jak zaakceptować ciąże

[maja-pl]

Trochę Cię rozumiem,gdyz jeszcze sie nie nacieszylas jednym,a drugie
juz w drodze.Spojrz na to jednak z drugiej strony troche
optymistycznie:pewnie nie zdecydowalabys sie na drugie dziecko
szybko,a tak to sobie odchowasz jedno przy drugim.Spojrz na 1,5
roczne dzieciatko i pomysl sobie jakby go nie bylo,albo jak
spojrzysz na to drugie dziecko,ktore nosisz pod serem-zadaj sobie
sama pytanie czy nie bedziesz miala wyrzutow sumienia jak sie urodzi
i zobaczysz to nie narodzone dziecka,ze go nie chcialas!!!Rade sobie
napewno dasz bo skoro wychowalas jedno to i wychowasz
dwoje.Pozdrawiam i trzymam kciuki.odezwij sie jak juz bedziesz po
rozwiazaniu.

[alicja0000]

Ja nie rozumiem w czym tak naprawdę tkwi problem. Trzeba było ciążę usunąć skoro
była nie planowana. Nawet i teraz możesz to zrobić. Możesz też sprzedać dziecko
za np. 30 tys.zł rodzinie, która je z pewnością pokocha i da mu szczęście,
którego ty nie umiesz mu dać. MOzesz je porzucić ,zostawić w szpitalu po
urodzeniu, możesz je wyrzucić na śmietnik.Możesz je zabić. Zobacz ile jest
możliwości...Po co wprowadzać chaos i zamęt na forum? Tutaj są kobiety, które
się ogromnie cieszą , że będą matkami. Które doszukują się objawów ciąży już w
19 dniu cyklu, które przeżywają tragedię po stracie ciąży w 6 tygodniu. Dużo
dziewczyn cie nie rozumie i nie zrozumie...

[alpepe]

przestań słonko dawać wyraz zasadności swojego nicku.
Tu na forum są kobiety, które chciały mieć dziecko i te, którym przytrafiła się
ciąża, ale nie skaczą pod niebiosa z tego powodu. I żadne twoje wyganianie tych
drugich nic nie da, bo i one są w ciąży i urodzą.
A fakt, że nie zachwyca, a ma zachwycać, nic nie znaczy, bo to się kiedyś
zmieni, ważne jednak, by i ta, której nie zachwyca, znalazła tu oparcie w innych.

nie karm trolla

[malanuna]

a tak od siebie apropo watku
zawsze mnie bawily komentarze znajomych karcace kobiety ktore od testu ciazowego
z 2 kreskami nie "czuly milosci" oraz te ktore nie zyly TYLKO I WYLACZNIE
dzieckiem i cieszyly sie jak dziecko zasypia po poludniu bo moga sie wtedy zajac
EGOISTYCZNIE SOBA )

Nie jestem w Twojej sytuacji, ale rozumiem. Prawda pewnie jest taka że wiekszosc
kobiet potrzebuje na radosc i milosc czasu.

[beja26]

Nigdy, nie byłąm w takiej styuacji, jak Ty... Mam jedno dziecko i
narazie mi to wystarczy. Rozumeim Ciebie doskonale, poneiważ moja
sytuacja życiowa, troszeczkę rózna od Twojej ale też nie wyobrażam
sobie teraz drugiego dziecka. Sama nei wiem co Ci napisać, napewno z
czasem się wszystko ułoży i będzie ok... Ale teraz, teraz to
poprostu musisz się z tym pogodzić... Ściska mocno i dużo sił
życzę!!!

[akado]

Hej! Jakbym o sobie czytała - mam 1 dziecko, jak byłam w ciąży czułam dokładnie jak Ty, nikt mni nie rozumiał. Niestety po porodzie skończyło się na psychologu i psychiatrze i antydepresanach przez póó roku, a dziecko zaakceptowałam w pełni dopiero gdzieś jak miało ok 1,5 roku.
Więc nastaw się psychicznie na to dzieciątko, żeby ono czuło że Ty je kochasz. Tam NA GÓRZE KTOŚ miał inny plan niż Ty - zaakceptuj to, w końcu dziecko to miłość - Twoja i Twojego męża.

[iluminacja256]

Tak czytam ten watepk i coś mnie zastanawia.

Dwójką odchowaych dzieci w wieku 38 lat i wpadka, która wszystko
zmienia , 1,5 roku na antydepresantach u innej osoby...

Pewnie włozę kij w mrowisko, ale...dlaczego tak sie szarpiąc,
płacząc, nie chcąc - zadna z was nie bierze pod uwagę aborcji?
Przerazaja mnie takei watki, bo są jakimś poświęcaniem się bez
miłosci i czekaniem na miłosć ...nie chce byćzle zrozumiana, ale
moze czasem naprawdę lepeij wybrać na początku niż mieć do dziecka
pretensje, albo wychowywać , a nie kochac.

[delta.x]

Dla mnie odpowiedź jest prosta: niektórzy po prostu wiedzą, że po aborcji będą
się męczyć z wyrzutami sumienia do końca życia. A na akceptację nowego członka
rodziny jest duża nadzieja, miłość na pewno przyjdzie któregoś dnia, trzeba
przejść te pierwsze najtrudniejsze chwile a potem większość z tych matek nie
będzie sobie wyobrażała życia bez tego maleństwa.

[iluminacja256]

Nie no rozumiem, choc akurat myslę, z e to kwestia indywidualna -
tzn. zalezy od osoby - nie kazdy ma wyrzuty sumienia i nie kazdy to
w takiej kategorii postrzega.
W kazdym razie chciałam tylko wprowadzić do tego, skądinąd smutnego
bardzo , ale potzrebnego watku - tę opcję . Bardzo przykre wydaje mi
się, ze ktoś płacze przez 9 miesięcy ciązy i nei akceptuje swojego
stanu i de facto, przyszłego zycia. I dlatego mysle, ze czasem
warto wziąc i tę opcje pod uwagę - bo w tym watku pobrzmiewatakiego
głuche pytanie do losu: dlaczego musiało mi się to przytrafić.. .

[nec_nec]

No własnie - ja nie chciałam usuwać, choć na początku jak zobaczyłam
dwie kreski to przez pare dni miałam taką myśl. Ale jednak to
rozwiązanie nie wchodziło w rachubę. Kwestia przełamania sie,
zaakceptowania - choć wkurza mnie to że jestem jakby
ubezwłasnowolniona i jestem inkubatorem, który non stop śpi, ma
mdłości itd. - wbrew świadomwej woli. Aboracja to niby proste
rozwiązanie, ale wg. mnie nie najlepsze. Ciesze sie, ze nie tylko ja
tak miałam/mam, bo presja w społeczeństiwe jest ogormna. jak tylkoz
aczynam mówić o moich planach zawodowych, hobby to od razu jestem
stawiana jako egositka, bo myśłe tylko o sobie, a powinnam sie
cieszyć ciążą "jak każda kobieta, a reszta jest nieważna". A dla
mnie jest ważna! nie czuje sie tylko reproduktorem, ale mam także
swoje potrzeby. Chyba po porstu z jednej strony ta presja, ze
powinnam być w siódnym niebie, a nie jestem tak mnie zdusiła. Nic na
to nie poradze, ale chce sie rozwijać zawodowo, chce wrócić do jazdy
konnej, mieć cząstke swojego zycia. To sie wygadałam. Ale cały czas
pracuje nad sobą, wszystkie Wasze posty czytam po kilka razy, są
podnoszące na duchu. Musze sobie zaorganizować wcześniej opiek w
szpitalu, bo jak zebrałam informacje opieka jest nadal na tym samym
fatalnym poziomie.

[absit]

iluminacja256 napisał:

> Tak czytam ten watepk i coś mnie zastanawia.
>
> Dwójką odchowaych dzieci w wieku 38 lat i wpadka, która wszystko
> zmienia , 1,5 roku na antydepresantach u innej osoby...
>
> Pewnie włozę kij w mrowisko, ale...dlaczego tak sie szarpiąc,
> płacząc, nie chcąc - zadna z was nie bierze pod uwagę aborcji?

moze dlatego, że jest pewna różnica w opisaniu swoich odczuć (do których każda z nas ma prawo - i ta, która jest szczęśliwa faktem, że zostanie mamusią i ta, której dziecko nieco zmieni życie),a zabiciu dziecka, które się na świat powołało - wystarczy? Więc według Ciebie my, którym kolejne dzieci sa "nie w smak" jesteśmy potworami, a te, które zabijają dzieci dla "wyższych" egoistycznych celów są cacy?

PS. Żeby ograniczyć niepotrzebną ilośc postów na tematy "moherowe" -Nie chodzę do kościoła choć wychowana w katolickiej rodzinie, jestem jak najbardziej ZA aborcją ale swojej ciązy bym nie usunęła.

poradnik dla kobiet w ciązy

[ounou]

Tutaj dobry poradnik dla ludzi takich jak Ty: petiturl.com/lb

[nec_nec]

a gdzie tam jest jakiś poradnik...?????

[lubie.garfielda]

Jak ja mówie, że nie czuję się stworzona do opieki nad dziećmi to ludzie patrzą na mnie jak na skończoną idiotkę. Bo przecież jestem KOBIETĄ czyli inkubatorem na nogach z funkcją wychowywania produktu.

Wiem, że to ostro zabrzmiało ale mam wrażenie, że do tego się sprowadza wg niektórych rola kobiet. A jak się nie podoba to są tzw.fanaberie.

Miałam to samo!!!

[mamciak]

wpadłam pomimo spirali ( założonej 2 rok). Miałam już 2 dzieci i
nieplanowałam 3-go. Czułam się strasznie, płakałam, 3 miesiące
przeleżałam w łóżku. Aż któregoś wieczora zaczełam krwawić. Potem
szpital i ten tempy głos lekarza - nie ma tętna. Ciąża obumarła.
Nawet nie wiesz co przeszłam. Płakałam, było mi wstyd, że nie
chciałam tego dziecka i podświadomie go zabiłam.To było straszne.I
wtedy bardzo żałowałam, że je straciłam, alebyłojuż za póżno...

[martusia_25]

Nie martw się, po porodzie możesz zrzec się praw rodzicielskich i
przekazać dziecko do adopcji. Możesz zrobić to jeszcze w szpitalu,
nawet nie oglądając dziecka. Zdrowe niemowlę szybko znajdzie
kochającą rodzinę. Wtedy realizacja Twoich planów przesunie się w
czasie tylko o kilka miesięcy. Jeśli boisz się porodu, zapłać za
cc - jeśli nie jest to możliwe w Twoim mieście, zgłoś się do
szpitala w innym lub do prywatnej kliniki (tu niestety kosztuje to
znacznie więcej, ale za to legalnie).
I Ty i dziecko zyskujecie na takim rozwiązaniu - Ty pozbędziesz się
kłopotu a dziecko wychowa się w poczucie, że jest chciane i kochane.

[netka6666]

Zgdadzam sie całkowicie z przedmówczynią. A bastepnym razem, gdy
zachce Ci się seksu - proponuję szklankę wody zamiast. Bo decydując
się na współżycie płciowe trzeba zawsze brać pod uwagę możliwość
zajścia w ciążę. Dorośnij i zacznij być odpowiedzialna za swoje
czyny.

[nec_nec]

Ciekawe czy ty zawsze idąc do łóżka bierzesz pod uwage ciąże?? rady
od czapy zupełnie. Jestem odpowiedzialna za swoje czyny - nie
usunęłam, rzuciłam palenie, alkohol, chodze do gina, dobrze sie
odżywami, biore witaminy itd. Zdecydowania płytko podchodzisz do tej
sprawy..dorosnij..odpowiedzialna..puste słowa - j/w postepuje
odpowiedzialnie. Kwestia psychiki i nastawienia emocjonalnego.
Oczywiśce Twoje dorośnij..i odpowiedzialna..od razu pomogły mi
pokochać tą sytaucje. Nie ma to jak ciocia dobra rada

Martusia i netka....

[mmmag]

,,,załamałam się jak przeczytałam waszą wypowiedź...albo dopiero
staracie się o dziecko i nie wiecie co to znaczy, jakie to są
emocje, odpowiedzialność, strach itp. albo jesteście tak
niedowartościowane, że pomagacie sobie czyimś kosztem...
wracajcie do swojego idealnego życia, w którym wszystko pojawia się
w odpowiednim momencie i kolejności...

[proren]

zgadzam się z mmmag; dwie niedowartościowane dziewczyny postanowiły
się wyżyć na kimś, tylko dlaczego na osobie, której nie potrzeba już
więcej zmartwień. jeśli będziecie miały napisać jeszcze raz coś
równie przykrego to... polecam szklankę zimnej wody zamiast pełnych
jadu wywodów. to, że coś wam się nie układa w życiu, nie upoważnia
was do krytykowania i obrażania innych.

[martusia_25]

Jeśli to było do mnie - ja nie pisałam swojego postu z ironią. Tylko
na poważnie. Na nikim się nie wyżywam, nie oceniam i nie krytykuję
autorki wątki, odnoszę się do niej z szacunkiem. Chcę, by miała
świadomość, że ma taką możliwość. By nie czuła, że MUSI wychowywać
niechciane dziecko. Bo sama pisze, że dziecko jest niechciane. Być
może taka świadomość pomoże jej w zaakceptowaniu ciążya jeśli
podejmie decyzję o oddaniu dziecka, to też będzie to dobra decyzja,
znacznie lepsza niż wychowywanie niechcianego dziecka, które rujnuje
życie.
Dziwię się, że doszukałaś się jadu w mojej wypowiedzi. Nie należę do
złośliwych osób i sama nie podejrzewam o złośliwość innych, ale
Twoja wypowiedź jest wstrętna, obraźliwa i złośliwa właśnie.

[proren]

mylisz się. a wstrętne było to co zaproponowałaś. tam nie było ani
słowa o tym, że chce oddać dziecko...

[martusia_25]

Nie zrozumiałaś tego co napisałam. Nigdzie nie nie twierdziłam, że
autorka wątku chce oddać dziecko. Napisałam, że ma taką możliwość,
JEŚLI chce. Wypowiedź netki nadała mojej wypowiedzi całkowicie
wypaczony sens.

[letizia2]

Mnie również zaskoczyła ciąża, mimo ze planowaliśmy drugie dziecko, to zawsze
było jakieś "ale". Miałam wracać do pracy, dziecko do przedszkola i wiadomość o
ciąży.Czułam się strasznie, na pewno swoje zrobiły hormony, bo w pierwszej
planowanej ciaży rownież na początku trochę płakałam. Teraz było inaczej załamka
totalna, jak powiem w pracy, nie za duże mieszkanie, znów poród, wstawanie w
nocy, karmienie piersią(czego nie lubię) i tego większość ludzi zrozumieć nie
potrafi. Dziecko poszło do przedszkola, wróciłam do pracy, powiedziałam, nie
było źle, ale teraz po macierzyńskim muszę szukać czegoś nowego, bo jest ktoś na
moje miejsce. Jak pracowałam to za dużo nie myślałam, ale miewałam napady
załamki, jak to będzie itp.itd. Byłam zła na siebie, ze tak sie stało, że miałam
wszystko poukładane, większy luz, mimo urlopu wychowawczego wróciłam na swoje
dawne stanowisko.
Porodu też sie strasznie bałam, znów urodziłam po terminie, znów miałam
wywoływany poród, w szpitalu rozmawiałam nawet z psychologiem, bo sie załamałam
powtórką "z rozrywki". Poród był szybki, wzięłam znieczulenie, nie było tak źle.
Jak wróciłam ze szpitala to mimo tego, że mąż bardzo mi pomagał, wspierał, to
przez jakiś czas, było bardzo źle. Miałam pretensje do siebie, do męża, że znów
skomplikowałam sobie życie.
Mijają już trzy miesiące i czasem mam głupie myśli, po co mi to było, ale
myślałam ze będzie gorzej. Dziecko mam zdrowe, spokojne, przesypia prawie całą
noc, powiem szczerze, ze chyba jest lepiej niż przy pierwszym )))
Jestem w szoku, bo dopiero byłam w ciąży, martwiłam się, płakałam jak to będzie,
a moje dziecko ma już 3 miesiące.
Pocieszam sie, ze czas szybko leci i za chwilę, dzieci będą większe i będę
miałam więcej czasu dla siebie.
Martwię się tylko tym, że mam 30 lat, chciałabym pouczyć się angielskiego, iść
może jeszcze gdzieś do szkoły, a tu dwoje dzieci, którymi trzeba sie zająć, nie
wiem czy starczy mi sił(((
Pozdrawiam

[nelapa]

Ja jestem już prawie w 7 miesiącu ciązy, I też miałam (czasami
jeszcze tylko mam)ten problem z akceptacją. Mój mąz to seksocholik i
straszny cieleśniak. Moje poprzednie ciązę źle znośił bo ja byłam
gruba więc z tą ciiąża -trzecią byłam przerazona bo dopiero co
zaczął na mnie patrzeć z prawdziwym poźądaniem a ja znowu w ciązy
(1,5)roku od poprzedniej.Warunki finansowe mamy. lokalowe taż ,
pomoc też więc tak na serio tylko z egoizmu nie mogłam zaakceptować-
niezły ze mnie potwór nie/??? ale wiesz co ci powiem wiem ze to
dziecko da mi niesamowicie dużo radości...i już nie mogą się
doczekać jak podrasnie cała trujka a ja będe dumna ze moje zycie
potoczylo się wlaśnie tak a nie inaczej

[kwiatek-21]

wiesz opowiem ci troszke swojej chistorii pierwszego syna urodzilam
w wyniku invitro i wted lekarz powiedział mi i męzowi że nigdy nie
zajde samodzielnie w ciąże a tu niespodzianka jestem obecnie w 31
tyg ciązy i spodziewam się kolejnego synka i jestem bardzo
szcześliwa ale mnalam podobne odczucia jak ty poczulam sie oszukana
przez lekarzy los przecież zawsze o tym mazylam żeby zajść
saodzielne i nie wychodziło wtedy bym się cieszła a teraz nie
umnialam ale już jest ok i nie moge się doczekać -
MOJE SŁONECZKO JEST JUŻ NA ŚWIECIE tickers.TickerFactory.com/ezt/d/2;10704;31/st/20060206/n/DOMINIK/dt/7/k/c4c5/age.png

moja 2-ga kruszyna

[eewa27]

jak dowiedziałam się o ciąży to się załamałam zwłaszcza,że mam już synka,który
ma podejrzenie padaczki.Na początku szukaliśmy oboje z mężem lekarza,który
podjąłby się usunięcia niestety zabrakło nam pieniędzy.Teraz jestem prawie w
ósmym miesiącu i nadal czasami żałuję,że tak się stało zwłaszcza wtedy gdy z
małym coś się dzieje i chce przytulić się do mamusi a ja nie mam siły go już
nosić.Może to wszystko minie,może poród będzie łatwiejszy.Pozdrawiam