest mi ostatnio źle w szkole, mam tam kłopoty/ nie radzę sobie z organizacją rano/buntuję się przeciwko kontrolowaniu mnie i nadzorowaniu na każdym kroku/inny problem). Działania dzieci mają swoje przyczyny, dzieci nie są złośliwymi potworami, którym zależy na wkurzeniu rodziców przed pracą.

            > Jeśli wierzysz w wychowanie bezstresowe, to twoja sprawa.

            Nigdzie nie napisałam ani słowa o wychowaniu bezstresowym. Wierzę w to, że dzieci zasługują na taki sam szacunek jak dorośli. Nie wyobrażam sobie wystawienia męża w piżamie tylko dlatego, że marudzi przed pracą. Dlaczego miałabym coś takiego robić dziecku?

            >metoda naturalnych konsekwencji

            Jest to jedna z najbardziej opacznie rozumianych "metod" o jakich słyszałam. Najczęściej pod jej pozorem stosowane są zwykłe kary.

            >Nie chcesz się ubierać - wychodzisz nieubrana. Nie wstajesz wystarczająco wcześnie, żeby >zjeść śniadanie - idziesz do szkoły bez śniadania.

            To nie naturalna konsekwencja, tylko przemoc. Naturalne konsekwencje powinni stosować przede wszystkim rodzice - skoro dziecko ma wyraźnie problem z wybraniem się do szkoły, to naturalną konsekwencją jest to, że pomagam mu ten problem rozwiązać. Bynajmniej nie za pomocą musztry.

            >Swoją drogą u mnie nigdy nie zdarzyło się, żeby dzieci
            > faktycznie wyszły w piżamach - samo ostrzeżenie wystarczy.

            Mówmy wprost - to groźba. W kontaktach z dziećmi tolerowana społecznie. W odniesieniu do dorosłych - bardzo źle widziana. Dzieci to nie podludzie.

            > Błagam cię, 8-latka to nie roczniak. Powinna rozumieć kolejność rzeczy, to, że
            > jak sie chodzi do szkoły a rodzice do pracy, to trzeba odpowiednio rano wstać,
            > ubrać się, zjeść śniadanie i wyjść.

            Dzieci to rozumieją, to dość bystre istoty. Jeśli mają z tym problem, to nie dlatego, że nie wiedzą, tylko dlatego, że mają problem.

            >Powinna już dawno być do tego wdrożona i pr
            > zyzwyczajona,

            Jeśli problem polega na braku wdrożenia,to rodzic powinien nadrobić braki i dziecko wdrożyć, anie karać je za swoje niedopatrzenia.

            >a pora szykowania się do wyjścia to naprawdę nie jest czas na roz
            > wiązywanie dziecięcych problemów.

            Problemy rozwiązujemy wtedy, gdy występują. Nie da się rozwiązać problemów z wychodzeniem wieczorem. No chyba, że z wieczora zapowiemy, że jutro nie będzie śniadania, do szkoły pójdzie w piżamie itp. Rano na pewno będzie "grzeczne" - tylko, że zostanie ze swoim problemem samo.

            >wymaganie od 8-latki żeby rano wstała i się samodzielnie ubrała to nie jest wymaganie >ponad jej siły.

            Nie chodzi o to, żeby wymagać, tylko żeby to dziecku umożliwić. Jeśli mama wciąż narzuca się z pomocą, to nie wina dziecka, tylko matki,która próbuje w ten sposób przyspieszać. Z drugiej strony w wieku 8 lat niektóre dzieci po prostu lubią, gdy się je uczesze,czy nawet założy skarpetki - to kontakt fizyczny, bardzo jeszcze ważny i dający emocjonalne wsparcie.
            • budzik11 Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 18:47
              Czy ty w ogóle masz dzieci? Miałam na studiach (uczelnia pedagogiczna) taką panią magister od ćwiczeń z "Teorii wychowania". Stara panna, bezdzietna. Też wygadywała takie dyrdymały, że oczywiste było, że nigdy nie miała doświadczenia z żywymi dziećmi, a jedynie z "teorią".
              Jeśli jednak masz dzieci, to w sumie im współczuję, zostaną pewnie zagłaskane na śmierć.
              • twojabogini Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 18:57
                Mam dzieci. Od nastolatka, po malucha. Jakoś żyją i nie są zagłaskane. Pomimo braku pruskiego drylu, stosowania gróźb robią wszystko co należy.
                Nie wychowuję ich bezstresowo - ale traktuję z szacunkiem. Prosty test -jeśli czegoś nie wypada zrobić/powiedzieć/zaproponować dorosłemu - nie wypada też dziecku. Jeśli jakieś prawo przysługuje dorosłemu - przysługuje też dziecku.
                • budzik11 Re: 8 lat co z nią zrobić 04.02.14, 11:00
                  No i właśnie uważam, że moje metody wychodzą z szacunku do dziecka - bo traktuję je jak osoby rozsądnie myślące, odpowiedzialne i mądre, które zdają sobie sprawę z konsekwencji swojego zachowania. Jak byli w wieku przedszkolnym - sposoby były inne, ale wybacz, 8-latka to doże dziecko i od niej można już wymagać racjonalności, a nie, że wszystko bierze się z "problemów".
                  • twojabogini Re: 8 lat co z nią zrobić 04.02.14, 11:31
                    budzik11 napisała:

                    > No i właśnie uważam, że moje metody wychodzą z szacunku do dziecka - bo traktuj
                    > ę je jak osoby rozsądnie myślące, odpowiedzialne i mądre, które zdają sobie spr
                    > awę z konsekwencji swojego zachowania.

                    W teorii brzmi ładnie, tylko, że w praktyce gorzej: grożenie dziecku wyjściem do szkoły w piżamie jak się nie pospieszy nie jest przejawem tych rzeczy o których piszesz. Nie ma też 8 latków które są zdolne do przewidywania wszystkich konsekwencji swojego zachowania. Mało tego pomimo, że z roku na rok ta zdolność wzrasta, mniej więcej w 13 roku życia następuje poważny regres.
                    Ładnie stworzyć dobrą teoryjkę i robić z dzieci małych dorosłych, trudniej traktować dzieci z szacunkiem uwzględniając ich autentyczne możliwości.

                    a nie, że wszystko bierze się z "problemów".

                    Po raz kolejny przypisujesz mi opinię, której nie wyraziłam. Ja twierdzę tylko, że jeśli zachowanie dziecka w znaczący sposób odbiega od jego typowego zachowania, lub szeroko rozumianej normy rozwojowej lepszym sposobem jest poszukanie przyczyny, niż wyrugowanie niepożądanego zachowania musztrą. Dla ilustracji przykłady:

                    1. Chłopiec podbierał rodzicom pieniądze, dostawał wszystkie możliwe kary, ale nadal podbierał, nie potrafił wytłumaczyć dlaczego. Nie pomogło "nawet lanie". Jednak systematyczne kary i wzmożona dyscyplina w końcu przyniosły efekt. Pieniądze przestały znikać. Już jako dorosły człowiek przyznał się rodzicom, że te pieniądze były dla dużo silniejszego kolegi, którego bał się bardziej niż lania. A przestały znikać, bo kolega się wyprowadził.
                    2. Dziewczynka 11 letnia odmawiała chodzenia do szkoły. Przestała się uczyć. Krzyczała, że szkoła jest głupia. Nałożyło się to z wczesnym dojrzewaniem. Uznano, że jest to wczesny bunt młodzieńczy. Zgodnie z radą psychologa rodzice konsekwentnie posyłali ją do szkoły. Aż do - na szczęście nieudanej - próby samobójczej. Dziewczynka nie radziła sobie z tym, że jest odrzucana w klasie.

                    Nie twierdzę, że za każdym trudnym zachowaniem dziecka stoi jakiś problem. Ale starając się to zachowanie zmienić jako odpowiedzialni rodzice powinniśmy brać to pod uwagę. To oraz fakt, że dzieci, nawet te nastoletnie, nie potrafią komunikować wielu rzeczy i sygnalizują je właśnie "złym" zachowaniem.
                    • budzik11 Re: 8 lat co z nią zrobić 04.02.14, 15:53
                      twojabogini napisała:

                      > Nie twierdzę, że za każdym trudnym zachowaniem dziecka stoi jakiś problem.

                      Ale ja tutaj piszę tylko i wyłącznie o sytuacji, jaką opisała autorka wątku - czyli o szykowaniu się rano do szkoły 8-letniej dziewczyny! Nie o wszystkich możliwych sytuacjach wszystkich możliwych grup wiekowych. Pewnie, że są rzeczywiste sytuacje, kiedy za czymś stoi jakiś głębszy problem, ale w tej konkretnej sytuacji, kiedy duża (naprawdę!) dziewczyna żąda od matki zakładania skarpet, grymasi przy stole czy po prostu nie chce wstawać, powinna mieć świadomość, jak to się skończy - albo ona i matka/rodzice spóźnią się do szkoły/pracy, albo się zbierze i wyjdzie. A jak się nie zbiera w pół godziny, to ja budziłabym pół godziny wcześniej (tak robię - moja córka ma budzik ustawiony na 6:30, kiedy faktycznie musi wstać o 7, żebyśmy wyszły o 7:30 - może sobie przez te pół godziny jeszcze podrzemać i wstać w miarę normalna). Ale zdarzyło się, że poszła do szkoły bez śniadania, jak wstała o 7:20. mimo mojego informowania, że "wychodzimy za pół godziny/25 minut itd).
                      • twojabogini Re: 8 lat co z nią zrobić 04.02.14, 16:33
                        Ale zdarzyło się, że poszła do szkoły
                        > bez śniadania, jak wstała o 7:20. mimo mojego informowania, że "wychodzimy za
                        > pół godziny/25 minut itd).

                        Może nie była głodna? smile

                        Ale jeśli kobieta zdecydowała się pogadać na forum - to nie dlatego, że przeżyła jeden taki poranek, ale wiele. Oczywiście trzeba i powinno się zwiększyć samodzielność dziecka, ale z drugiej strony - przy takim nagromadzeniu emocji warto jednak zastanowić się, czy nie jest to sygnał alarmowy.
                        Nie twierdzę, że jest - może mała ma trudny charakter, albo złości się na mamę (bardzo rzadko, ale trafiają się dzieci po prostu złośliwe). Warto jednak wziąć pod uwagę także możliwość, że kolejny trudny poranek to symptom problemu, a nie problem sam w sobie.

                        W sumie krytykujemy się trochę, ale twoje podejscie jest sensowne. Dzieci potrzebują zdrowego rozsądku i zaufania do ich umiejętności. Myślę, że znasz swoje dzieciaki na tyle, że jesteś w stanie odróżnić, kiedy mają lenia, kiedy gorszy dzień, a kiedy problem. I dobrze, że nie jesteś z żelaza - które nigdy niczym nie zagrozi. Rzecz w tym, że to co w twoim wydaniu ma sens, w ujęciu jakiegoś doktrynera może stać się właśnie pruskim drylem. Dodatkowo dla rodzica, który nie zna swojego dziecka i twardo będzie się trzymał doktryny - taki styl może rodzić problemy - takie jak z moich przykładów.

                        Mi zdarza się na dzieciaki wrzasnąć, lub wypowiedzieć absurdalną "groźbę" w stylu jak nie ucichniecie to...- i nie sądzę aby działa im się od tego krzywda. Doskonale wiedzą, że przegięli, że się wkurzyłam i jest to moment aby spasować. Jestem człowiekiem, nie robotem.

                        Z pewnością twoim dzieciom łatwiej funkcjonuje się np. w szkole, bo łatwiej łykają, że czasem po prostu jest jak jest i są w stanie włączyć funkcję siedzę cicho. Ja ze swoim anarchistycznym podejściem zaszczepiłam w swoich pociechach poczucie, że jeśli czuję, że coś jest nie tak - to to zgłaszam, wyrażam otwarcie. No i są kłopoty, od kwestionowania zasadności niektórych prac domowych, po krytykę stosowania nieregulaminowych kar (ma rację, wolno stosować tylko te w regulaminie, ale większość dzieciaków to zlewa).
                        Myślę, że w ramach społeczeństwa są potrzebne i takie i takie jednostki. Za dużo wywrotowców oznaczałoby brak stabilizacji, za dużo osób stabilnych - brak postępu.
                        • budzik11 Re: 8 lat co z nią zrobić 04.02.14, 19:03
                          twojabogini napisała:

                          że czasem po prostu jest jak jest i są w stanie włączyć funkcję siedzę cic
                          > ho. Ja ze swoim anarchistycznym podejściem zaszczepiłam w swoich pociechach poc
                          > zucie, że jeśli czuję, że coś jest nie tak - to to zgłaszam, wyrażam otwarcie.

                          Ależ ja nie twierdzę, że dzieci moje są wychowywane metodą "morda w kubeł". To jest groźniejsze niż cokolwiek, bo np. taki bezwolny dzieciak, który nie umie protestować, jest łatwą ofiarą pedofili czy innych, którzy chcieliby zrobić im krzywdę, skoro nie protestują. Mogą protestować, mogą się nie zgadzać, mogą wygłaszać swoje zdanie (ja byłam wychowywana metodą "nie odzywaj się nie pytana" i "dzieci i ryby głosu nie mają) i tego dzieciom nie robię), ja je zawsze biorę pod uwagę, choć nie zawsze się zgadzam. Rzecz w tym, że dzieci powinny wiedzieć, kiedy jest czas i odpowiedni moment na sprzeciwy, a przeciwko czemu nie ma sensu się buntować. Przeciwko wstawaniu porannemu buntować się nie ma sensu, bo tak już jest ten świat urządzony i moi to wiedzą. Ale np. dziś syn lat 6 miał tylko jedną uprasowaną koszulkę - z Kubusiem Puchatkiem. Przygotowałam mu ubrania, a ten po chwili przychodzi, że on tej koszulki nie chce, bo "nie jest dzidzią a to jest koszulka dla dzidziusów" i koledzy się będą śmiali z niego w szkole. Dobra synu, skoro to dla ciebie ważne, to wyciągnę deskę do prasowania, żelazko i ci tę inną koszulkę uprasuję, wybierz sobie, którą. Czyli - warto wiedzieć, kiedy dziecko postawić do pionu jak jest rozlazłe i nieogarnięte, a kiedy ulec i nie kruszyć kopii o głupoty.
    • jakw Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 11:52
      A córka na pewno się wyspała? Codziennie jest aż taki cyrk czy tylko w poniedziałki?
    • camel_3d cos dziwnego 03.02.14, 12:42
      ona ma 8 lat i ma prawo byc samodzielna..ja bym po prostu ustawial budzik, przygotowal ubranie lub ona sobie przygotuje wieczorem. Potsaiwl snaidanie na stole i robil swoje. Jezeli si enie wyrobi biore za reke, zaciagam przed dom w pizamie czy nie ubrana..wrzucam ciuchy do autai jade do szkoly..jak sie ubierze i zdrazy..super, jak nie..to wyciagam z auta na pol ubranasmile)

      ALE:.. mysle, ze u was problem lezy gdzeis indzieiej..tylko nie wiem gdzei..MOZE ona po prostu ma jakis powod zeby nie chciec isc do szkoly. Moze ma problemy z rowiesnikami lub inne o ktoryhc nie wiesz, moze to jest jej walka o to, zebys z nia porozmawiala??

      bo dzeici albo pokazuja, w rozne sposoby, ze potrzebuja pomocy..

      albo sa zle wychowane.. swoja droga nie wiem jak moze 8 latka mowic, zaloz mi skarpety... smile
      • twojabogini Re: cos dziwnego 03.02.14, 19:02
        camel_3d napisał:

        Zgadzam się z tobą, że 8-latka ma prawo do samodzielności, oraz że dziecko może mieć problem, który sygnalizuje ociąganiem.

        Ale to stawianie śniadania przed dzieckiem - większość z nas ma mało czasu dla dzieci,może warto zacząć z nimi wspólnie dzień i zjeść śniadanie razem? No i wyciąganie w piżamie - nieładnie! Nie chciałabym być tak potraktowana.

        A co do 8-latki proszącej o założenie skarpet - być może jeszcze nie opanowała tej czynności, ma obniżoną sprawność manualną (z opisu mamy wynika, że ma skłonność do wyręczania dziecka, żeby było szybciej). A może to jej komunikat - zatrzymaj się przy mnie, dotknij mnie, nie krzycz?
    • camel_3d TV RANO?? 03.02.14, 12:45
      zalapalem wlasnie..z opoznionym zaplonem...

      czy ona ma tv w pokoju? oglada rano tv? no to powodzenia...


      • kasiak37 Re: TV RANO?? 03.02.14, 19:25
        to ja zapytam, a jak relacje z tata? Nic nie piszesz o ojcu dziecka.
        • camel_3d Re: TV RANO?? 06.02.14, 18:07
          ja??

          czy autorka?
    • morekac Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 20:19
      wczoraj
      > nie obejrzałam bajki, wyłączyłaś mi tv-nienawidzę cię, jesteś okropna. Mówię, w
      > yłączyłam, bo zachowywałaś się niegrzecznie, teraz tez źle się zachowujesz.
      I po co z nią dyskutujesz o przyczynach tego wyłączenia? Krótki komunikat, że jest 7.15 (czy która tam jest) i za 20 minut powinna wyjść do szkoły. Pewnie się spóźni, ale oszczędzicie sobie przepychanek.
      Ogólnie nie rozumiem, dlaczego ubierasz 8-latkę i ścielisz jej łóżko.
      BTW: niektóre dzieci wymagają kilkakrotnego budzenia. Dorośli zresztą też - ostatecznie w komórkach funkcji 'drzemka' przy alarmie chyba nie wymyślono dla jednej osoby na świecie?
      • verdana Re: 8 lat co z nią zrobić 03.02.14, 23:08
        Ależ jak możemy udzielić Ci rady skoro nic nie wiemy:
        1. Czy to codzienna awantura, czy tego jednego poranka?
        2.Czy gdy bajka jest włączona, to córka wstaje bez dyskusji?
        3.Czy awantura z poprzedniego dnia nie była przyczyną tego, zę córka nadal była wściekła i obrząona? O co poszło?
        4. Czy córka zachowuje się tak tylko rano, czy cały dzień?
        Innymi słowy, czy mamy do czynienia z jednorazową awanturą z obrażonym dzieckiem, czy z codziennym problemem ze wstawaniem, czy też córka nigdy nie wykonuje żadnych poleceń i jest niesamodzielna?
        • greenwitch Re: 8 lat co z nią zrobić 04.02.14, 10:23
          verdana ma rację, za mało tu szczegółów.

          Ja Ci napiszę , jak wygląda poranek mojego 7,5 latka (odkąd poszedł do szkoły, czyli od 6-go r.ż):
          wieczorem pakuje się do szkoły i nastawia sobie budzik, rano wstaje sam, poranna toaleta, ubiera się w co chce (wie, spośród których ubrań może wybrać coś do szkoły), budzi mnie, robię mu śniadanie (szkoda mi go, rano jest taki zaspany, proste w wykonaniu kolacje robi sobie sam); myje zęby, wychodzi z psem, idzie pieszo do szkoły (ok. 150 m.).

          Jeśli opisana przez Ciebie sytuacja powtarza się często, powinnaś dać córce na pewno więcej swobody, obudź ją pół godziny wcześniej, wspieraj ją słowem i daj do zrozumienia, że jest bardziej samodzielna, niż się jej wydaje. Może zbyt często ją wyręczałaś. Widzę tu pewne zaniedbania nagromadzone od lat. Bajki po przebudzeniu? Hmmm, dla mnie dziwne, choć może się nie znam, u nas generalnie oglądamy tv 2-3 x w tygodniu i syn bajek nie lubi. Nagradzanie i obietnice? Po co? Przecież szkoła to jej obowiązek. Jak zrobi wszystko sama na czas, na pewno powinnaś ją bardzo pochwalić i być z niej dumna. Będziecie musiały sporo popracować obie nad wprowadzeniem zmian i systematyczności. A już na pewno musisz nauczyć się spokojnie z córką na każdy temat porozmawiać. Bez wojen i agresji.
          Powodzenia!
    • truscaveczka Re: 8 lat co z nią zrobić 04.02.14, 12:13
      Nie znam szczegółów.
      Dlatego napiszę, co działa u nas - ośmiolatka o podobnym ranno-nafuczonym charakterze, ze skłonnością do zmuły pościelowej. Budzę tak ze trzy razy, bez huku, odpowiednio wcześniej. Przy trzecim razie siadam sobie na jej łóżku (odkąd jest na piętrze - podchodzę), głaszczę, przytulam, pytam co się śniło. Roztaczam wizję śniadania. Uśmiecham się. Łaskoczę. Trzy minuty i dziecko sprężyście i radośnie wyskakuje z łóżka i deklaruje, że samo sobie zrobi kakao, a w ogóle to czy po szkole może iść do koleżanki / obejrzeć ulubiony serial / iść na sanki a w ogóle...
      Gdy mam zły humor/jestem niewyspana rano i poganiam zamiast przytulać, mam to, co ty.

      Skalkulowałam bilans strat i zysków i wyszło na to, że im milsza jestem rano, tym milej mi później dzień upłynie wink
      • jdylag75 Re: 8 lat co z nią zrobić 04.02.14, 16:16
        U mnie to wyglada podobnie, syn 8 letni budzony jest łagodnie, czasami podrapie po plecach, wyrażę współczucie, ze musi wstać, jemu niby sie krzywda w szkole nie dzieje, ale nie lubi tej rutyny. Proszę go o pośpiech, mówię, ze jak za późno wyjedzie z tatą to obydwoje się spóźnią, a tata będzie musiał dłużej byc w pracy, a przecież chcieliby pograć w piłkę itd.
        W budzeniu dziecka autorki watku brakuje mi zwyczajnie serca i zrozumienia. Z 8 latką da się spokojnie dogadać, ba, z 5- latką się da, mam taką na stanie i mimo chimerycznej osobowości też nie am ryków i cyrków. Jak zaczynają akcję pytam czy miło by im było gdybym ja podnosiłą głos albo szantażowała.
        Tez nie lubię być poganiana, szantażowana, ostro stawiana do pionu rano. A stara jestem i znam konsekwencje.
    • yoma Re: 8 lat co z nią zrobić 05.02.14, 11:37
      > Z kazdej strony opór, mowię zakładaj buty - to stanie z zaczyna mi coś opowiadać, mówię spieszę się, to krzyczy ja cię w ogóle nie interesuje.

      Czy clou nie jest czasem tu?
      • asia_i_p Re: 8 lat co z nią zrobić 05.02.14, 19:38
        Może być, nie musi, równie dobrze dziecko mogło wyczuć, że właśnie ten tekst matkę rusza.
    • 1spinka123 Re: 8 lat co z nią zrobić 06.02.14, 18:19
      Niestety tego typu problemy wynikaja najczęjściej z błędów wychowawczych rodziców. Dziecko nie jest tu niczemu winne. Przyzwyczaiłaś ją do tego, że może Cię w ten sposób traktowac od małego i tak już zostało.

      Wszytko zależy od naszego nastwaienia. Niektórzy rodzice od małego mówią swojemu dziecku "potrafisz to zrobić" "spróbuj! na pewno Ci sie uda", uczą dzieci samodzielności tak wcześnie jak to tylko możliwe.
      Z drugiej strony znajdują się rodzice którzy mówią "choć zawiążę ci buciki, jesteś jeszcze mały masz czas aby się nauczyć" "pomóc Ci w tym?". Nadopiekuńczy, nadwrażliwi i ograniczający wolność dziecka. Choć w ich mniemaniu robią wszystko aby uszczęśliwić dziecko, tak naprawdę uzyskując odwrotny efekt. Dziecko im starsze staje się coraz bardziej wymagające. Rodzice pozwalaja ogladac tv kiedy dziecko ma tylko na to ochotę, ubieraja aby tylko nie usłyszeć od dziecka słow takich jak "nieawidzę Cie" lub "nie kocham Cię". W ten sposób dziecko traci szacunek do rodzica i ciągle uważa że wszystko mu się należy, jest takim małym emocjonalnym szantazystą. "Jeśli nie pozwolisz mi na to to przestane Cię lubić". Droga a.ndzi.o, pogubiłaś się trochę z wychowaniem dziecka, ale robiłaś wszystko w dobrej wierze.
      Przede wszystkim spróbuj odzyskać jej szacunek do CIEBIE. Spędzcie trochę czasu razem, tylko Ty i ona, narysujcie coś wspólnie, zbudujcie lub zagrajcie w gre planszową ... i przeprowadzcie poważną rozmowę. Wytłumacz, że nie jest juz mała dziewczynką i potrafi większość rzeczy zrobić bez Twojej pomocy. Ustalcie np, że jeśli szybko wstanie i ubierze sie rano bedziecie miały duzo czasu na zrobienie jakiegoś specjalnego śniadania np. śmiesznych buziek z warzyw na kanapce w ktorym ona oczywiscie Ci pomoże. 8latki uwielbiają gdy wyznacza im się zadania. Czują się wtedy potrzebne i przez to kochane.

      Fakt że Twoje dziecko nie chce wstawać rano może mieć też wiele innych przyczyn. Może za póżno chodzi spać? Może ma jakiś problem w szkole?

      Innym problemem jest sposób w jaki się do Ciebie zwraca. Zauważyła, że zdobywa Twoją uwagę poprzez krzyk i nieuprzejmośc wobec Ciebie. Dzieci najczęściej uczą się tego typu zachowań od rodziców. Obserwują w jaki sposób odnoszą się do siebie i stosuja te same metody. Mam jednak nadzieje że w tym wypadku jest inaczej wink Pamiętaj jesli nie chcesz aby Twoje dziecko krzyczało na Ciebie, nie krzycz na nie również.

      Zróbcie sobie liste domowych zasad, takich jak "zero krzyku" "tylko miłe słowa" "duzo uśmiechu" "wspólne przygotowywanie posiłków" "gra planszowa w każdą sobotę"

      Dziewczyny życzę wam dużo uśmiechu i gilgotek z rana!

    • mirszy Re: 8 lat co z nią zrobić 24.02.14, 13:19
      Też mam na stanie 8 latka i też mnie co rano szlag trafiał, że nie chce wstać jak go budzę. Do akcji wkroczył mąż i wprowadził zasadę 5 min. Kiedy ja wstaję, otwieram żaluzję (opcjonalnie zapalam lampkę) tak , żeby oczy się przyzwyczaiły. To jest pierwsze lekkie budzenie, za 5 min przychodzę i budzę, ale umawiam się, że za 5 min wstaje.
      To daje mi ok 10-15 minut budzenia go dłużej, ale o ile spokojniej.
      W tym czasie zdążę sama się umyć, zrobić mu śniadanie do szkoły czy wymalować się. Fakt, moje dziecko nie je śniadania w domu, więc generalnie ubiera się (czasem też mu pomagam), łazienka i wychodzimy. I proszę, nie mówcie mi, że pomoc w ubieraniu 8 latka to jakieś wielkie przewinienie. Mam jeszcze nastolatka, któremu też długo pomagałam, a ubiera się teraz sam smile smile smile Czasem jest to też czas na przytulenie, zrobienie "pierdzioszka" czy podrapanie po pleckach. Takie przytulanki na dobry dzień. Działa, przynajmniej u mnie.
      I uwierzcie, że to się sprawdza. Ja sama również nie lubię wstawać zaraz jak budzik zadzwoni i wykorzystuję często funkcję "drzemki" w telefonie smile
    • malami115 Re: 8 lat co z nią zrobić 28.02.14, 20:41
      a próbowałaś obudzić ją po prostu PRĘDZEJ by spokojnie zdążyła pościelić łóżko ? Akcja zaczęła się, bo sama to łóżko zaścieliłaś. Aha i zrezygnuj z bajek...
      • aka10 Re: 8 lat co z nią zrobić 28.02.14, 22:07
        Bajki rano? NIGDY nia wlaczalam tv rano. Jak widzisz, teraz tylko problemy.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka