3-latek nie chce chodzić do kościoła

[lena99]

Drogie emamy!
Mam właśnie taki problem, jak w temacie. Mój synek nigdy nie lubił chodzić
do kościoła, myślę, że chyba bał się (gdy był mniejszy). Do czasu, gdy
siedział w wózku chodziliśmy razem na Msze, ale częściej staliśmy na
zewnątrz (nie chciałam robić zamieszania, dawać picia itd. u nas nie ma
takich typowych Mszy dla dzieci). Jak zaczął chodzić, to nie chciał nawet
wejść do środka, mówił tylko NIE i NIE. Więc go nie zmuszałam. Od wiosny
próbuję jakoś go przyzwyczaić, chodzimy np. na majowe albo różaniec dla
dzieci. Ale Kubuś po krótkiej chwili nudzi się, co chwilę pyta, kiedy będzie
koniec, chce się bawić z innymi dziećmi i chce wyjść. Może któraś z Mam
miała taki problem, proszę, poradźcie co robić. Pozdrawiam, Lena

[jogo2]

Ja myślę, że tak małego dziecka nie trzeba zmuszać do chodzenia do kościoła.
Rzeczywiście może się tam nudzić, jak większość dzieci, i dlatego nie chce tam
przebywać. Myślę, że jego obecne zachowanie nie ma żadnego związku ani wpływu
na jego postawę wobec religii w przyszłości, natomiast jak będzie nakłaniany
czy zmuszany może nabrać urazu. Moja mama, bardzo religijna osoba, wychodziła z
kościoła nawet w połowie mszy, kiedy, jako mała dziewczynka (ok. 5 lat),
mówiłam jej, że już nie chcę dłużej tam siedzieć. Myślę że było to rozsądne.

Pozdrawiam,

Joanna

[mader1]

Nie zmuszac !!! Ma prawo nudzic sie w Kosciele. Idz z nim na msze, ale
wyjdz, jak tylko zobaczysz, ze sie nudzi.Wiekszosc dzieci w tym wieku nie
rozumie, co sie dzieje w Kosciele.Dopiero dzieci w 7-8 letnie maja obowiazek
uczestnictwa we mszy. Dzieci maja swoje prawa I nie przejmuj sie
zdziwionymi spjrzeniami, kiedys twoje dziecko podziekuje Ci za Twoja troske i
uwage.Najlepiej poszukaj tez kosciola z mszami dla dzieci.

[aniask_mama]

Z całym szacunkiem: a dorosły to zawsze chce iśc do Kościoła? Prawda, że nie? I
to z równie prozaicznego powodu, co dziecko: długo trwa i jest (zwykle) nudno.
Sorry, że tak przyziemnie, ale tak jest, tak ja to widzę.
Mój 3 latek tez nie lubi i nigdy nie lubił , jeszcze jak było lato, to przed
kościołem mozna było stac i patykiem, tudziez palcem w ziemi grzebac, albo
kruszyć bulkę nadlatującym ptakom. A teraz? Mamy jednak taką zasade: chodzimy w
trójkę do kościoła i już, traktujemy to jako element niedzieli i choć koleś
swego czasu protestował, teraz jest coraz lepiej. ja wiem: nie zmuszać, tyle,
że oznaczałoby to dla nas chodzenie do kościoła na zmianę,a koles nauczyłby
sie, że w ogóle iśc nie musi. 3 latek jest na tyle rozumny, że wie, iż iść
trzeba i już. Oczywiście staramy się mu jakoś tą mszę urozmaicić: był z
lampionem na roratach, a w niedzielę chodzimy pod sam ołtarz, bo tam się coś
dzieje i generalnie jest Ok, choć czasem starsze panie naburmuszone patrza jak
koleś lezy na posadzce a rodzice na to nie reagują . Kiedyś podczas jakiegoś
elementu ciszy koleś na głos zapytał: "czy ksiądz ma ubikację" a pana
kościelnego, który szedł z koszyczkiem obrzucil spojrzeniem godnym wojownika i
zapytał ' Mało Ci jeszcze????'. To tak ku rozbawieniu.
K'woli ścisłości dodam, że gdy koles był mniejszy chodzilismy czasem z mężem na
zmiany do kościoła, inaczej bywał ryk i trzeba było wyjść, ale teraz już się to
nie zdarza

[ela2222]

My jesteśmy w komfortowej sytuacji. Nasz kościół ma wydzielone specjalne miejsce
dla dzieci , za szybą, więc tłumi dziecięce hałasy, z krzesłami z głośnikiem,
obok toaleta. Jeśli małemu znudzi się bycie w 'dorosłym 'kościele to idziemy do
'dziecińca'. Uważam , że to doskonałe rozwiązanie. Czasem gdy synuś jest
zmęczony, pobydzony itp. - od razu dzieciniec tam szaleje a my normalnie
uczestniczymy we mszy św. Pozdrawiam.

[mami7]

A mój młody uwielbia, szaleje bardziej niż na placu zabaw.
Tylko my mamy dosyć, bo z tej mszy to wychodzimy oboje z mężem podenerwowani.
W zeszłym tygodniu, maluch tak się rozochocił (zaczął robić bieg wokół ołtarza), że po 10 minutach niestety trzeba było go wyprowadzić.
Dlatego będziemy chodzić osobno, a młody na razie pozostanie w domu.

Pozdrawiam

I ma rację!

[grazynka13]

Oczywiście, że 3-latek nie chcę chodzić do kościoła! Co to w ogóle za pomysł?
Sorry, ale idąc w niedziele do parku, przechodzę obok kościoła, patrzę na te
maluchy, które płaczą (piszczą, biegają, rozrabiają, skaczą etc.) przed
wejściem do kościoła i... nie rozumiem. Po co to? Dla kogo? No bo na pewno nie
dla dziecka. Na edukację tego typu przyjdzie jeszcze czas. Ja z moją córką w
tym czasie idę na rower, sanki, do piaskownicy, a dzieci spod kościoła patrzą
zazdrośnie. Nie robcie im tego! Można przecież zastosować rozwiąznie
zaproponowane przez mami7, prawda? Warto opowiadać dzieciom o Bozi (ale ja na
przykład nie pokazuję mojemu dziecko okrzyżowanego i krwawiącego Chrystusa),
ale nie na siłę. I nie w tym wieku.
Grażka

[ekachna]

Aniask_mamo:
Trudno od trzylatka wymagać obowiązkowości w tej kwestii, on kompletnie tego
nie zrozumie. Jasne, że dorosłemu też nie chce się chodzić czasami ale jest
właśnie cos takiego, jak poczucie obowiązku, czego tak małe dziecko jeszcze nie
posiada.
Ale nie zgadzam się również z Grażyną: jeśli "zamiast" pójścia do kościoła
idziesz z dzieckiem na spacer to jak chcesz go wychować w wierze? Bo nie
wspominasz nic o tym, że sama chodzisz później. A przecież to wychowanie to
przede wszystkim własny przykład. Dziecko nigdy nie nauczy się modlić jeśli nie
będzie widziało modlących sie rodziców. I następne pytanie: jeśli nie zależy Ci
na tym to po co ochrzciłaś dziecko?
Odpowiadając na pytanie Leny: najlepiej jest znaleźć mszę odpowiednią dla
dziecka. W naszej parafii również czegoś takiego nie ma. Jest msza dla dzieci
ale ksiądz mówi do nich jak do idiotów i poza kazaniem niczym się nie różni od
innych mszy.
Kiedy Michalina zaczęła sprawnie się poruszać zaczęliśmy chodzić oddzielnie.
trudno było biegać za nią cały czas i zdejmować spod ołtarza. Ale takie
rozwiązanie nie do końca jest dobre: cała niedziela jest zajęta, poza tym
osobiście nie lubię chodzić do kościoła sama. Kiedy więc Michaśka miała niecałe
dwa latka znów zaczęliśmy ją zabierać do kościoła ale w pewnym momencie ( gdy
skończyło się lato i nie można było już stać na podwórku ) zaczęła znowu się
nudzić. Wreszcie znaleźliśmy idealne rozwiązanie: msza dla przedszkolaków.
Jeździmy na nią co tydzień kilkanaście kilometrów ale naprawdę warto: dużo jest
elementów śpiewanych, pokazywanych i klaskanych. Dzieci, nawet takie małe,
biorą udział we mszy np. niosąc dary. A przede wszystkim nikt się nie oburza,
że łażą po całym kościele. Ksiądz ma anielską cierpliwość i zawsze odprawia
mszę z kilkunastoma maluchami za ołtarzem. Miśka go uwielbia: pół mszy stoi za
ołtarzem wpatrzona jak w obrazek.
Warto czegoś takiego poszukać. Jeśli jednak nie ma takiej mozliwości to dobrze
byłoby chodzić chociaż na część mszy, jak pisały wcześniej dziewczyny.

[aniask_mama]

ekachno: nie wymagam od mojego 3-latka obowiązkowości, oczywiście, że to ponad
jego siły. Wymagam - to nawet złe słowo- chcę, by pójście do kościola było
jednym z elementów niedzieli i tak jest, podobnie jak wspólny spacer czy
zabawa. Nic z tych rzeczy nie jest elementem ewidentnego przymusu, a raczej
elementem "przyzwyczajenia", bo... tak jest.
Mysle, że jest strasznie trudno ocenić, kiedy w 100% dziecko gotowe jest pójśc
do kościoła, kiedy do tego dorasta. Bo może byc tak, że dziecko nie chodzi i to
własnie potraktuje, jako rzecz normalną, jak go wtedy przykonac, by szedł?
Tez skorzystałabym z dziecięcych mszy, ale u nas takowych nie ma

[grazynka13]

ekachna napisała:

> Ale nie zgadzam się również z Grażyną: jeśli "zamiast" pójścia do kościoła
> idziesz z dzieckiem na spacer to jak chcesz go wychować w wierze?

Nawet nie zamiast, po prostu w ogóle nie istnieje dla mnie taka alternatywa:
kościół czy spacer? Jasne, że spacer i tylko spacer. Trzylatek jest za mały na
kościół. A już na pewno nie na klasyczną, niemal godzinną mszę dla dorosłych.
Przecież ten maluch niczego nie zrozumie! A wychowanie w wierze, to nie
przyzwyczajanie do niedzielnych wizyt w kościele. Wychowanie w wierze to
codzienność, radość z zakwitających mleczy, z merdającego psiego ogona i z
uśmiechu staruszki, którą rozbroił mój taplający się w kałuży maluch. Bóg jest
wszędzie, a w kościele chyba... najmniej.


Bo nie
> wspominasz nic o tym, że sama chodzisz później.

Nie wspominam. Bo nie to jest najważniejsze, czy odbębnie niedzielną mszę
(właśnie "odbębnie", bo gdy idziesz do kościoła z maluchem, to nie możesz chyba
mówić o świadomym uczestnictwie we mszy?). Dużo ważniejsze jest, jak przeżyję
pozostałe 23 godziny z tej niedzieli. I każdy kolejny dzień...

I jeszcze jedno. Może się to okazać "kijem w mroiswku", ale co tam... Wydaje mi
się, że rodzice ciągający swoje biedne maluchy na niedzielną mszę, robią to
przede wszystkim po to, żeby pokazać się ludziom. Sąsiadom, znajomych, księżom.
Bo tak wypada. Galowa kiecka, kapelusik, grosik na tacę i... zaliczone! Kolejne
punkty do nieba zebrane!
I żeby było jasne: nie jestem przeciwniekiem wychowywania dzieci w wierze, czy
życia zgodnie z dekalogiem. Ale co innego wiara, a co innego instytucja
pt. "kościół". Większość polskich chrześcijan myli te dwa pojęcia..

A przecież to wychowanie to
> przede wszystkim własny przykład. Dziecko nigdy nie nauczy się modlić jeśli
nie
>
> będzie widziało modlących sie rodziców.

I następne pytanie: jeśli nie zależy Ci
>
> na tym to po co ochrzciłaś dziecko?

Czy ja coś takiego napisałam? Ze ochrzciłam swoje dziecko? Chyba nie...
Ale wiesz, również Ci ludzie, którzy nie zamierzają co tydzień ciągać malucha
do kościoła i skazywać go na nudzenie się wśród zagrypionych ludzi, oni też
chrzczą dzieci. Nawet jeśli sami nie praktykują. Bo wiedzą, że ich dziecko ma
wolną wolę, chcą mu ułatwić wybór własnej drogi w przyszłości. Własnej!
Pokazują dziecku różne drogi, może zapoznają z wieloma religiami, niech ono
wybierze, kiedy dojrzeje do tego. Generalnie: żadnej indoktrynacji.
Grażka
PS
Ale rzeczywiście - ochrzciłam

[ekachna]

grazynka13 napisała:

A wychowanie w wierze, to nie
> przyzwyczajanie do niedzielnych wizyt w kościele. Wychowanie w wierze to
> codzienność, radość z zakwitających mleczy, z merdającego psiego ogona i z
> uśmiechu staruszki, którą rozbroił mój taplający się w kałuży maluch. Bóg
jest
> wszędzie, a w kościele chyba... najmniej.

I tu się zasadniczo różnimy: ja piszę o wierze chrześcijańskiej ( konkretnie
katolickiej, bo tego właśnie dotyczy ten watek ) a ty o jakiejś formie new age.
>
>
> Bo nie
> > wspominasz nic o tym, że sama chodzisz później.
>
> Nie wspominam. Bo nie to jest najważniejsze, czy odbębnie niedzielną mszę
> (właśnie "odbębnie", bo gdy idziesz do kościoła z maluchem, to nie możesz
chyba
>
> mówić o świadomym uczestnictwie we mszy?). Dużo ważniejsze jest, jak przeżyję
> pozostałe 23 godziny z tej niedzieli. I każdy kolejny dzień...

Dlatego właśnie pisałam o swoich poszukiwaniach "właściwej" mszy ale nawet
bieganie za dzieckiem może być modlitwą, wszystko zależy od tego, w co się
naprawdę wierzy. Nie, nie odbębniam mszy, robię to z pełną świadomością, zdrowa
na ciele i umyśle i muszę nawet powiedzieć, że poczułam się urażona takimi
osądami.
>
> I jeszcze jedno. Może się to okazać "kijem w mroiswku", ale co tam... Wydaje
mi
>
> się, że rodzice ciągający swoje biedne maluchy na niedzielną mszę, robią to
> przede wszystkim po to, żeby pokazać się ludziom. Sąsiadom, znajomych,
księżom.
>
> Bo tak wypada. Galowa kiecka, kapelusik, grosik na tacę i... zaliczone!
Kolejne
>
> punkty do nieba zebrane!

Wiesz, w pewnym sensie tak, całe nasze życie jest zbieraniem takich punkcików
na drodze do wieczności. Na tym polega właśnie moja wiara. Życie jest nam dane
ale i zadane. A kapelusik i grosik nie ma tu nic do rzeczy i zalatuje straszną
powierzchownością sądów.

> I żeby było jasne: nie jestem przeciwniekiem wychowywania dzieci w wierze,
czy
> życia zgodnie z dekalogiem. Ale co innego wiara, a co innego instytucja
> pt. "kościół". Większość polskich chrześcijan myli te dwa pojęcia..
>
> A przecież to wychowanie to
> > przede wszystkim własny przykład. Dziecko nigdy nie nauczy się modlić jeśl
> i
> nie
> >
> > będzie widziało modlących sie rodziców.
>
> I następne pytanie: jeśli nie zależy Ci
> >
> > na tym to po co ochrzciłaś dziecko?
>
> Czy ja coś takiego napisałam? Ze ochrzciłam swoje dziecko? Chyba nie...
> Ale wiesz, również Ci ludzie, którzy nie zamierzają co tydzień ciągać malucha
> do kościoła i skazywać go na nudzenie się wśród zagrypionych ludzi, oni też
> chrzczą dzieci. Nawet jeśli sami nie praktykują. Bo wiedzą, że ich dziecko ma
> wolną wolę, chcą mu ułatwić wybór własnej drogi w przyszłości. Własnej!
> Pokazują dziecku różne drogi, może zapoznają z wieloma religiami, niech ono
> wybierze, kiedy dojrzeje do tego. Generalnie: żadnej indoktrynacji.
> Grażka
> PS
> Ale rzeczywiście - ochrzciłam

Ależ chrzest jest w tym pojęciu, o jakim piszesz, indoktrynacją! Jest
włączeniem dziecka do WSPÓLNOTY Kościoła. Na pewno nie jest pokazywaniem
różnych dróg, bo cóż taki maluszek może z tego pokazywania zrozumieć? Tu
właśnie widzę fałsz i zakłamanie. Albo chrzcimy i chcemy wychowywać w wierze
albo ten sakrament dziecku nie jest potrzebny.

Generalnie Twój pierwszy post mnie zmylił. Założycielka wątku pisze o
konkretnym problemie i jakąś abstrakcją wydawała mi się odpowiedź osoby
niewierzącej dlatego wywnioskowałam, że wiesz coś na ten temat czyli np.
ochrzciłaś dziecko. Ale okazało się, że abstrakcja stała się rzeczywistością.
Tylko nie pisz proszę o kwiatkach i motylkach bo nie o takiej wierze jest tu
mowa. Jeśli zaś chodzi o sensowność instytucji Kościoła to jednak masz poważne
braki u podstaw. Należy sięgnąć do Biblii. Ale to już temat na inną dyskusję.

[jogo2]

Popieram grażynkę13. A o tym, że Bóg jest wszędzie, właśnie w kwiatkach i w
wodzie to pisało co najmniej kilku głęboko wierzących filozofów, z których co
najmniej jeden jest chyba doktorem kościoła. Nie jestem niestety biegła w
temacie, który poruszyłam, ale może należałoby zajrzeć do pism Tomasza z
Akwinu. Zresztą, co powiesz ekachno na nauki Świętego Franciszka z Asyżu? Tak
że nie rozumiem, czemu napadasz na Grażynkę13 za stwierdzenie, że Bóg jest
wszędzie. Już dawno przed new age odkryli to święci katoliccy. Niestety muszę
kończyć, mały się obudził.

Pozdrawiam,

Joanna

[ekachna]

Po pierwsze jogo2 nigdzie na grażynę nie napadłam.
Po drugie logiczniej proszę bo to nie jest dyskusja tylko jakaś utarczka słowna.
Co ma piernik do wiatraka chciałoby się rzec. To, że Bóg jest wszędzie nie
oznacza, że mamy wyburzyć kościoły. Naukę św. Franciszka znam, ale naprwadę nie
widzę w tym żadnej sprzeczności: chodzimy do kościoła na Eucharystię nie
podważając zupełnie doskonałości stworzenia.
Przede wszystkim zaś chodzi mi o naginanie wszelkich przykazań i norm do
własnego widzimisię. Temu właśnie od początku się sprzeciwiam. Jeśli ktoś nie
chce chodzić do kościoła to jego sprawa ale niech nie mówi, że jest wierzącym
człowiekiem tylko mierzi go cała otoczka. To my tworzymy tę otoczkę.
A już zupełnie śmieszą mnie wypowiedzi typu: chodzę do kościoła, gdy mam taką
potrzebę, bo w praktyce okazuje się, że taka potrzeba znajduje się dwa razy w
życiu. Jest to zwykłe lenistwo i dorobiona do tego fałszywa ideologia. Nie
lepiej powiedzieć wprost: nie chce mi się...?

[grazynka13]

ekachna napisała:

>
> I tu się zasadniczo różnimy: ja piszę o wierze chrześcijańskiej ( konkretnie
> katolickiej, bo tego właśnie dotyczy ten watek ) a ty o jakiejś formie new
age.

To chyba trochę różnica taka, jak między wiarą w Boga, a wiarą w jego ziemskie
przedstawicielstwo, prawda?

> Wiesz, w pewnym sensie tak, całe nasze życie jest zbieraniem takich punkcików
> na drodze do wieczności. Na tym polega właśnie moja wiara.

No wybacz, punkty to ja zbieram na stacjach BP. A moja wiara polega na dobrym
życiu. Na takiej codzienności, której się nie muszę wstydzic. Staram się,
przynajmniej...

> > A przecież to wychowanie to
> > > przede wszystkim własny przykład.

Własnie! (patrz wyżej)


> Ależ chrzest jest w tym pojęciu, o jakim piszesz, indoktrynacją!

Indoktrynacja to (żeby wszystko było jasne...) natarczywe zmuszanie innych do
wyznawania naszych własnych poglądów. A chrzest, dla osób niewierzących,
niepraktykujących, przedstawicieli Twojego "new agu" etc. to po prostu sposób
na otwarcie pewnych drzwi przed dzieckiem. Tu nie ma mowy o żadnym wpajaniu
poglądów. Ja zawsze się cieszę, kiedy moi niewierzący znajomi chrzczą swoje
dzieci. I myśle, że Pan Bóg przyjmuje takie maluchy z otwartymi ramionami, a
na "niewiarę" rodziców spogląda pobłazliwie. A gdy sie Go wypierają, puszcza
oko i mówi: "I tak wam nie wierzę. Wcale nie jesteście tacy źli! Pogadamy,
kiedy się spotkamy... A na razie cieszcie się tym swiatem ,który wam
podarowałem i bądźcie dobrzy dla swoich bliźnich."
Widzisz, ja po prostu wierzę, że nasz Bóg jest Istotą Kochającą, a nie Karzącą.


>> Generalnie Twój pierwszy post mnie zmylił. Założycielka wątku pisze o
> konkretnym problemie i jakąś abstrakcją wydawała mi się odpowiedź osoby
> niewierzącej dlatego wywnioskowałam

??????? I znów Cię zmyliłam! ))

EKachno, można by pisać i pisać na ten temat... Z naszym przyjacielem księdzem,
kolegą z liceum (udzielał nam slubu, chrzcił nasze dziecko), często toczymy
dyskusje na takie tematy. I choć często się różnimy, to nadal się lubimy i
tolerujemy nasze poglądy. A Piotr nie uważa, że nasz dość "frywolny"
stosunek do wiary czyni nas dziećmi gorszego Boga.
I sam kazdej niedzieli obserwuje, jak duszne jest powietrze w kościele...
Grazka

PS
Jogo2, dzięki

[joanna_t]

Brawo!!!!!! Mam takie samo podejście do wiary i KOścioła jak Ty.
Kiedy Ola podrośnie będą z nią chodziła do kościoła, ale nie ma masze... Pusty
kościół jest tajemniczyi pobudza wyobraźnię dziecka, wtedy, siedząc z maluchem
w ławce można z nim porozmawiać o Bogu i wierze, o wszystkim, co znajduje się w
ościele, wytłumaczyć dlaczego nie powinno się biegać po ołtarzu etc. to
bardziej dociera do dzeicka niż dorosłą masza i nie rozumie o co chodzi, kiedy
rodzice ciągleupominają, zeby być cicho. Dziecko chce biegać, robi sobie z
kościoła plac zabaw... A chyba nie o takie wizyty w kościepe powinno chodzić...

Asia & ola (10,5 m-ca)

[wieczna-gosia]

A kiedy nie jest za maly?
Rozne sa trzylatki )
Ja do kosciola nie chadzam (chyba ze ze wzgledow towarzyskich, bo chadza tam
moj maz i dzieci) ale jak juz chadzam to widuje roczniaki slodko spiace bita
godzine i 5- latki ktore kompletnie sie do kosciola nie nadaja ) Uwazam ze
calkiem naturalna potrzeba czlowieka wierzacego jest wychowywanie w wierze
wlasnych dzieci, a msza nalezy do tego wychowania. Nie rozumiem postaw
skrajnych- ani programowego trzymania dziecka na mszy godzine od poczatku do
konca, ani programowego wykluczenia mszy do jakiegostam wieku bo "jest za
male". Jesli nie sprobujemy to sie nie dowiemy )

> I jeszcze jedno. Może się to okazać "kijem w mroiswku", ale co tam...

No pewnie. Chyba wrodzony takt sprawil ze nie dodalas ze jak juz zalicza te
punkty do nieba to ida chlac, bic zony krasc itd a ci szczesliwcy ktorzy nie
ida z dziecmi, tylko przezywaja dobrze 23 godziny- o TO sa chrzescijanie.
Pycha jest chyba jednym z grzechow glownych
Nie sadze ze wsadzasz kij- uwazam ze sie mylisz po prostu. Oczywiscie jest
KUUUUPA ludzi ktorzy do kosciala chodza z roznych wzgledow, poza religia. Ja
np chodze bo idzie sie przez las, jest karuzela, osiolek do karmienia, ksiadz
po mszy rozdaje lizaki, w podziemiach jest herbatka i chlebek pieczony przez
zakonnikow, a w dodatku ksiadz jest w deche i ma madre kazania ) Robisz
podzial wg jakiejs absurdalnej cezury- nie dziwie sie ze ekachne takie
podsumowanie moze zabolec. Sa ludzie ktorzy sa szujami i chodza do kosciola i
sa tacy co sa szujami a tam nie bywaja a ich dzieci tym bardziej ))
Sprowadzanie coniedzielnej mszy do potrzeby pokazania sie- jest krzywdzace i
tyle.
Poza tym piszesz ze Bog jest wszedzie a jednoczesnie nie wierzysz ze rodzic
latajacy za dzieckiem nie jest w stanie swiadomie przezyc mszy. A ty jakos
jestes w stanie swiadomie przezyc dzien, swiadomie czyniac dobro i zachwycajac
sie doskonaloscia swiata chociaz tez dzieci posiadasz. A jakaz to roznica czy
sie za dziecieciem lata po kosciele czy po parku?
Moj maz zawsze wybieral koscioly gdzie po prostu mozna po kosciele polazic,
gdzie jest fajnie i msza jest zrobiona pod dzieci. Ola, ktora ma 4 latka
wytrzymuje spokojnie cala msze, przewalajac sie pod oltarzem po podlodze )
wraz z innymi dziecmi. Ula- majaca dwa latka w kosciele ywa rzadko i raczej w
miesiacach letnich, ale jak juz bywa tez znosi msze bez klopotu przewalajac
sie razem z siostra)) Obe reaguja na pewne obrzedy jak Przeistoczenie
chociazby. Maz jest wierzacy ja nie wiec w zasadzie moglby dzieci zostawic ze
mna i isc poprzezywac msze swiadomie ) widocznie uwaza ze z dziecmi to
jeszcze bardziej swiadomie jest a poza tym- fajnie ))))

A kosciol o ktorym pisze jest w Warszawie na Bielanach gdzie karuzela co
niedziela (i jest karuzela) obok Uniwersytetu im. Wyszynskiego. Msza jest
jedna o 11 wiec nie jest typowo dziecieca ale ksiadz jest typowo
dzieciecy ))) i jest na mszy masa elementow ktore dzieci lubia.
Grazynko, z NT pamietam "pozwolcie dzieciom przychodzic do mnie". Nie sztuka
arbitralnie zalozyc ze dziecko nie umie i nie zrozumie ) Sztuka uprzyjaznic
msze tak aby byly one strawne dla dzieci i na ich poziomie. Jak widac w
pewnych kosciolach sie to udaje )

do wiecznej-gosi

[grazynka13]

Gosiu,
znam Twoje poglądy na różne tematy (głównie z innych topików), najczęsciej się
z Tobą zgadzam, a już na pewno szanuję Twoje zdanie. Bo nawet jeśli odmienne od
mojego - zawsze mądre na swój własny sposób. I dobrze - każda z nas ma prawo do
swoich poglądów. Z Twoim długiem postem też w wiekszości się zgadzam. Nie mam
teraz czasu na długą odpowiedź (święta , więc króciutko: nie zawsze dobrze
mnie zrozumiałaś. Niekiedy odwracasz moje myśli lub inaczej je interpretujesz.
Na złośliwości przymykach oko... A znalazłyby się, owszem, owszem )))).
Na jedno tylko chciałabym Ci odpowiedieć i niech to odda treść moich
poprzednich wypowiedzi:
wieczna-gosia napisała:

>> Grazynko, z NT pamietam "pozwolcie dzieciom przychodzic do mnie".

I ja się z tym zgadzać. "Pozwólcie" przychodzić! Ale nie: "zmuszajcie je do
przychodzenia".
Pozdrawiam swiątecznie,
Grazka

[wieczna-gosia]

Ze zmuszaniem sie zgadzam jak najbardziej. Tyle ze nie zauwazylam NIKOGO w tym
poscie kto zmusza ) Ktos kto poszukuje odpowiedniego kosciola, kto ma
watpliwosci w kazdym razie- nie spelnia tego warunku )

[yagienka]

grazynka13 napisała:

> ekachna napisała:
>
> > Ale nie zgadzam się również z Grażyną: jeśli "zamiast" pójścia do kościoła
>
> > idziesz z dzieckiem na spacer to jak chcesz go wychować w wierze?
>
> Nawet nie zamiast, po prostu w ogóle nie istnieje dla mnie taka alternatywa:
> kościół czy spacer? Jasne, że spacer i tylko spacer. Trzylatek jest za mały
na
> kościół. A już na pewno nie na klasyczną, niemal godzinną mszę dla dorosłych.
> Przecież ten maluch niczego nie zrozumie! A wychowanie w wierze, to nie
> przyzwyczajanie do niedzielnych wizyt w kościele. Wychowanie w wierze to
> codzienność, radość z zakwitających mleczy, z merdającego psiego ogona i z
> uśmiechu staruszki, którą rozbroił mój taplający się w kałuży maluch. Bóg
jest
> wszędzie, a w kościele chyba... najmniej.
>
>
> Bo nie
> > wspominasz nic o tym, że sama chodzisz później.
>
> Nie wspominam. Bo nie to jest najważniejsze, czy odbębnie niedzielną mszę
> (właśnie "odbębnie", bo gdy idziesz do kościoła z maluchem, to nie możesz
chyba
>
> mówić o świadomym uczestnictwie we mszy?). Dużo ważniejsze jest, jak przeżyję
> pozostałe 23 godziny z tej niedzieli. I każdy kolejny dzień...
>
> I jeszcze jedno. Może się to okazać "kijem w mroiswku", ale co tam... Wydaje
mi
>
> się, że rodzice ciągający swoje biedne maluchy na niedzielną mszę, robią to
> przede wszystkim po to, żeby pokazać się ludziom. Sąsiadom, znajomych,
księżom.
>
> Bo tak wypada. Galowa kiecka, kapelusik, grosik na tacę i... zaliczone!
Kolejne
>
> punkty do nieba zebrane!
> I żeby było jasne: nie jestem przeciwniekiem wychowywania dzieci w wierze,
czy
> życia zgodnie z dekalogiem. Ale co innego wiara, a co innego instytucja
> pt. "kościół". Większość polskich chrześcijan myli te dwa pojęcia..
>
> A przecież to wychowanie to
> > przede wszystkim własny przykład. Dziecko nigdy nie nauczy się modlić jeśl
> i
> nie
> >
> > będzie widziało modlących sie rodziców.
>
> I następne pytanie: jeśli nie zależy Ci
> >
> > na tym to po co ochrzciłaś dziecko?
>
> Czy ja coś takiego napisałam? Ze ochrzciłam swoje dziecko? Chyba nie...
> Ale wiesz, również Ci ludzie, którzy nie zamierzają co tydzień ciągać malucha
> do kościoła i skazywać go na nudzenie się wśród zagrypionych ludzi, oni też
> chrzczą dzieci. Nawet jeśli sami nie praktykują. Bo wiedzą, że ich dziecko ma
> wolną wolę, chcą mu ułatwić wybór własnej drogi w przyszłości. Własnej!
> Pokazują dziecku różne drogi, może zapoznają z wieloma religiami, niech ono
> wybierze, kiedy dojrzeje do tego. Generalnie: żadnej indoktrynacji.
> Grażka
> PS
> Ale rzeczywiście - ochrzciłam

zgadzam się z Tobą w 100% !!!

[brzoze]

No właśnie. A jeśli nie jesteś z Warszawy, to może inne mamusie ze stolicy
wiedzą, czy jest u nas coś takiego?

[ekachna]

Nie wiem czy to pytanie do mnie. Ale jeśli tak, to odpowiadam: jestem z
Warszawy, a ten kościół jest na Rakowieckiej. Msze dla tak małych dzieci są o
10.45 w kaplicy akademickiej.

[olaart]

Nie dziw się, że 3 - latek nie chce chodzić do kościoła. To normalne, niektóre
dzieci boją się grzmiącego głosu księdza inne jęków starszych pań, przecież w
czasie tradycyjnej mszy nie ma nic dla takiego małego człowieczka
interesującego, i jeszcze trzeba być grzecznym, nie biegać, nie krzyczeć
Nie zmuszaj go do tego bo skutek będzie odwrotny, synek znienawidzi pobyt w
kościele. Widzę to na przykładzie dzieci sąsiadów, od maleńkości ciągane na
msze, w tej chwili rano co niedzielę dzieci 6/7 lat wyją na klatce "nie chce
do kościoła, nie lubię, nienawidzę", na to rodzice " Będziesz chodził
gówniarzu jeden bo ci tak każę".

[lena99]

Dziękuję Wam za wszystkie rady i opinie. Myślę, że na razie "odpuszczę"
dziecku kościół. Pójdziemy jedynie obejrzeć żłóbki; a potem już niedługo
wiosna, Wielkanoc i święconka.
Dzięki raz jeszcze! Pozdrawiam świątecznie, Lena

[evee1]

Hm, moje dzieci chodza do kosciola od urodzenia. Doslownie. Jak tylko
wyszlam ze szpitala, to w pierwsza niedziele juz byly na Mszy ).
Czy jestem fanatycznka religijna? Alez skadze, tylko uwazam, ze jest
to czesc naszego zycia duchowego i w niedziele odwiedzamy w Kosciele
pana Jezusa. Nie widze powodu, zebym miala dzieci zostawiac w domu!!
No, ale ja mam ten komfort, ze nie mieszkam w Polsce i tu gdzie mieszkam
panuje zdrowe nastawienie do dzieci i tego jakie sa. Polskiego kosciola
unikam, kiedy tylko moge, bo jest smutny, nudny, a ludzie (starsi) czesto
maja za zle dzieciom, ze sie zachowuja jak dzieci.
W naszym obecnym kosciele na mszy rodzinnej jest bardzo duzo dzieci.
Rodziny czesto przychodza z trojka (a takich rodzin jest tu calkiem
niemalo) i oczywoscie atmosfera jest dosyc glosna, ale nikt sie nie
przejmuje tym, ze dzieci sa dziecmi. W kosciele sa ksiazeczki, rodzice
przynosza ze soba kredki, flamastry, czy miekkie zabawki, tak zeby dzieci
sie nie nudzily.

[adzia_a]

Wiesz, ja bym mu troszkę odpusciła i próbowała raczej pokazać tę "rozrywkową"
stronę kościoła - teraz w czasie Świąt będzie do tego okazja.

Jestem zdania, że małych dzieci nie warto na siłę ciągać w miejsca, gdzie się
nudzą, złoszczą i - a co - mogą też przeszkadzać innym. naszej trzylatki do
niedawna nie zabieralismy do kościoła - chodzilismy osobno, albo podrzucalismy
ją dziadkom. Co jakiś czas zapuszaczaliśmy sondę i w końcu zaczęła chodzić
chętnie, więc już ją zabieramy ze sobą.

Nic na siłę, po co macie się wszyscy denerwować i do tego czasem zbierać
niechętne spojrzenia...

[justyna_dabrowska]

I trudno mu się dziwić. Kościoły nie są wymyślone dla dzieci. Radziłabym nie
zmuszać bo to go może zniechęcić na lata. Powodzenia!

Justyna Dąbrowska, psycholog

[odalie]

> Kościoły nie są wymyślone dla dzieci.

A co ze wspominanymi w tym wątku mszami dla dzieci...? takimi 35-minutowymi...?
z dziecięcą muzyką, z ruchem, odgrywaniem, klaskaniem, a nawet tańcem...?

................

Pojęcia typu "nigdy", "zawsze", "każdy", "żaden" to pojęcia puste )))))

[mamaadama4]

A ja myslę, że cały problem wziął się z tytułu postu, który sugerowałby
konieczność zaganiania dziecka chocby kijem i robienie problemu z tego, że
dziecko za nic w swiecie chodzić tam nie chce.
Po wielu probach znaleźlismy msze dla przedszkolaków i od tej pory jest ok.
danka

[lena99]

mamaadama4 napisała:

> A ja myslę, że cały problem wziął się z tytułu postu, który sugerowałby
> konieczność zaganiania dziecka chocby kijem i robienie problemu z tego, że
> dziecko za nic w swiecie chodzić tam nie chce.
> Po wielu probach znaleźlismy msze dla przedszkolaków i od tej pory jest ok.
> danka

Witaj Danko,
Tytuł postu oddaje po prostu stan faktyczny. Dziecko NIE CHCE chodzić do
kościoła. Nic ponadto. Nigdzie też nie pisałam, że zaganiam go kijem (wręcz
przeciwnie, pisałam, że nie zmuszam do pójścia); i nie robię też problemu z
tego, że nie chce iść. To jest MÓJ problem i kłopot.

Dziewczyny,
Nie sądziłam, że ten post wywoła taką dyskusję! Widzę, że podzieliłyśmy się na
dwie grupy - zwolenniczki chodzenia z dziećmi "od urodzenia" niemalże oraz
zwolenniczki "odpuszczenia" dziecku. Prawdę mówiąc, sama nie wiem, która grupa
bardziej mnie przekonuje. Co prawda w tej chwili opcja "od małego" jest już
niemożliwa, ale zastanawiam się tak na przyszłość...
Pozdrawiam świątecznie, Lena

[asia.su]

Dla mnie argumenty o niezmuszaniu bo można zniechęcić nie są wiele warte.
3 latek, oprócz niechęci do chodzenia do kościoła, nie chce też
-chodzić do przedszkola, do lekarza, czasami też do babci i cioci,
-wstawać rano, iść spać wieczorem, ubierać sie , rozbierać się, myć się, wyjść
z wanny, dać się zbadać lekarzowi, pozwolić zaszczepić się przeciw..., myć
zębów, wyrwać zęba, blombować zęba, pozostać w szpitalu,
-wyłączyć telewizor,
- i mnóstwo innych- wzięte z życia mojego syna.

i czy uważamy, że jeżeli dziecko czegoś nie chce to nie należy tego robić ,
żeby go nie zniechęcić?? jakoś to do mnie nie przemawia.

Myślę, że nie należy traktować chodzenia do kościoła jakoś specjalnie. Nie jest
ani bardziej ważny ani mniej ważny od pójścia do babci na urodziny/imieniny.
Jeżeli cała rodzina idzie i nikt nie wyobraża sobie, że dziecko mogłby nie iść,
bo nie chce, to tak samo potraktujmy chodzenie do kościoła.
Ja chodzę do kościoła, mój teraz już prawie 8 letni syn też.
W kościele ( w środku, nie na zewnątrz) zaczął bywać jako niemowlę, kiedy
zachowywał sie zbyt głośno wychodziłam. W pewnym momencie wpoiliśmy mu, że w
kościele może się wiercić ale musi być cicho. Jest strasznym wiercipiętą więc
ta zasada nadal obowiązuje.
Teraz czasami mówi, że nie chce mu się iść do kościoła - odpowiadamy, że
przecież jest niedziela i idziemy do kościoła. Nie wyobrażam sobie inaczej.
Bo tak z drugiej strony - kiedy jest ta magiczna granica, że wczoraj moje
dziecko nie musiało iść do kościoła a dzisiaj już musi?
Dla mojego syna pójście w niedzielę do kościoła jest takim samym składnikiem
niedzieli jak niedzielny obiad.
Pozdrawiam świątecznie.

[grazynka13]

asia.su napisała:

> Dla mnie argumenty o niezmuszaniu bo można zniechęcić nie są wiele warte.
> 3 latek, oprócz niechęci do chodzenia do kościoła, nie chce też
> -chodzić do przedszkola, do lekarza, czasami też do babci i cioci,
> -wstawać rano, iść spać wieczorem, ubierać sie , rozbierać się, myć się,
wyjść
>
> z wanny, dać się zbadać lekarzowi, pozwolić zaszczepić się przeciw..., myć
> zębów, wyrwać zęba, blombować zęba, pozostać w szpitalu,

No tak, i biorąc pod uwagę, ile nakazów i zakazów ma taki maluch, uważam, że
można mu darować ten jeszcze jeden: kościół. Tym bardziej, że to akurat chyba
jest sprawą najmniej konieczną z wymienionych powyżej, czyż nie?
Grazka

PS
Wieczna-gosiu, to właśnie (patrz cytowany post) miałam na myśli, mówiąc
o "zmuszaniu".

[grazynka13]

Aha, coś mi się jeszcze przypomniało. Kiedy w szkole podstawowej chodziłam na
religię, przy sprawdzaniu listy obecności obowiązywało meldowanie się: "byłam,
jestem". "Byłam" oczywiście na niedzielnej mszy. I dzieciaki chodziły do
kościoła, bo głupio potem nałgać siostrze... Fajna metoda, nie?
Dziewczyny, nie o to w tym wszystkiem chodzi. To nie ma być nawyk,
przywyczajenie, obowiązek, przymus etc. To ma być głeboka potrzeba! Nasza
własna, a nie innych osób. Potrzeba wynikająca z wewnętrznego przekonania, że
tego właśnie pragnę, że to daje mi siłe, pozwala żyć zgodnie z samym sobą.
A na siłe mozna osiągnąć efekt odwrotny od zamierzonego.
Czego nikomu nie życzę!
Pa, biorę się za smażenie biednego karpia,
Grażka

[lola211]

To ma być głeboka potrzeba! Nasza
> własna, a nie innych osób. Potrzeba wynikająca z wewnętrznego przekonania,
że
> tego właśnie pragnę, że to daje mi siłe, pozwala żyć zgodnie z samym sobą.

Grazynko, ale wtedy mogłoby sie okazac, ze koscioły by opustoszały.Wiekszosc
uczeszczajacych na niedzielne msze odbebnia ten obowiazek, takich którzy
przezywają duchowo spotkanie z Bogiem jest mniejszosc.
Sama byłam ganiana do koscioła na msze, roraty, od małego, nudziłam sie
koszmarnie, ale musiałam isc, potrzebe prawdziwa poczułam jako 17 latka, teraz
na msze nie chodze bo nie moge po prostu wczuc sie w te obrzedy.Zle sie czuje
w gromadzie po prostu, poza tym draznią mnie kazania, czasem tak głupie, ze
czuje sie lekcewazona przez ksiedza, a tego nie lubie.
A osoby prowadzajace swoje dzieci do koscioła maja reacje, tylko tak wyrobia w
nim nawyk, co prawda nie jest to jednoznaczne z gleboką wiarą ich dziecka, ale
obowiazek zostanie spelniony. Sumienie czyste.

[wieczna-gosia]

> Grazynko, ale wtedy mogłoby sie okazac, ze koscioły by opustoszały.Wiekszosc
> uczeszczajacych na niedzielne msze odbebnia ten obowiazek, takich którzy
> przezywają duchowo spotkanie z Bogiem jest mniejszosc.

No to niech opustoszeja. Od paru ladnych lat wszystkie madre glowy prorokuja
kosciolowi szybka utrate wiernych. I co? I figa na razie.
Wczoraj bylam na Pasterce, byla szopka po mszy z zywym osiolkiem i owieczkami
(ktora sa tam caly rok, a w swieta po prostu robiona jest tam szopka) i odbyly
sie tam tance hulanki i swawole przy koendach. Na pewno nie byli tam sami
wierzacy (bo bylam np ja) ale gdybym nawet sobie poszla- to i tak sporo ludzi
by zostalo. Dzisiaj tez po mszy do stolu z chlebkiem na wspolne spiewanie
kolend nie mozna sie bylo dopchac )

Dlatego sklonna jestem twoerdzic ze te duchowo przezywajaca mniejszosc i
garstke duchowo nawiedzonych sklonni sa bardziej widziec ci, ktorzy do
kosciola przestali chodzic, niz ci ktorzy tam bywaja. Moj maz szanuje swoja
wiare. Kiedy okazywalo sie ze ksiadz jest glupi- zmienial kosciol.

[grazynka13]

wieczna-gosia napisała:

> Na pewno nie byli tam sami
> wierzacy (bo bylam np ja) ...

>Moj maz szanuje swoja
> wiare...

Gosiu, rozumiem, ze w Waszej Rodzinie to mąż jest osobą wierzącą i
praktykującą, a Ty ew. osobą "towarzyszącą"? I wiesz, bardzo mi się to podoba!
Ty szanujesz wiarę męża, on szanuje Twoje odmienne poglądy, nie zmusza do
hipokryzji. To bardzo piękne! Szkoda, że tak mało chrześcijan stać na tak
wielką tolerancję...
Grażka
PS
A swoją drogą, cwany tem Twój facet - nie ma chyba lepszej metody
na "nawróćenie" Cię, niż ta, którą wybrał... ))))

troche zbaczam z tematu ;-)

[martaurb]

Grazynka i Gosia, popieram Was!
Okropne jest dla mnie chodzenie do kosciola, bo tak nalezy, bo trzeba sie
pokazac itp!!!!!! I punktow ten sposob tez nie mam zamiaru zbierac, sa inne
mozliwosci!!!
I moim zdaniem problem polega tez na tym, ze czesto w kosciele wymaga sie od
dziecka, by zachowywal sie jak dorosly, a to jest niemozliwe!!!! Dlatego msza
dla dzieci, ale taka naprawde dla dzieci, ze spiewem, prawie tancem i zabawa to
jest to!
Ja sama, mimo ze mam juz prawie 30 lat, omijam sztywny i napuszony polski
kosciol (mieszkam za granica), gdzie ksiadz ciagle tylko robi wyrzuty i kazdy
musi siedziec cicho i chodze na msze "dla tubylcow", gdzie jest chor, dzieci
przygotowujace mini-przedstawienia (mimo ze mszy jako takiej dla dzieci nie
ma), gdzie nikt sie nie oburza jak dziecko cos glosniej powie albo niemowlak
karmiony jest piersia w trakcie mszy! I gdzie ksiadz po pasterce zaprasza
parafian do siebie na grzane wino i zwraca sie do nich po imieniu!

[grazynka13]

lola211 napisała:

>
> Wiekszosc
> uczeszczajacych na niedzielne msze odbebnia ten obowiazek, takich którzy
> przezywają duchowo spotkanie z Bogiem jest mniejszosc.

I to, między innymi, chciałam wyrazić w swoich postach.

> Sama byłam ganiana do koscioła na msze, roraty, od małego, nudziłam sie
> koszmarnie, ale musiałam isc, potrzebe prawdziwa poczułam jako 17 latka,
teraz
> na msze nie chodze bo nie moge po prostu wczuc sie w te obrzedy.Zle sie czuje
> w gromadzie po prostu, poza tym draznią mnie kazania, czasem tak głupie, ze
> czuje sie lekcewazona przez ksiedza, a tego nie lubie.

Dlatego tak starannie staram się odzielać wiarę od instytucji pt. "kościół". Bo
zdążyłam się nauczyć, jak skutecznie ta instytucja potrafi obrzydzić wiarę.

> A osoby prowadzajace swoje dzieci do koscioła maja reacje, tylko tak wyrobia
w
> nim nawyk, co prawda nie jest to jednoznaczne z gleboką wiarą ich dziecka,
ale
> obowiazek zostanie spelniony. Sumienie czyste.

))

Grażka

[ekachna]

grazynka13 napisała:


>
> Dlatego tak starannie staram się odzielać wiarę od instytucji pt. "kościół".
Bo
>
> zdążyłam się nauczyć, jak skutecznie ta instytucja potrafi obrzydzić wiarę.

Jeśli trafisz na złego lekarza to po prostu idziesz do innego ale nie
twierdzisz, że całe medycyna jest do bani i przestajesz się leczyć.

[skarolina]

ekachna napisała:
> Jeśli trafisz na złego lekarza to po prostu idziesz do innego ale nie
> twierdzisz, że całe medycyna jest do bani i przestajesz się leczyć.
>

A nie sądzisz, że wierzyć, nie będą księdzem można samemu, natomiast leczyć
się nie będąc lekarzem raczej się nie da??

Do bani taki argument.

[mader1]

Sama odprawiasz msze ??? A Eucharystia ? Poza tym dyskusja dotyczy
chodzenia do kossciola a nie wiary.

[kramla]

A dla mnie ten argument jest całkiem logiczny i nie do bani.Do lekarzy chodzę
rzadko i raczej leczę się domowymi sposobami lub lekani bez recepty.Komunii św.
sobie sama nie udzielę Eucharystii nie odprawię...A w ogóle wszystko jest
kwestią wiary.Wiary nie takiej którą sami sobie do wierzenia podamy, bo wtedy
sami stawiamy się w miejscu Boga,ale takiej, która przyjmujemy od autorytetu
który do wierzenia nam daje.Tylko dalej pozostaje kwestia tego autorytetu...Dla
mnie tym autorytetem pozostaje Bóg, który mówi przez Kościół - nie koniecznie
przez poszczególnych księży na kazaniach wyrażających swoje osobiste poglądy,
nie zawsz mające wiele wspólnego z nauczaniem papieskim.

A czy to nie nazbyt autorytarne...

[adzia_a]

...no wiecie, te stwierdzenia, że "kościół to nie miejsce dla trzylatka",
że "trzylatek jest na to za mały" i tak dalej. To mi troszkę pachnie
szufladkowaniem (podobnie zresztą jak te teksty o zwieraczach, które u dzieci w
cudowny sposób dohrzewają nagle po ukończeniu drugiego roku zycia ))))

Niby wszyscy się zgadzają, że każde dziecko jest inne, a jak przychodzi co do
czego, to się okazuje, że stawia się takie bariery, zamiast przyznać, że są
dzieci, które można bez większej społecznej szkodliwości brać do kościoła od
urodzenia, a są takie, które dorastają do tego później. ba, a nie widzieliście
to niby piętnastolatków, którzy nie potrafią się w kościele zachować - może
więc przesuniemy granicę wieku? ))

Nie, poważnie, uważam, że dziecko po prostu nalezy obserwować i po troszkę
próbować. Przyjdzie czas - na jedne wcześniej, na inne póxniej - że będzie
można je zabierać na msze i powoli wciągać w życie religijne. Bez zmuszania
oczywiście.

[mader1]

pieknie napisane