psycholog- lekarstwo na nieśmiałość

[chaza]

Mam - letnią niesmiałą i lekliwa córeczkę...jej problem polega na tym, że
bardzo boi sie nowych, nieznanych sytuacji a gdy nawwet już z czymś sie oswoi
ale potem przez jakiś czas nie ma znów kontaktu- obawy i lęk powracają...Tak
było np. z chodzeniem spac do babci, z adaptacja w przedszkolu, dp którego
chodzi juz 1,5 roku- za każdym razem po dłuższej przerwie Ania "przyzwyczaja"
sie od nowa- jest płacz, ból brzucha, w przeszłości nawet były wymioty na tle
nerwowym (teraz mała bardziej to kontroluje)....W sumie od zawsze taka była i
powiedziałabym, że wyrasta z tych słabości, ale jest jej z tym trudno i
chciałabym jej pomóc...Wiem, że przedszkole jest super- panie, dzieci
(prywatne, 15 dzieci) i wychodzi z niego zadowolona, uśmiechnięta ale i tak
nastepnego dnia jest płacz...z którego po południu córcia sie
smieje...Wszystko co nowe ją "blokuje"- kurs tańca, pływania, występy
itp....Nie myślcie, że posyłam ją na to wszystko- broń Boże!!! Wczoraj byłam
na poważnej rozmowie w przedszkolu (z mojej inicjatywy) i doszłyśmy z Panią
do wniosku, że możnaby ani pomóc poprzez "terapię" u psychologa- ponoć sa
metody relaksacyjne, które pomagają dziecku zrzucić napięcie, pokonać
nieuzasadnione lęki, wzmocnić psychicznie...Czy sądzicie, że warto i że takie
metody orzynosza spodziewane efekty? Bardzo proszę o opinie, opis podobnych
doswidczeń...

[chaza]

Bardzo przepraszam za wszystkie literówki...Ania ma obecnie 5 lat- piszę bo
to "5" uciekło w poprzednim poście a to chyba istotna informacja...

[gochamasl]

podciagam temat. Tez mama syna , ktory bardzo podobnie reaguje, i ciekawa
jestem waszych odpowiedzi...

[chaza]

Czy naprawde żadna z Was nie radziła sie psychologa przy takich problemach u
dziecka?

[khamar]

ja mam syna, który jest również bardzo wrażliwy i strasznie wszystko przeżywa.
Rozmawiałam z przedszkolną Pania psycholog i po rozmowie stwierdziłam, że to
jakaś pomyłka - Pani psycholog starała się mi wytłumaczyć, że to pewnie
dlatego, że tak dużo dzicko głaskam i przytulam, że on jest tak bardzo ze mną
związany etc. Po tym spotkaniu zaczęłam czytac różne książki na temat dzieci i
wywnioskowałam z tego wszystkiego, że mój syn nie jest nadwrażliwy, tylko
wrażliwy i że trzeba mu dac więcej czasu na pewne rzeczy.
Nie chcę tu umniejszać pracy psychologów, myslę raczej, że to ja miałam pecha
do akurat tej Pani, z którą się spotkałam. Słyszałam o terapii muzyką, która
ustawia wszystko w główce, zależnie od problemu, ale nie mam żadnych namiarów
na placówkę, która się tym zajmuje. Mogę Cie pocieszyć tym ,że widzę że im
starsze moje dziecko, tym bardziej zmniejsza sie problem.

[monita2]

Moje dziecko też jest wrażliwcem. (4 lata) Czasami bywa b. nieśmiały - nowe
osoby, sytuacje, miejsca. Innym znowu razem jest wręcz przeciwnie, kiedy już
poczuje się pewniej. Bardzo źle natomiast znosi wszelkie najdrobniejsze
niepowodzenia. Podczas gdy inne dzieci nawet nie pamiętają, że zostali skarceni
przez panią on natychmiast ma łzy w oczach, broda mu się trzęsie itd. To samo
jest w kontaktach z rówieśnikami. Myślę, że nie ma innej rady niż oswajać te
trudne sytuacje. Po pierwszym zachwycie, też nie chce teraz chodzić do
przedszkola,(bo brzuch, gardło itp)ale trzymanie go w domu nic nie rozwiąże,
jeśli nauczy się poruszać w nowych sytuacjach, przełamać niepowodzenie - "smok"
będzie ujarzmiony, przestanie być straszny, a przy tym może nauczy się na
przyszłość, że ze wszystkim można sobie poradzić

[johana2]

Mam to samo z moim 4-latkiem. Wstępnie umówiłam się na wizytę do psychologa,
ale czy to coś da.... Też czekam na jakieś podpowiedzi od innych mam

[chaza]

Moja córcia ostatnio znów bardzo źle przechodzi wejście w nowe sytuacje- było
juz calkiem fajnie- stała sie odważniejsza, śmielsza i tu zwrot o 100% (nie
wiedzieć czemu).Znów płacz przed przedszkolem (chodi już 1,5 roku), ale mało
tego nie chce za nic chodzic i zostawac u żadnej babci, dziadka. Tak więc ja
lece z wywieszonym jęzorem po pracy aby zdążyc do przedszkola a gdy czasem
pójdzie po nia któras babcia płacz jest przez 1/2 godziny- płacze za
mamą....Ania ma 5 lat, z moją mama od małego była bardzo zżyta, chodziła do
niej spać i z częstymi wizytami (z teściową była zawsze "na dystans")...Boże
nic juz nie rozumiem...Nie wiem jak jej moge pomóc. W poniedziałek ide do pani
psycholog, ale szczerze nie wiem czy to coś zmieni!!

[ammeux]

Jestem za psychologiem. W Warszawie mogę polecić świetne miejsce. Jedyny
mankament - bardzo długo czeka się na wizytę!

[nangaparbat3]

Moje dziecko też jest bardzo wrażliwe, bardzo delikatne, niesmiałe.
Moje doświadczenie jest takie: po pierwsze trzeba zaakceptować, że dziecko jest
jakie jest. Ma prawo byc wrażliwe, ma prawo byc niesmiale, ma brawo się bać, ma
prawo wycofywać sie z nowych sytuacji.
A raczej - ma prawo się bać - zawsze - ale czasem musi zrobić coś, mimo że sie
boi (np. pojść do przedszkola).
Przełomowym moementem w naszym zyciu bylo, kiedy powiedziałam corce, że ma
prawo być niesmiała. KOleżanka psycholog objechała mnie, że dziecko etykietuję,
ale nie uważam - sprawa jej niesmiałości była wtedy sprawą "rodzinną", nie
mogła nie słyszeć, że sie o tym mowi, nie mogła nie wiedzieć, że o takim
zachowaniu jak jej mówi się "niesmiałość". Więc lepeij porozmawiać o tym jasno
i uwolnić - jesli tylko można - dziecko od poczucia winy, że jest jakie jest.
U nas to poskutkowalo. Co więcej, utwierdzanie jej w przekonaniu, że ma prawo
być, jaka jest, spowodowało, że nie ulega presji koleżanek (teraz ma 14 i one
mają naprawdę przedziwne pomysły), nie boi sie powiedzieć "nie".
Posyłam ją do szkoły społecznej, bo tam jest o wiele wiecej mozliwości
publicznego występowania i przed mniejszą publicznością, i to też jest dobry
pomysł, choć kosztowny.
Pozdrawiam serdecznie - n.

[joannab-o]

Oczywiscie masz racje co do zasady, ale żeby dziewczyny nie zrozumiały, ze
powinny o nieśmiałosci mówić. Jeżeli zrobiliscie ten błąd, że dopuściliscie
wczesniej etykietowanie, to nie było wyjścia, ale zdecydowanie lepiej jest nie
błądzić) Tym bardziej, ze co udało sie u Twojej córki, może nie udac sie z
innym dzieckiem.

Z nieśmiałości sie wyrasta!!! Tylko trzeba poczekac i nie zawalić sprawy. Każdy
dorosły, który nie wyrósł z niesmiałości miał niemądrych, niecierpliwych, zbyt
przejętych rodziców.

Moje dzieci tez są "niesmiałe" i wolno im . Prawo KAŻDEGO do zachowywania sie
tak jak sie chce (nie tylko "niesmiało"), o ile sie nie wyrządza komuś krzywdy
jest u nas i tematem rozmów i po prostu faktem.
Efekty sa takie jakie muszą byc - kolejne rafy są omijane, w tempie wyznaczonym
możliwościami dzieci i wymogami życiowymi, a dzieci przy coraz większej
smiałości są jednakowo spokojne.

Lepiej

[chaza]

Bardzo zaciekawił mnie ostatni post w tej dyskusji. jako rodzic, który ma z
dzieckiem podobny problem chciałabym więc zapytać jak postępować jeśli dziecko
nie chce nigdzie ani z nikim (oprócz mamy/rodziców) nigdzie chodzić, cały czas
jest nieszczęśliwe, żyje w ciągłym stresie (ból brzucha a nawet wymioty) przed
pójściem do przedszkola... Dodam że u naszej córci nastąpił straszny regres- z
tymi wszystkimi problemami borykałam się jakieś 1,5 roku temu...potem było już
super. Teraz gdy mała ma 5 lat wszystko powróciło a mi brak już cierpliwości i
sił i teraz zamiast wyrozumiałości (bo jej juz chyba nie mam) denerwuje się,
krzyczę i tłumaczę- bez SKUTKU!!! Co robić aby pomóc dziecku i nie doprowadzic
do takiego stanu jaki Ty przeżywałeś w dzieciństwie.

Moje zycie i niesmialosc...

[dino22]

Niestety, musze was zasmucic, nie ma lekarstwa na niesmialosc, a tym bardziej
nie jest nim psycholog. Mialem ta sama sytuacje. W wieku gdzies 10, 11 lat
bylem dostlownie chory gdy mialem isc do szkoly, a bron boze zeby isc na jakies
zabawy szkolne. Wszyscy mieli mnie za dziwaka. Wspominalem o tym rodzicom, ale
oni twierdzili ze musze chodzic, ze nie mam sie bac etc. Trawao to i trwalo a
ze mna bylo coraz gorzej. W koncu doszlo do tego ze wrzeszczalem, plakalem, po
prostu nie mozna bylo juz tego zniesc, a strach przed szkola mozna bylo
porownac do wyprawy zolniezy na front na opewna smierc. Dodatkowo trapily mnie
mysli co zonwu stanie sie w szkole, nie potrafilem sie tego wyzbyc. Oceny
mialem coraz gorsze, mimo iz wczesniej uczylem sie dobrze. Inne dzieciaki
widzac ze jestem inny zaczoly nasmiewac sie ze mnie i robic mi nazlosc.
Pamietam ze rodzice nie wiedzieli co robic. Sam myslalem ze nikt mi nie pomoze,
nie wiedzialem ze istanieje psycholog lub cos takiego. Rodzice twierdzili ze z
tym trzeba sie samemu dac rady. W koncu ulegli i zaprowadzili mnie do
psychologa, uswiadamiajac mnie ze jesli mnie tam ktos bedzie widzial to uznaja
nas wszyscy za wariatow. Mieli pretensje, wyzucali mi caly czas ze ludzie beda
na nas pokazywali palcem itp. Doprowadzilo to do tego ze stan moj byl wrecz
krytyczny. Poxniej rodzice zauwazyli swoj blad i zmienili taktyke, szkoda ze
dopiero po takim czasie... Jednoczesnie nie zaprzestali wytykania mi tego ze
najgorsza zecza jest isc do psychologa... Pamietam ze psycholog robil co w jego
mocy, niestety mialem glowe zaprzatnieta tylkoma myslami ze nawet nie
potrafilem sie skupic na tym. Wizyty u psychologa nie pomagaly praktycznie
wcale, pogodzilem sie z tym ze nikt mi nie pomoze i zastanawialem sie jak z tym
skonczyc. Kiedys na wizycie przypadkowo wygadalem sie psychologowi i moich
zamiarach i stwierdzil ze konieczna bedzie wyzyta u psychiatry, co moi rodzice
uznali za najwieksze nieszczescie naszej rodziny. Obrady odbywaly sie
praktycznie caly dzien. Zaprowadzili mnie tam, jakas "miala pani" stwierdziala
ze nie obejdzie sie od bez szpitala... Poryczalem sie tam... Dzialy sie tam
niesamowite zeczy nawet nie chce o tym myslec. Zaczeli mnie lyczyc
lekiem "Anafranil" Powiedziala mi ze wkrotce wszystko sie zmieni. Nie
uwierzylem jej jednak sama rozmowa z nia byla bardzo przekonywaujaca i
potrafila mi znacznie wiecej wmowoc niz psycholog. Niestety nie poprawialo sie.
Po jakims czasie zaczelo sie faktycznie wszystko zmieniac. Odbywalo sie to
bardzo powoli. Duzym plusem bylo to ze czyulem sie bezpiecznie, napiecie i
stres przed szkola stopniowo ustepowaly. Po jakims czasie zaczolem byc bardziej
otwarty i jakiez to bylo niesamowite uczucie jak mogle swobodnie rozmawiac z
rowiesnikami. Oczywiscie proces ten traf b. dlugo, ale sam fakt ze czulem sie
bezpiecznie dodawal mi nadzieji. Poxniej bylo juz ok, chociaz nie bylo to do
konca zlikwidowanie problemu, niemniej z mojego punktu widzenia bylo dobrze. Po
dwoch latach chyba lekarz postanowil przerwac kuracje. Wszystko wrocilo...
Potem po roku podjal jeszcze jedna probe po roku, znowu bylo to samo. Bralem
ten "zloty srodek" przez 10 lat. W miedzyczasie podjolem 2 proby samobojcze, z
ktorych jedna prawie sie udala. Nie wyeliminowalo to calkowicie mojej
chorobliwej niesmialosci i strachu przed ludxmi. Zmienilo to jednak diametranie
moj sposob myslenia, wyeliminowalo zbede mysli i pozowlilo normalnie
funkcjonowac. Ponad rok temu przerwalem kurace trwajaca prawie 10 lat z wlasnej
woli. Do dzis jestem niesmialy i wrazliwy, jednak teraz to juz calkiem inna
bajka.
Podsumowujac, bylem dobrym uczniem (srednia okolo 4,3), nie jestem wariatem, co
udokumentowaly liczne badania. Przyczyna tego stanu wedlug lekarza nieznana.
Dzisiaj jestem technikiem informatykiem z zawodu. Do dzis nie dowiedzialem sie
dlaczego takie cos sie stalo. Mysle ze mialo na to wplyw wychowanie. Dlaczego
to pisze? Nie po to zeby sie wyzalic... chce przestrzec was rodzicow przed
popelnianiem tych samych bledow. Nie mam pretensji do moich rodzicow, bo oni
starali sie jak mogli, nie wiem w czym tkwil blad. Bedac juz dorosly,
dociekalem i czytalem wiele artykulow na ten temat. Co ciekawe nie tylko mnie
cos takiego spotyka, ale wiele dzieciakow. Jestem wrazliwym czlowiekiem moze to
jest powod, ale skad sie ta wrazliwosc wziela? Moim celem stalo sie pomaganie
innym, nie wiem czemu, czuje radosc z fakty pomagania innym. Moze ma to sie
niejak do tematu, ale zauwazylem pewnien zwiazek z tym o czym piszecie.
Prosze nie lekcewazcie tego, jesli dziecko ma taki problem. Nie bojcie sie o
tym otwarcie mowic. Mozna pomoc, wiem bo sam przez to przeszedlem. Im dluzej
bedziecie zwlekac tym bedzie gorzej. Jesli bedziecie to lekcewarzyc i wyzucac
dzieku ze to ono jest temu winne to mozecie je stracic. Wydaje mi sie ze
dziecko nie jest winne, winne jest wychowanie i wplyw otoczenia. To jest tylko
moja teoria, bo nawet lekarz nie znal na to odpowiedzi. Mylse ze to co
napisalem da wam do myslenia. Patrze teraz na to z calkiem innej perspektywy.
Jesli ja bede miec kiedys dziecko, bedzie miec wszystko czego zapragnie i nie
bedzie ani jednego tematu w ktorym bym go/ja nie zrozumial. Jesli o mnie chodzi
to jestem gotow oddac zycie za mojego przyszlego (jesli wogole bedze miec)
dzieciaka. Pozdrawiam was serdecznie i nie krzywdzcie swoich dzieci
obojetnoscia i wymowkami ze to ono jest wszystkiemu winne.

[kasia.w]

a ja chciałam Was pocieszyć!!!! Mam 8-letnią córkę która wyrosła z wieeeeelkiej
nieśmiałości...
Zawsze bała się wszystkiego- nowych ludzi, wyjazdów w nieznane miejsca (dlatego
przez pierwszych 5 lat jeżdziliśmy na wakacje w to samo miejsce),nawet jak
zmieniliśmy samochód to musieliśmy ją długo namawiać żeby wsiadła do nowego a
występy publiczne to była trauma- jeszcze rok temu!!!
Początki przedszkola- straszne(DLA MNIE TEŻ)płacz rano, nic niejedzenie przez
cały dzień, problem bo koleżanka którą sobie upatrzyła woli bawić się z
inna...na szczęście trafiliśmy na świetne "ciocie" które pracowały nad Małą
razem z nami- angażowały ją w przedstawienia, występy,pomogły zaprzyjażnić się
z innymi.
Pierwszą "poprawę" zauważyłam w wieku ok 6 lat- byliśmy na nartach i Mała
odważyła się zaczepić pierwsza dziewczynkę - potem już było lepiej (nigdy
wcześniej nie inicjowała znajomości- nawet takich w piaskownicy), problem
nowych miejsc nie zniknął jeszcze całkowicie- nadal boi się że się zgubimy,
albo np. nie zdążymy wsiąść do kolejki, ale rozmiar strachu się skurczył
znacznie.
Za to nieśmiałość i strach przed występami publicznymi zniknęła w zeszłym roku
kiedy to poszła do 1 klasy (29 osób) i musiała odnależć się w takiej dużej i
różnorodnej grupie- teraz jest obrażona jak Pani nie zaangażuje jej do występu
a my byliśmy szczególnie dumni i szczęśliwi jak klasa wybrała ją na zastępce
gospodarza klasy.

Uwieżcie mi przemiana jaką przeszła moja córa jest niesamowita -wszyscy teraz
jestesmy szczęśliwsi -czego i WAm i Waszymd
dzieciaczkom życzę.
Kasia

[gochamasl]

w jaki sopsob pomagalas dziecku do tego dojsc? jak postepowalas przy objawach
niesmialosci itp.

[jola_ep]

To ja opiszę moje dziecko
Jako pięciolatka pasowałaby do opisu Twojego dziecka. Przez prawie dwa lata w
przedszkolu nie potrafiła się zaadoptować, każde rozstanie ze mną było dla niej
okropne. Nie było mowy o moich wieczornych wyjściach, bała się nie tylko nowych
rzeczy, ale złodzieja w szafie, ducha pod łóżkiem itd. Był taki okres, gdy nie
bała się sama wyjść do innego pokoju...
Zmieniłam wtedy swoje podejście. Przestałam walczyć o jej usamodzielnienie.
Wypisałam ją z przedszkola (urodził jej się brat i oboje pilnowała opiekunka).
Byłam przy niej, dwałam jej dużo ciepła, nie zmuszałam i nie zachęcałam do
samodzielności. Zaakceptowałam ją taka jaka jest
Potem w zerówce Emilka odnalazła się bardzo dobrze. Choć nadal miałam
przeryczane wieczory - bo np. na drugi dzień była wycieczka. Te wieczory stały
się naszą tradycją Mieliśmy umowę, że wtedy jest czas na rozstrząsanie
problemów, na żale, na niepokoje, a ja po prostu tuliłam zapłakane dziecko.
Pewnie ktoś z boku byłby przerażony - jak można 6,7,8,9 - letnie dziecko
usypiać leżąc z nim w łóżku. No cóż, skoro ona tego potrzebowała? Zwykle
zasypiała sama, ale w trudnych chwilach zawsze mogła na mnie liczyć.
W pierwszej klasie z ogromnym zaskoczeniem dowiedziałam się, że moja córa jako
jedyna z całej klasy ośmieliła się na wycieczce spytać pewnego pana, co on
robi Moje dziecko miało dwa oblicza - nieśmiałe i wrażliwe w domu i śmiałe
na zewnątrz. Może tę siłę czerpała z domu? Dziwnym trafem jak przestałam
usamodzielniać swoje dziecko, ono dokonało tego samo. Jakby ładowało w cieple
domowym swoje akumulatorki

Teraz córa ma 10 lat. Przeprowadziliśmy się do innego miasta, nowa szkoła, nowe
koleżanki. Zniosła to nadpodziw dobrze. Ostatnio zapisałam ją na aikido.
Owszem, na pierwsze zajęcia ciągnęłam ją siłą Ale za to już na drugich
zgłosiła się do pokazów Przed całą grupą razem ze świeżo poznaną koleżanką
prezentowała swoje umiejętności (ona akurat w przewracaniu się ). Toż na jej
miejscu ja bym się chyba ze wstydu/nieśmiałości spaliła )

Myślę, że w dużym stopniu jest to zasługa świetnych nauczycieli. W dobrej
atmosferze moje dziecko rozwija skrzydła. Już kiedyś pisałam - nie miała
takiego szczęścia na basenie i do dziś nie ma mowy o pływaniu (i dopytałam
ją - nie chodzi o wodę, ale o to, że trenerzy są okropni...).

Ale podstawą jest akcetacja i maksimum uczucia z naszej strony Nasze dziecko
jest nieśmiałe? No coż i na spokojne osobowości jest miejsce w naszym świecie
"Gdyby każdy miał po cztery jabłka
gdyby wszyscy byli silni jak konie...

wtedy nikt nie potrzebowałby nikogo" (cytat z pamięci)

Pozdrawiam
Jola

[carlafehr]

Zgadzam się z Jolą_ep: akceptacja dziecka takim, jakie jest i niezmuszanie do
bycia kimś innym to podstawa. Nieśmiałóść wynika z jednaj strony z wrażliwości,
z drugiej z braku wiary w siebie i własnych możliwości. Jeśli nie będziemy
akceptować dziecka, tylko próbować je na siłę zmienić, ono nigdy nie zaakceptuje
siebie. A jeśli samo nie zaakceptuje siebie, nie będzie wierzyło, że ktoś inny
je zaakceptuje i w nowych sytuacjach będzie oczekiwało przykrości, więc sie
będzie ich bało i kółko sie zamyka.
Trzeba dać dziecku prawo do lęków i bycia nieśmiałym. Trzeba przy nim byc i znim
rozmawiać. Metoda Joli b. mi sie podobała. Sama byłam nieśmiałym dzieckiem i
niestety samemu sie z tego nie wyrasta, jestem również nieśmiałym dorosłym

[senoj]

Ja byłam ze swoim synkiem u psychologa z innym problemem. Psycholog polecił
książkę Doris Brett - Bajki które leczą. Autorka (australijski psycholog) ma
córeczkę, która była bardzo nieśmiała. Zaczęła opowiadać jej bajki o
dziewczynce bardzo podobnej do Ani i zdarzeniami z dnia codziennego.
s.

[jogin26]

Witajcie kochani. Zajmuje sie technikami relaksacjii, medytacji, oraz
energoterapia, nauczaniem Jogi, pozytywnego myslenia i radzenia sobie ze stresem.
Nauki duchowe ktorych udzielam sa wspanialym sposobem rozwoju czlowieka na
kazdym poziomie, fizycznym-umyslowym i duchowym. Szczegolnie dzieci bardzo lubia
zajcia z energoterapii, ktore w duzej mierze pomagaja w takich sprawach jak
opisywaliscie w postach.Prosze, dzwoncie o wiecej szczegolow.0-505-090-061 lub
e-mail [e-mail] Czenszak Dyplomowany Nauczyciel Jogi i
Energoterapeuta Reiki.

do chaza

[mama.mimi]

A robiłaś córce badanie kału na robaki?
Często to robaki powodują, że dziecko staje sie zalęknione, chowa się, boi się.
Miałam ten problem z synkiem 5 lat, teraz jest lepiej.

[chaza]

Badania na kał robiliśmy niedawno bo Ania ma alergię- astme i chcielismy
wykluczyc czy przyczyną kaszlu nie będą robaki- badanie wyszło OK, cjoć nie
robiłam go w renomowanym laboratorium....
Powiem Wam, że zamartwiam się sytuacja rodzinną i Ani problemami
emocjonalnymi...Jeszcze miesiąc temu problemu nie było- dziecko było zadowolone
(choć zawsze nieśmiałe)i nie było takich "cyrków" jak dziś...A wszystko zaczęło
sie od powrotu z wakacji we Włoszech (które spędziliśmy z Ania i jej młodszym
braciszkiem Adasiem). Zaczęło sie od niechęci do przedszkola. Tu dodam, że jej
debiut sprzed 1,5 roku był koszmarny- histeria, płacz, wymioty i totalna zmiana
zachowania (nerwowość, płaczliwość, krzyki nawet w domu- po przedszkolu).
Adaptacja trwała dośc długo- ok. 6 mies ale oczywiście taki stan jak opisuję
trwał znacznie krócej- inaczej zabrałabym małą z przedszkola. no i po tych
wspomnianych wakacjach wszystko jakby na nowo powróciło. Zaczęło sie od płaczu
rano i bólu brzucha (powód- przedszkole), potem nastąpiła niechęć do babć,
dziadków- ze wszystkimi płacze, tylko ja albo mąż możemy ja odbierac z
przedszkola, z moją mamą (z którą była sama jeszcze w sierpniu na wakacjach)
płacze, nie ma mowy aby została u niej sama (jak jest ze mną albo z tata u
babci wszystko jest OK). W domu zachowuje sie normalnie, jest troche jakby
ardfziej osowiała i zlękniona (np. płacze że tata długo z pracy nie wraca albo
że sama nie pójdzie do swojego pokoju- jak zliża sie wieczór)....Byłam u pani
psycholog- powiedziała, że wygląda to na trudności w rozstaniu z mamą...Boże
ale tak nie bylo a jedyna recz która sie u niej w zyciu zmieniła to to że
wróciła po przerwie do przedszkola....Bardzo sie tym martwię i nie wiem co
robić- nic konkretnego Pani psycholog też mi niestety nie poradziła. Moja mama
i mąż mnie uspokajają, żeby cierpliwie przeczekać i nie zmuszać jej do niczego-
za wyjątkiem chodzenia do przedszkola! A tam opieka jest super- tylko 15
dzieci, 2 panie, przedszkole prywatne, pełna troska o dzieci- na 90% tam nic
złego sie nie stało!!!!!hodzi tylko o to, że ona w ogóle nie chce sie ze mna
rozstawać!!!

[mama.mimi]

A może to zazdrość o młodsze rodzeństwo? Może bardziej dbasz o młodszego
potomka? Bez urazy. Daj sobie spokój z przedszkolem na jaiś czas i czekaj.

A co do robaków, u mojego synka kilka razy badałam kał na robaki i nic nie
wychodziło a ma, bo obserwuję objawy. Leczymy się u homeopaty na lamblie.