3-latek terrorysta :-)

[beatad]

Witajcie
Mam powazny problem z moim synkiem. W kwietniu skonczyl 3 latka. Czytalam
wiele o buntach 2-latkow i wiele z tego zgadzalo sie podczas konfrontacji z
rzeczywistoscia. Dlatego bylam w miare spokojna. Do czasu...
W czerwcu synek poszedl do przedszkola. I od tego czasu tak naprawde zaczely
sie powazne problemy. Chyba etap krzyku przy zostawianiu go w przedszkolu
mamy juz na szczescie za soba, ale tutaj chcialabym poruszyc inny temat.
Problemy zaczynaja sie u nas - paradoksalnie - dopiero po powrocie do domu...
W przedszkolu Bartus nie chce spac. Stad w momencie, kiedy odbieram go z
przedszkola jest juz po jego godzinie snu, wiec jest bardzo marudny. Za nic
nie daje polozyc sie do lozeczka, zeby zasnac, nawet w domku. Natomiast
wymysla rozne problemy typu: "ja chce do taty" (bo taty akurat nie ma w domu)
albo jakikolwiek inny, niemozliwy do spelnienia kaprys. Wszystko zaczyna sie
od zwyklego marudzenia. Jednak w momencie, kiedy nie zgadzam sie na ktores z
jego zyczen, zaczyna sie krzyk. Krzyk jest przerazliwie donosny (!!!) i
potrafi trwac od 20 do 45 minut. Czasami nie jestem w stanie tego zniesc.
Naprawde cierpliwosc mi sie konczy. Staram sie ograniczac wlasne nerwy, ale -
niestety - czasami konczy sie to klapsem, chociaz wiem, ze on i tak nie da
rezultatu...
Dzisiaj byla kolejna noc z nowym prolemem: Bartus w nocy chce soczku. Wiec
ja - jak zwykle nalalam do kubeczka wody i mu daje. Nie chce. Chce tylko
SOCZKU. Tumacze, ze nie mozna, bo zabki beda bolaly, itp. (nie moge go
przeciez do tego przyzyczaic), tule go, sciskam, staram sie mowic spokojnie,
zeby go nie zdenerwowac jeszcze bardziej. Nic nie pomaga. Wrzask jest
nieprawdopodobny. Slysze jak krzyk odbija sie od scian (slowo - nie
przesadzam). Sytuacja trwa ok. 1,5 godziny.
Zdarzylo sie to po raz trzeci.... Oprocz tego sa czeste awantury podczas dnia
codziennego.
Nie wiem juz co robic. Nadmienie, ze mam bardzo duze wspoarcie ze strony
meza. Jednak zaczynamy oboje juz tracic cierpliwosc i wrecz wstydzic sie
sasiadow.
Czy ktos z Was ma/mial rowniez takie doswiadczenia? Bede wdzieczna za kazda
rade.
Pozdrawiam,
Beata

[aniask_mama]

Hm... w kwestii tego przedszkola, to nie dałoby sie coś zrobić, żeby nie
naruszać jego godzin snu? (jeśli to oczywiście jest jedyny powód jego
zachowania). Może mógłby tam spać z dziećmi, albo może odbieraj go tą godzinę
wcześniej? Tak sobie myślę...

[beatad]

Widzisz, w przedszkolu tym obiad jest o godz. 11:30. Juz od godz. 12 dzieci
zabierane sa na drzemke. Natomiast dzieci, ktore nie chca spac, nie musza i one
ida na plac zabaw. I Bartus oczywiscie nie chce. Natomiast potem, po
podwieczorku sa juz jakies zaplanowane zajecia i ma szansy, aby tylko moj
dzidzia poszedl spac
Jesli chodzi o godziny odbioru, to i tak robie co w mojej mocy. Od razu po
pracy biegiem do samochodu/autobusu i po przedszkola. Specjalnie ustawilam
sobie tak godziny pracy (na szczescie mam taka mozliwosc) abym mogla odbierac
go wczesniej. Przed 16 jestem w przedszkolu jako jedna z pierwszych mam. Juz
wczesniej nie dam rady....
Nie wiem, czy jest to jedyny powod(przedszkole). Natomiast faktem jest, ze
mniej wiecej od tego momentu Bartus urzadza nam takie mocne awantury....
Wczesniej tez one byly, ale stanowczo mniejsze w sile i duuuuzo krotsze....

pozdrawiam,
Beata

[gruszka_edziecko]

Może problem rzeczywiście ma związek z przedszkolem? I być może wcale nie
chodzi tylko o to nieszczęsne spanie...
Masia poszła do przedszkola jako 3-latka. Już od roku nie sypiała w dzień, więc
brak poobiedniej drzemki nie był problemem (u nas nie ma leżakowania). Z
przedszkola wychodziła wesolutka, pozornie niezbyt zmęczona (początkowo
odbierałam ją bardzo wcześnie). W domu zamieniała się w wyjca Jęczała,
wrzeszczała. Byle pretekst stanowił wstęp do kosmicznej awantury. Myślę, że tak
odreagowywała nową sytuację. Rozstanie ze mną, nowe miejsce, tłum dzieciaków.
Uwielbiała przedszkole od początku, ale jednak przeżywała ogromny stres. I to
wszystko wyłaziło w domu, na znajomym bezpiecznym gruncie. Wychowawczyni była
zresztą tego samego zdania. Trwało to jakiś czas, aż wreszcie się wyciszyło.

[maak3]

hhmm
ewidentnie maluchowi jest trudno w związku z nową sytuacją - pójściem do
przedszkola
a jego krzyki awantury płacz i życzenia nie do spełnienia to przejaw tego jak
bardzo mu żle i smutno
niby przy kim ma to wyładować, przy obcej babie w przedszkolu?
z tym soczkie w nocy ja bym ustąpiła, tylko że po wypiciu obowązkowo
wynegocjowane ( z moim synem się to udaje) mycie zębow (picie soczku 4 min
pójście do łazienki 1 min mycie ząbków 3 min ,to pestka w porównaniu z
godzinnym płaczem! a dzieciaczek się wyśpi i może będzie mniej rozdrażniony
niewyspaniem w dzień

wiem, że to trudne, ale nie masz wyjścia trzeba przeczekać rozdrażnienie
malucha - zorganizuj sobie jakies wsparcie - a popołudniami dawaj siebie
maxymalnie synkowi, żeby wiedział, że pójście do przedszkola nie wiąże się z
utratą Ciebie - dla niego to sprawa fundamentalna

a jeśli płacze przedłużałyby się, krzyki albo maluch stałby się nagle
nadmiernie grzeczny lub wyciszony to oznaczałoby, że nie jest gotowy do bycia
w przedszkolu i dla jego dobra byłoby lepiej zrezygnować z przedszkola...
pozdrowienia

[antonina_74]

Witaj,
ja mialam bardzo podobne problemy z synkiem jeszcze dwa-trzy miesiace temu
(Kuba ma 3 lata i 8 m-cy). U nas akurat awantury byly przy powrocie z
przedszkola, siadanie na chodniku, wrzask. I przed pojsciem spac - chyba z
podobnych powodow jak u Was - "jestem zmeczony ale nie chce isc spac".
Podobnie jak i Tobie, cierpliwosc mi sie konczyla i byly klapsy, wleczenie
wyjacego chlopczyka do domu, itp. przyjemnosci.
U nas pomoglo troche "luzu" z mojej strony - zacisnelam zeby i postanowilam, ze
przeciez nigdzie sie nie spieszymy, wiec mozemy posiedziec na chodniku i
powrzeszczec. Nie musimy tez chodzic spac o 8-ej, nic sie nie stanie jak
przesuniemy pore kapieli. Po drodze do domu zaczelam znajdowac rozne atrakcje
(piesek za ogrodzeniem, sprawdzimy czy kaluza juz wyschla, zobaczymy czy
panowie juz zbudowali dom) i tak wedrowalismy od atrakcji do atrakcji. W domu -
zamiast zmuszania do kapieli, wymyslilismy zabawy z piana w wannie i jakos
kapiel ze znienawidzonej rutyny zmienila sie w zabawe.
Staram sie duzo z Kuba rozmawiac. Doszlam do wniosku ze krzyk i klapsy niewiele
daja poza rozladowaniem mojej wscieklosci wiec staram sie ich unikac, czasem
jest strasznie trudno ale juz zazwyczaj mi sie udaje usmiechnac zanim
nawrzeszcze. W naprawde trudnych momentach, kiedy Kuba domaga sie czegos czego
nie powinien dostac, po prostu przeczekuje albo wychodze - chociaz trzylatkowi
mozna juz bardzo wiele wytlumaczyc.
No i tak jakos nam ta najgorsza faza przeszla, teraz jest juz duzo lepiej, co
nie znaczy ze Kuba jest zawsze zgodny, ale zazwyczaj udaje nam sie dogadac.
Zycze Ci duzo cierpliwosci i powodzenia!
Antonina
mama Kuby (3,8)
i Zosi w brzuchu (27. tydzien)

[kasia.m.juli]

Cześć. Moja Jula ma 3,5 roku do pewnego czasu było to 'złote dziecko', wesoła
radosna i zawsze zadowolona od jesieni poszła do przedszkola bo chciała do
dzieci (ja nie pracuję więc nie było takiej konieczności). Początki były różne
ale wciąż chodzi i już wszystko ok. pani w przedszkolu ją chwali że jest
grzeczna i ładnie bawi się z innymi. Pojawił się jednak pewien problem jej
zachowanie w domu delikatnie mówiąc daje wiele do życzenia. Ciekawe jest jednak
jeszcze to, że kiedy jest w domu tylko ze mną to wszystko bajki, problem kiedy
na choryzoncie pojawia sie jakiś 'obrońca' (tata, babcia, ciocia...) na każde
moje zwrócenie jej uwagi że coś robi źle lub kiedy coś ma zrobić na moją prośbę
reaguje strasznym płaczem i zachowuje się tak jak gdyby działa sie jej straszna
krzywda. Pani w przedszkolu powiedziała że to bardzo częsta reakcja dzieci,
które w przedszkolu starają sie być grzeczne a w domu po prostu muszą to
odreagować. Jeśli zaś chodzi o płacz, wymuszanie to mali 'terroryści' są po
prostu bardzo inteligentni i doskonale wiedzą z kim i w jaki sposób osiągnąć
zamierzony cel. Być może to żadna pociecha ale przynajmniej jakieś
wytłumaczenie, dlaczego tak się dzieje. Pozdrawiam i Wesołego po świętach.

[antonina_74]

beatad napisała:

> Witajcie
> Mam powazny problem z moim synkiem. W kwietniu skonczyl 3 latka. Czytalam
> wiele o buntach 2-latkow i wiele z tego zgadzalo sie podczas konfrontacji z
> rzeczywistoscia. Dlatego bylam w miare spokojna. Do czasu...

Witaj,
mój syn też był trzyletnim terrorystą. My akurat mieliśmy koszmarne powroty z
przedszkola, dwie godziny jednej wielkiej awantury. Świetnie pamiętam też ten
donośny krzyk w nocy. Kuba coś chciał i to JUŻ, i konkretnie TO właśnie a nie
coś innego. Też dałam parę klapsów ale źle się z tym czułam. Problem awantur
przy powrocie rozwiązałam tak, że za radą mam z forum przestałam się spieszyć
i wrzeszczeć na synka, a raczej starałam się zamienić spacer w miłą przygodę
(szliśmy "do pieska", "obejrzeć kwiatki" itp.)
A wrzask nauczyłam się ignorować. Pamiętam raz oglądałam film, a mały właśnie
był taki marudny i domagał się kreskówki - odmówiłam i było godzina i 15 minut
wrzasku, w przedpokoju bo z pokoju dużego wrzeszczącego wystawiłam. W tym
czasie ja ze słuchawkami na uszach obejrzałam film, i właściwie był to ostatni
taki epizod wrzasku bo Kuba się nauczył że wrzask nic nie daje. Teraz Kuba ma
4 lata i jest pogodnym, grzecznym chłopcem, terrorysta zniknął bez śladu
(pewnie wróci w nowym wcieleniu za parę lat).
Postaraj się przeczekać wrzask (wiem! nie jest łatwo)ewentualnie spróbuj może
zmienić pory spania, pamiętam że u nas awantury zawsze odbywały się właśnie
kiedy mały nie spał w dzień.
Powodzenia!
Antonina



> W czerwcu synek poszedl do przedszkola. I od tego czasu tak naprawde zaczely
> sie powazne problemy. Chyba etap krzyku przy zostawianiu go w przedszkolu
> mamy juz na szczescie za soba, ale tutaj chcialabym poruszyc inny temat.
> Problemy zaczynaja sie u nas - paradoksalnie - dopiero po powrocie do
domu...
> W przedszkolu Bartus nie chce spac. Stad w momencie, kiedy odbieram go z
> przedszkola jest juz po jego godzinie snu, wiec jest bardzo marudny. Za nic
> nie daje polozyc sie do lozeczka, zeby zasnac, nawet w domku. Natomiast
> wymysla rozne problemy typu: "ja chce do taty" (bo taty akurat nie ma w
domu)
> albo jakikolwiek inny, niemozliwy do spelnienia kaprys. Wszystko zaczyna sie
> od zwyklego marudzenia. Jednak w momencie, kiedy nie zgadzam sie na ktores z
> jego zyczen, zaczyna sie krzyk. Krzyk jest przerazliwie donosny (!!!) i
> potrafi trwac od 20 do 45 minut. Czasami nie jestem w stanie tego zniesc.
> Naprawde cierpliwosc mi sie konczy. Staram sie ograniczac wlasne nerwy, ale -

> niestety - czasami konczy sie to klapsem, chociaz wiem, ze on i tak nie da
> rezultatu...
> Dzisiaj byla kolejna noc z nowym prolemem: Bartus w nocy chce soczku. Wiec
> ja - jak zwykle nalalam do kubeczka wody i mu daje. Nie chce. Chce tylko
> SOCZKU. Tumacze, ze nie mozna, bo zabki beda bolaly, itp. (nie moge go
> przeciez do tego przyzyczaic), tule go, sciskam, staram sie mowic spokojnie,
> zeby go nie zdenerwowac jeszcze bardziej. Nic nie pomaga. Wrzask jest
> nieprawdopodobny. Slysze jak krzyk odbija sie od scian (slowo - nie
> przesadzam). Sytuacja trwa ok. 1,5 godziny.
> Zdarzylo sie to po raz trzeci.... Oprocz tego sa czeste awantury podczas
dnia
> codziennego.
> Nie wiem juz co robic. Nadmienie, ze mam bardzo duze wspoarcie ze strony
> meza. Jednak zaczynamy oboje juz tracic cierpliwosc i wrecz wstydzic sie
> sasiadow.
> Czy ktos z Was ma/mial rowniez takie doswiadczenia? Bede wdzieczna za kazda
> rade.
> Pozdrawiam,
> Beata