Czy Wasze dzieci chodzą do spowiedzi?

[ella_e]

Wlasnie jestem po rozmowie z bratanica, ktora szykuje sie do spowiedzi
wielkanocnej. 13 lat, 6 klasa. Okazalo sie, ze chodzi do spowiedzi tylko na
Wielkanoc i to pod przymusem ze strony babci, ktora tego pilnuje.Ale co mnie
zdziwilo, ze oprocz niej do spowiedzi wybiera sie z calej klasy tylko 2 innych
dzieci (na 26). Jak to jest u Was? Nie mam dzieci, znajomych z dziecmi tez
nie, wiec pytam na tym forum. Dziekuje za wszystkie odpowiedzi.

[default]

Chodzenie do spowiedzi pod przymusem to jakieś nieporozumienie. Albo ktoś
wierzy i ma wewnętrzne przkonanie, że rozmowa z księdzem w konfesjonale oczyści
jego duszę, alebo ulega po prostu presji i poddaje się stresującej czynności,
jaką jest wyjawianie swoich tajemnic obcej, lub prawie obcej osobie.

[verdana]

Nie wie. Mój 12-letni syn mial rekolekcje, ostatniego dnia jest spowiedź. To
jego sprawa, jego sumienie - poszedł czy nie.
Nie pytalam.

[gringo68]

verdana napisała:

> Nie wie. Mój 12-letni syn mial rekolekcje, ostatniego dnia jest spowiedź. To
> jego sprawa, jego sumienie - poszedł czy nie.
> Nie pytalam.


No to widzę, że masz głeboko gdzieś co robi twoje dziecko. Nikt tu nie mówi o
ciągnięciu na siłę do kościóła, ale to rodzice mają obowiązek przekazywania
wiary i wychowywania zgodnie z wyznawanymi przez siebie wartościami. Nie jest
to jeszcze dorosły czlowiek, który może kierować się swoimi poglądami i
decyzjami. Minimum zainteresowania wypada przejawić, no chyba, że jesteście
wierzący na pokaz i wiara jako taka was nie interesuje....

Rozumiem, że podobną logikę stosujesz co do wyjść twojego dziecka, spotykania
się z rówieśnikami, popalania za rogiem. To przecież jego sprawa i sumienie, no
nie...?

[verdana]

Nie mam głęboko gdzieś. Tylko uwazam, ze dziecko ma prawo do nie spowiadania mi
się ze swojej wiary/niewiary. A wpieprzanie mu sie butami w sumienie pooduje
jedno z dwojga
-albo bedzie klamać
-albo zamiast własnego sumienia bedzie się "sluchało mamusi". Do wieku
dojrzewania, gdy nagle okaze sie, że juz mamusi sluchać się nie musi, a
sumienia jakos brak.
Podobnie nie rwiduje szuflad, nie czytam pamiętnikow, nie zagladam do tornistra.
A wiara - mnie nie interesuje. Interesuje męża, ale on tez nie pyta. Wiara pod
przymusem nie nazywa sie wiarą.

[triss_merigold6]

Trafiłeś jak kulą w płot.D Verdana jest ateistką.

Moje dziecko raczej nie będzie chodzić do spowiedzi ponieważ jest wychowywane
bezreligijnie.

[ella_e]

Dziekuje za posty. Nie chodzi mi jednak o to czy spowiedz pod przymusem jest cos
warta, albo czy ktos dobrze lub zle wychowuje dzieci. Ciekawi mnie sama
statystyka, bo jezeli Polska jest krajem katolickim, to srednia (chodzenia do
spowiedzi) mojej bratanicy temu dobitnie zaprzecza. Dodam, ze nie jestem
praktykujaca katoliczka, ale wyboru dokonalam w doroslym zyciu, dlatego to pytanie.

a propo katolickiego panstwa

[shady27]

nie wiem czy sluchalyscie wczoraj wiadomosci. Mowili, ze 30% wierzacych w naszym kraju nie zna ani jednego grzechu glownego (ja tez nie znam, ale ja sie nie zaliczam do tej grupy tylko do tego 1% ateistow) ani 10 przykazan, ktore ja ateistka znam (nie wszystkie, ale pare znam)....dlatego mowienie o naszym kraju katolicki, to nieporozumienie, bo ilez jest osob prawdziwie wierzacych a ilu na pokaz, lub bo wypada

[olamazur]

Strasznie napastliwy post napisałaś/eś, gringo68. Pełen insynuacji np. że
Verdana ma gdzieś to, co robi jej dziecko.
Mnie się postawa Verdany podoba, będę robić podobnie. Do niczego nie zmuszać,
ale też nie odciągać, jak dziecko samo będzie chciało.
A co do głównego pytania - znam dzieci katolickie (chrzczone, do I komunii
przyjmowane), które nie chodzą do spowiedzi. Nie lubią, nie chcą, wreszcie -
nie czują potrzeby.

[ella_e]

Dzieki olamazur.
Ale mnie sie dzis chyba swiatopoglad zalamie. Vivepremier z LPR, wiekszosc tez
prokatolicka, pokolenia JP II, a tu rosnie ateistyczna mlodziez??

[verdana]

Właśnie dlatego rośnie.Jeszcze trochę i wiekszość mlodziezy przejdzie na
pozycje wojujacego ateizmu.

[pgosia87]

Ty masz verdana absolutną rację. Od jakiegoś czasu jak słyszę sformułowanie w rodzaju "katolickie poglądy" niebezpiecznie mi się ciśnienie podnosi..

[jacksparrow1]

Z tego co Verdana napisala nie ma gleboko gdzies co jej dziecko robi tylko nie
wchrzania sie dzieciakowi w sprawy wiary - jak ma potrzebe pojscia do spowiedzi
to idzie jak nie to nie idzie.I po co ma zadawac pytanie - byles u spowiedzi i
jak otrzyma odpowiedz ze nie to co pytac dalej dlaczego?Wie ze byly
rekolekcje , wie ze mial mozliwosc pojscia do spowiedzi a czy poszedl czy nie
to jego sprawa.
Moje dziecko 2 lata temu poszlo do pierwszej komunii.Jej kolejna spowiedz przed
Bozym Narodzeniem wywolala u niej cos w rodzaju paniki - nie chcialo dziecko za
chinskiego boga wejsc do konfesjonalu - paniczny strach i koniec kropka.Dzieki
Bogu ksiadz byl bardzo przyjazny dzieciom( byl bo go juz przeniesli z naszej
parafii) i wyszedl do splakanego dziecka, poszli gdzies do jakiegos pokoiku i
do kosciola wrocili w wesolym nastroju dowcipkujac i ksiadz wrocil do
spowiadania pozostalych.Teraz nowy ksiadz wprowadzil cos nowego i przed
Wielkanoca przyszedl do szkoly i dzieciaki mialy mozliwosc do spowiedzi.Kto
chcial.Tylko ze jest to szkola katolicka wiec zasady troszeczke inne.Podoba mi
sie to.

[acorns]

Moja córka (12 lat) nie chodzi do spowiedzi, bo uważa że nie ma to sensu i że
to jest niepotrzebna zupełnie szopka. Co jej z tego przyjdzie że się wyspowiada
np. z kłótni i z koleżanką i obgadania jej? Odklepie litanię w ramach pokuty, a
następnego dnia znów się pokłócą, obgadają się wzajemnie, po czym znów się
pogodzą i tak w kółko. Po prostu uznała że jeśli Bóg naprawdę istnieje to ma
ważniejsze sprawy niż jej kłótnie z koleżanką. Poza tym jeśli Bóg widzi
wszystko tak jak ją uczyli na katechezie to z pewnością zauważy że ona żałuje
tego co zrobiła źle i że stara się więcej tego nie powtórzyć. Spowiadanie się
jednego człowieka przed drugim w niczym tu nie pomoże. A jeśli ktoś spowiada
się tylko po to żeby za chwilę grzeszyć w taki sam sposób, to jaki sens ma taka
spowiedź? Tak więc Młoda się nie spowiada i dobrze jej z tym.

[gryzelda71]

acorns napisał:
A jeśli ktoś spowiada
> się tylko po to żeby za chwilę grzeszyć w taki sam sposób, to jaki sens ma taka
> spowiedź?
No jeśli nie ma postanowienia poprawy,to nie ma sensu.

[olamazur]

acorns napisał:
> Odklepie litanię w ramach pokuty, a
> następnego dnia znów się pokłócą, obgadają się wzajemnie, po czym znów się
> pogodzą i tak w kółko.

Bo spowiedź to nie terapia. Na terapii człowiek poznaje siebie, swoje
motywacje, ktoś obeznany z psychiką ludzką uzmysławia mu pewne rzeczy. Po
terapii naprawdę można się zmienic na lepsze, można zrozumiec, dlaczego robi
się ciagle to, co się robi, mimo że się nie chce. A spowiedź? Ludzie chodzą
całymi latami z tymi samymi grzechami, starają się wzbudzic w sobie żal,
odklepują litanię, a potem idą i postępują tak samo.
Właściwie to gratuluję tej dziewczynce, która odkryła tę bezsensownośc
spowiedzi tak szybko, mnie to zajęło z trzy razy więcej czasu...

[jola_ep]

> Właściwie to gratuluję tej dziewczynce, która odkryła tę bezsensownośc
> spowiedzi tak szybko, mnie to zajęło z trzy razy więcej czasu...

Może teraz pora, aby porzuciwszy w końcu dziecinne wyobrażenia o spowiedzi, odkryć jej właściwy sens?

Pozdrawiam
Jola

[bri]

Jeszcze by się przydało więcej spowiedników, którzy zrozumieją to samo

[lena575]

Uważam,że dzieci najczęściej są tak samo wierzący jak ich rodzice a
przynajmniej ten dla nich "wiodący" tzn. który jest dla nich autorytetem. Jeśli
z dzieckiem odmawia sie pacierz, chodzi wspólnie do koscioła i przekazuje
wartości katolickie to 12-latkowi nawet do głowy by nie przyszło czy iść czy
nie iść do spowiedzi, iść czy nie iśc do koscioła. Jeśli rodzic 12-latkowi
zostawia takie sprawy do "rozważenia" to do licha zastanówcie się kto z nas w
wieku 12 lat poszedłby do kościoła, na religię lub modlił się ?!?!?!?! jesli
rodzic powiedziałby mu "rob co chcesz". Zwykle idzie się na łatwiznę a jeszcze
w sytuacji gdy trzeba przetrzepać własne sumienie ...powiedzcie dziecku,że może
ale nie musi chodzić na kółko matenmatyczne lub biologiczne i zgadnijcie co
wybierze ?????

[olamazur]

> Uważam,że dzieci najczęściej są tak samo wierzący jak ich rodzice a
> przynajmniej ten dla nich "wiodący" tzn. który jest dla nich autorytetem.
Jeśli
> z dzieckiem odmawia sie pacierz, chodzi wspólnie do koscioła i przekazuje
> wartości katolickie to 12-latkowi nawet do głowy by nie przyszło czy iść czy
> nie iść do spowiedzi, iść czy nie iśc do koscioła. Jeśli rodzic 12-latkowi
> zostawia takie sprawy do "rozważenia" to do licha zastanówcie się kto z nas w
> wieku 12 lat poszedłby do kościoła, na religię lub modlił się ?!?!?!?!

Trochę racji zapewne w tym jest. Chociaż akurat ja jak byłam dzieckiem, to
bardzo lubiłam chodzic do kościoła, na pielgrzymki, byłam dumna, jak
przyjmowałam komunię, a do spowiedzi zdarzało mi się iśc pod wpływem impulsu.
Widziałam na mszy, że pali się lampka w konfesjonale, i spontanicznie szłam,
mama nie pchała, bo chodziła na inną godzinę.

[jola_ep]

> Uważam,że dzieci najczęściej są tak samo wierzący jak ich rodzice

Zgadzam się. Przy czym bardziej liczy się wiara, taka, jaka jest - a nie ta okazywana zewnętrznie. Moja mama jest wierząca, choć ani nie chodziła do kościoła (wtedy), ani mnie nie zmuszała.

> Jeśli rodzic 12-latkowi
> zostawia takie sprawy do "rozważenia"

Moja córa ma prawie 12 lat i ja raczej przypominam, zachęcam, ale nie zmuszam i pozostawiam kwestie chodzenia do kościoła i spowiedzi jej samej. Ważną rolę odgrywają w tym wieku rówieśnicy. Pamiętam, jak przed Bożym Narodzeniem przypomiałam jej o dniu spowiedzi. Właściwie była to ostatnia okazja. Sama "załapałam" się w ostatniej chwili Moje dziecko prychnęło, że nie ma czasu, że chętnie, ale właśnie umówiła się z koleżanką i ona nie idzie. I poszła do koleżanki. Nie, to nie... 5 minut później wleciała rozświergotana, że coś takiego, no nie wyobrażam sobie, ale ich kolega idzie na spowiedź. Co tam spowiedź, on jest ministrantem. Więc one się dołączają i idą. I poleciała
Teraz przed Wielkanocą po prostu umówiła się z koleżankami. Wiem, że była, bo mi o tym powiedziała.
to do licha zastanówcie

>powiedzcie dziecku,że może
> ale nie musi chodzić na kółko matenmatyczne lub biologiczne i zgadnijcie co
> wybierze ?????

Moje dziecko chodzi na różne kółka. Nie musi, ale lubi

Pozdrawiam
Jola

[bri]

Fakt, że zdecydowała się wyspowiadać bo kolega jest ministrantem nie świadczy o
potrzebie spowiedzi tylko potrzebie akceptacji w grupie rówieśniczej - bardzo
naturalnej u osób w tym wieku

[jola_ep]

> Fakt, że zdecydowała się wyspowiadać bo kolega jest ministrantem nie świadczy > potrzebie spowiedzi tylko potrzebie akceptacji w grupie rówieśniczej - bardzo
> naturalnej u osób w tym wieku

Dlatego pisałam, jak ważną rolę odgrywa grupa równieśnicza
A jednocześnie nie wyklucza to potrzeby spowiedzi. Czasem bywa tak, że chcemy coś zrobić, ale nam się nie chce - wtedy wystarczy mały impuls.

Pozdrawiam
Jola

[verdana]

W zyciu nie mowilam dziecku, na jakie kółka ma chodzić - nawet w pierwszej
klasie - a co roku wybiera kilka. W tym chodzi na dwa kółka, ktore mnie są
kompletnie obojetne - na plastycznie i dodatkowe lekcje z matematyki. Wręcz
miałam watpliwosci, bo to na 7-8 lekcji i uważam, ze to dla 12-ka za dlugo. Ale
chce, to chodzi.
No i jaki jest sens chodzenia na kółko zainteresowań bez zainteresowań? Bo
mamusia każe? Długo takie "wymuszone" zainteresowania nie przetwają. To znaczy
tak dlugo, az mama bedzie miała dosyć sily, by do nich zmuszać.
To prawda - dzieci zmuszane często do tego, co ich nie interesuje, gdy tylko
moga idą "na łatwiznę" - tzn. nie robia tego, co zdaniem rodzicow
jest "interesujace", tylko to co ich samych interesuje.

[aimart]

Nie zgadzam sie. Wyroslam w katolickim domu. Pacierze, msze i inne odpusty byly
na porzadku dzinnym. Przystapilam do pierwszej komunii. Pierwsza spowiedz byla
jedna z ostatnich (traumatyczne przezycie) i w wieku 12 lat juz nie chodzilam
do kosciola (co najwyzej od wielkiego dzwonu). Bardzo tego nie lubialm i zle
sie tam czulam. Pomimo mojej katolickiej rodziny, ktora na szczescie mi na to
pozwolila.

A na kólka przedmiotowe chodzilam bez niczyjej zachety czy przymusu. Do wiary
nikogo nie da sie zmusic. Nawet wychowanego w wierze.

[paulaula]

Moja 14-letnia córodzi do spowiedzi dwa razy w roku. Na mszę również, choć na
pewno nie zawsze. Staram się, by wierzyła i czerpała z wiary to co najlepsze,
widziała jej sens, nie bacząc na poczynania kościoła. Swoich opinii na temat
kożsiła nigdy nie wyrażam przy niej. Sama nie spowiadam się, ponieważ nie
mogę, bo jestem po rozwodzie, ale staram się chodzić z dziećmi do kościoła, bo
uważam że to ważne, dzieci nie powinny na tym etapie wybierać co wolą.Bez wiary
nie da się żyć, a jak dorośnnie sama o sobie zdecyduje, tymczasem ona jak i
cała klasa była na rekolekcjach i na spowiedzi, na pewno nie przymuszani. Poza
tym religię mają z siostrą, która nie realizuje programu, tylko modli się z
dziećmi, tłumaczy i wierzy że cokolwiek dzieci nie robią, na pewno nie mają
złych intencji. Mało teraz\takich ludzi, więc tym bardziej mnie to cieszy.

[bri]

Bez wiary da się żyć. Wiary się nie da wypracować - obdarzeni jesteśmy łaską
wiary albo nie.

Dlaczego tak Ci zależy, żeby Twoje dzieci identyfikowały się z instytucją,
która potępia Cię na wieki ponieważ wzięłaś rozwód??? Czemu nie krytykujesz
kościoła przy niej, jeśli uważasz że na krytykę zasługuje?

[paulaula]

Nie chcę, żeby dzieci identyfikowały się z instytucją kościoła i to staram się
tłumaczyć, kiedy moja córka chce abym wyjaśniałą jej czasem absurd lub
niegodziwość zwykle księży, ale moje zdanie na temat kościoła jako instytucji
wynika z moich doświadczeń, co nie znaczy że można generalizować, a dzieci to
co mówimy przyjmują za dogmat i swoje zdanie, a tego nie chcę. Niech wierzy w
Boga jak ja i jak najdłużej w ludzi.

[wieczna-gosia]

Chodza. Podobnie jak verdana nie pytam- same mi powiedzialy

[gringo68]

Coż, uważami, że wiekszośc wypowiedzi zupełnie nie trzyma się kupy. Ludzie,
jeśli jesteści wierzącymi i praktykującycmoi chrześcijanami, naturalnym jest że
wychowujecie w wierze swoje dzieci i interesujecie się tym co one w tym temacie
robią, -przecież wyznawanie religii niesie za saba pewne obowiązki, a kto jeśli
nie rodzice mają od dzieci wyegzekwować ich przestrzeganie.. Przecież to od
rodziców pzed wszstkim zależy religijny rozwoj dziecka, a mowa o malych
dzieciach, nie nastolatkach. Jeśli nie dbacie o to, to wasza wiara jest na
pokaz a wy jesteście hipokrytami, aa wiarę traktujecie na zasadzie supermarketu
wybierając to co jes dla was wygodne.. Rozumiem, że osobie niewierzącej może
być wszystko jedno co wyznaje i praktykuje jej dziecko, jednak pisanie, że
religia jest wyłacznie sprawą dziecka mija się z sensem...

[olamazur]

W Polsce katolickość i związane z nią rytuały nie są po prostu tylko wiarą
(czyli wewnętrznym osobistym odczuwaniem więzi z Bogiem), ale także należą do
tradycji, jakie kultywuje nasze społeczeństwo. Między innymi do tradycji
należy: chrzczenie dzieci, posyłanie ich do I komunii, świętowanie Bożego
Narodzenia.
W takiej tradycji wychowują dzieci także ci Polacy, którzy są niewierzący
(niemodlący się, niechodzący do kościoła, nieprzestrzegający 10 przykazań,
niespowiadający się).
Niektórzy się złoszczą, nazywając taką postawę hipokryzją albo wiarą na pokaz.
Przesada. Nie urządzam świąt na pokaz, bo niby przed kim mam się pokazywać?
Urządzam święta, bo w takiej tradycji zostałam wychowana i bo lubię RODZINNE
święta (rodzinne, nie: religijne). Nie idę do spowiedzi na święta, to jestem
hipokrytką? Absurd. Nie idę, bo nie lubię i nie odczywam potrzeby.

[triss_merigold6]

Bez przesady. Obchodzę święta tradycyjnie a dziecko nie jest ochrzczone ani
wychowywane w wierze.

[olamazur]

triss_merigold6 napisała:

> Bez przesady. Obchodzę święta tradycyjnie a dziecko nie jest ochrzczone ani
> wychowywane w wierze.

A byłaś pierwszą w rodzinie, która nie ochrzściła? Sama jesteś chrzczona?
Bo ja mówiłam o takich, co wyrośli z tradycji katolickiej i z nią nie zerwali.
Trudno jest zerwać, wierz mi, nie przesadzam. Gdyby nie było trudno, to wielu
tych niewierzących by nie praktykowało.

[triss_merigold6]

Jestem z ateistycznej rodziny więc światopogląd miałam i mam określony.
Tradycja to tradycja a wiara to insza inszość.

[olamazur]

triss_merigold6 napisała:

> Jestem z ateistycznej rodziny więc światopogląd miałam i mam określony.
> Tradycja to tradycja a wiara to insza inszość.

Ależ święta racja! Tylko że Tobie łatwiej wiarą się zajmować, bo nigdy tego nie
robiłaś. A jak ktoś jest z katolickiej rodziny, a wiarę stracił już w dorosłym
życiu, to nie jest mu łatwo zerwać z tradycją chrzczenia dzieci i posyłania ich
do I komunii.
Dlatego jak piszesz "bez przesady" to trochę nie wiesz, co piszesz...
Naprawdę nie jest łatwo podjąć decyzję o zerwaniu z tym wszystkim, o
niechrzczeniu. Bo z jednej strony - ja już nie wierzę, ale anuż dziecko będzie
wierzyć? W końcu jest z katolickiej rodziny, ciężko tak dziecku zamykać drogę.
Pozdrawiam

[okrent9]

olomazur, nie rozumiem, jak to sobie w praktyce wyobrażasz: Ty już nie
wierzysz, ale może dziecko będzie wierzyć, bo "w końcu jest z katolickiej
rodziny"? Czyli Ty nie wierzysz, ale przykładnie praktykujesz? I Twoje dziecko
się nie domyśla, że to z Twojej strony czysta hipokryzja? I myślisz, że fakt,
że dziecko będzie ochrzczone jakoś automatycznie natchnie je wiarą? czy też
chodzenie do kościoła co niedzielę? Ja "wiarę straciłam w dorosłym życiu", jak
to określasz, przy czym pochodzę z bardzo religijnej rodziny katolickiej, a nie
wyobrażam sobie, bym ochrzciła dziecko tylko dla tradycji. Już może prędzej bym
je wysłała do komunii, gdyby było zainteresowane religią w tak młodym wieku.
Ale podejrzewam, że aż tak bardzo wierzące nie mogłoby być mając niewierzącą
matkę. Znam przypadek małżeństwa, w którym występowała różnica wyznania, wobec
czego dzieci nie były w dzieciństwie wysyłane na lekcje religii ani do jednego,
ani do drugiego kościoła i sporadycznie tylko uczestniczyły w nabożeństwach w
jednym bądź drugim. Ich wiedza religijna - a raczej jej brak - trochę mnie
przeraża, pomimo, że nie zależy mi na indoktrynowaniu "wiarą"... po prostu
chyba moje własne wychowanie tak mnie naznaczyło, że wydaje mi się, iż pewne
zasady, przykazania, dogmaty, dziecko powinno ZNAĆ nawet jeśli nie "wierzy" ani
nie praktykuje. A jednak te "bezbożne" dzieci są dobrymi dziećmi. Wrażliwe,
znają podstawowe zasady współżycia społecznego, itd. A więc po co udawać, że
wierzy się w coś, w co się nie wierzy, i wmawiać to dziecku? Nie lepiej po
prostu starać się być dobrym człowiekiem, żeby dawać odpowiedni przykład?

Na marginesie: jako nastolatka znałam chłopaka z rodziny, w której sprawy
religii były całkiem ignorowane. Jako osiemnastolatek zainteresował się
katolicyzmem (przez kolegów i koleżanki, którzy udzielali się w różnych
przykościelnych grupach) i w końcu poprosił o chrzest, pierwszą komunię i
bierzmowanie. Rok później wstąpił do zakonu. Kolejny przykład na to, że Duch
Święty tchnie, gdzie chce...

[olamazur]

> olomazur, nie rozumiem, jak to sobie w praktyce wyobrażasz
No widać, że nie rozumiesz Nie wierząc a praktykując żyje wiele ludzi, całe
miliony. Rozejrzyj się, na pewno masz znajomych, którzy do kościoła nie chodzą,
a ślub kościelny wzięli i dziecko ochrzcili. To powszechne. Właśnie w praktyce.

> Czyli Ty nie wierzysz, ale przykładnie praktykujesz?
Błędny wniosek. Nie praktykuję, ani przykładnie ani nieprzykładnie.

> Ty już nie wierzysz, ale może dziecko będzie wierzyć, bo "w końcu jest z
katolickiej rodziny"?
Ano tak. Babcie wierzą, do kościoła z nim chodzą. Synek to lubi. Jak widzi
kościół, to składa rączki i mówi amen. Jest zafascynowany śpiewem w kościele i
figurami świętych. Wygląda na to, że ma naturalną potrzebę uczestniczenia w
czymś niezwykłym i odświętnym. W szkole będzie miał religię i naturalną
potrzebę uczestniczenia w tym, co rówieśnicy, czyli w chodzeniu do kościoła i
przyjęciu I komunii (myślę, że może tak być, jeszcze tego nie wiem). Dlatego
nie zamykam mu do tego drogi, nie odwodzę go od tego. Jako dziecko też lubiłam
kościół, nie wyobrażam sobie, żebym miała dziecku odbierać to, co mnie samej w
dzieciństwie było drogie.

> chyba moje własne wychowanie tak mnie naznaczyło, że wydaje mi się, iż pewne
> zasady, przykazania, dogmaty, dziecko powinno ZNAĆ nawet jeśli nie "wierzy"

Zdaje się, że mylisz wiarę w Boga z zasadami ujętymi w przykazaniach. Te są
wspólne dla wszystkich bez względu na to, czy wierzą w Boga (i jakiego) czy
nie. To po prostu są zasady życia społecznego - nie zbijajmy się, nie okradajmy
itd. To jest także w konstutycji i prawie. Tego się nie odrzuca przy utracie
wiary w Boga.

> A jednak te "bezbożne" dzieci są dobrymi dziećmi. Wrażliwe,
> znają podstawowe zasady współżycia społecznego, itd.

A tę wypowiedź była co najmniej nieprzemyślana, a jeśli przemyślana, to... no
cóż, moim zdaniem, niemądra. Wygląda na to, że sobie wyobrażałaś, że jak ktoś
jest "bezbożny", to kradnie, zabija i ludzi nie szanuje. Wyobrażałaś sobie, że
jak ktoś straci wiarę w Boga, to zaczyna czuć, że teraz wolno mu łamać zasady
współżycia społecznego. A tu odkrycie: "A jednak bezbożne dzieci są dobrymi
dziećmi". Nobla Ci dać

> A więc po co udawać, że
> wierzy się w coś, w co się nie wierzy, i wmawiać to dziecku? Nie lepiej po
> prostu starać się być dobrym człowiekiem, żeby dawać odpowiedni przykład?

Nie zamierzam niczego udawać ani wmawiać dziecku nieprawdy, i nic takiego nie
napisałam. Jestem dobrym człowiekem i daję dziecku odpowiedni przykład - to nie
jest sprzężone z wiarą. Jeśli jesteś zdania, że tylko wierzący zachowuje zasady
współżycia społecznego, to... no cóż mijasz się z prawdą, że to tak zgrabnie
ujmę. Wielu wierzących i praktykujących zachowuje się karygodnie (słyszałaś
może o panu, który zamknął 4-latkę w garażu i poszedł na mszę?), a
wielu "bezbożników" żyje bardzo przyzwoicie.

Najbardziej w tym wątku podobała mi się wypowiedź joli_p - taka o tolerancji i
zrozumieniu wobec innych. Byłoby dobrze, gdyby inni też przyjęli taką postawę :-
)

[jola_ep]

>Przecież to od
> rodziców pzed wszstkim zależy religijny rozwoj dziecka, a mowa o malych
> dzieciach, nie nastolatkach.

Dla mnie 12-latka to już nastolatka. Jeśli dbamy o religijny rozwój dziecka, to nie powinniśmy wymuszać przestrzegania "zewnętrznych" objawów wiary. Czuwać, być obok, rozmawiać, dawać przykład, leciutko popychać we właściwą stronę. Ale to moja córka zdecyduje, czy będzie osobą wierzącą, czy nie. Jeśli jej wiara ma być choć trochę prawdziwa.

Pamiętam moment, gdy otarłam się o tajemnicę wiary (bo do tej prawdziwej mi daleko...). To było wtedy, gdy mając lat naście zrozumiałam, że nikt mnie do niej nie zmusza. Nawet Bóg.

Pozdrawiam
Jola

[gringo68]

> Dla mnie 12-latka to już nastolatka. Jeśli dbamy o religijny rozwój dziecka,
to
> nie powinniśmy wymuszać przestrzegania "zewnętrznych" objawów wiary.

Dlaczego dla ciebie jest to równoznaczne z "wymuszanieM? To chyba naturalne, że
interesujesz się tym co robią dzieci. Nigdy nie rozmawiasz z dzieckiem na temat
wiary, Boga, nie odpowiadasz na jego pytania...?

A co to jest "zewnętrzne"? Wiarę się praktykuje z całym jej bagażem, a nie
wybiera co jest wygodne. Ten bagaż to zarówno jej przeżywanie wewnętrzne jak i
zewnętrzne cech. Zresztą modne jest z "wewnętrzności" robienie słowa klucza,
który ukrywa właśnie ten tumiwisizm i wygodnictwo.


Czuwać, b
> yć obok, rozmawiać, dawać przykład, leciutko popychać we właściwą stronę. Ale
t
> o moja córka zdecyduje, czy będzie osobą wierzącą, czy nie. Jeśli jej wiara
ma
> być choć trochę prawdziwa.

Owszem decyzja należy do czlowieka, ale dorosłego człowieka dojrzałego
psychicznie i intelektualnie. Nie każ podejmować dziecku takich decyzji. W tym
wieku to twoją jako rodzica rola jest dawanie przykładu i wzoru, dlatego ci co
piszą że świątują ale nie wierzą są dla mnie jednoznacznie hipokrytami. No bo
jaki pozytywny przekład dają dziecku? Jak robić coś bez wewnętrzego
przekonania, coś w co się nie wierzy?

>
> Pamiętam moment, gdy otarłam się o tajemnicę wiary (bo do tej prawdziwej mi
dal
> eko...). To było wtedy, gdy mając lat naście zrozumiałam, że nikt mnie do
niej
> nie zmusza. Nawet Bóg.
>
> Pozdrawiam
> Jola


Jesze raz piszę: nie mam na myśli zmuszania tylko zainteresowanie, wychowanie i
dawanie przykładu. Od tego są rodzice...

[jola_ep]

> Dlaczego dla ciebie jest to równoznaczne z "wymuszanieM?

Tak zrozumiałam Twoje: "wyegzekwować przestrzeganie".
Co, jeśli dziecię idzie w zaparte i nie chce? Wyegzekwować dla mnie oznacza wtedy wymusić.

> A co to jest "zewnętrzne"?

Mogę wyegzekwować pójście mojego dziecka do spowiedzi (objaw "zewnętrzny"), ale nie mogę wyegzekwować tego, czym dla niej ta spowiedź będzie. Równocześnie jeśli moja córka poczuje się zmuszona, tym większe prawdopodobnieństwo, że "odbębni" forumłki na odczepnego

> Wiarę się praktykuje z całym jej bagażem, a nie
> wybiera co jest wygodne.

Całkowita racja ))
Ale właśnie ze względu na te trudniejsze elementy niezmiernie ważne jest, aby nasza wiara była naszą świadomą decyzją.

> Owszem decyzja należy do czlowieka, ale dorosłego człowieka dojrzałego
> psychicznie i intelektualnie. Nie każ podejmować dziecku takich decyzji.

Czy ja jej każę? Ja pozwalam ))
Ona ma prawie 12 lat. Dla mnie nie jest już dzieckiem. Jest czymś pośrednim i powoli się przepoczwarza. Wiem, że jeszcze trochę mogę na nią wpływać, wiem, jak wpływałam na nią wcześniej. Ale ona tego nie wie
Dlatego nie mówię jej "masz iść do spowiedzi", ani "musisz iść do kościoła", ani nawet "powinnaś wierzyć w ...".

> Jak robić coś bez wewnętrzego
> przekonania, coś w co się nie wierzy?

Tego to już nie wiem.
Dawniej rozumiałam tych co wierzą i praktykuja, odrobinę tych, co wierzą i nie praktykują, a już zupełnie nie rozumiałam jak można nie wierzyć i praktykować.
Im bardziej się jednak starzeję, tym mam więcej zrozumienia dla ludzi

> Jesze raz piszę: nie mam na myśli zmuszania tylko zainteresowanie, wychowanie i> dawanie przykładu. Od tego są rodzice...

O tym to i ja pisałam
Ale nie wiem, co proponujesz w sytuacji, gdy taki 12 latek się zaprze, że np. nie pójdzie do kościoła. Jak wyegzekwować przestrzeganie tego nakazu?

Pozdrawiam
Jola

[gringo68]

>
> O tym to i ja pisałam
> Ale nie wiem, co proponujesz w sytuacji, gdy taki 12 latek się zaprze, że np.
n
> ie pójdzie do kościoła. Jak wyegzekwować przestrzeganie tego nakazu?
>
> Pozdrawiam

No wlaśnie zaprze się bo to jest mimo wszstko jeszcze dziecko. Jeśli rodzice
wcześniej własnym przykładem pokazali mu jak praktykowć wiarę i ewychowali je
zgodnie z jej wartościami, to prawdopodobieństwo takiego zaparcia jest znikome,
a jeśli nawet to będzie to typowo dziecięcy bunt. I raczej nie przekonasz mnie,
ze decyzje 12-latki są w pełni świadome, i zdaje sobie ona sprawę z ich wagi i
konsekwencji...

pozdrawiam
> Jola

[gringo68]

I jeszcze jedno. Zauważ, ze odnosiłem się do wypowiedzi osób które stwierdziły,
że nie interesują się swoim dzieckiem w kontekście wyznania i praktykowania....

[jola_ep]

> że nie interesują się swoim dzieckiem w kontekście wyznania i praktykowania....

Bo może same nie są osobami wierzącymi i praktykującymi?

Pozdrawiam
Jola

[jola_ep]

> No wlaśnie zaprze się bo to jest mimo wszstko jeszcze dziecko. Jeśli rodzice
> wcześniej własnym przykładem pokazali mu jak praktykowć wiarę i ewychowali je
> zgodnie z jej wartościami, to prawdopodobieństwo takiego zaparcia jest znikome, a jeśli nawet to będzie to typowo dziecięcy bunt.

OK, ale jednak zdarzyło się. Nie ważne, czy dziecięcy, czy nie. Moja córa - lat 12 nie chce iść (bo jej się akurat dziś nie chce). I co wtedy proponujesz? Huknąć, aby zrozumiała, że jeszcze dzieckiem i ma być posłuszna? (a więc zmusić). Albo nie chce iść do spowiedzi - bo zapomniała o dniu spowiedzi, a teraz jej się nie chce, bo ma właśnie w planach ploty z koleżanką. Kazać iść?

>I raczej nie przekonasz mnie,
> ze decyzje 12-latki są w pełni świadome, i zdaje sobie ona sprawę z ich wagi i konsekwencji...

Hmm... a pisałam coś takiego?

Pozdrawiam
Jola

[wieczna-gosia]

Jeśli rodzice
> wcześniej własnym przykładem pokazali mu jak praktykowć wiarę i ewychowali je
> zgodnie z jej wartościami, to prawdopodobieństwo takiego zaparcia jest znikome,
>
> a jeśli nawet to będzie to typowo dziecięcy bunt.
jednym z objawow dorastania jest odrzucanie i konfrontacja z pogladami rodzicow.
Nie wiem gringo jakie masz dzieci, jak duze, ale z moich doswiadczen wynika, ze
w ktoryms momencie trzeba cugle puscic- w kazdej kwestii takze wiary. Z buntu
dzieciecego i przekornego w taim cielecym wieku bardzo latwo przejsc do
autentycznego i glebokiego sprzeciwu.

Jak czlowiek za duzo przy dziecku kombinuje to dziecko sie psuje i nie dziala....

[ik_ecc]

gringo68 napisał:

> No wlaśnie zaprze się bo to jest mimo wszstko jeszcze dziecko. Jeśli rodzice
> wcześniej własnym przykładem pokazali mu jak praktykowć wiarę i ewychowali je
> zgodnie z jej wartościami, to prawdopodobieństwo takiego zaparcia jest
> znikome, a jeśli nawet to będzie to typowo dziecięcy bunt.

I jak to fizycznie rozwiazac? Pod pache wziac? Wrzasnac? Zastraszyc? Przekupic?
Szczerze jestem ciekawa pomyslow.

[olamazur]

jola_ep napisała:
> Im bardziej się jednak starzeję, tym mam więcej zrozumienia dla ludzi

O, to jest super. Pozdrawiam

[andaba]

Tak. Nie muszę pilnować, sam o tym wie.

Natomiast byłam świadkiem zabawnej sceny z udziałem mojego młodszego syna, drugoklasisty.
Było to w ostatni poniedziałek, więc już w Wielkim Tygodniu.
Syn jest ministrantem. Na mszy trzymał patenę przy księdzu rozdającym komunię. Po udzieleniu komuni wiernym ksiądz pyta syna czy też przystępuje. Syn odmówił. Więc ksiądz surowo go pyta, kiedy zamierza przystąpić do spowiedzi. Na to syn spokojnie - w maju.

[ella_e]

Dziekuje za posty. Daly mi duzo do myslenia, bo chyba sa inne niz oczekiwalam
Wesolych Swiat.

[anik.sweden]

Ja byłam wychowywanna w katolickiej rodzinie, ale od 15tego roku życia jestem
ateistką. Rodzice pewnie pozwolili mi, bo mama do 24 roku życia też nią była,
jest wykształcona i b. mądra życiowo. Do niczego mnie nie zmuszano. Było mi
trochę gorzej, bo mieszkałam na wsi, więc była presja społeczna (np cała klasa
tuż spod szkoły po iluś tam lekcjach szła na rekolekcje). Co ciekawe większość
dorosłych katolików co niedziele dumnie maszerujących do kościoła w życiu
codziennym zachowywała się nagannie (sąsiad zmuszał matkę do mieszkania w
komórce, inny od razu po mszy szedł się uchlać, jeszcze inny bił żonę i
dzieci), a niepraktykujący lub ateiści zachowywali się normalnie, byłi
porządnymi ludźmi.

[des4]

anik.sweden napisała:

> Ja byłam wychowywanna w katolickiej rodzinie, ale od 15tego roku życia jestem
> ateistką. Rodzice pewnie pozwolili mi, bo mama do 24 roku życia też nią była,
> jest wykształcona i b. mądra życiowo. Do niczego mnie nie zmuszano. Było mi
> trochę gorzej, bo mieszkałam na wsi, więc była presja społeczna (np cała
klasa
> tuż spod szkoły po iluś tam lekcjach szła na rekolekcje). Co ciekawe
większość
> dorosłych katolików co niedziele dumnie maszerujących do kościoła w życiu
> codziennym zachowywała się nagannie (sąsiad zmuszał matkę do mieszkania w
> komórce, inny od razu po mszy szedł się uchlać, jeszcze inny bił żonę i
> dzieci), a niepraktykujący lub ateiści zachowywali się normalnie, byłi
> porządnymi ludźmi.

A to ciekawe, bo ja mam odmienne spostrze.żenia. Większość ateistów i
niepraktykujących, których znam tłucze regularnie żony i dzieci, pije alkohol,
oszukuje i kradnie, mówią że oni są postępowi i 10 przykazań ich nie dotyczy....

Moje obserwacje są jak najbardziej wiarygodne, tak samo jak twoje....

nastoletniość

[okrent9]

"Dla mnie 12-latka to już nastolatka".

Otóż, jolu_ep, tak naprawdę nastoletniość zaczyna się od wieku 13 lat. W języku
angielskim "thirTEEN". Dwanaście to po angielsku twelve i dwunastolatków nie
uważa się za "nastolatków" w sensie przynależności do tej grupy "wiekowej", u
której zaczyna się okres dojrzewania, wiążący się z tym, że dzieciaki chcą
odciąć się od rodziców i pokazać własną indywidualność, co zwykle objawia się
buntem przeciw nakazom ze strony rodziców.

W języku polskim już o dziecku jedenastoletnim możnaby mówić jako o NASTOlatku,
ale z punktu widzenia psychologii rozwojowej NIE POWINNO się. Przyznasz sama,
że między dzieckiem jedenastoletnim a trzynastoletnim jest prawdziwa przepaść.

[alina66]

tak sobie myślę....
Dziwne to wszystko w KK. Karteczki do spowiedzi podpisywane przez księdza
(nawet w stosunku do dorosłych ludzi np.przed ślubem lub jeśli mają być
chrzestnymi), nakazy, zakazy, kontrola, no i oczywiście straszenie.

Nastolatki nie mogą wybierać, mają za nie wybierać rodzice. Hmmm. I oczywiście
dopytywać się, kontrolować, gonić, zmuszać.

Jak tak patrzę sobie, to efekty są niewielkie - moi ultrakatoliccy sąsiedzi
(małe miasto) regularnie i tłumnie nawiedzający okoliczne kościoły- zakładam
więc, że praktykujący w pełnym wymiarze- zataczają się już wczesnym popołudniem
pod miejscowymi barami, kłocą się ze swoimi żonami, bijając je sporadycznie,
za to dotkliwie, wypłakują się czasem te żony w sklepie lub na ulicy, to słyszę.
Do pracy ludzi dostać ciężko, zanim trafię na takiego, co nie kradnie, nie
pije, nie spóźnia się i generalnie chce pracować, a nie op... się za moje
pieniądze, to muszę wyrzucić kilku conajmniej.
No i tak się zastanawiam - tak na pokaz, w niedzielę no to super, ksiądz
odpuści i można od nowa po bar.
Gorzej z przełożeniem na życie....

[karola1008]

Jeśli chodzi o czystą, żywą statystykę, to mam wrażenie, że w mojej
miejscowości (podwarszawskie miasteczko) jednak sporodziecko w wieku lat nastu
do spowiedzi chodzi. Ile z nich rzeczywiście chce, a ile zmuszają rodzice-nie
mam pojęcia. ZAstananwiam się jaki procent dzieci w ogóle lubi chodzić do
kościoła, bo ja odkąd pamietam chodziłam raczej niechętnie, bo po prostu się
tam nudziłam jak diabeł na pokucie. Teraz chodzę bez niechęci, bo mąż chodzi, a
ja lubię mu towarzyszyć. Po mszy możemy sobie porozmawiać o kazaniu, czy w
ogóle o życiu parafii. Wychodzi na to, że do kościoła chodzę z sympatii do
męża. Z drugiej sttrony pamiętam sytuacje, gdy spowiedź autentycznie przynisła
mi ulgę. Wielokrotnie zastanawialam się, co zrobię gdy moje nastoletnie dziecko
odmówi pójścia na mszę albo do spowiedzi. Nie będę go zmuszać. Choć nie będzie
mi obojetne jak wygląda jego zycie religijne i chciałabym alby synek był
człowiekiem wierzącym i praktykującym. Na pewno zapytam dlaczego, bo zwyczajnie
będę ciekawa. A jak mi powie, ze w kościele się nudzi i to będzie całe
uzasadnienie? NO trudno, postaram się nie zapomnieć, ze sama się nudziłam. Mnie
rodzice zmuszali do chodzenia do kościoła i do spowiedzi. Nic to nie dało, bo
jak się od nich wyprowadziłam, to potrafiłam kościół oglądać tylko z okazji
Bożego NArodzenia i Wielkanocy.

[iwucha]

a moja siostrzenica, lat 16, bardzo "postępowa", nie poddająca się dyktatowi
jakiemukolwiek, liderka w grupie rówieśniczej, "pyskata" i kwestionująca,
poszukująca, lubiana CHODZI DO SPOWIEDZI przy okazji Świąt. Przykład ma marny bo
matka na bakier ze sprawami wiary, ojciec podobnie, za instytucja KK się w tej
rodzinie nie przepada i głośno się o tym mówi.
Dziewczyna jest wychowywana na bazie "stylu verdany" - jak wnioskuję po licznych
postach (pozwoliłam sobie na inspirację, verdano). Własne zdanie, wolny wybór w
kwestiach zasadniczych były w tej niepraktykującej rodzinie pewnym standardem.
Skutek jest taki, że dzieciak chodzi do Spowiedzi, do Kościoła, jest refleksyjny
ale zaczyna świadomie wybierać kościoły - nie lubi chodzić do wiejskiego
kościoła i słuchać kazań dziwnego proboszcza i np. jedzie do Dominikanów.
Najwidoczniej nie chce by ktoś ją zniechęcił do wiary.

Mówię Wam, fantastyczna dziewczyna! Wymarzone dziecko! Mądre, myślące, nie
zadowalające się byle czym. Super!

[barka01]

Nie wierzę w religijność z przymusu. 13 lat, to wiek w którym młody człowiek
zaczyna się buntować przeciwko nakazom i tak ogólnie przeciwko wszystkiemu i
wszystkim. Najlepiej problem przeczekać pozwalając dziecku na posiadanie
własnego zdania.Raczej samemu dawać przykład niż wymuszać.Z własnego
doświadczenia wiem, że nakazy tylko wywołują bunt. Mój małżonek wychowany w
ultrakatolickiej rodzinie od momentu gdy wyprowadził się z domu przestał w ogóle
uczęszczać do kościoła. Cóż co za dużo to niezdrowo i najczęściej później odbija
się czkawką. Lepiej zachować umiar i pozwolić młodemu człowiekowi samodzielne
dojrzeć do wiary.

[0golone_jajka]

Moje nie chodzą bo są za małe, ale jak podrosną to założę się że babcie je będzie ciągała. Już teraz zmusza je do wizyty w kościele, jak są z nią na działce. A jakie są wyrzuty jak i ja tam jestem i mówię małemu, że może ze mną zostać i coś tam porobić! Krzywdę dziecku robię!
Jak dzieci dorosną będą chodziły do spowiedzi lub nie i do takiego kościoła jaki sobie wybiorą. Ja w tej materii nic nikomu nie narzucam. Ja tylko uświadamiam, że są różne wiary w różnych bogów, różne kościoły, różne wizje świata. A którą sobie z nich dzieci me wybiorą - ich sprawa.