Syneczek mamuni

[magga7]

Moje "cudo"(Igor - aktualnie 2 lata i 2 miesiące)przyszło na świat w lipcu
2003 r. Prawie pół ciąży przeleżałam w łóżku - miałam skurcze.Każdy miniony
dzień był na wagę złota, aby nie urodzić przedwcześnie.Wszystko skończyło się
dobrze.W końcu jest - w terminie - nasze drugie dziecko.Pierwsze prawie sześć
miesięcy po narodzinach wspominam bardzo dobrze. Na myśl o powrocie do pracy
robiło mi się niedobrze.Ale czas biegł nieubłagalnie i wiedziałam że w końcu
przyjdzie ten dzień kiedy będę musiała zostawić Iga bez mamy.Karmiłam piersią
dopóki nie poszłam do pracy. Igorem zajęła się moja mama. Nie płakał jak z
nią był. Babcia spisywała się rewelacyjnie. Mijały dni a ja czułam jak coraz
bardziej z każdym tygodniem Igu coraz bardziej potrzebuje mojej obecności.
Gdy miał już 10 - 11 miesięcy i wracałam z pracy, dostawałam Igora już w
drzwiach na ręce, z nim jadłam, myłam się, nie odstępował już mnie na
krok.Myślałam że to taki okres, kolejny etap, że przejdzie. Ale nie przeszło
do dzisiaj. Z jednej strony cieszę się że on tak mnie kocha, ale boję się jak
będzie dalej - z przedszkolem itp. Starszy syn ( 8 lat)tak się nie
zachowywał - i ja i mąż i babcia byliśmy dla niego tak samo ważni. Jak jestem
w domu to nikt nie może przy Igorze nic zrobić - ja robię mleko, ja przynoszę
nocnik,ja ubieram, ja bawię się z nim, ja koło niego leżę wieczorem. Nie mogę
niekiedy nawet na moment wyjść z pokoju w którym on jest - cały czas domaga
się mojej obecności. Niekiedy jest to bardzo męczące, zwłaszcza że muszę
poświęcić też czas drugiemu dziecku.Na dworze tylko ja mogę prowadzić wózek,
wkładać go wózka, wyjmować itp. Jednym słowem - mamicycuś. Rozpisałam się
bardzo, ale dodam jeszcze że mam świetnego męża, który w roli ojca sprawdza
się w 100% i stara się jak może aby jakimś sposobem Igor nie wołał ciągle
tylko mamy. Dla Igora tata jest najważniejszy jak chce jechać z nim
samochodem albo wyjść na plac zabaw. Wtedy idzie do taty. W domu tata jednak
nie ma szans. Dobra to tyle. Długo by pisać. Napiszcie czy macie podobny
problem.

[mamadacja]

Mój syn ma 3,5 roku. I zasadniczo też tak się zachowuje. Tylko mama , po
powrocie z pracy się dla niego liczy. Tylko mama może kąpać, z mamą do sklepu ,
z mamą do łóżka Ale jest starszy i dużo więcej rzeczy zajmuje go na tyle, że
sam się bawi Więc ja nie mam już na co narzekać Poza tym jest odważny,
dzielny i samodzielny Tylko babci jest trochę przykro, że jak już mama wróci
to babcia jest be Ale i to się powoli zmienia. Nie przejmuj się, wytrzymaj
jeszcze trochę i zobaczysz, że się poprawi.

[magga7]

Dzięki - wiem że muszę czekać, ale niekiedy myślę że zamiast poprawiać to się
pogłębia. Starszy syn w tym wieku umiał się bardziej bawić i dłużej - nie
musiałam siedzieć przy nim non stop na dywanie. Wiem że każde dziecko jest
inne, każde ma inny charakter itp. Po prostu niekiedy jak nie możesz się
swobodnie poruszać (a jest co robić przy takiej dwójce)i każdy twój krok
jest "pod kontrolą" to zaczynasz Cię to męczyć, prawda? Od dwóch tygodni doszły
jeszcze poranne płacze jak wychodzę do pracy. Tak mi serce ściska jak mam go
wtedy zostawić. Przez godzinę przynajmniej nie mogę w pracy dojść do siebie, bo
myślę czy już się uspokoił. Jak dużo płacze - wymiotuje.

[wasil_ka]

A dlaczego starszy nie bawi sie z młodszym? ja mam 7 latka i 2 latka i bawią
się klockami, samochodami, batmanami etc. I wtedy ja mam wolne.

[mamadacja]

Przy tym wszystkim pamiętaj tylko , że jesteś najlepszą mamą na świecie, a jak
maluch trochę popłacze, bo wychodzisz, to nie znaczy, że go zaniedbujesz, że
jesteś zła. Jak zechcesz uszczknąć trochę czasu dla siebie a mały ci nie daje -
nie miej wyrzutów sumienia, jak zacznie płakać. Jesteś najlepsza ale nie
doskonała I nie martw się, że za mało czasu dzieciom poświęcasz - z Twojego
postu wynika, że naprawdę je kochasz, a one czują Twoją miłość Uśmiechnij się
i odpraw małego wyjca do brata, czy taty a sama np. pospij, wykąp się w środku
dnia (popołudnia). Mi to dobrze robi

[mama.ludzika]

Spróbuj robic dobrą minę do złej gry. Pewnie synek widzi, jak Ci się to serce
ściska i tym bardziej utwierdza się w przekonaniu, że wyjście mamy to bolesna
rzecz Uśmiechaj się, mów zdecydowanie, nie mięknij!!- dzieci to świetnie
wyczuwają! - a po każdym przyjściu chwal malucha, że był taki dzielny, duży,
mądry i odważny. Może wczuje sie troche w rolę. Nie pytaj: Czy bardzo za mamą
tęskniłeś? tylko: Naprawdę poradziłeś sobie sam z tymi klockami?)))Może też
przyjmie się sposób z nagrodami-nalepkami, warto spróbować.
A tak w ogóle mam wrażenie, że nie tyle synek potrzebuje Ciebie, co Ty synka.
Przyzwyczaiłaś go do siebie.
Pociesz się jednak, że dziecko rosnie i naturalnie bedzie się od Ciebie
uniezależniał. Świetnie, że tata jest do pomocy. Jeszcze parę lat i będziesz
się prosić o całuska i przytulenie, zobaczysz! Powodzenia

[aszar.kari]

To sa ewidentnie Twoje potrzeby a nie Twojego syna. To Ty nie umiesz sie z Nim
rozstac a nie On z Toba. Ciekawe, co bedzie dalej...
Aszar

[magga7]

Nie jest łatwo jak wychodzisz rano i słyszysz jeszcze na samym dole klatki
schodowej płacz swego dziecka. Nigdy się nie wracam, nie żegnam się 100 razy bo
wiem, że pogarsza to jeszcze sytuację. Jestem świadoma, że zostaje pod bardzo
dobrą opieką i nie stanie mu się nic złego. Po spaniu południowym gdy się budzi
potrafi płakać przez pół godziny (ja jestem wtedy w pracy) nie chce wyjść z
łóżeczka, nie chce jeść, nie chce pić - chce mamę i koniec. A ja... staram się
zawsze myśleć pozytywnie - choć nie zawsze mi to oczywiście wychodzi.

[ewladyka1]

Ja mam bardzo podobną sytuację. Jedzenie, prowadzenie wózka, ubieranie,
czytanie i zasypianie - identycznie jak u ciebie. Mój skończy za kilka dni 2
latka i jest ze mną w każdy dzień, ponieważ nie pracuję. Gdy mam go z kimś
zostawić, to nigdy nie obchodzi się bez łez, ale jak już mnie nie ma, to jest
bardzo grzeczny, ładnie i radośnie się bawi. Z tatem to może pójść do lasu, na
plac zabaw, kąpać się i jechać autem. Czasem, gdy dopada mnie zmęczenie jestem
zła na to wszystko, ale później myślę o tym, co napisały dziewczyny wcześniej -
to ja raczej nie mogę być bez niego. Przywiązałam się. Wiem, że przyjdzie taki
moment, że nie będzie chciał sie przytulić i będę go bardzo prosić o buziaka.
Dlatego tulę go teraz ile mogę i poświęcam każdą chwilę. Zyczę wytrwałości i
cerpliwości Tobie, sobie i innym mamom

[mrozbasia]

Nie martw się wszystko będzie ok. Trzeba czasu )))))))))

[magga7]

Dzięki za słowa wsparcia, otuchy i zrozumienia; to co piszesz - to fatycznie
tak jak u mnie. Tylko mama. Niekiedy się zastanawiam, czy to ja nie nauczyłam
Igora tego, że zawsze ja mam przy nim być. Z czegoś to przecież wynika.
Dlaczego starszy syn, choć byłam z nim 14 miesięcy w domu po jego urodzeniu
nigdy nie domagał się mojej obecności tak jak Igor? Śmieję się jak Igu "wisi"
na mnie przez całe popołudnie, że najchętniej chciałby trafić spowrotem do
mojego brzucha - wtedy nikt by mu nie przeszkadzał.

[mama.ludzika]

Aha, jeszcze jedno spostrzeżenie: wydaje mi sie, że tym bardziej martwi Cię
sytuacja z młodszym synkiem, im częściej porównujesz go ze starszym bratem.
Chyba nie zrobię odkrycia, jak powiem, że źle jest porównywać dzieci...
Sama mam dwójkę, z całą pewnością "zrobioną" przez tych samych rodziców, a
krańcowo różną od siebie(zachowanie, jedzenie, aktywność, spanie, humory, itp)
Są tylko do siebie trochę podobni z urody- reszta to po prostu SKRAJNOŚCI.
W dodatku syn to jeszcze podobny do mnie, a córka...zachodze w głowę, do kogo
się w ogóle wdała...

[magga7]

Przyznaję Ci całkowitą rację mamoludzika - to prawda, że dokonuję takich
porównań, choć niby wiem ,że każdy z nich to inny człowieczek. Michaś - ten
starszy - jak był w wieku Igora był bardzo uparty - taki książkowy uparty
dwulatek. Przeszło mu z czasem. Jest teraz drugoklasistą - raczej podobny do
mnie (z charakteru). Igor też oczywiście dąży codziennie do tego aby postawić
na swoim - ale to właśnie taki etap rozwoju u dzieci. Jakoś z tym sobie radzę -
myślę nawet,że mam więcej cierpliwości niż kiedyś. Dużo mu tłumaczę, staram się
nie podnosić głosu - choć oczywiście niekiedy nie jest to łatwe. Kocham moich
chłopaków tak samo wielką miłością - to oczywiste. Ale nie mam dla Michała
czasu, często jestem tak zmęczona Igorem, że czekam aż pójdą obydwoje juz spać.

[mika824]

Witam. Jestem mamą 4-letniego Wojtusia.Mam ten sam problem,jeśli nie ma mnie w
domu to zaraz jest płacz. Wojtek wyjdzie z domu z tatą, z babcią i wtedy jest
ok , ale jeśli ja gdzieś wyjdę sama (nawet do sklepu przed blokiem)to gdy
wracam na parterze słyszę już jego płacz. Pewnie jest tak dlatego,Ze jestem z
nim w domu od 4 lat a do 3 urodzin karmiłam go piersią.

[magga7]

Sądzę, że fakt karmienia piersią może mieć w twojej sytuacji decydujące
znaczenie. Trzy lata to szmat czasu, zwłaszcza, że jesteś z nim 24 godz. na
dobę. Zawsze tak właśnie myślałam, że dzieci, które są długo karmione piersią
są bardzo mocno emocjonalnie związane z mamą.

Jakbym to sama napisala...

[dagbe]

Mój starszy syn ma 11 lat a młodszy 3 lata. Starszy był "cygańskim dzieckiem"
natomiast młodszy przez dłuższy czas akceptował tylko mnie do tego stopnia, że
nikomu innemu nie pozwalał do siebie podejść. Tolerował ewentualnie tatę i
opiekunkę - ale nie bez protestów. Starszy spedzał u dziadków na letnisku całe
wakacje już w wieku 1.5 roku. Młodszego zostawiłam ostatnio pierwszy raz na
pięć dni, gdy miał już ponad trzy lata.
Pocieszę Cię, że bardzo powoli się to zmienia. Już teraz cieszy się na widok
babci czy wujka. Ten okres "totalnej symbiozy" jest bardzo męczący. Nie
znalazłam jednak innego sposobu jak przeczekanie i powolne oswajanie z innymi
opiekunami.

Życzę wytrwałości.

Pozdrawiam,
Dagmara