'Dobra miłość' - moje refleksje

[hedom1]

Witam,
Parę dni temu wróciliśmy z wakacji na które jak zwykle zabrałam "coś" do
czytania. Tym razem była to "Dobra miłość" Eichelbergera i Samsona.
Początkowo wydawało mi się, że to rzeczywiście bardzo dobra książka.
Zgodziłam się z wieloma stwierdzeniami autorów, zweryfikowałam swoje
przekonania, dostrzegłam błędy i 'postanowiłam poprawę'.
Jednak w miarę czytania mój zachwyt przerodził sie w powątpiewanie. Doszłam
do wniosku, że moje dotychczasowe starania wychowawcze doprowadziły już
niechybnie do tego, że moja starsza córcia będzie "ofiarą" bezwolną i nie
potrafiącą walczyć o swoje a dodatkowo z pewnością bęxdzie cierpiała na wiele
chorób - w tym gardła i dróg rodnych (mierzenie temperatury w pupie w okresie
niemowlęcym, uśnij wreszcie przez 3 dni, wczesne rozstanie sie z pamapersem).
Co chcę przez to powiedzieć? Uważam, że autorzy przesadzają i generalizują.
Jak można podciągnąć wszystkie dzieci pod jeden model nie uwzględniając ich
indywidualnych potrzeb i cech charakteru? Czy to, że moje dziecie potrafi
przez dłuższy okres bawić sie samo oznacza, że nie odpowiadam na jej
naturalne potrzeby, że powinnam ją nosić i że wpłynie to na jej zdrowie
psychiczne. Albo teksty o tym, że błędem jest uczyć dzieci , że nie wolno sie
szarpać i wyrywać zabawki bo w ten sposób zaznaczaja one swoje terytoriu i
sparawdzają swoją moc. Zgodnie z proroctwem autorów moja Helenka
będzie "bezwolną kobietą, która da mężczyźnie to co będzie chciał sobie
wziąć".
A najbardziej irytowało mnie ciągłe powoływanie się na społeczeństwo
amerykańskie i ich metody wychowawcze. Czy autorzy zapominają, że ponad 50%
nastolatków w USA stale bierze farmakologiczne środki uspokajające albo, że
marzeniem większości amerykańskich nastolatek jest powiększenie sobie biustu
(marzenie, które często wprowadzają w życie w wieku 18 lat).
Tak jak pisałam wiele porad spodobało mi sie i dostrzegłam swoje błędy ale
nie potrafię zgodzić sie z wieloma tezami postawionymi przez autorów.
A jakie są wasze odczucia? Może to ja powinnam (wzorem amerykańskiego
społeczeństwa) znaleźć sobie dobrego terapeutę?
Pozdrawiam,

[krynia100]

jestem w trakcie czytania (doszłam do 5 rozdziału- kochać czy wymagać) i na
razie nie mam odczucia irytacji ani specjalnych wyrzutów sumienia z powodu
rozbieżności między moimi metodami wychowawczymi ani tym co mówią panowie w.e i
a.s. Pewnie, że uogólniają, bo trudno żeby w książce która jest kierowana do
wszystkich nie uogólniać. I myślę, że trzeba się zdystansować - ja tę książkę
traktuję jak inspirację do przemyślenia pewnych spraw związanych z moim
rodzicielstwem ale nie jako wskazówkę jak postępować. Też mierzyłam temperaturę
w pupie mojej Małej I nie pozwalam jej szarpać się z innymi dziećmi. Ale to
są szczegóły. Dla mnie ważniejszym przekazem tej ksiązki jest to, żeby widzieć
w dzieciach osoby, odrębne, mające swoje pomysły na życie, swoją ścieżkę. Może
jak dotrę do końca to mi się zmieni, na razie dobrze mi się czyta. Pozdrawiam.
Krysia.
PS. A czytałaś może "Zrozumieć dziecko" nie pamiętam nazwiska autorki,
francusko brzmiało? Właśnie pakuję ją na wakacje, jestem ciekawa co tam znajdę.

[olga03]

Im dłużej jestem matką (raptem 4 lata) tym bardziej zgadzam się z tą książką.
Oczywiście jest dosyć ogólna, ale przesłanie, które jest w niej zawarte jest
jednoznaczne - szanuj dziecko i szanuj siebie, jest dla mnie absolutnym
wyznacznikiem.
Nie rozumiem dlaczego się zirytowałaś - wydawało ci się dotąd, że jesteś
ideałem?
Na pewne rzeczy nie mamy wpływu - żyjemy tu gdzie żyjemy, mamy tyle czasu ile
mamy i niestety bardzo często (ja niestety również) stosujemy uproszczenia,
traktując dziecko per noga. Nie znaczy to jednak, że wszysko jest źle, jak jest
tam napisane - " matka wystarczajaco dobra" jest O.K. Zawsze należy jednak
spróbować dąrzyć do ideału.
A jeżeli chodzi o zabawki - ja również nie pozwawlałam synkowi, kiedy miał 1,5
roku i zaczynał karierę w piaskownicy wyrywać innym dzieciom zabawek. Skończyło
się to tym, że bał się innych dzieci, nie był w stanie obronić właśnych
zabawek, po 15 min. zabawy stał w kącie piaskownicy, płacząc, bez jednej
zabawki.
Przystopowałam, rok później wszystko było O.K., (tzn., trochę on zabierał,
trochę jemu zabierali). Dotąd jednak uważam, że ma tendencję do oddawania.
I tak to już niestety bywa.

[e.beata]

Książka nie jest sztywną instrukcją postępowania.
Wszystko trzeba wyważyć.
Ja też nie pozwalałam wyrywać zabawek.
Reagowałam kiedy synek wyrywał i gdy dzieci mu wyrywały a on nie umiał sobie z
tym poradzić. Tłumaczyłam, łagodziłam spory. W miarę jak roczniak rósł moja
interwencja była coraz mniej potrzebna.

[wana]

Witaj.
Nie bardzo podoba mi się Twoje stwierdzenie, że źle robiłaś, niepozwalając
synkowi wyrywac innym dzieciom zabawek - to co, skrzywiło mu to psychikę? Przez
ten etap przeszłą chyka każda matka małego dziecka - reagować, czy nie? Ja
reagowałam - tłumaczyłam córce, że nie wolno wyrywać innym zabawek, jak czyms
chce sie pobawić, powinna poprosić i.... po jakims czasie w piaskownicy, gdzie
córka się bawiła przestaliśmy mieć tego typu problemy. Ula potrafi grzecznie,
ale stanowczo o coś poprosić, powiedzieć, że teraz czymś bawi się ona i - jak
skończy - podzielić się z innymi dziećmi. O dziwo inne dzieci po jakimś czasie
dostosowały się do tego stylu zachowania. A dodam, że córka nie stała/
siedziała obok innych dzieci, ze łzami w oczach.

Czyli jednak można inaczej?

Każda książka podaje wzór ogólny zachowania - trzeba go zmodyfikować do
aktualnej sytuacji, a nie stosować na ślepo.

Pozdrawiam
Gosia

[hedom1]

Hej,
Oczywiście, że nie uważam, że jestem ideałem. Tak jak napisałam wiele się
nauczyłam - może nie dość uważnie przeczytałaś mój post - ale moim zdaniem
wiele stwieredzeń autorów to przesada.
Jeśli chodzi o wyrywanie zabawek to napisałam, że wg autorów nie należy dziecka
strofować, że to robi bo to są jego naturalne instynkty. Ja uważam, że trzeba
ingerować.
Chciałam jedynie powiedzieć, że w wielu postach i w czasie rozmów z wieloma
mamami słyszałam, że "Dobra miłość' to swoista Biblia wychowania a moim zdaniem
tak nie jest.
Pozdrawiam wszystkie mamy.

[aluc]

wiesz, z tą biblijnością sami autorzy odżegnują się od dawania gotowych
recept na wychowanie dziecka, ale trudno napisać książkę, ograniczając się
tylko do takiej rady

chyba nieporozumienie wynika z tego, że DM jest traktowana jak recepta, a
receptą nie jest

dla mnie najważniejsze było przesłanie - żeby podążać za naturalnym rozwojem
dziecka, a nie przykrawać je do jakichś założonych z góry wzorców... i to mnie
najbardziej hamuje w moich treserskich pomysłach )

a z tymi drastycznymi konsekwencjami - może one po to tak drastycznie są
przedstawione, żeby dobitniej pokazać, że dziecko to człowiek i nalezy mu się
taki sam szacunek, jak dorosłemu. Nie żeby zdyskwalifikować cię jako matkę, ale
żeby pokazać, że pewne rzeczy powinnaś bardziej brać pod uwagę przy obsłudze
serwisowej

[mader1]

Nie czytałam tej książki. Czytałam wcześnie wiele innych, w tym tez tego
autora. Książki te były pożyteczne, bo co jakis czas z pewnością należy
zastanawiać się nad wychowaniem swoich dzieci i nad metodami, jakimi sie
posługujemy.Każda lektura pobudza, inspiruje, karze się zastanowić. Ale czasem
też irytowałam się , że autorzy starali się we wrażliwych rodzicach wzbudzic
poczucie winy. A poczucie winy, jeżeli się kocha, stara wsłuchiwać w potrzeby
dziecka, zmieniać postępowanie itd, poczucie winy może jedynie popsuc relacje z
dzieckiem. Jeżeli patrzymy na dziecko i widzimy jakiś problem i zastanawiamy
się - co zrobiłem nie tak, nie jest dobrze.Bo zamiast skupiać się na nim ,
skupiamy się na sobie i swoich odczuciach.No i jesteśmy trochę żli, ze się nie
udało. A przecież nie jesteśmy idealni,bo ... mamy wprowadzić dziecko w świat
relacji społecznych. A jakie one sa, sami wiemy. Staram sie teraz czytywac
książki, w których można znalezć twórcze rozwiązanie problemów.... Dzieciaki są
naprawdę różne.Wiem to już po wielu latach macierzyństwa. Nie można zmieniać
koncepcji wychowawczej pochopnie. Jeżeli się nie uda ciasto pieczone wg.
nowego przepisu, można je wyrzucić , a dziecko.... Pamiętamy, ile złego zrobiła
koncepcja Spoka.
A co do zabawek w piaskownicy.... Najłatwiej jest wychować dziecko, które
bedzie innym zabierało, albo takie które będzie tylko oddawało i płakało.
Europejska kultura nakazuje nie zabierać, dzielić się, ale przecież nie tym ,
co potrzebne. Trudno nauczyć dziecko - "nie zabieraj, poproś, jeżeli ci
potrzebne i czekaj na pozwolenie", ale jednocześnie - możesz sie podzielić,ale
możesz też powiedzieć "nie, nie dam ci, bo mi jest to potrzebne ". To wymaga
większego zaangażowania, ale potem procentuje. No ale nie mozna podczas zabawy
dziecka w piaskownicy czytac książek o wychowaniu bo nie ma na to czasu

[dagu75]

Po przeczytaniu książki doszłam do wniosku, że powinni ja dawać w szpitalu
matkom w wyprawce. Jak wcześniej juz napisano dziecko to człowiek i jak każdy
potrzebuje szcunku. Po przeczytaniu przemyslałam kilka rzeczy i zadzwoniłam do
mojej mamy z podziękowaniem, że wychowała mnie na odrębną istote i że
zrozumiałam, ile lęku musiałam ją kosztować, bo dała mi dużo swobody i
zaufania, co jej odwzajemniłam.
Polecam wam też rozmowy z oboma panami drukowane w Wysokich obcasach, ostatnio
było o puszczeniu pociechy na wakacje pod namiot, wcześcniej o kryzysioe
finansowym w domu.
Ta książka nie jest gotowym poradnikiem jak niektóre amerykańskie. Ona daje do
myślenia, a reszta to nasz problem, czy z tego skorzystamy.
A czemu powołują się na amerykańskie badania? Może dlatego, że Amerykanie juz
dawno sie tym zajmują, a Polakom daleko i do chęci i środków i koncepcji.
Ale wiecie, co od nich, autprów ściągnęłam? Prowadzenie dziecka na smyczy.
Zakładałam małej szelki, doczepiałam smycz z regulacją i szłyśmy na spacer.
Jeśli dziecko nie chce siedzieć w wóżku, jest ruchliwe jak srebro, to co? nieść
je na ręce czy trzymać dzikuska za rękę, żeby się wyrywał?Przechodzące mamy
czasem się śmiały, czasem prychały z oburzenia, ale większośc z którymi
rozmawiałam przyznawało mi rację : takie rozwiązanie to bezpieczeństwo plus
swoboda.
Pozdrawiam.

[mamasita]

Uwazam ze to dobra ksiazka. faktem jest ze Amerykanie robia badania o ktorych
innym sie nie snilo u nas. Np. jeszcze nie skonczyli bo z 99 roku badan nadtym
jakie ma znaczenie nieobecnosc matki poczass 1 roku zycia, tzn. pracujace
matki. Na razie pierwsze wyniki wskazuja ze nic sie zlego nie dizeje i nianie
sa dobrym rozwiazaniem i dzieci sie dobrze rozwijaja i szybciej przy kilku
osobach zajmujacych sie nimi, a relacja dziecko - matka zalezy nie od ilosci
kotnatktow na dobe tylko od jakosci i ksztalt tej relacji jest niezalezny od
innych realcji ktore ma dziecko z doroslymi innymi. Polcema ksiazke "Co tam sie
dzieje" Eliot neurologa o rozwoju um sylowym dzieci. Amerykanska ale bardzo
europejska w nastawieniu.

[kalpa]

Ja cenię tę książkę i obu panów. A z tego, co pamiętam, to W>E> powiedział, że
musimy zrozumieć, że zanim dziecko nauczy sie dzielić, musi przejść przez etap
walki o swoje. A to nie oznacza przecież naszej zgody na wyrywanie zabawek
innym dzieciom. Jedynie my, mamy musimy o tym pamiętać, zamiast zarzucać
dzieciom sobkostwo i inne złe rzeczy. I spokojnie uczyć stosownych zachowań.
Myślę, że największym wrogiem mam jest pragnienie i oczekiwanie, że ich dzieci
zawsze będą zachowywać się kulturalnie jak dorośli. A niestety część osób
chętnie poniży tę matkę, której dziecko zachowuje się gorzej. I tym sposobem
się dowartościuje. Ja z tego powodu omijam niektóre piaskownice i niektórych
dorosłych znajomych, którzy wytykają mi, jaka to jestem fatalną matką, bo mój
dwuletni synek czasami źle się zachowa. Źle w ich odczuciu oczywiście. A ja
zdaję sobie sprawę, że z perspektywy Mateusza wiele rzeczy wygląda inaczej, niż
z mojej. Dlatego staram się cierpliwie go uczyć, i widzę ogromne postępy w
zachowaniu i umiejętności zabawy z innymi. Dobrze jest znać rytm i etapy
rozwoju dziecka, bo wtedy łatwiej zrozumieć malucha ijego potrzeby,
ograniczenia.
Pozdrawiam
Kalpa

[grrrrw]

Mnie akurat w tej książce nie spodobały sie uwagi dotyczace wychowania
religijnego.
Autor odrzuca wychowanie religijne, a nawet przytacza jakis przykład dziecka,
które rzekomo było straszone na religii w przedszkolu.
Wychowanie religijne moze byc różne; madre i głupie - straszenie małego dziecka
potepieniem i szatanem jest napewno bardzo szkodliwe. Madre wychowanie
religijne powinno mieć za zadanie porządkowanie i uzupełnianie wiedzy
religijnej dziecka, która ono nabywa w sposób naturalny, przypadkowy;
prostowanie błędnych wyobrażeń pseudoreligijnych itp.
Druga watpliwośc nasuneła mi sie przy czytaniu rozdziału o masturbacji
dzieciecej. Czemu mogę zwrócic dziecku uwagę, że nieładnie jest grzebac w nosie
i wy...., a szkodliwe miałoby byc zwrócenie mu uwagi, ze masturbacja i podobne
do niej zachowania (grzebanie w pupce...) sa równiez odbierane przez ludzi jako
nieestetyczne. Macie jakies przemyslenia ?

[aluc]

grrrrw napisała:

> > Druga watpliwośc nasuneła mi sie przy czytaniu rozdziału o masturbacji
> dzieciecej. Czemu mogę zwrócic dziecku uwagę, że nieładnie jest grzebac w
nosie
>
> i wy...., a szkodliwe miałoby byc zwrócenie mu uwagi, ze masturbacja i
podobne
> do niej zachowania (grzebanie w pupce...) sa równiez odbierane przez ludzi
jako
>
> nieestetyczne. Macie jakies przemyslenia ?

ano takie, że przy grzebaniu w nosie chyba nie dochodzi do jednoczesnej oceny
tej części ciała jako nieczystej, brzydkiej czy grzesznej

fakt - grzebanie w siusiaku przy innych jest tak samo nieestetyczne jak
grzebanie w nosie, ale wokół grzebania w siusiaku zwykle robi się zupełnie
inną otoczkę, nawet niekoniecznie świadomie

[grrrrw]

Tak, masz racje, cała sztuka zeby nie robic "otoczki".

[mama_wiktora]

Śledzę te wypowiedzi od początku, ale dopiero teraz zdecydowałam się napisać
swoją opinię...

Generalnie uważam że to bardzo dobra książka, podobnie jak inne książki obu
panów (szczególnie Mit szczęśliwego dzieciństwa i Książeczka dla
przestraszonych rodziców Samsona). Książki te pozwoliły mi poukładać sobie w
głowie jakąś strategię konsekwentnego zachowania wobec dziecka. Żałuję że
przeczytałam je dopiero, gdy mój malec miał już prawie rok. Powinnie te ksiażki
dawać może nie przy porodzie ale zaraz po założeniu karty ciąży!!! Wtedy jest
czas na spokojną refleksję.

Podstawowe efekty stosowania rad z tych książek już widzę. To bardzo proste.
Mam bardzo grzeczne dziecko (choć więcej niż żywe srebro), które reaguje na
tłumaczenie. Nie terroryzuje mnie też rano, gdy wychodzę do pracy, bo zawsze
staram się poświęcić mu 15 minut na poranną zabawę tak aby mógł choć trochę
nacieszyć się moją obecnością, towarzyszy mi przy porannym wybieraniu z domu,
potem łatwiej mu się ze mną pożegnać. Poświęcam mu maksimum czasu. I staram się
(choć przyznaję często mi nie wychodzi) nie spieszyć się, dziecko nie rozumie
naszego pośpiechu...

Co do wyrywania zabawek - niestety chyba pan Samson ma rację, spory pomiędzy
dziećmi póki nie dochodzi do bójek, powinny dzieci rozwiązywać same. Ja
reagowałam na wyrywanie zabawek i nie dzielenie się zabawkami. Wiktorek teraz w
każdej sytuacji piaskowej ogląda się na mnie, zamiast sam "walczyć" o swoje.
Teraz gdy ktoś chce jego zabawki pytam jego czy chce je pożyczyć, to są jego
zabawki. Ma prawo się nimi nie podzielić.

Ja jestem za tą książką - bardzo mi pomogła - szczególnie że sama jestem
skrzywiona wychowawczo przez rodziców, jak się okazuje!
gosia

[grrrrw]

Tak, masz racje, ksiazka jest dobra i ciekawa, mialam tylko dwa zastrzezenia i
czekam na ciag dalszy dyskusji.
Duzo jest ksiazek o wychowaniu dzieci, czytam (raczej juz przerzucam - nie mam
juz malutkich dzieci).
A ksiazka jest o tyle dobra,ze jest osadzona w polskich realiach piaana przez
Polaków.Denerwuja mnie ksiazki tlumaczone z amerykanskiego (przynajmniej
denerwowaly w latach osiemdziesiatych !)jesli je czytam to tylko tak jak
np. "Nianie w Nowym Jorku" - zeby wiedziec jak tam jest, ale dla siebie
potrzebuje rady Polaka.

[mama_wiktora]

aha, z tym dłubaniem w nosie: myślę, że zwrócenie uwagi na dłubanie w nosie
nie spowoduje raczej szram na psychice dziecka, niechęci do własnego nosa itp,
zaś masturbacja jest delikatną sferą intymną i może rzeczywiście niedelikatność
w tej sferze doprowadzić do późniejszych problemów seksualnych. Dzieci przecież
nie są "zboczone" itp. one po prostu na swój sposób interesują się płcią, lub
tak jak opisano w książce próbują wyładować napięcie w sposób który odkryły.
Wmówienie im że jest to zboczenie, na pewno nie posłuży im w przyszłości.
Wiem z doświadczenia, że pewne niby drobiazgi z dzieciństwa zostają człowiekowi
w głowie na dłużej i niestety nie da się ich usunąć później nabytym zdrowym
rozsądkiem...

Gosia

[hedom1]

Witam,
Napisałaś, że jesteś skrzywiona wychowawczo, jak się okazuje i ja mogłabym
powiedzieć to samo bo w wielu sytuacjach rodzice postępowali ze mną inaczej niż
to sugerują autorzy, (często wręcz tak jak nie powinni) a mimo to jestem
szczęśliwym człowiekiem, któremu zdrowy rozsądek i pewna samoświadomośc
pozwalają spojrzeć na to wszystko z boku i zdystansować sie do
sytuacji 'traumatycznych'. Nie do końca zgadzam sie też ze stwierdzeniem
autorów i metaforą'pakowania walizki'. Człowiek jest istotą myślącą i sam
potrafi część rzeczy z tej walizki wyrzucić, część zachować a część puścić w
niepamięć. Dodatkowo rozwijamy sie i uczymy całe życie, każdy z nas jest inny,
ma inny charakter i inaczej reaguje w określonych sytuacjach.
Pozdrawiam,

[mama_wiktora]

Zgadzam się, że rowijamy się i uczymy przez całe życie, że często możemy
świadomie i wybiórczo rozprawić się ze "zmorami" dzieciństwa. Ale dzieciństwo
też nas kształtuje, i pewnie najbardziej ze wszystkich okresów naszego życia.
Wtedy uczymy się i przyswajamy najwięcej informacji o całym świecie, i wierzę
że można wtedy człowieka dobrze zaprogramować albo go skrzywić.

Moje skrzywienie wychowawcze polega na tym, że czytając tę książkę
przypominałam sobie konkretne przykłady jak postępowali ze mną rodzice i jak
bardzo oni byli przekonani że robią to dla mojego dobra, a jak bardzo ja byłam
nieszczęśliwa. A dało się inaczej. Oczywiście "wyrosłam na ludzi", ale to nie
znaczy że czuję że oni byli do końca fair, ani że nie pamiętam tamtej
frustracji i że to mnie jakoś nie skrzywiło.

pozdrawiam
Gosia

[aluc]

no właśnie...

czasem myślę, że mam się dobrze psychicznie nie dzięki wychowaniu, jakie
dostałam, ale trochę mimo tego moi rodzice, a zwłaszcza ojciec, popełnili
wobec mnie sporo błędów wychowawczych i ja miałam świadomość, że coś jest nie
tak, ale dopiero ta książka pozwoliła mi to zrozumieć

a i tak pewne rzeczy wychodzą nieproszone w najmniej spodziewanych momentach

ja tam w teorę walizki wierzę

[monic3]

Co do odczuć o swoim własnym wychowaniu zgodziłabym się z mama Wiktora. Też
widze błędy moich rodziców, które do dziś przeszkadzaja mi w moim życiu.
Uważam, że to dobra książka, choć jest w niej pare "zaleceń", o których z
reszta pisałyście, do których na początku podeszłam z pewną rezerwą. Myślę, że
każda z nas zna swoje dziecko i po przeczytaniu tego czy innego "poradnika"
będzie umiała wypośrodkować, wybrać, dopasować to co najważniejsze do
wychowania akurat tego danego bobasa. Nie ma instrukcji wychowywania dzieci i
taka nie powstanie nigdy.
życzę nam wszytskim powodzenia
Pa- mama łukaszka (rok i 8m-cy)

[dagu75]

hedom1 napisała:

> Witam,
> Napisałaś, że jesteś skrzywiona wychowawczo, jak się okazuje i ja mogłabym
> powiedzieć to samo bo w wielu sytuacjach rodzice postępowali ze mną inaczej
niż
>
> to sugerują autorzy, (często wręcz tak jak nie powinni) a mimo to jestem
> szczęśliwym człowiekiem, któremu zdrowy rozsądek i pewna samoświadomośc
> pozwalają spojrzeć na to wszystko z boku i zdystansować sie do
> sytuacji 'traumatycznych'. Nie do końca zgadzam sie też ze stwierdzeniem
> autorów i metaforą'pakowania walizki'. Człowiek jest istotą myślącą i sam
> potrafi część rzeczy z tej walizki wyrzucić, część zachować a część puścić w
> niepamięć. Dodatkowo rozwijamy sie i uczymy całe życie, każdy z nas jest
inny,
> ma inny charakter i inaczej reaguje w określonych sytuacjach.
> Pozdrawiam,
>
gdyby tak bylo, że człowiek potrafi część rzeczy wyrzucić, niepotrzebna byłaby
instytucja psychologa.Wydaje mi się, że pewnych rzeczy sobie po prostu nie
uświadamiamy, nie zdajemy sobie sprawy, jak wiele naszych poczynań
determinowanych jest dzieciństwem.gdzieś kiedyś usłyszałam fantastyczną rzecz,
że dzieci nie są naszą własnością. Są nam powierzone na kilkanaście lat i
trzeba je wychować i pozwolić odejść.Staram sie to realizować nie urabiając
małej w jakimś konkretnym kierunku. Chcę żeby znała swoją wartość, umiała
walczyć o swoje ( asertywnie), szanowała siebie i innych.Jak to powiedział pan
E., aby wychować dzieci na wolne istoty trzeba mieć wolność w sobie, dlatego
pracuję nad sobą też.
a co do religii w przedszkolu, to jestem stanowczo na nie.
Ochrzciłam małą, ale nie dlatego, że jestem wierząca, tylko ze wzgledów
społecznych. I nie wstydzę sie tego przyznać.ale nie chciałabym żeby moje
dziecko było uczone religii już w przedszkolu, kiedy wyobraźnia dzieci jest
niezwykle plastyczna a wielu ludzi nieodpowiednich do pracy z maluchami.
Daga

[gusiak_mama_kacperka]

Czytam i czytam... i postanowiłam dopisać swje trzy grosze.

Co do masturbacji dziecięcej - co innego powiedzieć dziecku wkładającemu łapki
w majtki, żeby nie robiło tak przy ludziach, a co innego zabronić wkładać
rączki pod kołdrę wieczorem w domu. Poza tym wielu rzeczy dzieciom nie trzeba
mówic - nauczą się tego same obserwując innych - mój synek zakrywa usta reką,
kiedy ziewa - a nikt mu nie mówił, że tak należy robić - po prostu wszycy
dookoła tak robią.
I to własnie jest chyba dowód na teorie walizki - wiele rzeczy robimy, choc
nie wiemy dlaczego. zachowujemy się tak, a nie inaczej, bo nasi rodzice w
penych sytuacjach się tak zachowywali. I nic sie nie da z tym zrobić, procz
uświadomienia sobie przyczyn. Moja matka zawsze przed wyjazdem robiła nam
awantury. I teraz ja, przed każdym wyjazdem w czasie pakowania dostaje szału.
Wiem, że po prostu niecierpię tego i staram się nie wyżywac na bliskich.
Uprzedzam ich, że nie lubię pakowania, że moja złość nie ma nic wspólnego z
nimi. Potrafię to zrobić, ale choć znam przyczynę nie potrafię nie wpaść w
szał podczas pakowania. choćbym nie wiem jak się starała. To siedzi głębiej
niż się wydaje. Więc teorie walizki uznaję za jak najbardziej trafną. Dlatego
szanuję moje dziecko od urodzenia. Kacper jest takim samym członkiem rodziny
jak mąż i ja. To znaczy, że ma podobne prawa, ale i wymagamy od niego (na
razie uczymy go ) zrozumienia potrzeb innych domowników.

Co do książki - nie zgadzam się tylko ze smyczą, może dlatego, że moje
dziecko, choć żywe i ruchliwe, jest bardzo zdyscyplinowane i zatrzymuje się
przed niebezpiecznymi przeszkodami. Niektórym z Was metoda się sprawdziła - ja
mam obiekcje. Co do reszty - mądrze napisane i tak naprawdę genialne.
Zainteresowała mnie kwestia porządku - jestem córką pedantki, która za wszelką
cenę starała się mnei nauczyc porządku. NIE UDAŁO SIĘ. Jestem bałaganiara i
wolę bawić się z dzieckiem lub pisac na forum niż sprzątać. Chciałabym, aby
Kapej lubił porządek i chyba zastosuje metody panów S i E.

Podobało mi sie też podejście do zabawek - skoro cos komuś dajesz i mówisz, ze
jest jego - niech on sam decyduje o tej rzezcy. Nawet jesli ma tylko 3 latka.

Generalnie zgadzam sie z twierdzeniem, ze można dołączac ta książkę do
pakietów dla ciężarnych

[magdawro]

Jeszcze nie mam książki,ale czytając Was nabieram coraz większą ochotę na jej
przeczytanie...autorów znam z innych pozycji i mniej więcej znam ich
stanowiska...
gusiak_mama_kacperka napisała:
> Czytam i czytam... i postanowiłam dopisać swje trzy grosze.
> (...) wiele rzeczy robimy, choc
> nie wiemy dlaczego. zachowujemy się tak, a nie inaczej, bo nasi rodzice w
> penych sytuacjach się tak zachowywali. I nic sie nie da z tym zrobić, procz
> uświadomienia sobie przyczyn. Moja matka zawsze przed wyjazdem robiła nam
> awantury. I teraz ja, przed każdym wyjazdem w czasie pakowania dostaje szału.
> Wiem, że po prostu niecierpię tego i staram się nie wyżywac na bliskich.
> Uprzedzam ich, że nie lubię pakowania, że moja złość nie ma nic wspólnego z
> nimi. Potrafię to zrobić, ale choć znam przyczynę nie potrafię nie wpaść w
> szał podczas pakowania. choćbym nie wiem jak się starała. To siedzi głębiej
> niż się wydaje. Więc teorie walizki uznaję za jak najbardziej trafną. Dlatego
> szanuję moje dziecko od urodzenia. Kacper jest takim samym członkiem rodziny
> jak mąż i ja. To znaczy, że ma podobne prawa, ale i wymagamy od niego (na
> razie uczymy go ) zrozumienia potrzeb innych domowników.
>
> Co do książki - nie zgadzam się tylko ze smyczą (...)
> Zainteresowała mnie kwestia porządku - jestem córką pedantki, która za
wszelką
> cenę starała się mnei nauczyc porządku. NIE UDAŁO SIĘ. Jestem bałaganiara i
> wolę bawić się z dzieckiem lub pisac na forum niż sprzątać. Chciałabym, aby
> Kapej lubił porządek i chyba zastosuje metody panów S i E.
>
> Podobało mi sie też podejście do zabawek - skoro cos komuś dajesz i mówisz,
ze
> jest jego - niech on sam decyduje o tej rzezcy. Nawet jesli ma tylko 3 latka.
>
> Generalnie zgadzam sie z twierdzeniem, ze można dołączac ta książkę do
> pakietów dla ciężarnych

Do mnie teoria walizki trafia i to bardzo. Są kwestie,wyniesione z domu ,kóre
sobie uświadamiamy jak np te związane z codziennymi sparawami jak opisane wyżej
sprzątanie, pakowanie itp. Mi np. do dziś pozostałą niechęć i niepokój w
sytuacji porządków inicjowanych przez innych,bo u nas zazwyczaj była ogromna
afera z tym związana. Do dziś nerwowo reaguję na męża srogą minę przy
porządkowaniu,bo mi się ciągle zdaje,że on mi coś tym chce zademonstrować jak
mama niegdyś Biedny chłop - nie dość,że sprząta,to jeszcze ja z
pretensjami...
Są i inne kwestie,może i świadome,ale trudne do dokonania zmiany, jak np. złość
i agresja...a i też te nieuwiadamiane, które zdarza się wyciagnąć na światło
dzienne u psychologa,czy w innych niecodziennych sytuacjach...
A i czasem deklarujemy jacy chcielibyśmy być dla najbliższych i wydaje nam
się,ze ten ideał wcielamy w życie a oni zapytani powiedzieliby co innego...
Przykład: byli wychowankowie domów dziecka, którzy żyli marzeniem o stworzeniu
własnej, dobrej rodziny i choćby się bardzo starali,najczęściej kiepsko im to
idzie (potwierdzone badaniami naukowymi).

TAkie sobie refleksje...mam nadzieję przeczytać,to i podzielę się
wrażeniamiami...

[magdawro]

"nie wiemy dlaczego. zachowujemy się tak, a nie inaczej, bo nasi rodzice w
> penych sytuacjach się tak zachowywali. I nic sie nie da z tym zrobić, procz
> uświadomienia sobie przyczyn"
A o tym myślę inaczej nieco - skoro sobie uświadomiłaś i starasz się opanować,
to już coś z tym robiłaś Tzn, nie zredukowałaś do zera ale ograniczyłaś na
tyle naile jest możliwe...
Magda.mama Fila 4latka i Igi 7latki

[praktycznyprzewodnik]

A mnie sie smycz przydała na lotnisku.

[berek_76]

Dla mnie ważne jest podstawowe przesłanie tej książki, cała reszta to tylko
przykłady. A podstawowe przesłanie odczytuję tak:

Myśl o tym, co robisz wobec swego dziecka, bo może to mieć większe
konsekwencje, niż Ci się wydaje. Nawet drobiazgi potrafią przynieść
nieoczekiwane owoce.

I to nie jest tak, że uważam, że panowie S i E mówią nieomylnymi słowy . Nie
ze wszystkim się zgadzam. Ale z tym ogólnym przesłaniem - jak najbardziej. Na
mnie największe wrażenie zrobiła metafora z hodowaniem roślinek. Głównie
daltego, że tak ja, jak i mój brat przez wiele lat byliśmy poddawani takim
zabiegom, a ni cholery nie chcieliśmy wyrosnąć na to, co usiłowała z nas zrobić
mama.

I mimo tego, że jestem człowiekiem myślącym, że się staram, kosztowało mnie
ładnych parę lat potężnych wysiłków, zanim w końcu udało mi się rozplątać część
idiotycznych węzełków, które zawiązało we mnie wychowanie mojej mamy. A to
tylko częśc - co z resztą? I czy nie błoby lepiej, gdybym nie musiała ich
rozplątywać?

Tego chciałabym oszcędzić mojemu dziecku. Nie chciałbym usiłować go urobić
według jakiegoś wymyślonego modelu, do którego nie pasuje. Nie chciałabym
zapomnieć, że - chociaż na razie tylko roczne - jest również człowiekiem. Nie
chciałabym obarczyć go bagażem ponad jego siły. I dlatego DM uważam za dobrą
książkę, bo skłania do myślenia o takich sprawach. A co sobie kto wymyśli - to
już inna sprawa.


Berek

[hedom1]

Witam ponownie,
Oczywiście zgadzam się z tym, że dziecko należy szanować i respektować jego
indywidualizm ale straszenie rodziców ekstremalnymi konsekwencjami różnych
poczynań to dla mnie przesada. Po co demonizować? Wszak jak sami autorzy piszą
groźba nie jest najlepszą metodą wychowawczą. Mniemam, że również względem
rodziców
Pozdrawiam,

[dagu75]

A może to nie straszenie, tylko mocne podkreślenie, bo nasi rodzice mieli chyba
inne podejście do dzieci, zrewsztą wpojone przez ich rodziców i wydaje mi sie,
że nie było kiedyś mowy o szacunku dla dziecki, zgodnie z hasłem Dzieci i ryby
głosu nie mają.
Oczywiście generalizuję, bo są wyjątki. Chodzi mi o to, ze teraz dopiero mówi
sie wszem i wobec, jak ważne jest wychowanie dziecka, szanowanie go, zwracanie
uwagi na własne zachowanie przy dziecku ( poza nim też).Ile jeszcze osób
wychowuje maleństwa na zasadzie - słuchaj, bo ja wiem , co jest najlepsze dla
ciebie i narzuca wszystko.Ten, kto jest świadomy odpowiedzialności, jaką jest
wychowanie, nie będzie patrzył na to w kategoriach straszenia, bo juz wie.
Daga

[mader1]

trzeba sie starac, starac, starac, ale to nie jest proste. Niestety
i o naszym sposobie wychowania dzieci tez kiedys beda pisali ksiazki.I jak
nasze dzieci pojda do psychologa dowiedza sie.... Nie miejmy zludzen, nasze
sposoby wychowania dzieci tez nie sa doskonale. Wydaje mi sie, ze czy to
kiedys, kiedy "dzieci i ryby.. " czy teraz kiedy tak na nie uwazamy, sa
grupy rodzicow podobnych do siebie - ci , co sie staraja zauwazyc i
respektowac godnosc dziecka jako osoby ludzkiej i ci, co bardzo czesto nie
tylko dziecko , ale i wszystkich dookola uwazaja za nic. Ale trzeba tez
pamietac, ze rodzice to tez osoby ze swoimi ograniczeniami - nie sa
doskonali. Jeden jest nadpobudliwy, inny flegmatyczny, pracowity,
leniwy,wrazliwy... I my mamy w sobie ograniczenia zwiazane nie tylko z
wychowaniem, ale tez ze swoim temperamentem, wiedza, doswiadczeniem.
Zdenerwowanie w trakcie pakowania sie moze wynikac tez z tego, ze np. nie
lubimy zmian... Trzeba nad soba pracowac... Ocenia nas dzieci.

[edytka73]

Hej. DM przeczytałam omal jednym tchem od razu po zakupie - a kupiłam ze
względu na nazwiska, zwłaszcza WE - i teraz co jakis czas wracam do wybranych
rozdziałów. Tak sobie myśle, że skoro my tu wszytskie zastanawiamy się nad
tym, czy to jest dobra książka czy nie, rozpatrujemy dawane tam rady i
przykłady - to nie jest źle. Od razu przychodza mi na myśl rodzice, którzy
NIGDY nie sięgna po taką literaturę, którzy mają swoje, śwetne teorie na
temat wychowania - i ich dzieci przeciez radzą sobie w życiu. JAKOŚ sobie
radzą. Tak jak my wszyscy, kórych rodzice DM nie czytali. Ale przecież ciągle
chcemy, żeby naszym dzieciom było lepiej niz nam i stąd pewno po taka
literaturę sięgamy. Dla mnie najwazniejsze były fragmenty o poświęcającej się
Matce-Polce, bo widzę jak bardzo walcze z tym skryptem przekazanym mi przez
moja rodzicielke. I nic z tego, ze wiem o tym, ze widzę siebie w innnym modelu
kobiety, skoro to sa emocje, to jest pewne poczucie obowiązku koniecznego do
spełnienia - żeby zaspokoić wszystkie potzreby domu; i wściekam sie potem na
siebie, bo ciągle brakuje mi czasu i robie się zrzędliwa - jak moja matka. I
nie dam mojej mamie tej książki do poczytania, bo by ja poczucie winy zżarło,
bo nie bardzo ma juz teraz czas, by ten schemat w swoim życiu naprawić. To
tyle. Ed. Książkę wysyłam wszytskim znaomym, którym dzieci w drodze.

[anja_mama-kuby]

Do tej pory zastanawiałam się, jak z takim maluchem żywiutkim chodzić na zakupy
("jesteśmy z nim ostatni raz na zakupach!!!" mówi mój mąż po każdorazowej
wizycie w supermarkecie), na krótkie spacery przy ruchliwej ulicy, jak nie chce
siedzieć w wózku... Myślałam o smyczy, ale trochę było mi dziwnie. Do czasu
lektury DM.
Zobaczymy jak to będzie. Wczoraj założyłam Kubie w domu, żeby zobaczyć reakcje
(i nauczyć go, że jak mówię stój, to będzie lekkie szarpnięcie, bo blokuję
smycz) i ... nie chciał dać sobie zdjąć! Dla niego to nowość i zabawa. Ale
reakcje mogą być jak mojej koleżanki z pracy (38 lat): a ty byś chciała chodzić
na smyczy? A ja uważam, że to nie jest dla mojego synka poniżenie, tylko
optymalne wyjście, bo wyrywa rączkę, jak gdzieś idziemy, bo on musi sam...

W każdym razie: zobaczymy w praniu. Jak się nie prawdzi, to zostanie dla
pieska... ))
Ania i straszliwie ruchliwy Kubuś (27-09-2001)

[mama_wiktora]

A jaką konkretnie tę smycz kupiłaś?

Gosia - mama bardzo ruchliwego Wiktorka

[anja_mama-kuby]

Taką dla średniego pieska )) z "hamulcem" długą do 5 metrów.

[anja_mama-kuby]

Aha, i jeszcze: nie przyczepiam jej do obroży (hi hi hi!), tylko do szelek,
takich do wózka.

[mama_wiktora]

Dzięki, cały czas rozważam tę możliwość, szczególnie po dość ruchliwych
wakacjach...

[anja_mama-kuby]

A ja mam już "ten pierwszy raz" za sobą...
Byłam sama z Kubuniem przedwczoraj w supermarkecie. Normalny obrazek: "nie" do
wózka, "nie" na rączki (zresztą nie dam rady), wszędzie sam, wszystko musi
dotknąć, iść tam, gdzie ja akurat nie chcę...horror! Najlepiej to wygląda przy
kasie!!!
A tym razem: pełny luzik Zero wrzasków, ja cała zadowolona, Kuba też.
Spokojnie płacę, Kuba "na smyczy" zaczepionej do wózka, ja mam wolne ręce, on
sobie krąży na tyle, na ile mu pozwoliłam.
Ale za to CAŁY supermarket się na mnie gapił! Komentarzy nie słyszałam. Ale
wszyscy się uśmiechali! I nikt mnie nie zlinczował, ani nie zadzwonił po TPD!

Zyczę Ci powodzenia
Ania
Ps. bycie pionierem jest cholernie stresujące!

[asochac1]

Ja kupiłam smycz razem z kompletem szelek do wózka i uzywam jej odkąd Konrad
zaczął chodzić (teraz ma 1.5 roku). Odważyłam sie po lekturze "DM". Głównie na
ulicy albo w supermarketach, ale teraz w lecie często chodziliśmy ze znajomymi
i małym "pod parasolki" i wtedy też smycz się doskonale sprawdza. Dwa tygodnie
temu paradowaliśmy z nim na smyczy po plaży i po deptakach w Jantarze.
Oczywiście za każdym razem wzbudzamy szalone zainteresowanie ale na szczęście
bez wrogości. Komentarze są raczej dowcipne.
pozdrawiam i życzę szczęscia innym pionierom,

Ania, mama bardzo żywego Konrada

[hedom1]

Witam ponownie
Wracając do tematu smyczy, która chyba zawsze kojarzyć mi sie będzie
negatywnie, dziwię się, że autorzy książki z jednej strony piszą o szacunku
jakim należy darzyć dziecko i o respektowaniu i odpowiadaniu na jego
indywidualne potrzeby a z drugiej zachęcają do kupienia smyczy. Przecież jest
to jawne naruszenie wolności dziecka i ograniczanie naturalnej ciekawości
świata, uniemożliwianie mu zobaczenia z bliska, dotkniecia, poznania rzeczy,
które taką ciekawość wzbudzają. Dodatkowo autorzy piszą, uważam ze słusznie, że
zamiast zabraniać należy dziecku pokazywać stosowne zachowania, dawać przykład
i ten sposób uczyć jak trzeba sie zachowywać by nie ulec wypadkowi itp. Tak
właśnie odbieram to, że kiey idę z dzieckiem wzdłuż ulicy lub gdy przez nią
przechodzimy to trzymam je za rękę bo wtedy właśnie musimy sie zatrzymać. Cóż
taka jest rola matki, że musi za dzieckiem biegać bo bieganie zdrowe dziecko ma
w naturze. Rozumiem i wiem, że jest to męczące i często irytujące ale traktuje
to jako mój "psi obowiazek" a dziecka w pozycji psa, który może pogryźć sie z
innymi psami, obsikać sąsiadowi samochód i ogólnie przysporzyć mi kłopotów i
wysiłku, nigdy nie postawię.
Autorzy pokazują, że smycz jest popularna w Ameryce i w tym kontekście wcale
nie dziwi mnie to, że jest tam tak dużo nadpobudliwych dzieci i nastolatków.
A dziecka do supermarketu staram sie nigdy nie zabierać i to nie ze względu na
moją wygodę ale na fakt, że łatwo tam złapać jakieś świństwo tj. wirusa.
Pozdrawiam wszystkie mamy,

[maak3]

ale oni tam nie piszą o smyczy jako ograniczaniu dziecka, ale dawaniu mu
więcej swobody i w ten sposób odpuszczenie sobie matczynych lęków!!!
ja mam dość ambiwaletny stosunek do smyczy: generealnie ide mi odpowiada
odciżenie rodzicielskich kręgosłupów, nieograniczanie eksploracji terenu przez
dziecko i zdecydowanie smycz lepsza niż dziecko w wózku uwięzione przez
obawiającą się matkę,że w tym okropnym, zagrazającym świecie maluchowi stanie
się krzywda...
ale z drugiej strony obserwując zachowanie rodzicieli prowadzących swe
pociechy na smyczy nie zauwazyłam, by czynili to dla poszerzania autonomii
dziecka wręcz przeciwnie traktowali maluchy jak zwierzaki, którym dowolnie
można skracać smycz, ''przestawiać''na inne tory nie używając przy tym słów -
totalna dehumanizacja!!!
czyli to jak smycz jest używana zależy wyłącznie od intencji rodzicieli
ja jednak wolę rączkę malucha w swojej ręce i chadzanie w chaszcze razem z nim!

[hedom1]

Witam,
Wiem, że autorzy nie piszą o smyczy jako ograniczaniu ale ja to tak właśnie
odbieram. Przecież rodzice nie będa latać za dzieckiem kiedy jest ono na smyczy
bo gdyby mieli na to ochotę to nie kupowaliby jej.
W zupełności zgadzam sie z Tobą jesli chodzi o sposób uzywania smyczy. Idea a
rzeczywistość to zbyt często dwie różne kwestie.
Pozdrawiam,

[wieczna-gosia]

Ja tez mam smycz, co wiecej uzywam jej do czwartego dziecka z kolei.
Moim zdaniem smycz byla alternatywa reki i tak ja rozumiem. Jesli dziecko
wyrwie mi reke i poleci- nie mam nad nim kontroli. Nie wiem czy wyrwalo sie bo
na trawniku lezy papierek czy bo chce uciec na ulice. Wiec rzucam wszystko i
lece lapie trzymam. Smycz oferuje mi mozliwosc prowadzenia dziecka przy
jednoczesnej jego swobodzie Tzn idziemy razem, ale jesli ono zechce sie po
ten papierek schylic to moze to zrobic.
Swoje dzieci prowadzalam w smyczy np na zakupach, czy wtedy gdy mialy
tendencje do uciekania na jezdnie. Kiedy uciekac przestaly- smycz przestala
byc w uzyciu.
Poza tym- spojrzmy na to tak. Wychodzimy z psem na smyczy- moze sobie od nas
odejsc, dajemy mu margines swobody. Wychodzimy z dzieckiem za reke- marginesu
swobody brak. Czyli mozna te sytuacje interpretowac tak ze dzecko ma gorzej od
psa

[nanai]

Nie czytalam "Dobrej milosci" ale jestem jej ciekawa.Czekam na dostawe z
Polski Jestem ciekawa co panowie E. i S. maja do powiedzenia na temat
dobrej milosci ) A co do smyczy.Jestem przeciw.Raczej nie chcialabym
uslyszec od moich rodzicow,ze bylam prowadzana na smyczy.I tak jak napisala
maak mysle,ze nie jest ona (w praktyce) po to zeby dac wiecej wolnosci dziecku
ale zeby ta wolnosc ograniczyc.Przeciez samo slowo "smycz" zaklada jakis rodzj
uwiezienia,ograniczenia,zastopowania. Szczerze to nie wiem,kto wymyslil
zeby psia smycz zakladac dziecku ale to dla mnie jakies nieporozumienie.

pozdrawiam

nanai

[aluc]

nanai, ale to nie jest psia smycz, tylko takie szelki z dłuższym trzymadłem
coś jak w wózku albo foteliku, tylko do chodzenia
my to nazywamy uprzężą inna sprawa, że Gruby nie daje się w to zapakować i
jednak ręka nam zostaje, chociaż uprząż byłaby znacznie wygodniejsza

może kontrowersje również tej nieszczęsnej nazwy dotyczą

[aluc]

i jeszcze jednow kwestii smyczy - smycz jest zalecana tylko w sytuacjach, kiedy
dziecku swobodę i tak trzeba jakoś ograniczyć, nie ma mowy o "wyprowadzaniu na
spacer na smyczy", to taka smycz do specjalnych poruczeń

dalej o smyczy..

[nanai]

anja_mama-kuby na pytanie jaka smycz kupila odpowiedziala: "Taką dla średniego
pieska )) z "hamulcem" długą do 5 metrów."

aluc moja wypowiedz miala sie odnosnie takiej wlasnie smyczy.o smyczach do
specjalnych poruczen nic nie wiem i w tym watku o takowych nie
czytalam.mysle,ze wypowiadajace sie tutaj mamy mowily o smyczach dla
pieskow.ale moge sie mylic,wiec moze jakas mama to sprostuje?

nanai

[aluc]

to qrcze ja już nic z tego nie rozumiem....
myśmy kupili po prostu uprząż z długimi lejcami, specjalną dla dziecka
i w życiu nie mieliśmy zamiaru używać jej na przykład w parku, coby sobie
dziecko na uprzęży pohasało, tylko w sytuacjach przymusowych typu zakupy,
lotnisko i tak dalej...

wszystko jak widać jest kwestią interpretacji

[wieczna-gosia]

hehe
ja tez nanai zrozumialam ze chodzi o smycz na ogol standardowo dolaczana do
szelek
te z canpolu to o kant d.. potluc bo sa wyjatkowo krotkie, ale ja mam taka
stara z mothercare (ma 28 lat, ja w niej chodzilam...) dziecko moze odejsc na
okolo 2m.
Mysle dokladnie o takim zastosowaniu jak pisze aluc- jestem w takim miejscu
gdzie dziecko TRZEBA trzymac- ulica sklep itd. Wtedy taka smycz jest po prostu
wygodniejsza do trzymania. Jak widac wszystko mozna pociagnac do granic )
Ale zyby nie bylo nieporozumien przed blokiem, w lesie czy w parku spuszczam
dzieci jak te ogary i latam za nimi

[anja_mama-kuby]

O rany....
Nie wiem, jak wygląda smycz z Mothercare, ale sądzę, że raczej nie odbiega
wyglądem od tej dla psów Poza tym na pewno zasadniczo różni się ceną...

Czy dla was, które krytykują ideę prowadzania dziecka na smyczy, liczy się
nazwa?! Bo na smyczy to ograniczam, a za rączkę to bardzo humanitarnie... Na
pewno żadna z mam nie wyprowadza dziecka na smyczy np. do parku!!! Bo to już
byłby szczyt wszystkiego. Zapaszam do Parku Południowego we Wrocławiu, gdzie
często jesteśmy, to zobaczycie, jak jest to moje biedne dziecko ograniczane

Kubuś nie ma jeszcze dwóch lat, a pokuszę się o stwierdzenie, że jest bardziej
sprawny ruchowo od niejednego 4-latka! A dlaczego? bo na placu zabaw może
robić, co chce (w sensie włażenia na wszystkie dostępne urządzenia). Asekuruję
go non stop, do tej pory nigdy z niczego nie spadł.

Kiedyś w (bodajże) Dziecku, był artykuł o typach charakterologicznych (?); moje
dzieciątko jest sangwinikiem. Może którejś z mam oburzających się na smycz
trafiło się dziecko o typie melancholicznym...? Może warto byłoby się nad tym
zastanowić, że dzieci są naprawdę różne, a nie - biorąc pod uwagę tylko własne
dziecko - natychmiast potępiać innych, bo robią coś innego. Inne - nie znaczy
złe!
Pozdrawiam seredcznie
Ania
--------------
The grass is always greener on the other side...

[kamila_trojaczki]

Witam
Jestem mama 10 mc trojaczkow i wierzcie mi jestm niezla atrakcja dla gapiow,
ale powiem wam jak bede musiala to zakupie trzy smycze - szelki i bede
prowadzic dzieci- ku uciesze przechodniow zapewne. Uwazam, ze kazdy- rodzic ma
prawo wybrac co jest odpowiednie -dobre dla wlasnego dziecka bo zna je
najlepiej, zreszta kazda metoda ma swoje plusy i minusy, a radzic sobie jakos
trzeba. Chodz z drugiej strony wolalabym aby obeszlo sie bez szelek, czas
pokaze. Ksiazka dobra milosc sklonila mnie do wielu przemyslen miedzy inymi
zrodzila mi sie malutka teoria jak chce wychowac swoje dzieci. Z cala
odpowiedzialnoscia polecila bym ja wszytskim rodzicom, najlepiej w formie
szpitalnej wyprawki - ale jest za droga wiec nie ma na co liczyc.

Pozdrawaim Kamila i trzy spiace aniolki Aleksandra, Dominik i Julcia 2002,11,19
Wroclaw. Ps Przewaznie w niedizele chodzimy z mezem i maluszkami do Parku
Poludniowego wiec moze zobacze jak wygladaje te szelki w praktyce

[anja_mama-kuby]

Pozdrawiam Cię i podziwiam! Sakramentalne pytanie: jak sobie dajesz radę z
trójką?!!! ))))

A propos Parku Płd. i smyczy: raczej nie zobaczysz tam dziecka na smyczy! bo to
bez sensu. Ale w np. Carrefourze... owszem, mnie. ha ha ha!
A może byśmy się tam kiedyś spotkały? W Parku. My chodzimy albo karmić kaczki,
albo na plac zabaw. Spokojne spacerki w wózku to nie dla mojego diabełka!
Zresztą, wolę żeby się na placu zabaw wyszalał!
Ania