pokoj dla dzeicka..potrzebny?

[camel_3d]

hmm..tak sie zastanawia... czy male dzeici potrzebuja wlasny pokoj? tzn
wylacznei dla siebie?

bylem o znajomych. prowadza "otwarte mieszkanie"..czyli takie gdzie kazdy ma
swoje miesce (dopracy, do spania itd)..ale poza tym kazdy ma prawo tam
przuebywac gdzie chce. Oczywiscie mozna zamknac drzwi od pokoju i poprosic
innych zeby nie przeszkadzali, ale nie ma mowy o "wlasnym" pokoju. Ich corka
ma w jednym z pokoi swoje lozeczko i miejsce do zabawy, ale w tym pokoju tez
jest lozko goscinne ( dla gosci)... miesce do czytania ksiazek (taka mala
biblioteka) itd...

strasznei mi sie ten pomysl podoba. zastanawiam sie czy nei wprowadzic go u
sibie. Maly ma dopiero 2.5 miesiaca wiec tak czy siek pokoju nie potrzbuje.
Ale mysle, ze takie "otwarte" mieszkanie to calkeim fajna rzecz.

[verdana]

Jak dla kogo, dla mnie cos na pograniczu piekla. Wiekszość ludzi
bardzo przywiązuje sie do wlasnych miejsc - a dzieci szczególnie. W
takim domu dziecko nie ma miejsca, gdzie ma prawo swobodnie śmiecić,
nie ma stalego miejsca do rysowania, odrabiania lekcji, w ktorym
nikt nie będzie mu przeszkadzał. Starsze dziecko powinno tez miec
prao zorganizowac sobie przestrzeń w pokoju tak jak ono chce,
zamknąć się w swoim pokoju itd.
Czyli - przy małym dziecku sa szanse, ze to będzie funkcjonowac,
przy nieco starszym - zabiera mu się wszelkie prawo do intymnosci i
spokoju.

[camel_3d]

mala ma 6 lat i chodzi do szkoly. kiedy odrabia lekcja sama przychodzi tam gdzei
sa rodzice. nie lubi sama siedziec w pokoju - nie wiem czemu.
poza tym jak wspomnialem kiedy ktos potrzebuje spokoju po prostu zamyka drzwi i
nikt mu nie przeszkadza.

ale pewnie to rzeczywiscie skutkuje w przypadku malych dzieci.
Zreszta sam ze swojego doswiadczenia wiem, ze tak mneij wiecej do 7-8 klasy bylo
mi to obojetne. ale w szkole sredniej strasznei brakowalo mi wlasnego pokoju.

[sun_of_the_beach]

Słowa baaardzo na wyrost. Przedsionek piekła??? Może w rodzinie patologicznej takie miejsce jest potrzebne, żeby schować się przed pijanym tatusiem... Własne miejsce do spania - w opisanym domu jest. Moje dzieci miejsce do malowania miały przy stole kuchennym, bo łatwo było zmyć, a jednen z synów miejsce do odrabiania lekcji miał w stołowym, bo przy biurku było mu za ciasno. "Przestrzeń" można kształtować wspólnie. Czy skoro dziecko "ma prawo" zamknąć się w swoim pokoju, to ja mam prawo nie wpuścić go do siebie??? To dopiero piekło...

[truscaveczka]

Raczej zdrowy układ. Każdy, włącznie z udręczoną jazgotem (jingle bells w 10
róznych tonacjach przez godzinę) matką MUSI mieć gdzie się schować.
Dziecko tak samo chce mieć swoje miejsce - w naszym dwupokojowym mieszkaniu
zawsze jestesmy razem - czy to w kuchni, czy w salono-sypialni, czy w pokoju
Młodej. Ale to ona tam ma dbać o porządek (no, na miarę trzylatka), ma tam swoje
skarby. A ja mam swoje w "rodzicowym". Posiadanie własnego azylu nie wyklucza
bliskich, ciepłych i szczerych relacji w rodzinie, a raczej pomaga je zachować.

[inguszetia_2006]

Witam,
Potrzebny.
Można schować się przed nadgorliwą matką;-D
Poza tym ma się coś swojego.
Nie każdy lubi stanowić trybik w kolektywie.
Acha, i argument koronny; jak się gotuje kapusta, to można zamknąć
się w swoim pokoju i idzie wytrzymać;-D
Pzdr.
Inguszetia

[nangaparbat3]

Zalezy od człowieka - ja jestem skrajnie terytorialna i musze miec jakas wlasna
norkę - jej brak spowodował, zesmy sie rozwiedli.
Wiec na początek pogadalabym z żoną.

[camel_3d]

> Wiec na początek pogadalabym z żoną.

raczej nie jest to wykonalne.

PS

[nangaparbat3]

BYlam kiedys w pieknym domu - jedna ogromna powierzchnia, pośrodku
bufeto-kuchnia (okrągla, krzątajacy się ma na oku cały dom), poza tym mnostwo
rożnych kącikow - do jedzenia, czytania, pracy, ogladania tv. I z tej wielkiej
izby drzwi do maleńkich pokoikow, malusienkich, ale wlasnych - dla kazdego
czlonka rodziny, do spania i w razie potrzeby odizolowania się.
Chyba to byl moj ideał.

[katharsisss]

> BYlam kiedys w pieknym domu - jedna ogromna powierzchnia, pośrodku
> bufeto-kuchnia (okrągla, krzątajacy się ma na oku cały dom), poza tym mnostwo
> rożnych kącikow - do jedzenia, czytania, pracy, ogladania tv.

Szczerze mówiąc to nie wyobrażam sobie czegoś takiego. Jak pracuję lub czytam to
nie chcę, żeby mi ktoś przeszkadzał telewizorem. Jka oglądam telewizję to nie
chcę słyszec brzdęku naczyń kucennych czy włączonego miksera. Przecież w takim
jednym, wielkim , wspólnym pokoju na niczym nie można się skupic

[nangaparbat3]

Przecież w takim
> jednym, wielkim , wspólnym pokoju na niczym nie można się skupic


Nie mozna - czy Ty nie mozesz?
Mieszkali tam żona (odpowiedzialna funkcja w administracji), mąż (naukowiec),
troje dzieci (studentka i dwoje licealistow). Jakos nie narzekali

[verdana]

Dorosli nie narzekali - czy dzieci, to trudno powiedzieć... Bo
glupio przy obcych mowic, ze się wlasnego domu nie lubi.

[camel_3d]

verdana napisała:

> Dorosli nie narzekali - czy dzieci, to trudno powiedzieć... Bo
> glupio przy obcych mowic, ze się wlasnego domu nie lubi.


moez po prostu taki dom znali..bylo im w nim dobrze...

[karolina.chonly]

No wlasnie po to mieli wszyscy swoje pokoje - zeby sie skupic.

U nas w domu tez tak jest: salon polaczony z jadalnia i bezposrednie
duze wejscie do kuchni. Jakos nikt sie jeszcze nigdy nie skarzyl
ogladajac telewizje, zeby mu brzeczenie garnkow przeszkadzalo.
Miksera tez nie uzywam codziennie Gdy gotuje nie przeszkadza mi
wlaczony tv.

Tak naprawde to nie zalezy od ukladu mieszkania tylko od ludzi
samych. U nas jak sie gotuje to wszyscy biora w tym udzial (bo lubia
i nikt ich do tego nie zmusza), albo ogladamy wspolnie tv.
A jak sie cos komus nie podoba to ma swoj azyl i juz.

[angazetka]

Zwariowałabym w takim mieszkaniu. Jestem jednostka ściśle
terytorialna, muszę mieć moja i tylko moją przestrzeń życiową,
zawsze musiałam. I zawsze szaleńczo lubiłam być sama. Zycie na kupie
to nie dla mnie.

[mika_p]

camel_3d napisał:

> czyli takie gdzie kazdy ma
> swoje miesce (dopracy, do spania itd)..ale poza tym
> kazdy ma prawo tam przuebywac gdzie chce.

A jak dwie osoby chcą przebywac w tym samym pokoju? I każda sama?

[allija]

beznadziejny pomysł, szczególnie z tym łóżkiem goscinnym w pokoju
córki, to znaczy, że goscie maja zwyczaj sypiać w tym samym pokoju
co dziecko? no, intrygujaca propozycja.
Nie wyobrażam sobie zebym za kazdym razem kiedy potrzebuje spokoju
wypraszała resztę rodziny z jakiegos pokoju lub zeby każdy właził np
poczytac do umieszczonej w "moim" pokoju biblioteki kiedy chce lub
potrzebuje. Przeciez to zero jakiejkolwiek intymnosci, której
przeciez kazdy potrzebuje.
To chyba model rodziny taki bardziej z lat 60tych, stadny,
hippisowski lub w stylu komuny. No ale to już przerabialismy jako
naród, nie bardzo wyszło.

[soffia75]

Jako kilkulatka, ze względów lokalowych nie miałam swojego pokoju, tylko
wydzieloną przestrzeń - meblościankę z moim "dobytkiem" w pokoju gościnnym
(łóżko stało we wspólnej sypialni, w drugim pokoju). Niby nie tak źle, bo też
byłam typem "stadnym", lubiącym przebywać z rodziną, ale brakowało mi takiego
własnego zacisza, które mogłabym urządzić po swojemu i w którym można się
zaszyć, gdy człowiek (nawet mały) chce pobyć sam.
Z doświadczenia więc - nie polecam.

[ik_ecc]

W wielu spoleczenstwach doskonaje to funkcjonuje. Dzieci nie
wyrabiaja w sobie silnego "moje", dziela sie w sposob odruchowy,
naturalny, ucza sie rzeczywiscie koegzystowac w grupie, itp.
Oczywiscie, jest to mozliwe gdy atmosfera w domu jest 100%
przyjazna, tolerancyjna i w pelnia akceptujaca to co robia inni
domownicy. Znam kilka takich rodzin i im zazdroszcze takiego ukladu,
chociaz sama nie dalabym rady.

Wszyscy (badz tez znakomita wiekszosc), ktorzy pisza, ze uwielbiaja
byc sami zostali tego nauczeni. Ja tez uwielbiam byc sama, ale to
jak bylam wychowywana bardzo mocno sie do tego przyczynilo - rodzice
lubili jak im schodzilam z drogi, byli zapracowani, bylam sama od
najmlodszch lat. Teraz mam rzeczywiscie problemy z kims przebywac
dluzej w jednym pokoju, mam silna potrzebe ucieczki, schowania sie,
sekretow.
Moja siostra byla wychowywana w sposob podobny to ktorego Ty
opisales - i nie ma takiej potrzeby jak ja zeby byc sama, nie drazni
ja druga osoba obok tak jak drazni mnie. Jest bardzo blisko z
rodzicami, duuuzo blizej niz ja kiedykolwiek bylam. Ja mam bardzo
silna potrzebe trzymac przed nimi sekrety, podczas gdy siostra
sekretu absolutnie przed rodzicami nie jest w stanie utrzymac.

Moja corka, poki co (niecale 4 lata), chce byc z nami. Nasze
pomieszczenia (procz oczywistych - kuchnia, lazienki) nie maja
silnego "przeznaczenia". Jest niby "pokoj corki", ale corka w
zasadzie w ogole z niego nie korzysta. Moze kiedys zacznie,
zobaczymy.

[fogito]

Moim zdaniem potrzebny jeśli ktoś ma warunki lokalowe oczywiście.
Mój synek ma swój pokój od 1-ego roku życia. Ma tam swoje łóżko,
zabawki, biurko i itp itd. Ma też idealny porządek w pokoju a dbanie
o własny 'kąt" świetnie uczy dyscypliny i odpowiedzialności.
Oczywiście korzysta również z innych pokoi. Np. telewizję ogląda na
łóżku rodziców, a książki czyta w salonie na kanapie. Nie
wspominając juz oczywiście o łazience

[kawka74]

> Wszyscy (badz tez znakomita wiekszosc), ktorzy pisza, ze uwielbiaja
> byc sami zostali tego nauczeni.

Osobiście mam to w charakterze. Matka poświęcała mi dużo czasu, chętnie ze mną
przebywała, ja natomiast równie chętnie dawałam nogę do swojego pokoju.

[allija]

Nie zgodzę się że zostalismy nauczeni "samotności", a nawet śmiem
twierdzić, że w wielu przypadkach może być wręcz przeciwnie.
Ostatnie lata tzn kiedy byliśmy dziećmi i mlodzieżą to był bardzo
trudny okres jeśli chodzi o warunki lokalowe. Raz, ze na mieszkania
spółdzielcze czekało sie w nieskończoność, dwa, że model prl-owski
nie przewidywał innego modelu rodziny niz rodzice-dzieci, u mnie był
model matka-dzieci i dla mnie osobnego pokoju nie było. Tak więc
najpierw mieszkaliśmy stadnie w jednym pokoju, potem brak własnego w
dwóch pokojach i w koncu juz z włsana rodziną gnieżdżenie się w
jednym pokoju wiele lat. To wszystko nie nauczyło mnie stadnego
życia, przeciwnie, ciagła tęsknota za własnym osobistym zaciszem.
To, ze twoja siostra jest bardziej otwarta niz ty może wynikac z
zupełnie innych przyczyn np. to, ze była dzieckiem młodszym i, co
jest częste, bardziej rozpieszczonym czy tez moze lepiej,
dopieszczonym. A moze też wynikać z przyczyn osobowosciowych i tyle.
Malutkie dzieci lubia przebywac z rodzicami, im starsze tym bardziej
potrzebuja swojego własnego miejsca tak wiec zachowanie twojej corki
jest całkowicie normalne.

[alabama8]

Pytanie brzmiało "czy MAŁE dzieci potrzebują własnego pokoju".
Odpowiedź brzmi (moim zdaniem) - małe nie potrzebują. Tak do wieku 7-
8 - 9 lat, do czasu kiedy zaczynają mieć swoje sprawy, własnych
kolegów, swoje sekrety.
Jak wygląda życie z maluchem który ma własny pokój? W pokoju zabawki
które i tak notorycznie znosi do salonu, bo nie będzie siedzieć sam
w pokoju żeby się pobawić, a matka w salonie albo w kuchni.
Jak rysuje to nigdy samo, bo rodzic ma siedzieć po prawicy i
podziwiać głowonogi. Jak lepi z ciastoliny to i tak z kimś, kto mu
pokazuje jak zrolować węża. I tak dalej - małe dzieci potrzebują
towarzystwa, a własny pokój jest tylko przechowalnią klamotów.
U mnie póki co (a bobo jutro skończy 6 lat) mały pokój to wciąż
tylko sypialnia i pokój z kompem, a całe życie toczy się w salonie i
w kuchni. Zmęczona wiecznym wynoszeniem zabawek z powrotem do małego
pokoju - zniosłam wszystkie do salonu, który od lat jest po prostu
bawialnią. Do tego młody raczej nie ma ochoty na robienie szlaczków
czy rysowanie na własnym biurku i takie zajęcia odwala przy stole
kuchennym (ja przy garach, on przy książkach, ja pichcę i podziwiam
każdą nową literkę, on gryzmoli z jęzorem wystawionym na brodę.
Jesteśmy razem, rozmawiamy, komentujemy, nikt od nikogo nie ucieka,
bo lubimy swoje towarzystwo.)

[fogito]

Hmm Mój pięciolatek zabawki do salonu wynosi sporadycznie. Ja z
kuchni - która jest otwarta na salon - mam widok na pokój syna,
który jest zawsze otwarty. Wieczorem jeśli jakieś zabawki są
wyniesione gdzieś dalej muszą wrócić na miejsce. Mój syn potrafi się
bawić sam w swoim pokoju na dywanie, ale oczywiście my również
dołączamy do niego w miarę możliwości. Nie ma w pokoju komputera ani
telewizora. Ma za to swoje biurko, przy którym rysuje albo pisze.
Moje mieszkanie nie jest duże i nie ma wielu ścian dlatego nie ma
możliwości bycia zamkniętym. Jedynie sypialnia rodziców i pokój
gościnny są na uboczu. Gdyby to był wielki dom, to oczywiście nie
wyobrażam sobie, żeby maluch np. siedział na piętrze w pokoju a ja
np. na dole w kuchni.Ale swój pokój na pewno by miał, bo własne
łóżko we własnym pokoju jest bezcenne

[mruwa9]

Moje najmlodsze dziecko,z przyczyn lokalowych zmuszone do mieszkania
(spania) w naszej sypialni, juz w wieku ok. 2 lat, a 3 na pewno
bolesnie odczuwalo brak wlasnego kata, w ktorym moze sie zaszyc, o
ktorym moze decydowac,, gdzie moze ukryc swoje skarby przed dostepem
rodzenstwa. Po prostu potrzebowalo , jak wiele stworzen, wlasnego,
prywatnego terytorium, gdzie moze czuc sie bezpiecznie, bez ryzyka,
ze siostra lub brat beda dziecku skakac po glowie i przestawiac
zabawki. Oczywiscie dzieci duzo czasu bawia sie poza swoim pokojem,
po prostu jestesmy stworzeniami stadnymi ale mimo wszystko maja
potrzebe posaidania wlasnego terytorium, w ktorym moga sie wyciszyc,
odpoczac i poczuc bezpiecznie. I nie chodzi o jakiekolwiek miejsce w
domu, ale o WLASNE miejsce.

[bast3]

Pokój to może nie koniecznie, chociaż mój synuś bardzo lubi swój
pokoik i czesto w nim przebywa. Fajnie jak dziecko ma swoje miejsce,
jakiś kącik, ale przeciez nie zawsze są warunki nawet by miało swój
cały pokój.

[kawka74]

Ich corka
> ma w jednym z pokoi swoje lozeczko i miejsce do zabawy, ale w tym pokoju tez
> jest lozko goscinne ( dla gosci)... miesce do czytania ksiazek (taka mala
> biblioteka) itd...

Upiorność.
Nawet jeśli się poprosi o nieprzeszkadzanie, to jednak takie funkcje
pomieszczenia spowodują, że prędzej czy później ktoś wlezie i samotność się
skończy.
Rozumiem, że rodzeństwo mieszka w jednym pokoju, bo takie - choć niekomfortowe -
są warunki, ale łączenie w jednym pomieszczeniu różnych pomysłów to IMO pomyłka.
I jeszcze jedno - jest różnica między przebywaniem razem z własnej woli, a
byciem razem z przymusu. Jeśli chcę być z rodziną, po prostu otwieram drzwi, ale
jeśli nie chcę, a w moim azylu matka chce poczytać, a wujek się zdrzemnąć, to
chyba tylko ewakuacja na klatkę schodową pozostaje.

[karolina.chonly]

Fatalny pomysl moim zdaniem. Dziecko jak podrosnie musi miec miejsce
nie tylko do zabawy ale tez do odrabiania lekcji. Moge zrozumiec
jeszcze ewentualnie biblioteczke, z ktorej korzystaja tylko
domownicy, ale lozko dla gosci??? Paranoja.
Przyjada goscie to tez chca miec wlasny kat i co zabronie sie wtedy
dziecku tam bawic, bo ciocia, wujek, albo nie wiem kto jeszcze chce
sie polozyc? Albo o zgrozo beda mi w nocy przy dziecku seks
uprawiac...
A jak dziecko calkiem malutkie to bylby to dyskomfort dla mnie.
Jestem zwolenniczka niespania dzieci z rodzicami i nie wyobrazam
sobie przychodzenia do dziecka w nocy w razie potrzeby jak byliby
tam goscie. Sorry, ale to jakies chore.

Wiekszosc zna ma tez wlasny kat: sypialnie czy pokoj do pracy (jesli
warunki na to pozwalaja) i nie zyczy sobie, zeby sie tam ktos
krecil.

Dziecko to nie pies, ktorego przegonie do innego kata, bo ktos
przyszedl.

[fogito]

Święta racja. Ta opcja z łóżkiem gościnnym to totalne przegięcie.
A z podobnych historii znam przykład rodziny, która 'pokój' dla
najmłodszego urządziła pod schodami, bo już 'zabrakło miejsca'.
Wszystkie starsze dzieci i rodzice mieli własne pokoje tylko
trzylatek spał na łóżku pod schodami Jak to zobaczyłam to lekko
zdziwiona byłam znając wysoki status rodziny.
Różne pomysły ludziom do głowy przychodzą ;/

[kocianna]

Yy, a o co chodzi z łóżkiem dla gości? Ja mam dwupokojowe mieszkanie, w większym
w dzień jest salon, w nocy moja pracownia i nasza sypialnia, mniejszy jest
młodej. Oprócz jej łóżka stoi tam niewielka kanapa, na której czytamy książki, a
jeśli ktoś chce przenocować, to śpi właśnie tam.
Zwykle taka perspektywa bardzo raduje Młodą, a goście nie mają nic przeciwko
(alternatywą jest śpiwór w pokoju, w którym śpimy my).

[fogito]

yyyy o to chodzi, ze jest to mało komfortowe dla gościa nocować w
pokoju z dzieckiem, bo te jak wiemy wiercą się, popłakują i trudno
jest im zasnąć jak się obudzą. Ja bym nie chciała spać w takim
pokoju.

[allija]

a nie pomyslałaś, ze któryś z twoich gości moze mieć nienajlepsze
skłonnosci? tak, wiem, to wydaje sie nieprawdopodobne, podobnie
pewnie nieprawdopodobne wydawało się rodzicom przyprowdzajacym swoje
dzieci do znanego dzieciecego psychologa lub odprowdzajace na
zajecia słynnego chóru. Ja, niestety, mam osobiste przykre
wspomnienia z rodzinnej imprezy kiedy to dzieci spały w drugim
pokoju i do którego to pokoju wszedł niepostrzeżenie pijany weselny
gość.
Nigdy w życiu nie wsadziłabym swojemu dziecku do sypialni obcej,
badź co bądź, osoby.
Sama tez nie chciałabym spać z dzieckiem w pokoju.

[fogito]

też o tym pomyślałam.

Pokój, kąt - byle własne i prywatne

[sir.vimes]

Rodzice niech sobie żyją w otwartych izbach ile chcą - ale dziecku moim zdaniem
własny, prywatny kąt jest NIEZBĘDNY.

Jeżeli metraż nie pozwala by był to pokój - bardzo przykro. Ale są parawany,
metody dzielenia pokoju na strefy.

IMO "cała przestrzeń do wszystkiego" się nie sprawdza, szczególnie, ze dziecko
BARDZIEJ niż rodzice potrzebuje poczucia, ze ma swoje miejsce. W końcu do
rodziców należy całe mieszkanie...Dysponują nim jak chcą. Dziecko dysponuje
własnym pokojem, kącikiem, szafką.

Oczywiście - 2 miesięcznego niemowlaka to jeszcze nie dotyczy.

[camel_3d]

a co jak w domu jest 2-3 dzieci? czy kazde z nich musi miec pokoj? musza jakos
sie nauczyc dzielic tym co maja... i jakos wspolzyc.

[fogito]

Owszem, muszą. Ale to też można rozwiązać. Każde z nich może mieć
swoje łóżko (nawet jeśli jest pietrowe), biurko i szafkę tylko dla
siebie.
Chodzi po prostu o wydzielenia dziecku własnego kąta. Jeśli nie może
byc to cały pokój to niech będzie jego część. Tylko nie wstawiajmy
do pokoju dziecka suszarki, łóżka dla gości i Bóg wie czego
jeszcze

[camel_3d]

no nie...to jest oczywiste ze dziecko musi miec wlasny kat gdzie moze sobie cos
robic...wlasne lozko..itd.. Ale tez uwazam, ze na poczaek caly pokoj nie jest
potrzeby
przynajmniej porzadek musi trzymac hehee

[fogito]

Jak ma kilka miesięcy to oczywiście pokój nie jest dziecku
potrzebny, ale myślę, że już dwulatkowi na pewno by się przydał.
Jeśli ktoś ma oczywiście takie możliwości.
Ty camel masz jeszcze trochę czasu na wyszykowanie pokoju
ps. mój Mały zawsze ma porządek i jak idzie do dzieci znajomych to
zdarza mu się powiedzieć - jaki tutaj bałagan! - na widok
całkowitych 'rozpierdzielników'. Takie pokoje, które wyglądają jak
Sajgon, to jakaś pomyłka i rodzice powinni od początku nauczyć
dziecko dbania o porządek we własnym pokoju. Bo im dalej w las tym
trudniej. I oczywiście rodzice też powinni mieć porządek w swoich
pokojach, żeby świecić przykładem