rola taty

[fugitive]

mój mąż bardzo kocha dzieci, ale nie potrafi się nimi zajmować. Wszystkie
obowiązki dotyczące dzieci ciążą na mnie, ale ja nie pracuję, dzieci 6 h
dziennie spędzają w przedszkolu, więc nie o to chodzi że jestem tym
przeciążona, absolutnie nie. Codziennie zaprowadzam i odbieram je z
przedszkola, potem idę na ok 2 h spacer, po powrocie szykuję im jakieś
jedzenie i towarzysze im przy stole w czasie posiłku, bawię się z nimi, to ja
odpowiadam na setki pytań, wsadzam je do kąpieli, czytam bajki na dobranoc, to
do mnie przybiegają jak chcą pić, siku czy pomóc w przebraniu lalki. Mój mąż
przychodzi z pracy, siada do kompa, albo ogląda coś w tv,czy robi coś innego.
Obowiązków domowych nie ma, ale niczego od niego nie wymagam, ja mam
wystarczająco dużo czasu by się wszyskim zając gdy dzieci są w przedszkolu.
Tak więc popołudnia obydwoje mamy wolne. Tyle, że on nie poświęca dzieciom
nawet kwadransu w ciągu dnia. Jak już napisałam z rzeczy związanych z obsługą
dzieci nie robi nic, a bawić się nie potrafi i myślę ze nie chce. Tak na
marginesie ja też nie lubię takich typowych zabaw z dziećmi typu bawimy się
lalkami czy samochodzikami, wolę chodzenie na spacery czy np wspólne
gotowanie, ale do zabaw też się zmuszam, bo wiem,że dzieci muszą czuć że mają
rodziców. Na codzienne spacery czasem dołącza do nas po pracy, ale też tego
widać nie lubi, bo po kwadrasie góra pól godzinie namawia nas na powrót do
domu, bo już tego biegania wystarczy , więc wole już jak do nas na spacer nie
dołącza, bo wtedy dzieciaki mogą się przynajmniej wybiegać i nikt ich nie
pogania. Na ogół towarzyszy nam w sobotnich i nedzielnych spacerach i w
rodzinnych wycieczkach i to jest jedynie czas kiedy dzieci mają z nim kontakt.
Na codzień tego kontaktu nie mają. Chyba że uznać za wystarczajacy kontakt
wzrokowy, no bo przecież mąż jest na ogól całe popołudnia w domu. Ja uważam,
że to mało. Kiedyś rozmawiałam z nim na ten temat i poprosiłam, żeby poświęcał
im choć 15 minut dziennie, bo tego kontaktu nie da się nadrobić, obiecał, że
się poprawi, rzeczywiście zaczął poświęcać swój czas... ale tylko córce ...i
tylko przez dwa dni, potem wszstko wróciło do normy. Co o tym myślicie, jak to
wygląda u was, macie dla mnie jakieś rady?

[scher]

Na gwiazdkę kup mu książkę Josha McDowella "Jak być bohaterem dla swoich
dzieci".

Poza tym nie wpadaj w panikę. Wielu ojcom łatwiej zająć się dopiero starszym
dzieckiem.

Sz.

[fugitive]

no właśnie starszymi, ale przecież moje to nie niemowlaki, a dzieci w wieku
przedszkolnym. Starszym to wg Ciebie w wieku szkolnym? Tylko czy to nie dość
późno na budowanie więzi?

[scher]

fugitive napisała:

> no właśnie starszymi, ale przecież moje to nie niemowlaki, a dzieci w wieku
> przedszkolnym. Starszym to wg Ciebie w wieku szkolnym?

Tak mają niektórzy ojcowie. Nieprzypadkowo dawniej urządzano postrzyżyny w
wieku 7 lat.

> Tylko czy to nie dość późno na budowanie więzi?

To zależy od późniejszego zaangażowania ojca. Jeżeli do końca życia będzie
siedział przed telewizorem, zamiast pogadać z dzieckiem (choćby zapytać, co
słychać - na początek) i zamiast jeść obiad z rodziną, to dobrze nie wróżę.

Ale za odpowiednią organizację posiłków i tzw. klimat emocjonalny moim zdaniem
odpowiedzialna jest głównie kobieta. Jak dla mnie, zbyt łatwo godzisz się na
to, że mąż je samotnie przed telewizorem, sama przesiadując z dziećmi w kuchni.
W ten sposób dajesz mężowi odczuć, że gotujesz tylko dla dzieci, o niego nie
dbasz. Nic dziwnego, że zamyka się w swojej skorupie.

Dzieci są już na tyle duże, że mogłabyś je czasem "zaniedbać", bo coś czuję, że
wasze więzi małżeńskie na tym cierpią. Kiedy ostatnim razem z uśmiechem, przy
dzieciach, usiadłaś mężowi na kolanach?
Gdy mężczyzna ucieka "w telewizję", nie jest do dobry objaw.

Sz.

[fugitive]

siadać na kolanach nie siadam ale przytulamy się dość często

ale z posiłkami to nie rozumiem, sądzisz że co powinnam zrobić
1) uznać że całą rodziną będziemy jesć w pokoju, na ławie, przy włączonym tv?
2) zatrzymać męża na siłę w kuchni przy wspólnym posiłku? ( odpada nie stosuje
rozwiązań siłowych)
dla mnie wspólny posiłek jest ważny, problem że dla niego nie, uważam że to
czas na rozmowe domowników, na ładnie nakryty stół, a jeśli on woli jeść a jedną
ręką walić w klawiaturę , to co ja mogę zrobić?

[scher]

fugitive napisała:

> 1) uznać że całą rodziną będziemy jesć w pokoju, na ławie, przy włączonym tv?

Uznać, że całą rodziną będziecie jeść w pokoju, przy WYłączonym telewizorze -
takie jest moje zdanie.

> dla mnie wspólny posiłek jest ważny, problem że dla niego nie, uważam że to
> czas na rozmowe domowników, na ładnie nakryty stół, a jeśli on woli jeść
> a jedną ręką walić w klawiaturę, to co ja mogę zrobić?

Chyba tylko przekonać. Nie znam go, to nie wiem jak.

Sz.

[fugitive]

wiesz w pokoju mamy kanapę dwa fotelę ławę, no niby się da zjeść na ławię
siedząc na fotelach, ale to zwyczzajnie niewygodne dla całej rodziny, w kuchni
mamy stół i to jest miejsce dla posiłków, więc raczej w tej kwestii nie ustąpie,
my zostajemy w kuchni, jego siła nie zatrzymam

[lolinka2]

tak, wyjedź na jakiś czas... będzie wiedział co to znaczy 'być z dzieckiem' bo
póki co skutecznie go chronisz przed tą wiedzą. Nie to, żebyś była czemuś winna,
ale my kobiety czasem chcąc pójść na tzw łatwiznę (zrobię to szybciej, lepiej,
sprawniej, obędzie się bez jego marudzenia itp) przegapiamy coś istotnego -
danie facetowi szansy i czasu na zaprzyjaźnienie się z faktem ojcostwa i
wszystkim co się z tym wiąże. Niech na ten spacer to on pójdzie sam z
dzieciakami (ty w tym czasie pośpisz, poczytasz, wyjdziesz do kumpeli lub sklepu
czy ciasto upieczesz). Wydaje mi się ze kluczem byłaby jego osobista obecność z
dziećmi, bez dziebie, wtedy poczuje się bardziej odpowiedzialny (nie będzie go
komu wyręczyć) i pewne rzeczy przyjdą naturalnie. Mozecie np wyznaczyć dni w
które chodzicie z dziećmi na spacery (pon-śr-pt tata, a wt-czw mama, w weekendy
razem) tudzież podzielić się odbieraniem ich z przedszkola (jeśli są po temu
warunki). Facet to zwierzę leniwe - jesli jest komu odwalić jego robotę, on ją
odda bez zalu.
Pozdrawiam
żona taty na tacierzyńskim od prawie 5 lat

[scher]

lolinka2 napisała:

> Facet to zwierzę leniwe - jesli jest komu odwalić jego robotę, on ją odda
> bez zalu.

Potwierdzam

Sz.

[justyna265]

Witam mam podobny problem co autorka tylko ze moje dziecko ma dopiero14-
miesiecy.
Maz rowniez nie poswieca mu za duzo czasu.
Ma taka prace ze duzo czasu spedza wdomu.
Wszystko robie sama przy dziecku.
Nie nazekam bo czasu mam duzo.
Ale problem lezy w tym ze corka coraz mniej do niego idzie.
Nawet gdy ja dam mu na rece to mu sie wyrywa i wraca do mnie.
Martwi mnie ze ne ma wiezi miedzy nimi,i napewno jesli tak dalej bedzie nigdy
jej nie bedzie.

[fugitive]

wiesz to nie tak, że ja nigdy nie wychodzę, owszem, a on wtedy zajmuje się
dziećmi, ale co to za zajmowanie. to co trzeba obsłuży, a reszta przed kompem
maluchy bawią się same, żaden problem przez 2, 3 h, ale przecież to nie
wystarczy do budowania stałej więzi
Z codziennymi spacerami czy odbiorem z przedszkola odpada, ja zabieram ich po
prostu dużo wcześniej, ale jest ku temu wiele innych okazji w domu no tylko
musiałby chcieć, możemy oczywiście wiele ustalić jak np. te 15 minut dziennie
zabawy z nimi, ale co jeśli nie dotrzymuje słowa, czy to ja powinnam go
pilnować? kurcze stosować jakieś sankcje? no nie widze się w tej roli.
Wymyśliłam, że może wspólne posiłki, choć kolacje, ale on woli wziąć talerz i
przed tv obejrzeć a ja z dziećmi w kuchni. Tylko nie mówicie że mam zabrać
jedzenie do pokoju , bo zdecydowanie wolę usiąść spokojnie przy stole w kuchni.
Chyba moje pytanie powinno brzmieć co zrobić żeby mu się chciało zacieśniać
więzi z dziećmi na codzień bo na policjanta to ja się nie nadaję.

[wieczna-gosia]

fugitive- ja myse ze on moze nie miec pomyslow na te wspolna zabawe- moze niech
wiec przejmie czesc obowiazkow pielegnacyjnych- kapiele z zabawa chyba lepiej
ojcom wychodza niz laleczki i w dom. Moze jakies wspolne rowery? Moj maz po 10
minutach spaceru chce do domu a na rowerze i 3 godziny spedzi spokojnie. Moze
jakis rytulal typu czytanie bajki by przejal.

Do wspolnych posilkow sprobuj namowic. Dla niego to moze nuie byc wazne ale
dzieciom potrzebna jest taka uwaga specjalnie dla nich. Wbijaj w glowe ze jesli
ojciec pewnych rzeczy w sobie nie wyrobi przy malych dzieciach- nie ma co liczyc
na to ze nagle ze starszymi bedzie inaczej- przede wszystkim dlatego ze ONE nie
beda tego od niego oczekiwac.

Pogadaj z mezem by sobie wybral jakas rzecz, ktora robi sie codziennie, jest
niezbedna, tak zeby codziennie to robil. WEytlumacz mu ze nie chodzi o twoj
relaks tylko o jego kontakt, ze on jest dorosly i wie ze kocha dzieci i sa wazne
dla niego- ale one sa male i wcale to nie jest tak oczywiste dla nich.

[aluc]

o gosia )))
no i po co ja się męczę )))

[fugitive]

to co piszesz jest bardzo sensowne, tylko własnie mój problem tkwi w
przekonywaniu , próbowałam raz i drugi nie wyszło, problem w tym, że nie lubię
stać nad nim ciągle przypominać, stać nad nim pilnować, gderać, wymyślać za
niego, przecież do licha on jest dorosły, odbyłam z nim rozmowę mówiąc że jeśli
tak dalej będzie to będzie miał problem z kontaktem z dziećmi, żeby choć 15
minut im poświęcał dziennie tak jak on uważa to za stosowne, przyznał mi rację,
dwa dni było lepiej i wróciliśmy do punktu wyjścia, no i co teraz , ma podsuwać,
wymyślać, traktować jak małe dziecko?

[aluc]

mam wrażenie, że chcesz, żeby mąż się włączył, ale nie za bardzo masz pomysł na
to, co mógłby robić, więc raczej go przeganiasz jak znudzoną muchę, a sama
dalej się poświęcasz

ja też nie znoszą spacerów dla samego spaceru, niemąż chyba jeszcze bardziej
nienawidzi, więc chodzimy ewentualnie na spacery "zajęciowe" - żeby zobaczyć
coś konkretnego, nazbierać kasztanów, nakarmić kaczki, uznając, że z nianią i w
przedszkolu dzieci spędzają i tak wystarczająco dużo czasu na świeżym powietrzu

poza tym niemąż zapewnia dzieciom męskie rozrywki, na które ja nie mam czasu,
ochoty albo udaję, że nie mam )) - ogląda z nimi pisemka i programy
motoryzacyjne, ze starszym (4,5) chodzi na mecze piłki kopanej i zabiera go na
męskie weekendy, czyta starszemu swoje ulubione komiksy o Kajku i Kokoszu,
zajmuje się młodszym (rok i 10 miesięcy), kiedy ze starszym idziemy do
filharmonii, etc.

wymogłam również na nim, że codziennie jemy wspólnie śniadanie - bo na kolację
bardzo rzadko dociera.

wniosek - wymyśl, co mógłby robić, bo na hasło "może byś się zajął dziećmi, bo
nie mają z tobą kontaktu" to ja też bym dupska nie ruszyła

[fugitive]

aluc napisała:

> mam wrażenie, że chcesz, żeby mąż się włączył, ale nie za bardzo masz pomysł na
>
> to, co mógłby robić, więc raczej go przeganiasz jak znudzoną muchę, a sama
> dalej się poświęcasz


a mogłabyś wskazać co choć w niewielkim stopniu zasegrurowało Ci , że ja go
przeganiam??????????? nie nie przeganiam , nie mam okazji nawet, a i również się
nie poświęcam bo lubie czas z dziećmi,
>
> ja też nie znoszą spacerów dla samego spaceru, niemąż chyba jeszcze bardziej
> nienawidzi, więc chodzimy ewentualnie na spacery "zajęciowe" - żeby zobaczyć
> coś konkretnego, nazbierać kasztanów, nakarmić kaczki, uznając, że z nianią i w
>
> przedszkolu dzieci spędzają i tak wystarczająco dużo czasu na świeżym powietrzu
>
> poza tym niemąż zapewnia dzieciom męskie rozrywki, na które ja nie mam czasu,
> ochoty albo udaję, że nie mam )) - ogląda z nimi pisemka i programy
> motoryzacyjne, ze starszym (4,5) chodzi na mecze piłki kopanej i zabiera go na
> męskie weekendy, czyta starszemu swoje ulubione komiksy o Kajku i Kokoszu,
> zajmuje się młodszym (rok i 10 miesięcy), kiedy ze starszym idziemy do
> filharmonii, etc.
>
> wymogłam również na nim, że codziennie jemy wspólnie śniadanie - bo na kolację
> bardzo rzadko dociera.
>
> wniosek - wymyśl, co mógłby robić, bo na hasło "może byś się zajął dziećmi, bo
> nie mają z tobą kontaktu" to ja też bym dupska nie ruszyła

rzeczywiście czy ty jako dorosła osoba , rodzic oczekiwałabyś aby ktoś wymyślił
jak masz spędzać czas z dziećmi bo inaczej byś "dupska nie ruszyła"??????????
kurcze to jak ja mam traktować męża jako dorosłego czy dziecko?

[aluc]

fugitive - idziesz na spacer, on marudzi, więc niech sobie idzie do domu
jecie w kuchni, on marudzi - więc niech sobie je w pokoju przed telewizorem, bo
ty się nie będziesz przenosić

ergo - potulnie bierzesz na siebie całość zajmowania się dziećmi i pozwalasz mu
na dalsze integrowanie się z komputerem i telewizorem

co do ostatniego - chodzi mi o rodzaj przekazu, a nie o wymyślanie lub
niewymyślanie, hasło "może byś się dziećmi zajęła" działa na mnie jak czerwona
płachta na byka bez względu na moją dojrzałość i dorosłość, podobnie jak "może
byś się wzięła do roboty" jako uwaga natury ogólnej

skoro ma problemy z wymyśleniem formy kontaktu (a raczej ty masz problemz tym,
że takiego kontaktu nie ma, bo zdaje się, że dla twojego męża żaden problem nie
istnieje) to należy podsunąć mu konkretne rozwiązania, które być może okażą się
dla niego atrakcyjne, skoro generalne przemawianie do jego dojrzałości,
rozsądku i wyrobienia wychowawczego okazuje się niewystarczające

[fugitive]

masz rację, nie nadaje się na policjanta, i nie potrafię dorosłego faceta
traktować jak dziecko, dlatego cały czas kombinuje jak trafić właśnie do jego
intelektu i PRZEKONAĆ GO tak aby ZROZUMIAŁ, ze kontakt z dziećmi jest
niezbędnya nie stale pilnować, bo faktycznie jak widzę że on nie chcę to po
prostu odpuszczam, nie potrafię go zmusić
dzięki za pomoc

[aluc]

fugitive, być może (a nawet na pewno) jestem apodyktyczną wiedźmą, ale jeśli
efekt jest dla mnie ważniejszy niż forma, to wyjmuję pilota z łapy, wyłączam
telewizor, przenoszę talerz na właściwe miejsce etc.

przez karne wyłączanie telepudła przeszłam, wierz mi a nawet posunęłam się
do robienia awanturek o wspólne jedzenie, a nie połykanie kawy na stojąco,
albowiem niemąż nie został wychowany w ultrakonserwatywnej kulturze stołu, a ja
wręcz przeciwnie

BTW, niemąż również jest apodyktyczną wiedźmą w innych sprawach

[fugitive]

no a ja jestem idealistką za dużo literatury pięknej za młodych lat no
niestety traktowanie wszystkich jak dorosłych, odpowiedzialnych ludzi czy to w
pracy czy w domu nie przynosi efektów

[steffa]

A czy jest coś, co twój mąż lubi oprócz tv i kompa?

[turzyca]

A moze napuscic dzieci? Niech podejda z ksiazka w lapce i powiedza, zeby tata
poczytal, bo mam teraz np robi ciasto i nie ma czasu?
Albo opowiedziec jak bylas mala i puszczalas latawca z tata i jakie to bylo
fajne, niech namowia tate.
Tylko nalezy to zrobic na tyle dyplomatycznie, zeby dziecko nie powiedzialo
"Mama powiedziala, zebys zrobil to i to" tylko zeby wyszlo ze dziecko samo chce,
a Ty sie akurat nie mozesz tym zajac, wiec ida do taty.

[fugitive]

owszem mnóstwo rzeczy fotografie, motoryzację, historię, modelarstwo.... i kilka
innych , ale co w związku z tym?

[steffa]

Nie widzisz związku? Może z dziećmi robić to, co go interesuje. Ja też nie lubię chodzić 'na spacery'.
Przecież zamiast czytać książkę dla dzieci, może z nimi przeglądać album fotografii, wyjść na dwór, żeby
policzyć samochody określonej marki, skleić prosty model w ramach 'czasu dla rodziny'. itd itp

[kura17]

a ja uwazam, ze powinnas sie troche pobawic w policjanta.
po prostu pewnego dnia stwierdz, ze od dzis WSZYSCY jadacie razem kolacje i juz.
powiedz, ze to tylko pol godziny i ze w tym czasie opowiadacie sobie, jak Wam
wszystkim minal dzien. bez tv, bez kompa, tylko Wy. wg mnie trzeba zaczac od
malych krokow i ten wydaje mi sie niezbedny.
a potem, jak radzily dziewczyny, wlacz tate do jakiegos obowiazku
pielegnacyjnego. zwyczajnie, szczerze powiedz - od dzis Ty kapiesz dzieci lub
ukadasz do snu, wybieraj. lub wymysl jakis podstep - np ze wieczorami jakas taka
jestes oslabiona ostatnio (jesien-zima) i ze NAPRAWDE padasz z nog, wiec moglby
Cie wyreczyc i dzieci spac polozyc. skoro piszesz, ze dzieciaki kocha, to moze
przez te pare tygodni Twojego "zlego samopoczucia" tak polubi ten wspolny
rytual, ze nawet nie pomysli o oddaniu go Tobie? Ty wybierz metode, jaka wolisz,
ale cel osiagnij...

to moje zdanie jest
strasznie smutne, to co piszesz
ja mam w domu zupelnie inna sytuacje, moj maz od urodzenia syna szaleje za nim i
spedza z nim mnostwo czasu, w zasadzie kazda wolna chwile po pracy i w weekend.
i faceci maja wspaniala wiez, a we mnie serce rosnie

``````````````````
kurczak: 03.03.05

[spurs1]

Jako facet myślę drogie Panie że to wszystko jest nie tak jak piszecie. Powiem
wprost: dla mnie mąż "fugitive " to kompletnie antyrodzinne zwierze.
Jeżeli nie potrafi nawet zjeśc posiłku z rodziną i idzie z talerzem przed
telewizor to znaczy że rodzina mu zwisa.Sory za wyrażenie.
Dlatego zadne metody "wychowawcze" i rozmowy nie pomogą. Gość jest zadufanym w
sobie indywidualista który bierze z zycia tylko to co mu wygodne: np. fajna i
troskiwa żona.
Reszte ma w głębokim poważaniu. Za drzwi gościa.Razem z jego telewizorem i
kompem.

[kropkacom]

spurs1 napisał:
> Jako facet myślę drogie Panie że to wszystko jest nie tak jak piszecie. Powiem
> wprost: dla mnie mąż "fugitive " to kompletnie antyrodzinne zwierze.
> Jeżeli nie potrafi nawet zjeśc posiłku z rodziną i idzie z talerzem przed
> telewizor to znaczy że rodzina mu zwisa.Sory za wyrażenie

Mam podobne zdanie. Myśle że żadne "dyplomatyczne" metody tu nic nie dadzą.
Porozmawiaj z mężem otwarcie i bez zbędnego "udelikatniania" tematu. Zrób to
przede wszystkim dla dzieci ale i dla siebie.

[naatka]

<< mój mąż bardzo kocha dzieci...>>
Z tego co dalej piszesz, jakoś tej "miłości" nie widać Skoro unika kontaktu z
dziećmi, nie chce tego zmienić, pomimo że Ci przyznaje rację- to brak tu moim
zdaniem dobrej woli chyba. A ty jesteś po prostu za miękka dla niego, co on
znakomicie wykorzytuje.
<<Co o tym myślicie, jak to wygląda u was, macie dla mnie jakieś rady? >>
Jak wygląda u nas: mamy jedną córeczkę-14-miesięczną. Od 6 miesiąca jej życia
mąz zajmował się nią 3 dni w tygodniu ( zrezygnował z części swojej pracy, bym
ja mogła wrócić do pracy na cześć etatu) Robił i robi przy dziecku wszystko:
myje, przebiera, gotuje zupy, karmi, bawi się, uczy ją rozmaitych dziwnych
rzeczy: ostatnio rozkręcali wspólnie klawiaturę! Nigdy nie odmówił mi zajęcia
się dzieckiem, kiedy sama czegoś zrobić nie mogłam. Tak moim zdaniem wygląda
prawdziwy troskliwy ojciec i po jego zachowaniu widać tę miłość do dziecka, co
mnie ogromnie cieszy i naprawde nie potrafiłabym żyć z mężczyzną, który tak by
się odnosił do naszych dzieci, jak Twój mąż. Szkoda, że wcześniej jakoś nie
zainterweniowałaś, bo terez to już kilka lat trwa taka sytuacja, że ty matkujesz
i ojcujesz dzieciom, a Twój mąż ma czas dla siebie. Moim zdaniem mówienie, że
się dzieci kocha, gdy w ogóle nie zajmuje się nimi to puste słowa. Postaw sprawę
ostro i poproś go, żeby przeanalizował swoje zachowanie i odpowiedział na
pytanie, w czym ta jego miłość do dzieci się objawia i do jakich jest zdolny
poświęceń dla nich? Pozdrawiam i życzę więcej stanowczości względem niego!

[leeloo2002]

Jesli chodzi o rady,to wyrzuc z domu tv i kompa

a tak powznie, to u nas w domu nie ma telewizora od 5 lat (czyli zniknal zanim
pojawilo sie dziecko). I w jakims sensie jest to klucz do sukcesu, bo nie
pochlania niepotrzebnie uwagi.
Przez 3 lata bylam na urlopie macierzynskim + wychowawczym, ale nie wyobrazam
sobie przez Ciebie opisanej sytuacji.
Umowa jest i byla taka, ze ja tez mam czas wolny = wychodze sama z domu (do
kina, kosmetyczki, na ploty itd). I zawsze BEZWZGLEDNIE egzekwowalam prawo do
swojego czasu wolnego. Maz chetnie zostaje z corka, ma z nia swietny kontakt.
Wszystko przy niej umie zrobic. A jak wroce wieczorem, a ona zasnie mu w
ubraniu, to nie robie awantury...
Mamy podzial obowiazkow: ja ja odbieram z przedszkola, bo wczesniej koncze
prace, za to on ja usypia i czyta przed zasnieciem, itd.
Przede wszytkim zycze ci kosekwencji, bo sama poniekad wykreowalas ta sytuacje
cichym przyzwoleniem. A teraz to odkrecaj, lagodnie ale stanowczo

[stypkaa]

Nie wiem czy ktoś już zwrócił na to uwagę, bo nie czytałam wszystkich
odpowiedzi, ale jak dla mnie zbyt często powtarza się słowo "komp".
Ja bym wyrzuciła i komp i tv, bo najwyraźniej Twój mąż jest uzależniony
przynajmniej od jednego z nich (sądzę, że bardziej od kompa). Mówię to zupełnie
poważnie. Przynajmniej na jakiś czas. A stwierdzenie (zdaje się, że Schera), że
jak mężczyzna ucieka w telewizję to nie jest dobry objaw (czy coś w tym stylu)
uważam za bezsensowne zwalanie winy na kobietę, że to niby ona jest winna temu,
że mąż nie chce się zaangażować w życie rodzinne.
Poza tym o ile jestem w stanie zrozumieć,że skoro nie pracujesz to wzięłaś na
siebie obowiązki domowe o tyle nie rozumiem jak można było dopuścić do
sytuacji, że tylko Ty zajmujesz się dziećmi. Przecież mąż jak przychodzi z
pracy może chociażby je wykąpać, przeczytać bajkę wieczorem, położyć spać.
Dzici potrzebują kontaktu z ojcem, i to nie jak ktoś tu napisał, od 7 roku
życia, tylko od niemowlęctwa. I im wcześniej taki kontakt będzie tym lepsze
będą stosunki w przyszłości. Bowiem na pewne rzeczy może być już zdecydowanie
za późno jak dziecko osiągnie wiek szkolny.
Pozdrawiam i życzę podjęcia zdecydowanego działania.

[fugitive]

myślę że wstrzeliłaś się w środek problemu, uzależnienie od tego cholernego
kompa

[asia889]

Weź śrubokręt i wyjmij twardy dysk (kilka śrubek i jedna wtyczka).
I schowaj go na miesiąc.

[fugitive]

odpada)) mąż ma laptopoa służbowego i to jego narzędzie pracy

[asia889]

No to zostaje tylko twarda umowa, że włączmy go dopiero jak dzieci pójdą spać albo np po 21:00. Jeśli musi pracować niech to robi sobie w nocy.

[spurs1]

Przepraszam jeszcze raz. Kobietki drogie co to za pomysły : wyrzucić kompa czy
telewizor. To nie jest rozwiązanie problemu.
Śmieszy mnie zwalanie w wielu rodzinach winy na telewizor czy inny przedmiot
martwy. To zawsze ludzie są problemem.
Podobnie jest z mężem "fugitive". Co by nie gadał i zapewniał o miłości do
rodziny to musi być zwykłe wstawianie kitu.
Gość musi sam sobie odpowiedziec na pytanie czy chce być z rodziną czy nie.
Jesli nie zna odpowiedzi to nich idzie w diabły. W internecie jej nie znajdzie
(odpowiedzi)

[fugitive]

z tym kompem to ja odebrałam jak żart. jak już wcześniej napisałam na
policjanta się nie nadaję a rozwiązania siłowe do mnie nie przemawiają . no to
teraz poradź mi jak facet co mam robić/ rozmowe nt. zajmowania się dziećmi
odbyliśmy, obiecał że się poprawi, zapału wystarczyło na dwa dni - przypominać
do skutku, powtarzać się /zadziała to wg ciebie?- Pomysł włączania komputera
dopiero jak dzieci pódą spać też przerabialiśmy- zadziałał podobnie krótko. NO
to co z nim robić - wymówki są zawsze takie same, on jest zestresowany i musi
się po pracy wyluzować, albo jest zmęczony. No i dochodzi dodatkowy problem
będący skutkiem jego postępowań- dzieci nie chcą żeby je usypiał czy wyciągał z
wanny ( kąpią się same). No i spirala się nakręca. Czy są faktycznie tylko te
wyjścia: powtarzać mu do skutku, zaakeceptować zaistniała sytuację, wystawić
walizki za drzwi

[stypkaa]

Tekst, że jest zmęczony albo zestresowany i musi się wyluzować jakoś do mnie
osobiście nie przemawia
Ja też jestem po pracy zmęczona (do tego jeszcze jestem w ciąży), a mimo tego
poświęcam czas dziecku dopóki nie pójdzie spać.
A odstresować można się świetnie bawiąc się z dziećmi - tylko trzeba tego
chcieć.
I chyba tu jest problem - bo jeśli chęci brak to na siłę za bardzo nic się nie
wskóra. Przynajmniej na długą metę, bo jak sama pisałaś wszystkie dotychczas
stosowane metody działały krótko.
A może spróbowac zagrać na jego emocjach - o ile je ma - tzn. powiedzieć, że
widzisz, że on się zachowuje tak jakby Was nie kochał, że komp jest dla niego
ważniejszy, że dzieci go w ogóle już nie zauważają, nie potrzebują - i czy chce
żeby tak zostało czy chce to zmienić?

[asia889]

Może ten artykul Cię zainteresuje.

www.trybuna.com.pl/zdrowie/index.php?id=35

[bri]

Co to znaczy nie potrafi? Umyć dzieci nie potrafi? A siebie potrafi? To znaczy,
że dzieci też. Jeśli nie opiekuje się dziećmi i nie spędza z nimi czasu to nie
ma okazji nawiązać z nimi więzi i z czasem będą się tylko coraz bardziej
oddalać. Może w lykendy przynajmniej niech je zabiera do jakiegoś kina czy
kolorado?

[joanna129]

Przykre, ze tak trudno sie nieraz dogadac. Dzieci nas lacza, ale uwazam, ze
takze powoduja niepotrzebne spiecia miedzy malzonkami, miedzy innymi o to, ze
nie jest bez roznicy czy wyjdziemy w dany dzien razem na ten spacer, czy nie,
czy maz pobawi sie troche w tygodniu z dzieckiem, czy nie, czy wszyscy
jestesmy zmeczeni i mamy sie dosyc!
Smutne jest, ze musimy takie rzeczy sobie wyjasniac, w zasadzie , decydujac sie
na dziecko, w ogole nie powinno byc takich problemow...jednak WARTO i TRZEBA,
dla dobra rodziny i nas samych. Jezeli jedna strona zupelnie sie nie angazuje,
to znaczy , ze jej NIE ZALEZY! A to jest niebezpieczne dla calej rodziny!
Najwidoczniej dyskusje w tym wypadku nie pomogly i nie pomoga!
Jezeli facet nie dostanie olsnienia, na co bym nie liczyla ,trzeba go dobrze
naprowadzic - kiedy , co moze robic z dzieckiem. Sadze, ze mezczyznom w
wiekszosci rzeczywiscie brakuje pomyslow na wychowanie i sposob spedzania czasu
z dzieckiem, wiec trzeba im podpowiadac- strzelamy do jednej bramki, tak wiec w
naszym interesie jest przygotowac "polac zabaw" dla dziecka i taty, a nie
udawadniac mu, ze kolejny raz zawalil i np. dziecko znowu placze czy sie nudzi.
Dzieciom natomiast nalezy ZAWSZE mowic jaki FAJNY jest jego tatus! Osobiscie
tak sie zapedzilam, ze maly krzyczy glosniej TATA niz MAMA ale ciesze sie, bo
to moja szkola!

[ryba2]

Ehhh trudno jest czasem radzic.... ale pozwol ze bede szczerze pisac co mysle.
Prosze tez zebys nie potraktowala tego co napisze jako zlosliwosc!
Bo moim zdaniem to po trochu Twoja wina. Przez to ze nic od niego nie wymagasz!
Ze wolisz sama wszystko robic i w dodatku uwazasz ze powinnas.

Wiesz, ja do pewnego momentu mialam dokladnie taki sam problem jak Ty. Moj po
pracy tez wolal posiedziec przed komputerem...
Poza tym ja staralam sie odciazac meza. Bo zmeczony po pracy, bo nie da sobie
rady, bo ja sama cos lepiej zrobie itp.
I medzy innymi tak bylo z opieka nad dzieckiem.
Uwazalam ze sama lepiej przewine, szybciej uspie itp.
Na dokladke tesciowa powtazala ze chlop nie andaje sie do opieki na dzieckiem...

Az w koncu dostalam po glowie od MOJEJ MAMY.
To ona uswiadomila mi ze moj maz nie jest kaleka i ze rownie dobrze jak ja
obiera kartofle, myje okna i zajmuje sie dzieckiem.

Wiec zwyczajnie zaczelam zostawiac go z corka wykrecajac sie a to waznymi
zakupami, ktorych nie moglam zrobic bo cos tam, a to tym ze strasznie zle sie
czuje i musze koniecznie sie polozyc itp.

Moze wlasnie podobnie dzieje sie u Was? Moze on nie widzi dla siebie miejsca?
To nic ze nie pracujesz i twoje "jedyne" zajecie to dom.
A czy to nie jest ciezka praca? Porozmawiaj z nim raz jeszcze. Ale nie mow ze
za malo zajmuje sie dziecmi tylko ze potrzebujesz jego pomocy bo czujesz sie
juz zmeczona - w koncu kazdy ma do tego prawo!

A moze postaraj sie zorganizowac im wyjscia - tak zeby poszli tylko we trojke,
bez Ciebie. Jakis teatrzyk? Zoo? Cyrk?
A moze niech zacznie od czytannia ksiazeczek na dobranoc?

Pozdrawiam
WK

[emila40]

Wiesz, ja Ci mogę powiedzieć tylko ze swojego doświadczenia, chociaż moja
sytuacja była i jest trochę inna, ponieważ m. właściwe od początku dużo
zajmował się małą, a właściwie zaraz po urodzeniu to tylko on wstawał do niej w
nocy, karmił, przewijał, ja po cesarce i róznych innych problemach zdrowotnych
na początku nie byłam w stanie i myślę, że właśnie wtedy i dzięki temu (że się
nią po prostu zajmował) wytworzyła się między nimi b. silna więź, która jest do
tej pory. Ale też był taki okres (córka ma w tej chwili 3 lata), że z powodu
pracy, lenistwa itp. m. wprawdzie co tam trzeba było zrobił przy małej, jak
np. ja gdzieś wychodziłam, ale nic poza tym. Przeprowadziłam wtedy z nim
rozmowę, bez żadnych podchodów, tak jak rozmawia się z dorosłym człowiekiem,
którego tak naprawdę do niczego zmusić się nie da, jeśli on sam tego nie będzie
chciał, a tym bardziej do np. zabawy z własnymi dziećmi. Powiedziałam mu bez
ogóródek, że ja sobie poradzę w zupełności z zajmowaniem się małą, pielęgnacją
zabawą, wiem bo już tak w przeszłości bywało, że np. miesiąc był w pracy poza
domem, córka też mniej to odczuje, bo ma przecież mnie, jednych i drugich
dziadków, którzy ją b. kochają, ale on traci coś czego nie da się niczym innym
zastąpić - kontakt z własnym dzieckiem, które za kilka lat może już w ogóle
takiego kontaktu nie potrzebować. Traci coś, co juz nigdy się nie powtórzy, bo
już nigdy mała nie będzie miała 2, 3 lat. I to w przypadku mego m. podziałało,
dotarło. Powiedziałam też coś takiego, może to zbyt górnolotnie, że umierając
(chodziło o mnie) nie będę już na pewno pamiętać kolegów z pracy, jakiś
egzaminów, ale na pewno będę pamiętać chwilę, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam
swoją córkę. Chociaż teraz tez czasami mu przypominam, że np. mógłby pójśc z
mała do parku, czy na jakieś przedstawienie, bo mężczyźni są z natury leniwi i
jak tylko mogą czegoś nie zrobić, to tego nie zrobią, ale generalnie zajmuje
się małą tak samo jak ja.
Ale to jest tylko jego wybór, bo jeśli można zmusić do płacenia alimentów (wiem
coś o tym, bo tym się zawodowo zajmuje) to do kochania i zajmowania się własnym
dzieckiem moim zdaniem już nie.

[magdusinska]

To co piszesz przypomina mi historie mojej kuzynki. Kiedy urodziła córkę to
świat przestał istnieć. Tylko dziecko i ona byli ważni i zyli nadal. Dziewczyna
nie pracowała, mąż jej tak i wracał do domu wieczorem. Kolacje jadał przed tv,
wieczory spędzał przed kompem. Ale co on miał robić skoro jej to nie
przeszkadzało, bo przecież dziecko wymaga 24h opieki. Ona zupełnie nie
traktowała go jak ojca, negowała wszystko co on zrobił. Facet początkowo
próbował. Nosił małą, ale przecież może upuscic i nie wolno. Przewijał, ale
bioderka jej uszkodzi i nie wolno. Na spacer zabrał, ale wózek nie w tą stronę
odkręcił i choroba będzie, nie wolno. W kąpaniu pomagał, ale ją utopii i nie
wolno. Nawet we własnej sypialni z własną żoną spać nie mógł, bo chucha i
duszno dziecku będzie. No i w końcu to jemu nic nie wolno było. Z dzieckiem 15
min zostac nie wolno mu było, lepiej babcię sprowadzić. No to chodził chłopina
do roboty, wracał, tv oglądał, sam spał. I tak 4 lata minęły w oddzielnych
sypialniach i z magicznym słowem tak nie rób, a tak źle i nie wolno. No i wtedy
przełom. Mała poszła do przedszkola i mamusia zauważyła brak zainteresowania
tatusia dzieckiem. I dziwiła się jaki to on drań jeden, a gdakała o obowiązkach
rodzicielskich. Tylko, że wtedy to ten tatuś nie miał więzi ani z dzieckiem ani
z mamusią. No i znalazł sobie młodą siksdę i poszedł w siną dal. A mamusia
płacze, a sama sobie była winna.
Nie wiem czy u Ciebie było tak samo, ale tak mi się skojarzyło.

[maksimum]

> żeby poświęcał
> im choć 15 minut dziennie, bo tego kontaktu nie da się nadrobić, obiecał, że
> się poprawi, rzeczywiście zaczął poświęcać swój czas... ale tylko córce ...i
> tylko przez dwa dni, potem wszstko wróciło do normy. Co o tym myślicie, jak to
> wygląda u was, macie dla mnie jakieś rady?

Najprostsze i obowiazkowe,to wychodzenie z dziecmi do parku i to moze robic
kazdy ojciec,szczegolnie jak chce nauczyc syna grac w pilke czy tenisa.
W kosza graja wszyscy,nawet dziewczynki,ale syn lubi grac w tenisa a zaden z
jego kumpli nie gra w tenisa i ja nie mam wyjscia jak grac z nim.To samo jest z
hokejem.Jego kumple nawet kija hokejowego nie maja.
Dziwny ten twoj stary.

[anuteczek]

Hm... smutne to wszystko, właściwie nie potrafię sobie wyobrazić takiej
sytuacji, że mąż siedzi przy komputerze lub TV a ja zasuwam z dwójką maluchów.
Coraz bardziej zaczynam doceniać swojego małża - bo nie dość, że to on pracuje
w domu i ma maluchy na głowie cały czas - fakt jest operka, to jeszcze wieczorem
kąpanie to jego działka. Nasze dzieci są bardzo małe 22 i 4 miesiące, wymagają
ciagłej uwagi. Często jest tak, że pracujemy z dziećmi na rękach
W nocy wstaje mąż i przynosi mi małą, młody jak czegoś chce przyłazi sam. Ja
zajmuję się dziećmi rano, zanim wyjdę do pracy, popołudniu przeważnie idziemy na
spacer, potem wygłupianki przytulanki z młodym - mąż w tym czasie przeważnie
drzemie z małą.
Tak sobie myślę, że może nie warto rozmawiać z mężem, bo rozmowy mogą do niczego
nie doprowadzić - pogadasz, pogadasz i przestaniesz... Może lepiej działać? On
wraca z pracy - Ty gotowa do wyjścia - zacznij chodzić na basen, angielski,
siłownię, cokolwiek... Idziesz i już, on MA zając się dziećmi. Wychodź gdzieś
conajmniej dwa razy w tygodniu i dodatkowo możesz coś robić z jednym dzieckiem -
np chodzić na rytmikę a on zajmuje się drugim w tym czasie.
Tu trzeba sposobu

[suprice1]

Moj maz od malego zajmowal sie corka-obecnie mala ma prawie 3 lata i spedza z
ojcem wiecej czasu niz ze mna.To do niego sie tuli, wlazi mu na barana, wola
jak chce siusiu, on ja ubiera, odwozi i czasem odbiera ze zlobka,ja czesto
jestem w pracy cale dnie i mam malo kontaktu z orka.Za to w weekend staram sie
to nadrobic, ale mala i tak garnie sie bardziej do taty (maz kilka miesiecy
spedzal z nia cale dnie, podczas gdy tylko ja pracowalam, no i podczas choroby
corki-ja zwolnien nie bralam).Corka kąpie sie tylko z tata bo sama nie lubi,
tak sie od malego przyzwyczaila.Ze mna kapac sie nie chce, a to latwiej umys
sie za jednym zamachem razem niz osobna meczyc sie z corka, ktora krzyczy w
nieboglosy ze nie chce sama.Tata poswieca jej wiecej uwagi, jest bardziej
cierpliwy, nie bije jej (klaps w tylek zakazany, czesciej ja jej dam w tylek
poniewaz jest niegrzeczna i sie nie slucha).Maz jest ode mnie starszy, ma
wiecej cierpliwosci do corki, ja jestem zaganiana,impulsywna, mam malo czasu, a
kiedy go mam corka i tak woli isc do taty by jej poczytal bajke.Troche to
smutne, ale przyjaciolka pisala mi o komplexie Edypa-dziecko do 5 roku zycia
rywalizuje wg psychologow z plcia ta sama, a lgnie do przeciwnej (syn do matki
i coreczka tatusia).I mysle ze cos w tym jest.

[zofijkamyjka]

Kochana Fugitive,
Wybacz, trochę to Twoja wina. Jeśli godziłaś się przez tyle czasu na taki
układ, to dlaczego on ma nagle zmieniać to co jest dla niego wygodne, do czego
się przyzwyczaił?
Ojciec powinien od początku wlaczać się w opiekę/zabawę z dzieckiem - no po to
jest ojcem. Co Ty? samotna matka jesteś?
Tu trzeba moim zdaniem usiąśc z mężem któregos dnia i postawić sprawę
jasno /faceci lubia konktrety/ - Ty uważasz,że w Waszej rodzinie źle sie dzieje
to i to i należaloby to pozmieniać. Radzę nawet pozapisywać nowe ustalenia i
potem to konsekwentnie realizować np on wychodzi z dziećmi na spacery w soboty
i np. w czwartki czyta im bajki czy wychodzi na jakieś zajęcia.
I rzecz bardzo ważna - nie martw sie że on zrobi cos gorzej od Ciebie. Kobiety
maja często to do siebie że tak naprawdę uważaja że one robią w domu,przy
dzieciach itd, najlepiej. Guzikprawda - faceci są doskonali w różnych
dziedzinach życia rodzinnego tylko trzeba dac im szanse sie wykazać